2 Ιουν 2011

Μαρία Μαντουβάλου, Η σχέσις της παιδαγωγίας των φιλολογικών μαθημάτων και του ορθόδοξου χριστιανικού μαθήματος (1ον)

Η ΣΧΕΣΙΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΑΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ

Τῆς κ. Μαρίας Μαντουβάλου, Ἀν. Καθηγητρίας Φιλοσοφικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

(1ον)

Τὸ θέμα, ποὺ θὰ προσπαθήσω νὰ ἀναπτύξω μοῦ δόθηκε ἀπὸ τὸ Δ.Σ τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Θεολόγων καὶ τὸ ἀποδέχτηκα ἀμέσως, γιατί ἀποτελεῖ, νομίζω, ἡ ἔρευνά του καινοτομία, τόσο γιὰ τὴν ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας, στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς τῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ὅσο καὶ γιὰ τὸν ἄλλο φυσικὸ χῶρο αὐτοῦ τοῦ θέματος, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι οἱ Φιλοσοφικές, λεγόμενες καὶ ἀνθρωπιστικὲς κατ΄ εὐφημισμόν, Σχολὲς ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν Πανεπιστημίων τῆς χώρας.

Τὸ θέμα αὐτὸ ἀναφέρεται, στὴν ἐκπαίδευση καὶ συγκεκριμένα στὰ γνωστικὰ ἀντικείμενα τῶν φιλολογικῶν καὶ θεολογικῶν μαθημάτων καθὼς καὶ στὶς μεταξύ τους σχέσεις, ὥστε νὰ ἀποτελοῦν πιθανὴ συμβολὴ στὴν παιδαγωγία τῶν ἐκπαιδευομένων.

Ἂν συνδυασθεῖ μάλιστα αὐτὸ τὸ θέμα μὲ τὸ γενικότερο τῆς διημερίδας, ποὺ εἶναι «Ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας – Ἀπάντηση στὴ σύγχρονη ἀποστασία τοῦ ἀνθρώπου»,καταλαβαίνουμε ὅτι ἡ μελέτη καὶ ἔρευνα τῶν σχέσεων Φιλολογίας καὶ Θεολογίας δὲν θὰ περιοριστοῦν ἁπλὰ σὲ ἐπιστημονικὲς θεωρίες καὶ εἰκασίες, ἀλλὰ στὴν πιθανὴ δυνατότητα ἐφαρμογῆς στὴν ἐκπαιδευτικὴ πράξη αὐτῶν τῶν σχέσεων, προκειμένου νὰ ἐνισχυθεῖ ὁ σημερινὸς μαθητευόμενος νὰ περάσει κατὰ τὸ δυνατὸν ἀλώβητος τὴν σημερινὴ ἐποχὴ τῆς ἀποστασίας, τῆς ὑποκρισίας καὶ τῆς ὕπουλης ὑπονόμευσης ὅλων τῶν διαχρονικῶν, παραδοσιακῶν ἀξιῶν, μὲ πρωταγωνιστές, δυστυχῶς, αὐτῆς τῆς ἄνομης δραστηριότητας, μερικοὺς ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς λεγόμενης πολιτικῆς, θρησκευτικῆς καὶ πνευματικῆς «ἡγεσίας».

Σ΄ αὐτὴ λοιπὸν τὴν τραγικὴ συγκυρία τῆς καταρράκωσης ὅλων τῶν θεσμῶν καὶ σὲ μεγάλο ποσοστὸ τῶν πανεπιστημιακῶν, ἐπιβάλλεται νὰ ἀναζητήσουμε τὰ στηρίγματα, ποὺ ἄλλωστε ποτὲ δὲν ἔλειψαν ἀπὸ τὸν ἀληθινὰ πνευματικὸ κόσμο τῆς Ἑλλάδας καὶ εἶναι στηρίγματα, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς φιλολογίας καὶ ἔχουν σχέση μὲ τὴν Ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας καὶ εἰδικότερα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη. Στο σημεῖο αὐτό, μπαίνοντας στὸ θέμα μου, θὰ προσδιορίσω χρονικά τά ὅρια αὐτῶν τῶν σχέσεων, Φιλολογικῶν καὶ Ὀρθόδοξων γνωστικῶν ἀντικειμένων καὶ μαθημάτων, λέγοντας ὅτι ἀνάγονται στὴν περίοδο τὴν ὀνομαζόμενη τῆς Μεσαιωνικῆς καὶ Νεοελληνικῆς Φιλολογίας, μὲ ἀρχὴ ἀπὸ τὸν 10ο αἰώνα καὶ διαχρονικὴ παρουσία μέχρι σήμερα.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία, στὸ Βυζάντιο, τὴ Νέα Ρώμη, μὲ τὰ Μοναστήρια καὶ τὰ «Ἐκκλησιαστικῶν παρεμβάσεων» Σχολεῖα, λέω ἐπίτηδες «Ἐκκλησιαστικῶν παρεμβάσεων», γιατί ἡ σημερινὴ Ὑπουργὸς Παιδείας ἀναφέρθηκε μὲ ἀποστροφὴ καὶ βδελυγμία σὲ τέτοιου εἴδους παρεμβάσεις, σὲ πρόσφατη ὁμιλία της στὸ ἐξωτερικό, σχετικὰ μὲ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, στὸ Βυζάντιο λοιπόν, λέω, διασώθηκε ἡ κλασικὴ καὶ Ἑλληνιστικὴ Γραμματεία καὶ σὲ ὅλη τὴν Τουρκοκρατία ἱερωμένοι δάσκαλοι διαπαιδαγωγοῦσαν τοὺς μαθητές τους καὶ μὲ τὰ κλασικὰ κείμενα, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς Ἱερὲς Γραφές.

Ἀλλὰ καὶ στὸν Νεότερο Ἑλληνισμό, ἡ Φιλολογία, καὶ εἰδικότερα στὸν κλάδο τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας, ἔχει τὴν Βίβλο ὡς μόνιμη πηγὴ τροφοδότησής της καὶ τὸ Βυζάντιο ἀποτελεῖ γιὰ τὴν Νεοελληνικὴ Λογοτεχνία σημεῖο μόνιμης ἀναφορᾶς καὶ ἀναβάπτισης τῶν μεγαλύτερων ποιητῶν καὶ πεζογράφων ἀπὸ τὸν 10ο αἰώνα μέχρι σήμερα.

Θὰ φέρω ἐλάχιστα ἀπὸ τὰ ἄπειρα παραδείγματα, ποὺ ὑπάρχουν καὶ παράλληλα θὰ ἐπισημάνω τὴν ἀνάγκη νὰ δημιουργηθεῖ στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς Ἀθήνας καὶ Θεσσαλονίκης, εἰδικὸς Τομέας, ποὺ νὰ ἀναφέρεται στὸ ἐπιστημονικὸ πεδίο ἔρευνας τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας, ἀπὸ τὸν 10ο αἰ. μέχρι σήμερα. Ἐννοῶ: Τὸ γνωστικὸ ἀντικείμενο τῆς θρησκευτικῆς Λογοτεχνίας καὶ Γραμματείας νὰ ἐνταχθεῖ στὰ τμήματα τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, ὥστε νὰ ἐμπλουτίσει τὴ διδασκαλία τῶν Θρησκευτικῶν στὴν ἐκπαίδευση.

Ἡ πρότασή μου δὲν ἀφορᾶ στὶς Φιλοσοφικὲς Σχολές, τῶν ὁποίων θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀντικείμενο ἔρευνας καὶ διδασκαλίας, γιατί αὐτὲς οἱ Σχολὲς λοιδοροῦν καὶ ἐξοστρακίζουν, κυρίως τὰ τμήματα Ἱστορίας καὶ Νεοελληνικῆς Φιλολογίας, χωρὶς νὰ ἐξαιροῦνται ὅλα τά ὑπόλοιπα, κάθε τι ποὺ ἀναφέρεται σὲ Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμό, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις διδασκόντων, ποὺ ἀνατρέπουν τὸν κανόνα. Σ΄ αὐτὲς τὶς Σχολὲς πρυτανεύει ἡ Γαλλικὴ λεγόμενη Ἐπανάσταση, ὁ Δυτικὸς Διαφωτισμός, ἡ Θεωρία τῆς Λογοτεχνίας καὶ ὁ συγκρητισμός, ὡς Συγκριτικὴ Φιλολογία, ἐνῶ ταυτόχρονα χλευάζεται ὁ «Ὀρθόδοξος Φωτισμός», μολονότι, ὅπως θὰ δοῦ με, πλῆθος Λογοτεχνῶν διαθέτουν αὐτὸν τὸν Ὀρθόδοξο Φωτισμὸ καὶ μὲ αὐτὸν σφραγίζουν τὰ ἔργα τους.

Αὐτοὶ ὅμως οἱ λογοτέχνες ἔχουν περιπέσει στὴν ἀφάνεια ἀπὸ τοὺς λαγνοσιωνιστὲς τῶν τομέων Νεοελληνικῆς Φιλολογίας σὲ ὅλες τὶς Φιλοσοφικὲς Σχολὲς τῆς χώρας. Ὡστόσο οἱ φοιτητὲς μόλις ἀκούσουν λογοτεχνικὸ ἔργο, ποὺ ἀναφέρεται σὲ ὀρθόδοξα σύμβολα καὶ ἔχουν θρησκευτικὸ περιεχόμενο, ἐνθουσιάζονται σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε στὸ τέλος νὰ ζητοῦν καὶ αὐτόγραφα ἀπὸ τὸν διδάσκοντα.

Αὐτὸ συνέβη σὲ μένα, ὅταν μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τῆς καθηγήτριας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Νόννας Παπαδημητρίου, δίδαξα στοὺς φοιτητὲς τῆς Θεολογικῆς Νεοέλληνες Λογοτέχνες μὲ ὀρθόδοξη θεματική. Ὁ ἐνθουσιασμὸς τῶν φοιτητῶν ἦταν ἀπίστευτος γιὰ μένα καὶ τότε σκέφθηκα ὅτι οἱ Θεολογικὲς Σχολές, ὅπως εἶπα, πρέπει νὰ δημιουργήσουν Τομέα σχετικοῦ γνωστικοῦ ἀντικειμένου, ἀπ΄ ὅπου εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ προκύψουν πλῆθος διατριβῶν καὶ οἱ φοιτητὲς τῆς Θεολογίας καὶ μετέπειτα θεολόγοι ἐκπαιδευτικοὶ θὰ διανθίζουν τὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ μάθημά τους καὶ μὲ κορυφαίους Ἕλληνες Λογοτέχνες ὀρθόδοξης συνείδησης καὶ ταυτότητας.

Ἔτσι, μὲ τὴν προσθήκη Λογοτεχνῶν στὰ θεολογικὰ μαθήματα,θὰ μπορεῖ νομίζω ὁ καθένας νὰ συ φωνήσει μὲ πρόσφατο δημοσίευμα τοῦ Καθηγητῆ τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Δημοκριτείου Παν. Θράκης καὶ Ὁμότιμου Καθηγητῆ τοῦ Παν. τοῦ Στρασβούργου, κ. Νικήτα Ἀλιπράντη, δημοσιευμένο στὶς 25 Φεβρ. 2011 στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο», στὸ ὁποῖο ἀναφέρονται οἱ «Νομικὲς Προϋποθέσεις τῆς ὑποχρεωτικότητας τοῦ λεγομένου Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν» καὶ προτείνεται ἡ ἀναμόρφωση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στὰ πλαίσια «μιᾶς μακραίωνης ἑνιαίας Ἑλληνικῆς ἰδιοπροσωπίας, τῆς ὁποίας οὐσιῶδες συστατικὸ εἶναι ἡ χριστιανικὴ ὀρθόδοξη κληρονομιά, ὡς ἀντικειμενικὸ δεδομένο, ποὺ ἔχει σφυρηλατηθεῖ ἐδῶ καὶ αἰῶνες». Καὶ συνεχίζει ὁ ἴδιος: «ἀνήκει στὴν παιδαγωγικὴ ἀποστολὴ τῆς Πολιτείας καὶ εἶναι ὑποχρέωσή της νὰ διδάσκονται τὰ παιδιὰ (ὅπως καὶ οἱ φοιτητὲς θὰ προσθέσω ἐγὼ) αὐ τὴ τὴν ἑλληνικὴ πνευματικὴ κληρονομιά, ὅπως διδάσκονται τὴν Ἑλληνικὴ μυθολογία καὶ ἱστορία». Καὶ τελειώνοντας τὸ ἄρθρο του γράφει: «Θὰ εἶναι μάθημα χριστιανικῆς ὀρθόδοξης κληρονομιᾶς μὲ περιεχόμενο διασκευασμένο ἀνάλογα».

Σ΄αὐτὸ λοιπὸν τὸ προτεινόμενο ἀπὸ τὸν κ. Ἀλιπράντη μάθημα Χριστιανικῆς Ὀρθόδοξης κληρονομιᾶς μὲ διασκευασμένο περιεχόμενο, θέλω καὶ ἐγὼ νὰ προσθέσω ἕνα μέρος τῆς ὕλης, ὅπως ἐνδεικτικὰ μόνο θα σᾶς παρουσιάσω στὴ συνέχεια, ἀφοῦ ὅμως προηγουμένως ἐνισχύσω τὴν πρότασή μου καὶ μὲ ἕνα ἄλλοσύγχρονο μὲ τὸ προηγούμενο, δημοσίευμα ἀπὸ τὴν ἴδια ἐφημερίδα, προερχόμενο ἀπὸ τὴν Κοσμητεία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Παν. Θεσσαλονίκης καὶ ἀπευθυνόμενο στὴν Ὑπουργὸ Παιδείας, ὑπογραφόμενο ἀπὸ τοὺς καθηγητὲς Μιχαὴλ Τρίτο, Δημήτριο Καϊμάκη καὶ Χρῆστο Οἰκονόμου καὶ ὅπου, μεταξύ τῶν ἄλλων, γράφουν:

«Οἱ Θεολογικὲς Σχολὲς στὰ προγράμματα σπουδῶν τους περιλαμβάνουν καὶ κοινωνιολογικὰ φιλοσοφικὰ καὶ παιδαγωγικὰ μαθήματα καὶ ὅπως καὶ ὅλα τά ἄλλα μαθήματα ἀνθρωπιστικῆς κατεύθυνσης, προσφέρει τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν γνώσεις, πληροφόρηση στὸ πλαίσιο τῆς γενικότερης παιδείας καὶ ὑπογραμμίζουν τέλος ὅτι «Γιὰ τὴν περαιτέρω βελτίωση τοῦ μαθήματος, ἀσφαλῶς μποροῦν νὰ ἀναζητηθοῦν διάφοροι τρόποι».

Ἐπιτρέψτε μου, λοιπόν, νὰ προσθέσω καὶ ἐγὼ κάτι σ΄ αὐτὴ τὴν ἀναζήτηση τῶν διαφορετικῶν τρόπων βελτίωσης τῶν Θρησκευτικῶν, στὰ πλαίσια τῶν Προγραμμάτων Σπουδῶν τῶν Θεολογικῶν Σπουδῶν καὶ ξεκινῶ ἀπὸ ἕνα δικό μου δημοσίευμα, ποὺ ἀναφέρεται στὰ «Μαρτυρολόγια καὶ τὴ Νεοελληνικὴ Φιλολογία»1 καὶ ὅπου ἐπισημαίνεται ὅτι οἱ Βίοι Ἁγίων-Νεομαρτύρων, ὁ Συναξαρι στὴς συγκεκριμένα, ἔχουν ἀξιοποιηθεῖ μὲ σπουδαῖο τρόπο καὶ ἀκρίβεια ἀπὸ κορυφαίους Νεοέλληνες πεζογράφους καὶ ποιητές, ὅπως π.χ ὁ Φώτης Κόντογλου, ποὺ ἀφιερώνει σαράντα περίπου σελίδες στὸν Νεομάρτυρα Ἅγιο Γεώργιο τὸν Χιοπολίτη, καὶ παραθέτει καὶ τὰ Μεγαλυνάρια καὶ τὰ κοντάκια πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου. Ὁ ἴδιος πεζογράφος γράφει καὶ ἄρθρο μὲ τίτλο: «Οἱ Νεομάρτυρες, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας μας». Ὁ σπουδαῖος ποιητὴς καὶ πεζογράφος Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης 2 ἔγραψε πολλὰ Ὑμνογραφικὰ μεταξύ τῶν ὁποίων «Κανὼν παρακλητικὸς εἰς τὸν Ἅγιον Φανούριον τὸν Νεομάρτυρα» καὶ Ἀκολουθίες σὲ πολλοὺς ἄλλους Μάρτυρες καὶ Νεομάρτυρες.

Ὑποσημειώσεις:

1. Μαρία Μαντουβάλου «Ἑρμηνευτικὲς προσεγγίσεις τοῦ φαινομένου τῶν Νεομαρτύρων», Νεομάρτυρες Πελοποννήσου. Πρακτικὰ Ἱστορικοῦ Συμποσίου στὴ Μνήμη τοῦ Νεομάρτυρα Δημητρίου. Τρίπολη, 19-21 Σεπτεμβρίου 2003. Ὑπ.Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων. ΓΑΚ-Ἀρχεῖα Νομοῦ Ἀρκαδίας. Τρίπολη 2008, σσ 37-88 καὶ σὲ ἀνάτυπο. Τὸ κεφάλαιο. Μαρτυρολόγια καὶ Νεοελληνικὴ Φιλολογία στὶς σσ 73-88.

2. Βλ. Μ. Μαντουβάλου, ὅ.π., καὶ Β. Σκουβαρᾶ, Τὸ Ὑμνογραφικὸ ἔργο τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη καὶ τοῦ Ἀλέξανδρου Μωραϊτίδη, μὲ ἀνέκδοτα φιλολογικὰ καὶ μουσικὰ κείμενα.

«Ορθόδοξος Τύπος»2/06/2011

Σε αλλαγές επί βασικών διατάξεων του νομοσχεδίου για τις μεταμοσχεύσεις προχώρησε το υπουργείο Υγείας.

Αλλαγές στις μεταμοσχεύσεις

Σε αλλαγές επί βασικών διατάξεων του νομοσχεδίου για τις μεταμοσχεύσεις προχώρησε χθες το υπουργείο Υγείας. Με νομοτεχνική βελτίωση που κατετέθη στη Βουλή, θέτει ως προϋπόθεση για τη δωρεά νεφρού από ζώντα δότη με τον οποίο ο ασθενής συνδέεται με σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης να είναι σε ισχύ το σύμφωνο για περισσότερα από τρία έτη. Επιπλέον, με άλλη προσθήκη παρέχει τη δυνατότητα σε ιδιωτικές κλινικές κερδοσκοπικού χαρακτήρα (ΝΠΙΔ) να ιδρύουν τράπεζες ιστών και κυττάρων.

Εν τω μεταξύ, σοβαρές αντιδράσεις από φορείς που εμπλέκονται με τις μεταμοσχεύσεις συνεχίζει να προκαλεί το σχέδιο νόμου. Σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου, οι εκπρόσωποι των συλλόγων μεταμοσχευμένων καρδιάς «Συνεχίζω» και ήπατος «ΗΠΑΡχω» εξέφρασαν την αντίθεσή τους στα σημεία που αφορούν στην «εικαζόμενη συναίνεση», την πρόβλεψη για δότες νεφρού με απλά συναισθηματικό δεσμό με τον ασθενή, αλλά και στη δυνατότητα ιδιωτικών εταιρειών να λειτουργούν ως οργανισμοί αφαίρεσης οργάνων. Οπως ανέφεραν, η εφαρμογή της εικαζόμενης θα δημιουργήσει αναστολές στη διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου από τους γιατρούς των ΜΕΘ, ενώ η πρόβλεψη για συναισθηματικούς δότες είναι ευάλωτη σε μαζική παραβίαση από δωρεές για ανταποδοτικούς και όχι αλτρουιστικούς σκοπούς. Αναφορικά με τη δημιουργία οργανισμών αφαίρεσης οργάνων, υποστηρίζουν ότι λόγω της λειτουργίας ελάχιστων μονάδων μεταμοσχεύσεων, οι «ομάδες αφαίρεσης» πρέπει να προέρχονται από τις μονάδες.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, οι εκπρόσωποι αναφέρθηκαν στις αιτίες για τον χαμηλό αριθμό των μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην έλλειψη ενός σωστά οργανωμένου συστήματος στις ΜΕΘ, στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων και στο υπουργείο Υγείας. Οπως είπαν, η προσέγγιση των οικογενειών δυνητικά δοτών στις ΜΕΘ γίνεται συνήθως από τους γιατρούς υπό ψυχική φόρτιση και σωματική κούραση, με αποτέλεσμα μεγάλο ποσοστό έως και 45% των οικογενειών να αρνούνται. Παράλληλα, σημείωσαν ότι ΜΕΘ μεγάλων νοσοκομείων της Αθήνας απέχουν της προσφοράς οργάνων. Είναι ενδεικτικό ότι ο Ευαγγελισμός των 37 κλινών ΜΕΘ έχει «προσφέρει» στη δεκαετία 12 μοσχεύματα τη στιγμή που το νοσοκομείο Ιωαννίνων των 15 κλινών, 55.

«Καθημερινή»03/06/2011

Δείτε σχετικά και:

-Δελτίο Τύπου του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων για την κατάθεση σχεδίου νόμου για τις μεταμοσχεύσεις

-Κατατέθηκε στη Βουλή, το νομοσχέδιο για τη δωρεά και τις μεταμοσχεύσεις οργάνων

-Ανοιχτή επιστολή καθηγητών Ιατρικής: ΟΧΙ στην εικαζόμενη συναίνεση για την αφαίρεση οργάνων σώματος

-Και έντυπο για δωρεά οργάνων θα λαμβάνουν οι πολίτες κατά την απογραφή

-Γαλάτεια Αλεξάκη, Αντισυνταγματικό το προσχέδιο νόμου για τη δωρεά οργάνων

-Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου, Λεηλασία και των πεθαμένων!

-Ηχηρό ΟΧΙ του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαου στο νομοσχέδιο περί δυνάμει δοτών οργάνων

-Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος , Εικασία χωρίς ηθική βάση

-Ολοι εν δυνάμει δότες οργάνων, σύμφωνα με προσχέδιο νόμου του Υπουργείου Υγείας

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου – Είμαστε δικοί του

ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ

«Ού περί του κόσμου ερωτώ,αλλά περί ών δέδωκάς μοι, ότι σοί εισι »

Κατά τη σημερινή Κυριακή, πού είναι αφιερωμένη στη μνήμη των αγίων και θεοφόρων Πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου, άναγινώσκεται μία από τις ωραιότερες ευαγγελικές περικοπές. Πρόκειται για ένα τμήμα της λεγομένης αρχιερατικής προσευχής του Κυρίου.

Σ' ένα σημείο αυτής της συγκινητικής προσευχής ό Θεάνθρωπος Κύριος απευθυνόμενος ως Άρχιερεύς και μεσίτης μας προς τον Ουράνιο Πατέρα λέγει: «Ού περί του κόσμου ερωτώ, άλλα περί ών δέδωκάς μοι, ότι σοιείσι». Δηλαδή: Τη στιγμή αυτή δεν Σε παρακαλώ για τον κόσμο της απιστίας και της αμαρτίας, άλλα για εκείνους τούς οποίους μου έδωσες, διότι αν και μου τούς έδωσες, δεν παύουν να είναι δικοί σου.

'Άς δούμε όμως ποιοι είναι αυτοί για τούς οποίους προσεύχεται ό Κύριος και τί σημασία έχει αυτή ή αρχιερατική προσευχή του για τη δική μας ζωή.

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΕΣ

Ό ίδιος ό Κύριος αναφέρει ποιοι είναι αυτοί για τούς οποίους προσεύχεται: Είναι οι μαθητές του, αυτοί οι όποιοι «έγνωσαν αληθώς» και «έπίστευσαν» ότι ό Χριστός είναι ό απεσταλμένος Υιός του Θεού. Αυτοί πού Τον αναγνώρισαν ως Σωτήρα και Λυτρωτή και Τον ακολούθησαν με πλήρη και τέλεια εμπιστοσύνη.

Είναι αυτοί οι όποιοι «τον λόγον αυτού τετηρήκασι», δηλαδή αγωνίστηκαν να εφαρμόσουν στη ζωή τους το λόγο του Θεού, τη διδασκαλία του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Αυτοί για τούς όποιους ό Κύριος Ιησούς είπε ότι «δεδόξασμαι έν αύτοίς», διότι πράγματι δοξάζεται ό Ιησούς Χριστός από αυτούς πού Τον αναγνωρίζουν ως Βασιλέα και Κύριο με την πίστη και τη ζωή τους.

Γι’ αυτούς προσεύχεται ό Κύριος! Όμως, όπως διευκρίνισε ό Ίδιος, ή προσευχή του δεν άφορα μόνο τούς άγιους Αποστόλους αλλά και όλους τούς πιστούς χριστιανούς κάθε εποχής: Δεν σε παρακαλώ μόνο γι' αυτούς έδώ τούς μαθητές μου, είπε, «αλλά και περί των πιστευόντων διά του λόγου αυτών εις εμέ» (Ιω. ιζ' 20).

Εφόσον λοιπόν πιστεύουμε στον Κύριο Ιησού ως Υιό του Θεού και αγωνιζόμαστε να ζούμε σύμφωνα με το θέ­λημα του, τότε έχουμε κι εμείς το ξεχωριστό προνόμιο να ανήκουμε σ' Αυτούς για τούς οποίους ό Κύριος απευθύνει την ειδική αυτή Αρχιερατική του Προσευχή. Έχουμε την ιδιαίτερη τιμή να μας θεωρεί ό Κύριος δικούς του: «Σοι ήσαν και έμοί αυτούς δέδωκας», λέγει προς τον Ουράνιο Πατέρα. Δικοί σου ήταν και 'Εσύ μου τούς έδωσες, για να τούς οδηγήσω στη σωτηρία.

Ναι! Είμαστε δικοί του! Τί σημαίνει όμως αυτό για τη ζωή μας;

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Και μόνο το γεγονός ότι μας διάλεξε ό πανάγαθος θεός ανάμεσα από τα δυσεξαρίθμητα πλήθη των ανθρώπων και μάς αξίωσε να γνωρίσουμε την αλήθεια του, αποτελεί αφορμή δοξολογίας και ευγνωμοσύνης προς την πάνσοφη Πρόνοια του.

Πολύ περισσότερο όμως συγκινεί την ψυχή μας και μάς χαρίζει ελπίδα και ασφάλεια ή αλήθεια ότι ό Κύριος Ιησούς δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μεσιτεύει προς τον Ουράνιο Πατέρα για καθέναν από τούς μαθητές του: «Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τώ ονόματι σου», Του είπε. Φύλαξε τους με την πατρική και παντοδύναμη προστασία Σου...

Αλήθεια μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τί δύναμη έχει ή μεσιτεία του Κυρίου; Εφόσον ό Θεός Πατέρας δέχεται και δεν περιφρονεί τις προσευχές των αμαρτωλών ανθρώπων, πώς είναι δυνατόν να παραβλέψει την αρχιερατική μεσιτεία του Υιού του;Άς αισθανόμαστε λοιπόν ασφαλείς, διότι ανήκουμε στον Κύριο. Στον Καλό Ποιμένα πού δεν θέλει να χαθεί κανένα από τα πρόβατα του.

Παράλληλα ας φιλοτιμούμαστε να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη του Θεού. Διότι και ό Ιούδας, αν και ό Κύριος προσευχήθηκε και γι' αυτόν τόσες φορές, χάθηκε! Μόνος του διάλεξε το δρόμο της απώλειας. Ας αγωνιζόμαστε λοιπόν, ώστε ή μεσιτεία του Κυρίου να μη βρίσκει εμπόδιο από τα πάθη και τις αδυναμίες μας, αλλά να μας οδηγεί με ασφάλεια στο δρόμο της σωτηρίας.

Άξιοι μαθητές του Κυρίου αναδείχθηκαν και οι σεπτοί Πατέρες της Α' Οικουμενικής Συνόδου, τούς οποίους εορτάζουμε σήμερα. Έζησαν σε μια εποχή όπου το ψεύδος και ή πλάνη των δυσσεβών αιρετικών απειλούσαν τη συνοχή της Εκκλησίας. Με τη δύναμη όμως της αρχιερατικής μεσιτείας του Κυρίου και τον προσωπικό τους αγώνα έμειναν πιστοί στο όνομα του και διεκήρυξαν σθεναρά την αληθινή πίστη. Με το παράδειγμα τους μας μεταδίδουν το ελπιδοφόρο μήνυμα ότι οι πιστοί μαθητές του Κυρίου στη γη απολαμβάνουν τη θεϊκή του προστασία και στον ουρανό δοξάζονται με αιώνια τιμή και δόξα!

«Ο ΣΩΤΗΡ»,1/06/2011

Ηγέτες χωρίς αυτοσεβασμό

ΗΓΕΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟ

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ φάνηκε και όμως αληθινό. Αντιμέτωπος με βαρύτατες κατηγορίες απόπειρας βιασμού, πού επισείουν ποινή κάθειρξης έως και 20 ετών, βρίσκεται ό επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και μέχρι χθες φαβορί για το χρίσμα τού Σοσιαλιστικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2012 στη Γαλλία, Ντομινίκ Στρός Καν, τού οποίου την προσωρινή κράτηση διέταξε δικαστής της Νέας Υόρκης...» Το θλιβερό αυτό γεγονός, πού συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη, προκαλεί γενικότεροπροβληματισμό. Φέρνει στην επικαιρότητα άλλο παλαιότερο περιστατικό: «Μα είναι δυνατόν να γίνει υπουργός Άμυνας ένας πότης και κυνηγός ποδόγυρων, αναρωτήθηκε ή Επιτροπή Ένοπλων Δυνάμεων της Αμερικανικής Γερουσίας και απέρριψε κατά πλειοψηφία την υποψηφιότητα τού Τζων Τάουερ».

Μάλιστα. Τι πιο φυσικό να έχει μια ηγεσία, με αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια, άλλα και ό λαός απαιτήσεις από τους άρχοντες και κυβερνήτες, από αυτούς πού αναλαμβάνουν να καθορίσουν το μέλλον του, την επιβίωση του, την οικογένεια του; Πώς θα κυβερνήσουν τον λαό, όταν δεν μπορούν να κυβερνήσουν τον εαυτό τους, αλλά άγονται και φέρονται από τις αδυναμίες τους, από τα πάθη τους, από τις «ιδιαιτερότητές» τους; Οι δούλοι της ηθικής φθοράς, οι αιχμάλωτοι της αναισχυντίας, δεν είναι μόνο ακατάλληλοι για ηγετικές θέσεις. Είναι επικίνδυνοι. Μια τέτοια άμοραλιστική ηγεσία, πού κυβερνάται από τα ορμέμφυτα, από τις ενστικτώδεις ορμές, θα πονέσει ποτέ και θα κατανοήσει τον λαό πού υποφέρει, πού χάνει τη δουλειά του, πού περικόπτεται ό μισθός του, ή σύνταξη του, τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα του; Ή θα προβληματισθεί αν διακυβεύονται ύψιστα εθνικά συμφέροντα; Ό χωρίς αιδώ δεν σέβεται τον Θεό, δεν υπολογίζει την οικογένεια του, πού την προσβάλλει με την απιστία του, πού ατιμάζει τον γάμο με την μοιχεία, πού γίνεται επίορκος με τις αθέμιτες σχέσεις και θα σεβασθεί τον λαό; Όταν ένας ξένος ρώτησε αρχαίο Σπαρτιάτη: «Πώς τιμωρεί ή νομοθεσία σας τη μοιχεία;» απάντησε: «Δεν υπάρχει τρόπος τιμωρίας, γιατί τέτοια περίπτωση δεν έχει παρουσιασθεί». Αυτά ισχύουν στους λαούς πού θέλουν να ζήσουν και να μεγαλουργήσουν.

«ΖΩΗ»2 Ιουνίου 2011

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com