1 Φεβ 2011
Η εικόνα της Υπαπαντής του Ιησού Χριστού
Η εορτή της Υπαπαντής του Ιησού χριστού, είναι μία από τις αρχαιότερες εορτές της Εκκλησίας μας (άρχισε να γιορτάζεται το 518 μ.Χ.). Υπαπαντή (ή διαφορετικά Υπαντή) σημαίνει υποδοχή. Δηλαδή ο δίκαιος Συμεών ο πρεσβύτης, υπέργηρος πλέον, υποδέχεται στα χέρια του τον Χριστό σαν βρέφος τεσσαράκοντα ημερών.
Στην εικονογραφία της Υπαπαντής ο Συμεών κρατεί με ευλάβεια και δέος το βρέφος, γιατί γνώριζε από την προφητεία ότι Αυτό είναι ο ίδιος ο Θεός με σάρκα ανθρώπου, τον οποίο θα έβλεπε πριν πεθάνει. Γι' αυτό λέγει το «νυν απολύεις....» που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας στην ακολουθία του Εσπερινού, λίγο πριν την «απόλυση» δηλαδή κοντά στο τέλος.
Στην εικόνα της Υπαπαντής η Παναγία συνοδεύεται από τους γέροντες γονείς της (Ιωακείμ και Άννα) και προσφέρει με χαρά το βρέφος στον λειτουργό του Θεού, τον Συμεών. Γιατί έπρεπε να τηρήσει τον νόμο και εδώ ο Χριστός, όπως τον τήρησε σε όλα, ώστε να αγιασθεί ο νόμος. Έτσι η Εκκλησία μας καθιέρωσε την ακολουθία του «Σαραντισμού», όπου οι μητέρες βγάζουν για πρώτη φορά το παιδί τους από το σπίτι, σαράντα ημερών βρέφος και το πηγαίνουν στην Εκκλησία, για να το ευλογήσει ο ιερέας και να λάβει την χάρη από την προσκύνηση των ιερών εικόνων.
Στην παράσταση επίσης διακρίνουμε ένα «ειλητάριο» δηλαδή ένα ανοιχτό χαρτί, που το κρατεί η Αγία Άννα, και γράφει το κείμενο: «Τούτο το βρέφος ουρανόν και γην εστερέωσε», δηλαδή τον ομολογεί σαν τέλειο και προαιώνιο Θεό, και Δημιουργό του Παντός.
Είναι μεγάλη η εορτή της Υπαπαντής για την Εκκλησία μας. Οι θαυμάσιοι και χαρμόσυνοι ύμνοι που ψάλλονται επί οκτώ ημέρες, από τις 2 μέχρι και τις 9 Φεβρουαρίου που αποδίδεται, δηλαδή που τελειώνει, που επισφραγίζεται, εξυμνούν το ιερό γεγονός και αφήνουν σε όλους μας ιερά μηνύματα.
ecclesia
Ισλαμικός παροξυσμός

Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου συνέβη ένα τραγικό γεγονός την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, με το όποιο ασχολήθηκαν όλα τα Μ.Μ.Ε.:
«Σύσσωμη ή διεθνής κοινότης κατεδίκασε την πολύνεκρη επίθεση σε εκκλησία Κοπτών της Αλεξανδρείας, πού στοίχισε τον θάνατο 22 ανθρώπων και τον τραυματισμό 79 και επισκίασε την έλευση του Νέου Έτους. Ή έκρηξη έγινε έξω από την εκκλησία την ώρα πού εκατοντάδες πιστοί προσήρχοντο στον ναό. Σημειώνεται πώς οι Χριστιανοί αποτελούν το 10% των 80 εκατομμυρίων κατοίκων της Αιγύπτου» («Εστία 3-1-2001).
Την τρομοκρατική επίθεση καταδίκασαν επωνύμως τόσο οι πολιτικοί όσο και οι εκκλησιαστικοί ηγέτες ανά τον κόσμο, αλλά ή ανασφάλεια πού αισθάνονται τα μέλη των χριστιανικών μειονοτήτων στις μουσουλμανικές χώρες δεν καταλαγιάζει. Χαρακτηριστικά εγράφη στον Τύπο: «Οι εκπρόσωποι της κοινότητας των Κοπτών (...) υποστηρίζουν ότι δεν αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι πολίτες από τούς μουσουλμάνους» («Καθημερινή» 4-12011).
Πρέπει δε να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιασθεί τα κρούσματα επιθέσεων φανατικών μουσουλμάνων εναντίον χριστιανικών κοινοτήτων, ιδίως στη Μέση και στην Άπω Ανατολή.
Φαίνεται λοιπόν ότι οι ηγέτες των ισλαμικών χωρών δεν μπορούν να συγκρατήσουν την έξαρση του θρησκευτικού φανατισμού, ό όποιος μόνο δεινά επισωρεύει στους λαούς. Παράλληλα οι ηγέτες των άλλοτε λεγομένων χριστιανικών κρατών αρκούνται μάλλον σε φραστικούς αφορισμούς εναντίον των φανατικών μουσουλμάνων, οι όποιοι εργάζονται συστηματικά για την εξάπλωση της τρομοκρατίας και τον κατατρεγμό των Χριστιανών, όπου μπορούν. Όλα αυτά πρέπει να προβληματίσουν σοβαρά και τούς δικούς μας πολιτικούς άρχοντες, οι όποιοι άνοιξαν το δρόμο για την ανέγερση επιβλητικού μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα, με χρήματα μάλιστα του ορθοδόξου ελληνικού λαού...
«Ο ΣΩΤΗΡ» 1-2-2011
Η Υπαπαντή του Κυρίου
Η Υπαπαντή του Κυρίου
Αχιλλέας Πιτσίλκας, Δρ. Θεολογίας
Μία από τις Θεομητορικές και ταυτόχρονα Δεσποτικές εορτές είναι και η χαρακτηριζόμενη ως Υπαπαντή του Κυρίου, δηλαδή ως απάντηση του Χριστού από τους ευσεβείς εκπροσώπους του Ιουδαϊκού λαού κατά τη μετάβαση της Παναγίας στο Ναό των Ιεροσολύμων ύστερα από τη Γέννηση του Χριστού. Για την Υπάντηση δηλαδή αυτή σημειώνονται από τους ιερούς Ευαγγελιστές τα εξής:
α) Η μετάβαση της Παναγίας στο Ναό των Ιεροσολύμων για τον καθαρισμό της και για την αφιέρωση του Ιησού
Σαράντα ημέρες μετά τη Γέννηση του Χριστού στη Βηθλεέμ η Παναγία και ο προστάτης Ιωσήφ πήραν το δρόμο για τα Ιεροσόλυμα, παίρνοντας μαζί τους και το μικρό Ιησού, γιατί, σύμφωνα με το Νόμο το Μωσαϊκό, είχαν τελειώσει οι ημέρες του καθαρισμού της, ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να προσφέρουν στο Θεό το μικρό Ιησού, ως πρωτότοκο.
Η Παναγία βέβαια, όπως σημειώνει ο ερμηνευτής Ζιγαβηνός, «ουχ υπέκειτο τω νόμω τούτω», γιατί είχε συλλάβει «τον σαρκωθέντα Λόγον υπερφυώς», δηλ. «εκ Πνεύματος Αγίου». Παρ’ όλα όμως αυτά πειθάρχησε στο νόμο των Εβραίων εκείνο, γιατί δεν ήθελε να παρακούει, αλλά να πειθαρχεί πάντοτε σ΄ αυτόν (Βλ. Π. Τρεμπέλα, Υπόμνημα εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Αθήναι 1972, τ. 100).
Κατά τη μετάβασή τους δε αυτή στο Ναό η Παναγία και ο προστάτης Ιωσήφ είχαν πάρει μαζί τους και ένα ζευγάρι τρυγόνια ή περιστέρια, για να τα προσφέρουν το Θεό για την εξαγορά του Ιησού, τον οποίο, σαν πρωτότοκο, ώφειλαν κατά το Νόμο να προσφέρουν στο Θεό. Όλοι οι ευσεβείς Ισραηλίτες δηλ., ύστερα από τη θανάτωση όλων των πρωτότοκων παιδιών των Αιγύπτιων, όφειλαν, κατά το νόμο, να προσφέρουν τα πρωτότοκα παιδιά τους στο Θεό.
Ύστερα από την καθιέρωση όμως της φυλής των Λευιτών στην υπηρεσία του Θεού, ορίσθηκε η εξαγορά κάθε πρωτότοκου παιδιού αντί 5 σίκλων και η προσφορά ενός ενιαύσιου αρνιού ή ενός ζεύγους τρυγόνων ή περιστεριών στην περίπτωση των πτωχών για τη θυσία του ολοκαυτώματος. Και αυτόν δε ακριβώς το νόμο θέλησαν τότε να εφαρμόσουν η Παναγία και ο Ιωσήφ, μένοντας υπόδειγμα εφαρμογής του Νόμου και της διδασκαλίας των Προφητών για όλους.
β) Η «υπάντηση» του Κυρίου από το Συμεών
Μόλις η αγία Οικογένεια έφθασε στις αυλές του Ναού, συναντήθηκε παρευθύς με το γέροντα Συμεών, που χαρακτηρίζεται από τον ευαγγελιστή Λουκά ως άνθρωπος «δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ» (Λουκ. 2,25).
Εξαιτίας της πίστης του μάλιστα και ταυτόχρονα της ενάρετης ζωής, ο Συμεών είχε προσελκύσει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που «ην επ΄ αυτόν» και που τον ενίσχυε σε κάθε της ζωής του βήμα. Φανέρωσε δε ταυτόχρονα σ΄ αυτόν ότι δεν θα πεθάνει, «πριν η ίδη τον Χριστόν Κυρίου» (Λουκ. 2,26), δηλ. το Μεσσία. Κατά την ώρα δε, που η Παναγία ανέβαινε τα σκαλιά του Ναού, που θα την οδηγούσαν στην αυλή των Ιουδαίων, ο Συμεών «ήλθεν εν Πνεύματι εις το ιερόν» (Λουκ. 2,27) και βλέποντας το «σωτήριον φως», δέχτηκε στην αγκαλιά του το μικρό Ιησού, ενώ ταυτόχρονα ευλόγησε το Θεό γι΄ αυτό που τον αξίωσε να ιδεί με τα μάτια του, λέγοντας: «Νυν απολύεις τον δούλον Σου, Δέσποτα, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν Σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού Σου Ισραήλ» (Λουκ. 2,29-32). Τώρα δηλ., Θεέ μου, μπορείς να με πάρεις κοντά Σου, εφόσον είδα με τα μάτια μου το Σωτήρα, που έστειλες για τη λύτρωση όλων των λαών και που αποτελεί την πιο μεγάλη δόξα για το Ισραήλ. Αυτά δε τα είπε, κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, γιατί «Δεν έμεινεν ο νούς του εις μόνον το έξω και βλεπόμενον σχήμα της ανθρωπότητος, αλλά διά μέσου των θείων μελών του παναγίου Βρέφους… παρέκυπτεν εις το έσω και κεκρυμμένον φως της Θεότητος», (Εορτοδρόμιον, σ. 193). Αυτό δε ακριβώς το φως της Θεότητος βλέπουν στο Χριστό από τότε και όλοι οι πιστοί. Για το λόγο δε αυτόν σημειώθηκε από τον Π. Τρεμπέλα ότι «Η ωδή αυτή (του Συμεών) εξισούται προς τους ωραιοτέρους ψαλμούς. Από του Ε΄ (δε) αιώνος χρησιμοποιείται εις τους εσπερινούς της Εκκλησίας (Αποστ. Διατ. VII, 48) και συχνάκις υπήρξεν ο ύμνος των αποθνησκόντων αγίων» (όπ.π. 105).
γ) Η προφητεία του Συμεών για το Χριστό
Ύστερα δε από τα πιο πάνω λόγια, που είπε ο Συμεών με τον ιδιαίτερο φωτισμό και την έμπνευσή του από το Θεό, στράφηκε προς τον Ιωσήφ και τη Μαριάμ, που τον άκουγαν εκστατικοί, και τους ευλόγησε, ενώ στη συνέχεια απευθύνθηκε ιδιαίτερα προς τη Μαριάμ και είπε: -«Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον». Και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθωσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ. 2,33-35). Ο Μεσσίας δηλ. θα γίνει αιτία της πτώσης για όσους απιστήσουν, ενώ το όνομά Του θα αντιλέγεται διά μέσου των αιώνων μεταξύ πιστών και απίστων. Αλλά και τη δική σου καρδιά, είπε στην Παναγία, θα διαπεράσει το οδυνηρό μαχαίρι της θλίψης και της οδύνης, όταν θα ιδείς το γιό Σου το μονογενή να σταυρώνεται. Με τον τρόπο δε αυτό θα ξεσκεπασθούν τελικά οι διαλογισμοί όλων των ανθρώπων, δηλ. με την παραδοχή ή μη της μεσιανικότητας του Χριστού (Βλ. Π. Τρεμπέλα Υπ. εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Αθήναι1972, σ. 109-11).
(Σημ. Εξαιτίας της παραδοχής ή απόρριψης της μεσσιανικότητας του Χριστού, οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και οι άγιοι Απόστολοι χαρακτήρισαν το Χριστό ως λίθο ακρογωνιαίο, στον οποίο θα στηρίξουν τις ελπίδες τους όλοι οι πιστοί, ενώ σ΄ Αυτόν θα σκοντάψουν και θα συντριβούν όλοι οι άπιστοι. (Βλ. Η σ. 8, 13-14. Ματ. 21,42, Μαρ. 2,10, Λουκ. 20,17-18. Πρ. 4,11. Ρωμ. 9,32. 1 Κορ. 3, 12.1 Πέτρ. 2,48 ).
δ) Η «υπάντηση» της προφήτιδας Άννας με το Χριστό
Την ίδια δε ώρα, που γίνονταν τα πιο πάνω, έφθασε στο ιερό και η προφήτιδα Άννα, η θυγατέρα του Φανουήλ από τη φυλή του Ασήρ. Η γυναίκα δηλ. αύτη, που είχε ζήσει με τον άνδρα της επτά έτη μονάχα, είχε αφιερώσει, μετά το θάνατο του συζύγου της, τον εαυτό της, στο Θεό. Για το λόγο δε αυτό δεν απομακρυνόταν ημέρα και νύκτα από το Ναό, στον οποίο υπηρετούσε, «νηστείαις και δεήσεσι λατρεύουσα» (Λουκ. 2,37), μέχρι την ηλικία των 84 ετών, στην οποία είχε φθάσει. Εξαιτίας δε της ευσέβειάς της αυτής, παρακινήθηκε από το Θεό να έλθει και αυτή στο σημείο εκείνο, όπου φθάνοντας «ανθωμολογείτο τω Κυρίω και ελάλει περί αυτού πάσι τοις προσδεχομένοις λύτρωσιν εν Ιερουσαλήμ» (Λουκ. 2,38).
Πλησίασε δηλ. αρχικά και αυτή τον Κύριο, τον οποίο πιθανότατα πήρε στην αγκαλιά της, ενώ στη συνέχεια άρχισε να ευχαριστεί το Θεό και να δοξολογεί το όνομά Του για τη λύτρωση και τη σωτηρία που έστειλε με τη Γέννηση του Χριστού – Μεσσία στους ανθρώπους.
«Ελευθερία»2/2/2010
Κωνσταντίνος Χολέβας, Η ανιστόρητη Ιστορία του 1821
Η ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 1821
Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων
Εν αρχή ην η κ. Ρεπούση που προσπαθούσε να πείσει τα ελληνόπουλα ότι η Τουρκοκρατία ήταν μία ιδανική περίοδος για τους προγόνους μας. Στη συνέχεια ήλθε η τετράτομη ιστορία των Βαλκανίων που χρηματοδοτήθηκε από τον γνωστό χρηματιστή Τζορτζ Σόρος και κινείται στη ίδια γραμμή υπέρ των Οθωμανών. Μετά ήλθε στην επικαιρότητα η άποψη ότι πριν από το 1821 δεν υπήρχε συγκροτημένη ελληνική εθνική συνείδηση, αλλά οι Ευρωπαίοι Διαφωτιστές μάς έμαθαν να λέμε ότι είμαστε Έλληνες. Όλα αυτά τα ιδεολογήματα συγκεντρώνονται σήμερα στη νέα τηλεοπτική σειρά του ΣΚΑΪ για το 1821. Δεν προσχωρώ σε συνωμοσιολογίες, αλλά πολλοί συμπατριώτες μας ευλόγως διερωτώνται αν υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα πίσω από την εργώδη αυτή προσπάθεια να ξαναγραφεί ή μάλλον να σβηστεί οριστικά η Ελληνική Ιστορία. Αφήνω την απάντηση στον κάθε νουνεχή αναγνώστη και θα ασχοληθώ με την αμιγώς ιστορική πλευρά της υποθέσεως...
Ερώτημα πρώτον. Έχει δίκιο η άποψη που προβάλλεται στη σειρά του ΣΚΑΪ ότι η εθνική συνείδηση των Νεοελλήνων διαμορφώθηκε μόλις λίγα χρόνια πριν από το 1821; Φυσικά όχι. Εκατοντάδες μαρτυρίες Ελλήνων και ξένων, κληρικών και λαϊκών, περισσότερο ή λιγότερο μορφωμένων διαψεύδουν τους συντελεστές της σειράς. Ελληνικό έθνος με συνείδηση ενότητος υπάρχει από την Αρχαιότητα. Ήδη τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Ηρόδοτος καταγράφει τα συνδετικά στοιχεία που ένωναν τις ελληνικές πόλεις κράτη: Η κοινή καταγωγή, η γλώσσα, η θρησκεία, τα ομότροπα ήθη. Συνεχίζεται αυτή η συνείδηση στην ελληνιστική και βυζαντινή περίοδο, με αποκορύφωμα την απάντηση του Αυτοκράτορα της Νικαίας Ιωάννη Βατάτζη προς τον Πάπα Νικόλαο Θ΄ το 1250: Είμαστε το αρχαίο γένος των Ελλήνων, από το οποίο άνθισε η σοφία για όλον τον κόσμο. Συνεχίζεται με την τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου όταν ονομάζει την Κωνσταντινούπολη «ελπίδα και χαρά πάντων των Ελλήνων».
Γύρω στο 1700 ο φλογερός ιεροκήρυκας Ηλίας Μηνιάτης παρακαλεί την Παναγία ως εξής: «Έως πότε το τρισάθλιον γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκεται εις τα δεσμά μιας ανυποφέρτου δουλείας;». Οι όροι Ρωμηός, Γραικός και Έλλην χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα και με παρεμφερή σημασία. Χαρακτηριστικό είναι το ποίημα του Ματθαίου Επισκόπου Μυρέων, ο οποίος το 1619 θρηνεί για την Άλωση χρησιμοποιώντας για το έθνος μας και τα τρία αυτά ονόματα. Από το 1529 έως το 1821 το δημοφιλέστερο ανάγνωσμα του λαού μας ήταν η «Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου» που θύμιζε την δόξα των αρχαίων προγόνων. Το 1708 ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος στο έργο του «Φιλοθέου Πάρεργα» γράφει ότι είμαστε το γένος των «άγαν Ελλήνων», δηλαδή καθαρόαιμοι Έλληνες. Και οι καραβοκύρηδες επί Τουρκοκρατίας τοποθετούσαν στα πλοία τους ως ακρόπρωρα τις μορφές των Αρχαίων Ελλήνων. Λαός, λοιπόν, και διανοούμενοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπάρχει συνέχεια του Ελληνισμού.
Ερώτημα δεύτερο: Περνούσαν καλά οι Έλληνες επί Τουρκοκρατίας, με δικαιώματα και ελευθερίες, όπως ακούσαμε από τον ΣΚΑΪ στις 25.1.2011; Ας αφήσουμε τις μαρτυρίες της εποχής εκείνης να απαντήσουν:
Στα μέσα του 17ου αιώνος ο Γάλλος Ιησουίτης Ρισάρ καταγράφει τις εντυπώσεις του από την υπόδουλη Ελλάδα: «Να σκεφθεί κανείς ότι ουδέποτε από την εποχή του Νέρωνος, του Δομητιανού και του Διοκλητιανού έχει υποστεί ο Χριστιανισμός διωγμούς σκληρότερους από αυτούς που αντιμετωπίζει σήμερα η ανατολική Εκκλησία...». Τον 17ο αιώνα ο Μουσουλμάνος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή περιγράφει βιαίους εξισλαμισμούς και παιδομάζωμα στη Βέροια, στην Έδεσα και σε άλλες πόλεις. Το δημοτικό μας τραγούδι έχει καταγράψει τον θρήνο των μανάδων για τα παιδιά τους ως εξής: «Ανάθεμά σε Βασιλιά (σ.σ. Σουλτάνε) και τρισανάθεμά σε.... να μάσεις παιδομάζωμα , να κάνεις Γενιτσάρους... πέρσυ πήραν τον γιόκα μου φέτος τον αδελφό μου»! Περί το 1760 ο Ιωάννης Πρίγκος από το Πήλιο γράφει: «Τέτοιος βάρβαρος άδικος είναι ο Τούρκος». Στα τέλη του 18ου αιώνος ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης καταγράφει 87 από τα αναρίθμητα μαρτύρια Νεομαρτύρων, δηλαδή Χριστιανών που βασανίσθηκαν και θανατώθηκαν λόγω της Χριστιανικής τους πίστης. Ο Φωτάκος Χρυσανθόπουλος, υπασπιστής του Θ. Κολοκοτρώνη, στα Απομνημονεύματά του μάς δίνει μαρτυρία κρυφού σχολειού που οργάνωναν οι ιερείς φοβούμενοι τους Τούρκους.
Ερώτημα τρίτο: Οι κλέφτες ήσαν εθνικοί αγωνιστές ή φυγόδικοι εγκληματίες, όπως ακούσαμε από τον ΣΚΑΪ; Αν κάποιος Έλληνας έβλεπε τον Τούρκο να βιάζει την αδελφή του και επετέθη στον βιαστή, τότε ναι, ίσως κάποιοι από τους κλέφτες των βουνών να ήσαν φυγόδικοι. Αλλά από το άδικο δικαστήριο του κατακτητή. Σημαντική λεπτομέρεια, η οποία αποσιωπήθηκε. Όσο δε για την συνείδηση των ίδιων των κλεφτών, την εξηγεί ο Θ. Κολοκοτρώνης, ο οποίος ανδρώθηκε μέσα στην κλεφτουριά. Λέγει, λοιπόν, στον Άγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον ότι οι κλέφτες και οι αρματολοί στα βουνά είναι η φρουρά του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, η οποία συνεχίζει ακόμη να πολεμά.
Ερώτημα τέταρτο: Ήσαν μόνο οικονομικά τα αίτια της Ελληνικής Επαναστάσεως; Αυτή τη μονομερή ερμηνεία την καθιέρωσαν κάποτε οι Έλληνες μαρξιστές, αλλά οι ίδιοι την απέσυραν στο συνέδριο του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών το 1981. Όμως αξία έχει η άποψη των ίδιων των αγωνιστών: Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, διεκήρυξε ο Αλ. Υψηλάντης τον Φεβρουάριο του 1821. Αγωνιζόμαστε για τον Χριστό και τον Λεωνίδα, έγραφε η προκήρυξη του Αθανασίου Διάκου που δημοσιεύθηκε σε ιταλική εφημερίδα της Τεργέστης. Αυτά προς το παρόν.
πηγή: "Δημοκρατία", 1/2/2011
Θρησκευτικά
Σοκ:«Δεν είναι Ελληνικά» τα Ιμια λέει η Ιστορία Γ΄Γυμνασίου
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
31-1-2011 μ.Χ.
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΧΟΛΙΚΗ «ΕΟΡΤΗ»
ΤΗΝ 31η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ) ΓΙΑ «ΑΝΑΛΗΨΗ» ΠΑΙΔΕΙΑΣ
15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ 1996: Η ΕΛΛΑΔΑ «ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΣΕ» ΤΑ ΙΜΙΑ!
ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ
ΙΜΙΩΝ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Γ΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
Η σελίδα 163 του Βιβλίου Ιστορίας Γ΄ Γυμνασίου που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα,
όπου δεν αναφέρεται η ελληνικότητα της βραχονησίδας, αλλά η «διεκδίκηση της βραχονησίδας»,
δηλαδή η διεκδίκησή της και από την Ελλάδα…
ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
Εθνική υπονόμευση ολόκληρου του Αιγαίου και των εκατοντάδων βραχονησίδων που διεκδικεί η Τουρκία, προκειμένου να κερδίσει «ζωτικό χώρο» στο Ελληνικό Αρχιπέλαγος, αποτελεί η προκλητική αποφυγή αναφοράς της ελληνικότητας των Ιμίων (Ύμια-Ίμια-Λιμνιά ή Καρντάκ=Καρυδάκια) στο Βιβλίο «Ιστορίας» της Γ΄ Γυμνασίου, που διδάσκονται αμέριμνα τα Ελληνόπουλα…
ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ
ΠΕΡΙ «ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ»
Αναλυτικότερα, το εν λόγω βιβλίο, στη σελίδα 163, αναφέρει ότι η «Κρίση» των Ιμίων ξέσπασε με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ίμια!Που σημαίνει ότι τη διεκδικούσε και η Ελλάδα! Και άρα δεν ήταν «ελληνική»!
Αυτές ακριβώς όμως είναι οι θέσεις του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, περί αμφισβητούμενου καθεστώτος βραχονησίδων του Αιγαίου, που δήθεν «δεν αναφέρονται στις συνθήκες»… Δείτε ΕΔΩ τα Ντοκουμέντα των Υμίων και τις Συνθήκες που τα καλύπτουν (Ιταλο-Τουρκικό Πρωτόκολλο της Άγκυρας 1932)
Η ΕΛΛΑΔΑ «ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΣΕ» ΤΑ ΥΜΙΑ…
Γράφει συγκεκριμένα το Βιβλίο:
«…με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ίμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)»
Που σημαίνει ότι και η Ελλάδα απλά διεκδικούσε τη βραχονησίδα! Αλλά για να τη διεκδικεί, σημαίνει πως δεν ήταν δική της… Δεν ήταν δηλαδή …ελληνική!
Πράγμα για το οποίο τρίβει τα χέρια της η Τουρκική πλευρά και κρατά ήδη το Βιβλίο ως ντοκουμέντο δικαίωσής της, ως «εθνική ομολογία» της Ελλάδας!
Η ΕΙΣΒΟΛΗ/ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ
ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΡΙΩΝ ΗΡΩΩΝ, ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΕ ΑΠΛΑ…«ΚΡΙΣΗ»
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το γεγονός, ότι το βιβλίο βάζει στην ίδια «μοίρα» Ελλάδα και Τουρκία, Αμυνόμενο και Επιτιθέμενο, Ιδιοκτήτη και Ληστή, Νόμιμο και Παράνομο, διαστρεβλώνοντας τελείως τα γεγονότα και την ιστορική αλήθεια, την οποία υποτίθεται πως οφείλει να υπηρετεί ένα βιβλίο «Ιστορίας», χωρίς να υποκύπτει σε ιδεολογίες και πολιτικές σκοπιμότητες!
Αυτό διαπιστώνεται και στο σημείο που γράφει πως «ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις», βαφτίζοντας απλά ως «Κρίση»:
- Την παράνομη και προκλητική προσγείωση του τουρκικού ελικοπτέρου σε ελληνικό έδαφος
- Την παράνομη και προκλητική αφαίρεση της ελληνικής σημαίας από τους «Δημοσιογράφους» της Χουριέτ
- Την παράνομη και προκλητικότατη ανάρτηση της τουρκικής σημαίας επί ελληνικού εδάφους-βραχονησίδας
- Την εισβολή/κατάληψη ελληνικού εδάφους-ελληνικής βραχονησίδας από Τούρκους κομάντος
- Την μυστηριώδη πτώση ή κατάρριψη κατά πολλούς, ελληνικού ελικοπτέρου που πέταξε πάνω από τους Τούρκους κομάντος στη μικρή Ίμια, επιβεβαιώνοντας την παρουσία τους σε ελληνικό έδαφος
Χριστόδουλος Καραθανάσης Υποπλοίαρχος, Παναγιώτης Βλαχάκος Υποπλοίαρχος, Έκτορας Γιαλοψός Αρχικελευστής
Οι τρεις ήρωες των Υμίων που κρύβει το Βιβλίο από τους μαθητές, για τους οποίους έπεσαν…
- Τον θάνατο των τριών ηρώων του ελικοπτέρου, που έπεσαν στο καθήκον, μέσα σε μια πτήση-θανάτου πάνω από τις κάννες των Τούρκων κομάντος.
«ΕΝΔΕΙΞΗ
Οι τελευταίες λέξεις του ελικοπτέρου τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου 1996προς τη Φρεγάτα «Ναβαρίνο» ήταν στις 4.49 το πρωί, όπως καταγράφει κατά λέξη το σήμα της Φρεγάτας προς το
«ΤΗΝ 31η 04.49 ΑΝΕΦΕΡΘΗ ΑΠΟ Ε/Π ΣΤΟ ΔΙΚΤΥΟ S/R «ΕΧΩ ΕΝΔΕΙΞΗ MASTERCAUTION». ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ «ΕΧΩ ΕΝΔΕΙΞΗ MASTER CAUTION ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΝΔΕΙΞΗ». ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ «ΕΝΔΕΙΞΗ MASTERCAUTION-EMERGENCY…»
Οι τελευταίες αυτές λέξεις του Καραθανάση, δείχνουν ότι δεν έπαθε «βέρτικο» (ζάλη, απώλεια προσανατολισμού/συνείδησης) όπως έσπευσε να προδικάσει τότε η μοιραία Κυβέρνηση, παρότι υπήρχε και ο συγκυβερνήτης), αλλά ότι είχε σε άριστη κατάσταση τα αντανακλαστικά του, αφού μάλιστα διαπίστωσε πρόβλημα και το ανέφερε τρεις φορές!
Επομένως, αφού το ελικόπτερο εκτέλεσε την επικίνδυνη αποστολή, σε συνθήκες βροχόπτωσης, κάτι του συνέβη, με ένδειξη γενικής βλάβης «αλλά όχι σε ποια ένδειξη», δηλαδή δεν άναψε λαμπάκι συγκεκριμένης βλάβης, πράγμα που μπορεί να συμβεί είτε κατόπιν ηλεκτρονικών παρεμβολών του εχθρού, είτε εάν βληθεί…
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες μας από ανθρώπους που σκάλισαν βαθιά την υπόθεση, το Agusta Bell – 212, εάν βληθεί στο υδραυλικό του σύστημα στο κέλυφος, πέφτει εντός 2-3 λεπτών, σαν βαρίδι 4 τόνων! Όση ακριβώς ώρα πέρασε από τη στιγμή που εντόπισε τους Τούρκους κομάντος επάνω στα Ίμια,μέχρι που έπεσε!
Από την άλλη, είναι και οι τρύπες που βρέθηκαν όταν ανασύρθηκε από τη θάλασσα… Τρύπες που δεν δικαιολογούνται από καμμία απολύτως λογική αιτία…
ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΤΑΙ «ΜΠΑΛΩΜΑ» ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑ
ΧΩΡΙΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΡΗΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΥΜΙΩΝ
Αξιοσημείωτο είναι πάντως πως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, κατόπιν υποδείξεων επιχειρεί όχι να διορθώσει το τραγικό σφάλμα του Βιβλίου, αλλά να το «μπαλώσει», αφήνοντας άλλη μια φορά προκλητικά αδήλωτη την ελληνικότητα των Ιμίων, αφού σε παρόραμα διορθώσεων που έχει αναρτήσει στον κόμβο του γράφει:
Ζητείται δηλαδή η αντικατάσταση του «με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ίμια», με το «με αφορμή τη διεκδίκηση από την Τουρκία της βραχονησίδας Ίμια», χωρίς πάλι να αναφέρεται ότι η βραχονησίδα (-δες) είναι επιτέλους ελληνική! Κάτι που γίνεται όπως φαίνεται από πρόθεση, για δεύτερη μάλιστα φορά!
Επίσης, γίνεται λόγος για μία βραχονησίδα, ενώ πρόκειται για δύο! Και άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί πληθυντικός αριθμός! Εκτός εάν ήδη τη μία βραχονησίδα, αυτή που κατέλαβαν οι Τούρκοι, θέλουν κάποιοι να τη χαρίσουν στους γείτονες…
ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΔΙΟΡΘΩΣΗ
αυτό το κείμενο να γράψουν παιδιά και γονείς στο Βιβλίο
Κατόπιν των παραπάνω, πρέπει να εκδοθεί από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και να σταλεί από το Υπουργείο Παιδείας σε όλα τα Γυμνάσια και να επικολληθεί σε όλα τα Βιβλία Ιστορίας Γ΄ Γυμνασίου, στο συγκεκριμένο σημείο της σ. 163, το εξής:
«…με την αυθαίρετη διεκδίκηση των δύο ελληνικών βραχονησίδων Ίμια (Λιμνιά Δωδεκανήσου) από την Τουρκία, η οποία απομάκρυνε προκλητικά την ελληνική σημαία από τη μία και μετέπειτα αποβίβασε Τούρκους στρατιώτες στην άλλη, επιχειρήθηκε έμπρακτη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, την οποία κατοχυρώνουν απόλυτα διμερείς συμφωνίες και διεθνείς συνθήκες.
Εκείνες τις ώρες, ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου 1996, δίπλα στις βραχονησίδες μας, κατέπεσε ένα ελληνικό ελικόπτερο, εκτελώντας αποστολή αναγνώρισης επάνω από τη μικρή Ίμια, όπου είχαν εισβάλει οι Τούρκοι κομάντος. Τα τρία μέλη του πληρώματος, Χριστόδουλος Καραθανάσης Υποπλοίαρχος, Παναγιώτης Βλαχάκος Υποπλοίαρχος και Έκτορας Γιαλοψός Αρχικελευστής έπεσαν ηρωικά στο καθήκον»
Και επειδή στην Ελλάδα το καλό συνήθως αργεί να γίνει, μπορούν κιόλας οι μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου ή οι γονείς τους, ακόμη και οι ευσυνείδητοι Καθηγητές τους, να τυπώσουν και να επικολλήσουν το παραπάνω κείμενο στα Βιβλία Ιστορίας, στη σελ. 163. Έτσι πια τα παιδιά θα ξέρουν…
ΣΧΟΛΙΚΗ «ΕΟΡΤΗ» Η 31η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
(ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ)
Οι μαθητές και οι μαθήτριες των Ελληνικών Γυμνασίων και Λυκείων, που κατηγορούνται πολλές φορές για αδιαφορία, χωρίς να εξετάζεται εάν κανείς τούς έχει δείξει ποτέ το σωστό, τον αιώνιο ελληνικό δρόμο, οφείλουν ίσως να πάρουν μια σημαντική πρωτοβουλία στα χέρια τους, καθιστώντας την 31η Ιανουαρίου Σχολική «Εορτή», ως Ημέρα Εθνικών Θεμάτων, κάνοντας όχι τα καθιερωμένα, κρύα, ξερά και ανούσια πολλές φορές μαθήματα της «Ύλης», αλλά ένα «μάθημα» αλλιώτικο, ενημερωτικό και δυναμωτικό, για τα Εθνικά Θέματα, το Αιγαίο, τα Νησιά μας, της Νησίδες καιΒραχονησίδες, το καθεστώς που τις διέπει, την Υφαλοκρηπίδακαι την ΑΟΖ, τα Χωρικά Ύδατα, τα δικαιώματα και τα εθνικά δίκαια, αλλά και τις αμφισβητήσεις και τις επιδιώξεις των γειτόνων, ώστε να είναι ενημερωμένα και ευαισθητοποιημένα σε ό,τι αφορά την Πατρίδα τους και άρα αυτά τα ίδια! Γιατί η γνώση είναι δύναμη! Αποτίοντας έτσι φόρο τιμής και στους πεσόντες νέους των Ιμίων! Αυτούς που τους έχουν κρύψει!
Δείτε σχετικά:
-Δυο διαφορετικές Ιστορίες μας περιγράφουν στο βιβλίο της Γ΄Γυμνασίου!!!
-Καί πάλι για το βιβλίο Ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου
-ΙΜΙΑ : 3 λάθη σε τρεις γραμμές στο σχολικό βιβλίο Γ΄ Γυμνασίου
-Μέχρι το 2012 οι μαθητές της Γ' Γυμνασίου θα διδάσκονται ότι η Ελλάδα διεκδικεί τα Ίμια;
-Υπουργείο Παιδείας: Σχετικά με δημοσιεύματα στον τύπο για το βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου «Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία»
-Η Υπουργός Παιδείας «διέταξε τη διόρθωση του ανιστόρητου σχολικού βιβλίου Ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου»!!!
-Προτάσεις για τα Ελληνικά βιβλία ιστορίας...".
-H άλωση της ελληνικής διαπαιδαγώγησης
-Στο τραπέζι τα εξοπλιστικά, η βίζα και τα σχολικά βιβλία
-Ο Τούρκος πρωθυπουργός προτείνει να αλλάξουμε τα σχολικά βιβλία Ιστορίας
-Τι αναφέρει η Ιστορία της Γ΄ Γυμνασίου για την Εκκλησία
Οι τρεις Ιεράρχες και η αίρεση
Οι τρεις “μέγιστοι φωστήρες της τρισηλίου θεότητος”, “τα πάγχρυσα στόματα του Λόγου” και οι οικουμενικοί Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, πρώτευσαν σε όλους τους τομείς της εκκλησιαστικής και κοινωνικής ζωής. Με φλόγα ψυχής, με ιερό και αμείωτο ενθουσιασμό εργάσθηκαν, με τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, για την ανύψωση του πνευματικού επιπέδου και την ψυχική καλλιέργεια των πιστών. Συγχρόνως με τα πύρινα κηρύγματά τους στηλίτευαν τις κοινωνικές αδικίες, την ασπλαχνία των πλουσίων και συνέβαλαν ουσιαστικά στην προστασία και ανακούφιση των αδυνάτων, των πτωχών και αναξιοπαθούντων συνανθρώπων. Μαζί με τα ιερά και λειτουργικά έργα τους φρόντιζαν και για την αντιμετώπιση των δυσκολιών και των προβλημάτων της καθημερινής ζωής των πιστών.
Μέλημα όμως και ενδιαφέρον ανύστακτο, μαζί με τις άλλες ιερές απασχολήσεις τους, είχαν και τη διατήρηση της πίστεως και την προφύλαξη των πιστών από παραχαράξεις της διδασκαλίας του θεόπνευστου Ευαγγελίου. Όπως φαίνεται από τα θαυμάσια συγγράμματά τους, συχνά μιλούσαν για τις αιρέσεις και τους αιρετικούς, που με τη σατανική έμπνευσή τους επιχειρούσαν να αλλοιώσουν την Πίστη και να διαστρέψουν το περιεχόμενο του ιερού Ευαγγελίου, με αποτέλεσμα την αιώνια καταστροφή των πιστών.
Εμπρός σ’ αυτόν τον κίνδυνο, που απειλούσε την Εκκλησία κατά την εποχή τους, όρθωσαν το πνευματικό τους ανάστημα και πολέμησαν τις αιρέσεις από οπουδήποτε κι αν προέρχονταν αυτές.
Τα πνευματικά όμως βέλη τους δεν τα έστρεφαν εναντίον των ανθρώπων, αλλά της αιρέσεως που αυτοί δίδασκαν και διέδιδαν. Χαρακτηριστικά έλεγε ο ιερός Χρυσόστομος: “Τω λόγω διώκω, ου τον αιρετικόν, αλλά την αίρεσιν, ου τον άνθρωπον αποστρέφομαι, αλλά την πλάνην μισώ και επισπάσασθαι βούλομαι” (ΕΠΕ 37, 296).
Δηλαδή: Χρησιμοποιώ ως άλλο όπλο τον λόγο και τον στρέφω όχι εναντίον των ανθρώπων, που είναι θύματα της αιρέσεως, αλλά εναντίον της αιρέσεως. Την αίρεση και πλάνη μισώ και με τον αγώνα μου ποθώ να αποσπάσω από τη διαβολική πλάνη τους ανθρώπους που έχουν παρασυρθεί.
Για τους καθοδηγούς όμως των αιρετικών δεν δίσταζαν να γράψουν και τους πιο βαρείς χαρακτηρισμούς, για να βοηθήσουν τους ανθρώπους να τους αντιληφθούν και να ξεφύγουν από τις πλεκτάνες τους. Έτσι ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ονομάζει τους αιρετικούς “βαρείς λύκους… ληστάς και κλέπτας… αρπάζοντας αρπάγματα, ψυχάς κατεσθίοντας”. Σαν άλλοι σκληροί και άγριοι λύκοι, δηλαδή, και σαν ληστές και κλέφτες ορμούν εναντίον των πιστών, για να αρπάξουν τη λεία τους και να καταφάγουν τις ψυχές τους. Είναι “δεινοί θήρες… ημών μη φειδόμενοι”. Είναι τρομερά θηρία που δεν μας λυπούνται (ΕΠΕ 2, 156, 242).
Πολύ εντυπωσιακά είναι τα όσα γράφει για τους δασκάλους των αιρετικών, τους βαμμένους αιρετικούς που μένουν πεισματικά στις κακοδοξίες τους, και ο Μέγας Βασίλειος.
“Ούτε Αιθίοψ αλλάξει ποτέ το δέρμα αυτού ούτε πάρδαλις τα ποικίλματα αυτής, ούτε ο εν διαστρόφοις δόγμασι συντραφείς αποτρίψασθαι δύναται το κακόν της αιρέσεως” (ΕΠΕ 2, 132).
Δηλαδή. Ούτε ένας Αιθίοπας μπορεί να αλλάξει το χρώμα του δέρματός του, ούτε μια λεοπάρδαλις τα πολύχρωμα στολίδια που υπάρχουν στο δέρμα της. Έτσι και αυτός που ανατράφηκε και ζυμώθηκε με τα διεστραμμένα δόγματα δεν μπορεί να καθαριστεί και να βγάλει από πάνω του το κακό της αιρέσεως. (Εδώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι σαν να φωτογραφίζει μ’ αυτά ο Άγιος το πείσμα του πάπα της Ρώμης, που δεν αρνείται με κανένα τρόπο το επάρατο πρωτείο του και το αλάθητό του).
Αλλού ο Μέγας Βασίλειος τονίζει ότι η αίρεση είναι “ρίζα πικρά καρπόν ολέθριον αναδίδουσα” (ΕΠΕ 2, 14). Μοιάζει με πικρή ρίζα, που παράγει καταστρεπτικό, φαρμακερό καρπό.
Και τι συνιστούσαν οι μέγιστοι οικουμενικοί Διδάσκαλοι στους πιστούς ως πρέπουσα συμπεριφορά έναντι των αιρετικών; Μήπως να φέρονται με αβρότητα και να τους συναναστρέφονται άφοβα, όπως κάμνουν ορισμένοι σύγχρονοι Ορθόδοξοι; Όχι βέβαια! Αντίθετα, συμβούλευαν διακοπή κάθε σχέσεως. Ο ιερός Χρυσόστομος με τον χαρακτηριστικό του τρόπο έλεγε: “Φεύγε των τοιούτων τας συνουσίας ως των φαρμάκων τα δηλητήρια. Και γαρ εκείνων ούτοι χαλεπώτεροι· εκείνα μεν γαρ μέχρι του σώματος ίστησι την βλάβην, ούτοι δε αυτή τη σωτηρία της ψυχής λυμαίνονται” (ΕΠΕ 30, 340). Απόφευγε, λέει ο θείος Χρυσόστομος, τις σχέσεις με τους αιρετικούς όπως και τα δηλητήρια. Οι αιρετικοί είναι χειρότεροι από τα δηλητήρια, διότι αυτά βλάπτουν το σώμα μόνο, ενώ αυτοί καταστρέφουν τη σωτηρία της ψυχής.
Και ο άγιος Γρηγόριος συμβούλευε: Αυτούς που έπεσαν θύματα της αιρέσεως “έως μεν αν ή δυνατόν προσλαμβανώμεθα και θεραπεύωμεν· ανιάτως δ’ έχοντας αποστρεφώμεθα, μη της νόσου μεταλάβωμεν πριν μεταδούναι της εαυτών υγείας” (ΕΠΕ 1, 268). Θα προσπαθήσουμε, δηλαδή, να βοηθήσουμε κάποιον, που παρασύρθηκε από αιρετικούς, να συνέλθει και να μετανοήσει. Όταν όμως κάποιοι αιρετικοί έγιναν και είναι ανίατα ασθενείς, να τους αποφεύγουμε. Διότι υπάρχει κίνδυνος, πριν προλάβουμε να τους θεραπεύσουμε και να τους μεταδώσουμε την υγεία μας, να κολλήσουμε εμείς την ασθένειά τους. (Ας τα ακούσουν οι σύγχρονοί μας οικουμενιστές που “κάθε λίγο και λιγάκι” έχουν συναντήσεις με τους αμετανόητους παπικούς, νομίζοντας ότι θα τους βοηθήσουν να συνέλθουν και να μετανοήσουν).
Ανάλογα συμβουλεύει και ο Μέγας Βασίλειος: Το να φροντίσουμε για τη μετάνοια των αιρετικών είναι καλή ενέργεια. Και είναι θεάρεστο να τους καλέσουμε και να μιλήσουμε “εις συνάφειαν” για να ενωθούν μαζί μας· “καν πείσωμεν, κοινώς αυτοίς ενωθήναι”, να ενωθούμε μαζί τους, αν τους πείσουμε να μετανοήσουν· “εάν δε αποτύχωμεν, αρκείσθαι ημάς αλλήλοις” να αρκεσθούμε στις σχέσεις μας μεταξύ μας οι πιστοί. Και συνεχίζει ο Άγιος στην ίδια επιστολή του προς τον Ευσέβιο, επίσκοπο Σαμοσάτων, γράφοντας συμπερασματικά: “Εάν μεν ουν πεισθώσιν σοι, ταύτα άριστον”. Εάν πεισθούν οι αιρετικοί στα λόγια σου, αυτό θα είναι επιτυχία, άριστη κατάληξη. “Ει δε μη, γνωρίσατε τους πολεμοποιούς”· διαφορετικά μάθετε ποιοι είναι αυτοί που προκαλούν μάχες στην Εκκλησία, “και παύσασθε ημίν του λοιπού περί διαλόγων επιστέλλοντες”· και πάψτε στο εξής να μου στέλνετε επιστολές, ζητώντας να σας επιτρέψω διαλόγους και συμφιλίωση με τους αιρετικούς (ΕΠΕ 1, 274-276).
Απάντηση ξεκάθαρη, σαφέστατη. Χωρίς ίχνος συμβιβασμού με τους κακοδόξους.
Έτσι έβλεπαν την αίρεση οι κορυφαίοι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας. Και έτσι αντιμετώπιζαν τους αιρετικούς.
Περιοδικό “Η Δράσις μας”, Ιανουάριος 2011
Χριστιανική Φοιτητική Δράση
Άστραψε και βρόντηξε ο Μητροπολίτης Σπάρτης Ευστάθιος
Άστραψε και βρόντηξε στο φετινό εορτασμό των Τριών Ιεραρχών ο Σεβ. Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιος, από τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Σπάρτης.
Ο Μητροπολίτης Σπάρτης στο κήρυγμα του αναφέρθηκε στην αισθητή απουσία των νέων αλλά και των Καθηγητών από τον εορτασμό των Τριών Ιεραρχών, οι οποίοι είναι οι προστάτες των Γραμμάτων και της Παιδείας.
«Που είναι τα παιδιά; Δεν μπορεί να απουσιάζουν οι μαθητές, αλλά και οι γονείς από την σημερινή εορτή», επεσήμανε χαρακτηριστικά ο κ. Ευστάθιος.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Μητροπολίτης Σπάρτης σύμφωνα με πληροφορίες, χαρακτήρισε το Υπουργείο Παιδείας ως Υπουργείο Απαιδείας και Αθρησκείας.
«Που οδηγείται ο τόπος μας και η κοινωνία τελικά, όταν ακόμα και οι εκπαιδευτικοί θέτουν προϋποθέσεις για να τιμήσουν τους Τρείς Ιεράρχες;», τόνισε ο κ. Ευστάθιος.
Ο κ. Ευστάθιος δεν έκρυψε και την ενόχλησή του για την μεταφορά της εορτής, επισημαίνοντας, ότι «πρέπει να είναι εργάσιμη ημέρα ο εορτασμός, αλλιώς μεταφέρεται ή γιορτή και δεν θα πρέπει να βρέχει για να επισκεφθούν την Εκκλησία».
Επίσης ανέφερε, ότι οι Καθηγητές και οι δάσκαλοι πρέπει να είναι πρότυπα, για να σημειώσει: «Αν δεν μπορούν να είναι πρότυπα, είναι καλύτερα να σιωπούν…».
«Θα μας πουν ότι μας ευεργέτησαν οι Τούρκοι»
Ο δυναμικός ιεράρχης κ. Ευστάθιος δεν σταμάτησε μόνο εκεί, αναφέρθηκε και στα όσα έχουν δει το φώς της δημοσιότητας, όσον αφορά την ιστορία του 1821 τις τελευταίες ημέρες.
«Σύντομα θα μας πουν, ότι οι Τούρκοι μας ευεργέτησαν», ανέφερε με στεντόρεια φωνή ο Μητροπολίτης Ευστάθιος.
Τέλος, αναφέρθηκε και στην απόφαση του Υπουργείο 1/5 για τους εφημερίους, υπογραμμίζοντας, ότι «αυτό σημαίνει ότι σύντομα οι μικρές ενορίες θα έχουν πρόβλημα κάλυψης από εφημέριο».
«Το Υπουργείο με απάθεια ξεκαθάρισε στην Εκκλησία της Ελλάδος, ότι αφού τα κατάφεραν τα προηγούμενα χρόνια με τα 800 κενά ανά την Ελλάδα θα τα καταφέρουν και φέτος», πρόσθεσε χαρακτηρίστηκα κλείνοντας ο Μητροπολίτης Σπάρτης.

