5 Ιαν 2010

Οι προξενοφυλλάδες της Θράκης σε…πρωτοχρονιάτικες συκοφαντικές περιπέτειες…


Η περίπτωση της Χαράς Νικοπούλου είναι βέβαια γνωστό πόσο πολύ πονάει τους τουρκόφρονες της Θράκης. Είναι η περίπτωση μιας νέας γυναίκας, που δεν τους φοβήθηκε και τους αψήφησε στις επανειλημμένες απόπειρές τους να την τρομοκρατήσουν και να την αποτρέψουν από το – κατ’ αυτήν (ευτυχώς) – αυτονόητο: να κάνει απλώς τη δουλειά της ως δασκάλα. Ταυτόχρονα όμως είναι και η μοναδική περίπτωση εδώ και χρόνια που το ελληνικό κράτος (έστω και μετ’ εμποδίων υπό τινων…φοβικών ανθυπομειρακίων της τοπικής αυτοδιοίκησης) ήρθε σε ανοιχτή σύγκρουση με τους πράκτορες της Άγκυρας και τους νίκησε. Όλα αυτά ερμηνεύουν βέβαια πολύ ικανοποιητικά το μίσος και το μένος των τουρκοφρόνων εναντίον της Χαράς, αλλά και το ότι δείχνουν αποφασισμένοι να την συκοφαντούν μέχρι την τελευταία της μέρα στο Μεγάλο Δέρειο. Η Χαρά Νικοπούλου βέβαια είναι γνωστό ότι το καλοκαίρι φεύγει με μετάθεση από τη Θράκη. Δεν νομίζουμε ωστόσο ότι αυτό τους φτιάχνει και πολύ τη…διάθεση. Γιατί απλούστατα, φεύγει με δική της επιλογή και με το κεφάλι ψηλά. Αυτοί πάντως, όποια αθλιότητα και αν επιχείρησαν, δεν κατάφεραν να τη διώξουν.
Η νέα απίστευτη (και για το θράσος της, αλλά και για τη γελοιότητά της) επίθεση, που ενορχηστρώθηκε πριν λίγες μέρες από το σύνολο του τοπικού μειονοτικού Τύπου, αφορά σε μία δήθεν εργασία, που η Χαρά Νικοπούλου ανέθεσε στα παιδιά. Ζήτησε, λέει, από τους μαθητές της να ζωγραφίσουν τον Αλλάχ! Τα παιδιά σάστισαν, οι γονείς στο σπίτι πάθανε σοκ, κάποιοι μαθητές γύρισαν κλαίγοντας στο σχολείο…και η αστεία συκοφαντική επιχείρηση από τα δημοσιογραφούντα φερέφωνα της Άγκυρας πήρε μετά βαΐων και κλάδων τον δρόμο της!
Ο χορός των γελοίων συκοφαντιών άνοιξε στις 29/12/2009 από την ιστοσελίδα της προξενοφυλλάδας «Μπιρλίκ», που εκδίδεται στην Κομοτηνή. Εκεί ο εκδότης της (και ταυτόχρονα ανταποκριτής και του τουρκικού TRT) Ιλχάν Ταχσίν, μετά από ένα συνοπτικό πρόλογο, δίκην αναδρομής στα…προβλήματα που προκάλεσε στη Θράκη η…σκανδαλοποιός δασκάλα, αναφέρεται δήθεν άναυδος στο…απίστευτο συμβάν και συνεχίζει: «Τα παιδιά μπροστά σε αυτή τη κατάσταση σάστισαν και όταν πήγαν στο σπίτι τους την περιέγραψαν στους γονείς τους, οι οποίοι ένιωσαν πάλι ένα νέο σοκ. Λέγεται πως λόγω αυτής της κατάστασης, κάποια παιδιά πήγαν στο σχολείο κλαίγοντας». Τελικά αναρωτιέται «πού είναι η Υπουργός Παιδείας», την οποία ωστόσο επίσης κατηγορεί ότι «ερχόμενη την περασμένη εβδομάδα στη Δυτική Θράκη, έκανε πολύ σκληρές ανακοινώσεις σχετικά με την μειονοτική εκπαίδευση. Προκάλεσε ξεκάθαρα, περιφρονώντας την σχετική με την μειονοτική εκπαίδευση συνθήκη ειρήνης της Λοζάνης, καθώς και τις διεθνείς και διμερείς συνθήκες και ανέφερε πως η εκπαίδευση στην Δυτική Θράκη και στα μειονοτικά σχολεία είναι ίδια με αυτήν των άλλων περιοχών της Ελλάδας».
Τη σκυτάλη πήραν αμέσως μετά βέβαια και οι άλλες σεσημασμένες προξενοφυλλάδες της περιοχής μας. Στις 31/12 η εβδομαδιαία «Μιλλέτ» της Ξάνθης, αφού αναφέρει κατά πανομοιότυπο τρόπο το «συμβάν», γράφει επί λέξει: «Δεν ξέρουμε πως αντιμετώπισε η Νικοπούλου τους μαθητές που δεν μπόρεσαν να κάνουν την εργασία στο σπίτι. Ξέρουμε όμως σίγουρα πως στη θρησκεία μας δεν υπάρχει εικόνα του Αλλάχ. Η Νικοπούλου μήπως προσπαθεί οι μαθητές της να αρνηθούνε πως είναι μέλη του Ισλάμ; Είναι εις επίγνωσιν της Νικοπούλου η ψυχολογική ζημιά που προκάλεσε στους μαθητές; Η Νικοπούλου μπορεί να μην τα ξέρει όλα αυτά, αλλά η υπουργός Παιδείας δεν ακούει όλα αυτά που γίνονται;». Και φτάνοντας στο…δια ταύτα, η γνωστή…αδέσμευτη και αντικειμενική εφημερίδα, επισημαίνει: «Η δασκάλα του Μεγάλου Δερείου, που παράγει συνεχώς προβλήματα αποτέλεσε αίτιο σε πολλά δυσάρεστα περιστατικά. Η τελευταία αυτή ανοησία φαίνεται να είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Να δούμε από τώρα και μετά τι σχεδιάζει. Αυτό που έκανε λέγεται ¨ειρωνεία θρησκευτικών συναισθημάτων¨. Μια τέτοια δασκάλα ακόμα συνεχίζει να ασκεί τα καθήκοντα της… Είναι ανάγκη πλέον οι αρμόδιοι να πούνε ένα ¨ΣΤΟΠ¨. Η Νικοπούλου προσέβαλε και με το παραπάνω, τα αισθήματα των ομογενών μας στο Μεγάλο Δέρειο. Πλέον ήρθε η ώρα να δοθεί ένα τέλος σε αυτή τη κατάσταση. Γίνεται αντιληπτό ότι αυτή η φανατική γυναίκα πάλι θέλει να τα ανακατέψει».
Και φυσικά από τον χορό της λάσπης δεν θα μπορούσε να λείψει και η «Γκιουντέμ», που άλλωστε εκφράζει κατ’ εξοχήν τη γραμμή του τουρκικού Προξενείου. Στη 1/1/2010 λοιπόν, η εν λόγω εφημερίδα εκφράζει αρχικά τη θλίψη της για το ότι «αυτή η δασκάλα που έχει μαλώσει με τους χωρικούς, τους δασκάλους, με την μειονότητα και είναι στα δικαστήρια με κηδεμόνες μαθητών, παρά την επιμονή όλων των χωρικών, συνεχίζει την δουλειά της σε αυτό το δημοτικό» και για το ότι «παρά την υπόσχεση του επιθεωρητή πως ¨θα την μεταθέσουμε¨, παρά τις επερωτήσεις των βουλευτών, παρά το αίτημα του δημάρχου (σ.σ του γνωστού…ελληνόφωνου αξιοτίμου κυρίου Πουλιλιού), η γυναίκα αυτή δεν μετατίθεται». Επιδεικνύοντας το πλούσιο αστυνομικό της δαιμόνιο, η «Γκιουντέμ» εντοπίζει στη συνέχεια την αιτία του επεισοδίου, αναφέροντας ότι «η Νικοπούλου που τις προηγούμενες εβδομάδες ήταν στην επικαιρότητα με το δικαστήριο με τον Οσμάν Κασάικα, λες και ¨στενοχωρήθηκε¨ που έφυγε από την επικαιρότητα, εμφάνισε νέο κόλπο». Κατηγορεί ακολούθως τη Χαρά ότι με την εργασία που…έδωσε, προκαλεί βλάβη στην ψυχολογική κατάσταση και ισορροπία των παιδιών και παίζει με τον εσωτερικό τους κόσμο, για να κλείσει με το ερώτημα αν «ο στόχος της είναι να παίζει με τα ιερά και όσια των παιδιών που έχουν διαφορετική θρησκεία από αυτήν».
Το θέμα όμως συνεχίζεται και σε άλλο σημείο της «Γκιουντέμ», σε άρθρο του Τζεμίλ Καμπζά, ο οποίος αρχικά δίνει ρεσιτάλ σε ρόλο…αξιολογητή της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, γράφοντας ότι εξαρχής η Χαρά Νικοπούλου «δεν άφησε άνθρωπο που να μην προκαλέσει και κηδεμόνα να μην απειλήσει», ότι «δεν σταμάτησε να συσκοτίζει τα καθαρά μυαλά των μικρών μαθητών» και ότι «όταν αξιολογηθούνε τα πεπραγμένα μέχρι σήμερα της Χαράς, θα πιστοποιηθεί η θέση πως ¨αυτό το άτομο δεν μπορεί να είναι δάσκάλᨻ. Και στη συνέχεια βέβαια κλιμακώνει την επίθεση: «Το μόνο που δεν είχε γίνει ήταν να προσβληθεί η πίστη των ανθρώπων, η Χαρά το έκανε κι αυτό. Ζήτησε από τους μουσουλμάνους μαθητές (και μάλιστα στις ιερές μέρες των χριστιανών) να της κάνουν (ήμαρτον) την εικόνα του Αλλάχ. Η τελευταία αυτή πράξη της Χαράς δεν μπορεί να στοχεύει πουθενά αλλού, παρά στο να κοροϊδέψει τους πιστούς και να διαποτίσει τα μυαλά των μικρών νηπίων. Είναι δυνατόν να ζωγραφίζεται ο Αλλάχ; Το να ζητείται κάτι τέτοιο από τους μικρούς μαθητές αποτελεί προσβολή στην πίστη και στην θρησκεία του Ισλάμ. Αυτό είναι μια διαπραχθείσα προσβολή όχι μόνο για τους Τουρκομουσουλμάνους του Μεγάλου Δερείου, αλλά για όλους τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης, και για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο. Η Χαρά λόγω αυτής της προσβολής πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από όλο τον μουσουλμανικό κόσμο. Οι προσβολές στην πίστη ( αν η πατρίδα μας είναι κράτος νόμου και δημοκρατίας) πρέπει να τιμωρούνται. Προσωπικά καταγγέλλω το αίτημα της Χαράς να ζητήσει από τους μαθητές (ήμαρτον) να ζωγραφίσουν την εικόνα του Αλλάχ και περιμένω να ζητήσει αμέσως συγγνώμη και να τιμωρηθεί από τα αρμόδια όργανα για προσβολή του ισλαμικού κόσμου».
Ο λόγος βέβαια που δεν σχολιάζουμε ιδιαίτερα το συμβάν, αλλά βασικά το καταγράφουμε, είναι ότι απλώς δυσκολευόμαστε να αρθρώσουμε νηφάλιο λόγο απέναντι σε τέτοιες γελοίες και προ-νηπιακού επιπέδου αιτιάσεις, που – με το συμπάθειο κιόλας αλλά – κάτι μας λένε και για το IQ των εμπνευστών τους! Καλά, όσον αφορά πάλι την πρωτοτυπία τους (σε μια εποχή που είναι βεβαίως ξανά στην επικαιρότητα η περίπτωση του Δανού σκιτσογράφου του Μωάμεθ Κουρτ Βέστεργκορντ), ούτε λόγος να γίνεται!
Το μόνο που αρμόζει λοιπόν απέναντι σε τέτοιες επικρίσεις είναι το να αναλυθείς σε (μέχρι δακρύων) χλευαστικά γέλια! Για να μη μείνει ωστόσο η παραμικρή σκιά στο μυαλό κάποιων ανενημέρωτων ή αφελών (ή και…«νεοελληνικά» καχύποπτων, που ίσως και θα αναρωτιούνταν για το πώς μπορεί τελικά να υπάρχει καπνός άνευ φωτιάς), οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι η Χαρά Νικοπούλου (την οποία – ειρήσθω εν παρόδω – γνωρίζουμε καλά) ούτε ανόητη βεβαίως είναι, ούτε όμως και ο τύπος του ανθρώπου που θα προσέβαλλε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του άλλου. ΦΥΣΙΚΑ και δεν έκανε λοιπόν ποτέ αυτό για το οποίο κατηγορείται, όπως μας επιβεβαίωσε άλλωστε και η ίδια, όταν επικοινωνήσαμε μαζί της (περισσότερο ασφαλώς για λόγους…δημοσιογραφικής διαστροφής και από μια ακατανίκητη περιέργεια περί του ποια τρίχα έγινε πάλι…τριχιά). Μας είπε λοιπόν η Χαρά: «Ποτέ μου δεν έδωσα τέτοια εργασία! Το μόνο που πολύ απλά έκανα ήταν (όταν πριν από μερικές εβδομάδες δίδαξα στην Α΄ τάξη το γράμμα Θ) να αναθέσω στους μαθητές ως εργασία στο σπίτι να αντιγράψουν τις λεξεις «θρανίο», «θησαυρός» και «Θεός». Αυτό ήταν όλο»!
Αυτό ήταν όλο, αλλά βέβαια φαίνεται ότι κάποιοι συγχέουν το στυλό με τον…χρωστήρα και έτσι η απλή αντιγραφή της λέξης «Θεός» (στα ελληνικά) μετατράπηκε άφνω σε…εικαστική απεικόνιση του Αλλάχ! Και φυσικά, προς επίρρωσιν του γελοίου του πράγματος, αξίζει να σημειώσουμε ακόμη ότι σε μια φωτογραφία των προξενοφυλλάδων φάνηκαν και κάτι…«θιγμένα» παιδιά να διαμαρτύρονται για την πράξη της Χαράς Νικοπούλου. Όπως αποδείχθηκε όμως, τα παιδιά αυτά ανήκουν στις τελευταίες τάξεις του σχολείου, δεν έχουν δηλαδή καν δασκάλα τη Χαρά, η οποία μπαίνει μόνο στις πρώτες τάξεις! Είπατε τίποτα;
Οφείλουμε να ομολογήσουμε ωστόσο ότι υπάρχει τελικά και ένα ενδιαφέρον σε όλα αυτά. Το παραπάνω «συμβάν» σημειώνεται σε μια εποχή που έχουμε και άλλες κινήσεις σχετικά με τα εκπαιδευτικά (και όχι μόνο) δικαιώματα των «Τούρκων» της Θράκης. Η ιστοσελίδα μας www.proxeneio-stop.org σας έχει ήδη ενδεικτικά αναφέρει την ανακοίνωση του ψευτομουφτή της Ξάνθης Μέτε και την επιστολή Κιρλιντοκμέ στον πρωθυπουργό (που ασφαλώς επίσης δεν υπήρξε γεγονός μεμονωμένο και αυθόρμητο). Στους κόλπους των τουρκοφρόνων παρατηρείται εδώ και μέρες μία ευρύτερη κινητικότητα. Ένα ερώτημα μόνο μένει λοιπόν αναπάντητο: Τι σχεδιάζουν;
Πηγή:http://proxeneio-stop.org/- N.Δ. – Μ.Κ.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης, Ο χρόνος για τους Μετα-ορθόδοξους


Αυτά που ακολουθούν γράφτηκαν με αφορμή άρθρο του μοντέρνου θεολόγου και διδασκάλου μας Χρ. Γιανναρά. Δημοσιεύθηκε στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ(03/01/2010), αναδημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ και το σπουδαιότερο, αναρτήθηκε και στο ιστολόγιο της ΟΟΔΕ (Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας)!Δεν προτίθεμαι να παραθέσω εδάφια του άρθρου. Ο αναγνώστης δεν πρόκειται να καταλάβει τα δύσκολα, που είναι άλλωστε και άνευ σημασίας. Το εύκολο μένει στον αναγνώστη και αυτός είναι ο στόχος των"σκολιών λογισμών", που συστηματικά ακολουθεί ο ειρημμένος φιλόσοφος και οι περί αυτόν. Μέσα στα "ακαταλαβίστικα" παρεισφρύουν και τα ευκολονόητα και αυτά συγκρατεί ο αναγνώστης. Όποιος θέλει, μπορεί ναδοκιμάσει τις αντοχές του, με τις παραπομπές που του δίνω.
Πάλι οι γνωστές νεορθόδοξες στρεβλώσεις, που προσφέρονται αφειδώς στοσύγχρονο απαίδευτο και στραπατσαρησμένο νεοέλληνα, από τους ταγούς πουμέμφονται τους "ταγούς": Ο χρόνος, η ελευθερία, ο έρωτας και φυσικά, η σχέση. Και αυτάανακατεμένοι με τους προγόνους και τους - μετέπειτα - Πατέρες.Κορύφωση η ελληνικότητα: "Το άριστον εκείνο" με το "ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν", που μας φέρει ο νέος μας ταγός - πιστός ακόλουθος του Ζήσιμου Λορεντζάτου. Τι λέει κι αυτός για την ελληνικότητα; Ότι αυτή συμπυκνώνεται στο "σπιτικό γλυκό κουταλιού νεραντζάκι σερβιρισμένο σε κεντητό τραπεζομάντιλο". Είναι η πληρέστερη έκφρασή της!
Αλλά πέρα από αυτά τα α-νοητά. Ο χρόνος και η αντικειμενική τουφανέρωση δηλούται κατά τα Άγια Θεοφάνια, όταν το Δεύτερο Πρόσωπο τηςαγίας Τριάδος "ωσεί ετών τριάκοντα" βαπτίζεται υπό του Ιωάννου τουΠροφήτη.
"Ὁ γάρ τριάκοντα ἀριθμός μυστικῶς κατανοούμενος, χρόνου τε καί φύσεως,καί τῶν ὑπέρ τήν ὁρατήν φύσιν νοητῶν, δημιουργόν καί προνοητήν εἰσάγειτόν Κύριον. Χρόνου μέν, διά τοῦ ἑπτά· ἑβδοματικός γάρ ὁ χρόνος· φύσεωςδέ, διά τοῦ πέντε· πενταδική γάρ ἡ φύσις, διά τήν αἴσθησιν πενταχῶςδιαιρουμένην· νοητῶν δέ, διά τοῦ ὀκτώ· (1113) ὑπέρ γάρ τήν μετρουμένηντοῦ χρόνου περίοδον, ἡ τῶν νοητῶν ἐστι γένεσις· προνοητήν δέ, διά τοῦδέκα· διά τε τήν τῶν ἐντολῶν ἁγίαν δεκάδα, τήν πρός τό εὖ τούςἀνθρώπους ἐνάγουσαν, καί διά τό τούτου τοῦ γράμματος (σ.σ. τουγράμματος Κ) μυστικῶς ἀπῆρχθαι τῆς προσηγορίας τόν Κύριον, ἡνίκαγέγονεν ἄνθρωπος. Συνάψας οὖν τόν πέντε, καί τόν ἑπτά, καί τόν ὀκτώ,καί τόν δέκα, τόν τριάκοντα πλήροις ἀριθμόν. Ὁ τοίνυν ὡς ἀρχηγῷ τῷΚυρίῳ καλῶς ἕπεσθαι γινώσκων, οὐκ ἀγνοήσει τόν λόγον, καθ᾿ ὅν καίαὐτός τριακοντούτης ἀναφανήσεται, κηρύττειν δυνάμενος τό Εὐαγγέλιοντῆς βασιλείας." (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Περί Θεολογίας και τηςΕνσάρκου Οικονομίας του Υιού του Θεού, εκατοντάς Α. οθ΄)
Ο χρόνος δεν είναι έννοια αφηρημένη και προσφερόμενη σε φιλοσοφικούς αυτοσχεδιασμούς περί ελευθερίας, σχέσης και έρωτος. Είναι ιερός και οφείλουμε να τον σεβόμαστε. Κάθε στιγμή της ζωής μας είναι ιερή, ζειτο "αμήν" και ο χρόνος αναιρείται. "Το γαρ αμήν δηλοί το μόνιμον της νέας χάριτος, διο και εις μεν τηνπαλαιάν Διαθήκην ουδ΄ όλως ευρίσκεται, διότι τύπος ην, εν δε τη Νέαχάριτι πανταχού λέγεται δια το μένειν αυτήν εις τον αιώνα και εις τοναιώνα του αιώνος" (Φιλοκαλία Γ΄ 159, 15).
Κυπριανός Χριστοδουλίδης

Καταστροφή της γλώσσας του Ευαγγελίου


Χαράλαμπος Π. Παπαδάτος, Γλωσσολόγος - Συγγραφεύς

Άκουσα προσφάτως στη θεία λειτουργία την παραβολή του σπορέως στο Ευαγγέλιο, με­ταφρασμένη στη λεγομένη «δη­μοτική» και οργίσθηκα. Ένα από τα μεγαλύτερα γλωσσικά εγκαλλωπίσματα στον λόγο του Ιησού Χριστού εγκληματικώς κατεστραμμένο στη μετάφρασι!
Στον Αρχιερέα της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος ά­νοιξε τις πύλες στην εισβολή της δημοτικής, επισημαίνω ότι: Ο Χριστός, για να καταστήσει εμφατικότερον και ευμνημόνευτον τον λόγο του, λογοπαικτούσε με θαυμαστήν τέχνη. Όπως λ.χ. «Πέ-τρ-ος» ει και επί την «πέ-τρ-αν» ταύτην οικοδομήσω μου την εκκλησίαν. Ιδιαί­τερα χρησιμοποιούσε την παρήχησι, έξοχο δείγμα της οποίας μας δίδει στην παραβολή του σπορέως.
Παρήχησι είναι -εξηγώ- η διαδοχική επανάληψι του ιδίου φθόγγου ή συλλαβών με ιδίους φθόγγους στις λέξεις προτάσεως. Σύνηθες τούτο στον αρχαίο ελληνικόν λόγο: «Τυφλός τα τ' ώτα τον τε νουν τα τ' όμματ' ει» (παρήχησι του «ταυ», Σοφοκλής), αλλά και στον νεοελληνι­κό λόγο: «Χά-ρ-ε χα-ρ-ά που μου 'φε-ρ-ες...» (παρήχησι του «ρ»). Επίσης στην εκκλησιαστική υ­μνολογία: «Χαί-ρ-ε δι' ης η χα-ρ-ά εκλάμψη, χαί-ρ-ε δι' ης η χα-ρ-ά εκλείψη». Η παρήχησι δίδει έμφασι στα αισθήματα του ομιλούντος.
Στην παραβολή του σπορέως δημιουργείται υπέροχη παρή­χησι με τους φθόγγους «σπ» και «ρ» των λέξεων και του «τ» του άρθρου. «Εξήλθεν ο -σπ-εί-ρ-ων -τ-ου -σπ-εί-ρ-αι -τ-ον -σπ-ό-ρ-ον αυτού και εν -τ-ω -σπ-εί-ρ-ειν...». Αλλά στη μετάφρασι -συμφορά!- εκδιώχθηκε ο σπείρων και αντικαταστάθηκε με τον «γεωργόν» (υπάρχει α-γράμματος Έλλην που να μη καταλαβαίνη, τι σημαίνει η λέξι «σπείρων»;), πετάχθηκε το άρ­θρο του ονοματικού απαρεμφά­του και αντικαταστάθηκε με συνδέσμους! Που «έδυ το καλ-λος» του θείου λόγου;Διαμαρτυρόμενος διαβοώ:
Πρώτον,
προς τι η διαμαρτάνουσα, γελοιωδώς έκτροπη και μάλιστα ανάπηρη μετάφρασι, λοιπόν, ακόμη περισσότερο α­φού ούτε καν δύναται να προ­σεγγίση τους όρους και τα σχή­ματα μυστικισμού και υπερβατι­σμού που κυριαρχούν στη γλώσσα της θρησκείας; Όπως λ.χ. στο Ευαγγέλιο του Ιωάννου: «Εν αρχή ην ο "λόγος" και ο "λόγος" ην προς τον Θεόν...» Τα ευαγγελικά κείμενα δεν είναι πολιτικά «μανιφέστα» ούτε, κομματικές διακηρύξεις για να χρει­άζονται να «γίνονται λιανά»!
Δεύτερον, εγώ ο Ελλην, ο χριστιανοποιός της Ευρώπης, είμαι γόνος Γαλατορωμαίων, Κελτονορμανδοαγγλοσαξώνων ή Γοτθοτευτόνων, για να ακούω το Ευαγγέλιο στη μετάφρασι, αντιστοίχως, του Λουί Σεγκόν, του Κινγκ Τζέιμς ή του Λουθή­ρου; Σ' αυτούς τους λαούς η με­τάφραση του Ευαγγελίου προ μόλις πεντακοσίων ετών απετέ­λεσε την απαρχή καλλιέργειας των εθνικών γλωσσών των. Η δική μου εθνική γλώσσα είχε α­ναδειχθεί στη μεγίστη τελειό­τητά της πολλούς αιώνες προ της γεννήσεως του Χριστού!
Τρίτον, είναι ψευδαίσθηση ο ισχυρισμός του Αρχιεπισκόπου ότι οι Έλληνες όταν μάθουν συ­στηματικά αρχαία ελληνικά (... ότε τα ζώα φωνήεντα έσονται!..) τότε δεν θα χρειάζονται οι μεταφράσεις. Αλλά οι Έλληνες «δεν θα μάθουν» ποτέ αρχαιοελληνι­κά, διότι μισούν αυτήν τη γλώσ­σα. Τους έμαθαν να τη μισούν και ενστάλαξαν στην ψυχή των δηλητήριο κατ' αυτής οι δογματικοί δημοτικιστές, οι πολιτικοί λαοπλάνοι και καθοδηγητές, οι ξυλοσχίστες της γλωσσικής μεταρρυθμίσεως και οι κοινωνικοί ανατροπείς! Μόνοι οι Εβραίοι ανέστησαν και ομιλούν την αρ­χαία γλώσσα των. Μακριά, λοι­πόν, οι φυλλάδες των μεταφρα­στών από το θείο λόγο!
Πηγή: 'ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ' 5-12-2004 -Από::«Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

4 Ιαν 2010

Και ο Πάπας γνωρίζει τη Βασούλα;


Απόσπασμα από μία συνέντευξη του Καρδινάλιου Ράτζινγκερ (σημερινού Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄)

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από μία συνέντευξη του Καρδινάλιου Ράτζινγκερ που δημοσιεύτηκε στο Ιταλικό περιοδικό, 30Ημέρες, Τεύχος 1, Ιανουάριος 1999.

Καρδινάλιος Ράτζινγκερ

Μία νέα συνέντευξη

Η τελευταία ερώτηση ίσως σας ενοχλήσει λίγο. Αφορά σε μία σύγχρονη προφητική μορφή - στην ελληνορθόδοξη Βασούλα Ρύντεν. Πολλοί πιστοί, και πολλοί θεολόγοι, ιερείς και επίσκοποι της Καθολικής Εκκλησίας θεωρούν ότι είναι ένας αγγελιοφόρος του Χριστού. Τα μηνύματα της, που έχουν μεταφραστεί σε 34 γλώσσες από το 1991, είναι γνωστά σ' όλο τον κόσμο. Ωστόσο, η Σύνοδος υπέρ της Πίστεως στάθηκε αρνητική στο θέμα αυτό. Η Κοινοποίηση του 1995 σχετικά με τα ασαφή σημεία καθώς και τις θετικές απόψεις των γραπτών της ερμηνεύτηκε από κάποιους σχολιαστές ως καταδικαστική. Έτσι έχουν τα πράγματα;
ΡΑΤΖΙΝΓΚΕΡ: Αγγίξατε ένα πολύ προβληματικό θέμα. Όχι, η Κοινοποίηση είναι μία προειδοποίηση, όχι μία καταδίκη. Από τη στενά διαδικαστική άπoψη, δεν μπορεί κανείς να καταδικαστεί χωρίς δίκη και χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να εκθέσει πρώτα τις απόψεις του. Αυτό που λέμε είναι ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που είναι ασαφή. Υπάρχουν μερικά συζητήσιμα αποκαλυπτικά στοιχεία και εκκλησιολογικές απόψεις που δεν είναι καθαρά. Τα γραπτά της περιέχουν πολλά καλά πράγματα, αλλά το σιτάρι και το άχυρο είναι ανακατεμένα. Για το λόγο αυτό καλέσαμε τους καθολικούς πιστούς να τα δουν όλα με ματιά επιφυλακτική και να έχουν ως μέτρο τη σταθερή πίστη της Εκκλησίας.

Συνεχίζεται η διαδικασία για τη διευκρίνηση του ζητήματος;

ΡΑΤΖΙΝΓΚΕΡ: Ναι, και ενώ διαρκεί η διευκρινιστική διαδικασία οι πιστοί πρέπει να δείχνουν σύνεση, κρατώντας μία στάση διάκρισης. Υπάρχει αναμφίβολα μία εξέλιξη στα γραπτά που δεν φαίνεται να έχει ήδη τελειώσει. Πρέπει να θυμόμαστε ότι το να είναι κανείς ικανός να προβάλλει τον εαυτό του ως τον λόγο και την εικόνα της εσωτερικής επαφής με το Θεό, ακόμη και στις περιπτώσεις του αυθεντικού μυστικισμού εξαρτάται πάντοτε από τις δυνατότητες της ανθρώπινης ψυχής και τους περιορισμούς της. Οφείλουμε να δείχνουμε απεριόριστη εμπιστοσύνη μόνο στον αληθινό Λόγο της Αποκάλυψης που συναντούμε στην πίστη που μεταδίδει η Εκκλησία.

Προηγούμενες δηλώσεις του Καρδινάλιου Ράτζινγκερ:

Πολλά ειπώθηκαν σχετικά με την Κοινοποίηση που αφορά στη Βασούλα, όμως ο Καρδινάλιος Ράτζινγκερ, ο πρόεδρος της Συνόδου που εξέδωσε το έγγραφο αυτό, δήλωσε μετά την έκδοση του:

"Μπορείτε να συνεχίσετε να προωθείτε τα γραπτά της".

Όταν πληροφορηθήκαμε ότι ο Πρόεδρος της Συνόδου υπέρ της Πίστεως, Καρδινάλιος Ιωσήφ Ράτζινγκερ είχε έλθει στην πόλη μας, τη Γκουανταλαχάρα του Μεξικού, για να προεδρεύσει σε μία σύνοδο του CELAM (Διάσκεψη Λατινο-Αμερικανών Επισκόπων) πιστέψαμε ότι ήταν ευκαιρία σταλμένη από τη θεία πρόνοια για να του δώσουμε μαρτυρία σαν αναγνώστες της Αληθινής εν Θεώ Ζωής (τα γραπτά της κας Βασούλας Ρύντεν) και, συγχρόνως να τον ρωτήσουμε τι στάση θα έπρεπε να τηρήσουμε μετά την Κοινοποίηση που δημοσιεύτηκε στις 23-24 Οκτωβρίου 1995 στον "Ρωμαίο Παρατηρητή".Χθες Πέμπτη, 9 Μαΐου, στις 11.30 το πρωί, εμείς, ο Lic Javier de Pelayo, η Carmen de la Torre de Pelayo και η Patricia Salwnin de Rivera (πολύγλωσση Ελβετίδα), πήγαμε στον Οίκο των Πνευματικών Ασκήσεων της Γκουανταλαχάρα, όπου γινόταν το συνέδριο.
Ένας κλητήρας παρέδωσε στον Καρδινάλιο Ράτζινγκερ που βρισκόταν στην αίθουσα συνεδρίου, ένα γράμμα και τα τρία τελευταία βιβλία που είχαν δημοσιευθεί στην Γκουανταλαχάρα: Προσευχές από την Αληθινή εν Θεώ Ζωή, η Ιερά Καρδία του Ιησού στα γραπτά της Βασούλας και θεολόγοι υπερασπίζονται τη Βασούλα Ρύντεν. Έκπληκτοι ακούσαμε τον κλητήρα να λεει ότι τα παρέδωσε στα χέρια του Καρδιναλίου που μας έδωσε την απάντηση: "Θα διαβάσω τα βιβλία και θα σας τηλεφωνήσω".
Την ίδια μέρα, στις 1.30, πήραμε έκπληκτοι ένα τηλεφώνημα που μας καλούσε να συναντήσουμε τον Καρδινάλιο Ράτζινγκερ στις 3.45
. Φθάσαμε συνεπείς στην ώρα μας αλλά μας πληροφόρησαν ότι λόγω αιφνίδιου αναπόφευκτου κωλύματος ο Καρδινάλιος δεν μπορούσε να μας δεχτεί και να περιμένουμε να μας ξανατηλεφωνήσουν. Έτσι και έγινε το επόμενο πρωί, Παρασκευή 10 Μαΐου. Μας κάλεσαν για τις 10.15 π.μ και πήγαμε συνοδευόμενοι από τον π. Τiberio Munari.Σ' ένα διάλειμμα της διάσκεψης, στις 10.30, ο Καρδινάλιος Ράτζινγκερ μας δέχτηκε μ' εγκαρδιότητα, ζήτησε συγνώμη επειδή ο χρόνος που μπορούσε να μας διαθέσει ήταν λίγος και πρότεινε να μιλήσουμε Ιταλικά, για να διευκολύνουμε το διάλογο. Μας είπε τα ακόλουθα:
"Μπορείτε να συνεχίσετε να προωθείται τα γραπτά της, πάντοτε όμως με διάκριση".Τέλος ανέφερε τον Αγιο Παύλο: "Το Πνεύμα μην το σβήνετε, προφήτες μην περιφρονείτε. Όλα να τα δοκιμάζετε και να κρατάτε ότι είναι καλό". (1 Θεσσ. 5:19-21)
Μας αποχαιρέτησε εγκάρδια, ζητώντας και πάλι συγνώμη για το λίγο χρόνο. Πάντοτε ενωμένοι με τις Καρδιές του Ιησού και της Μαρίας, και με πίστη στην Εκκλησία μας.
Υπογραφές:
Lic Javier Pelayo Jones,
Carmen de la Torre de Pelayo,
Patricia Salamin de Rivera

Γκουανταλαχάρα, Μεξικό, 10 Μαίου 1996

Ο Καρδινάλιος Ράτζινγκερ επιβεβαιώνει την Αποψη του πάνω στην Αληθινή εν Θεώ Ζωή

Στο Πορτογαλικό θρησκευτικό περιοδικό (Annuncial a Boa Nova, 140 Νοέμβριος 1997, pp 565-567) δημοσιεύτηκε το ακόλουθο κομμάτι:Στις 10 Οκτωβρίου1997, σε μία συνάντηση προσευχής που οργανώθηκε στην Μπραζίλια, την πρωτεύουσα της Βραζιλίας, ο βοηθός επίσκοπος έθεσε το ερώτημα σχετικά με τη θέση της εκκλησίας αναφορικά με τα γραπτά της. Ο Εξοχότατος Επίσκοπος Joyo Terra μίλησε σε χιλιάδες άτομα. Αρχισε την ομιλία του ως εξής: "Θα ήθελα να πω ευχαριστώ ως βοηθός Επισκόπου για τη χαρά που μας δίνει η παρουσία της Βασούλας εδώ στη Μπραζίλια. Είναι μια εξαιρετική χάρη".
Ο Επίσκοπος συνέχισε μιλώντας για τη θέση της Εκκλησίας:
"Το έτος αυτό έγινε η τοπική συνάντηση των επισκόπων με τον Αγιο Πατέρα. Τότε ρώτησα για τη Βασούλα. Ο Καρδινάλιος Ράτζινγκερ είπε: "Λαβαίνω ένα βουνό γράμματα από Καρδιναλίους".
Ο Επίσκοπος Victor Tielbeek από την επισκοπή της Formosa (Βραζιλία) τον ρώτησε: "Καρδινάλιε, μήπως πρέπει να αλλάξω τελείως (το γεγονός ότι την υποστηρίζω);" Ο Καρδινάλιος Ράτζινγκερ απάντησε "Να συνεχίσετε όπως ακριβώς κάνατε μέχρι σήμερα, να δείχνετε μόνο σύνεση".Το περιοδικό σημειώνει κάτω από το κείμενο: " Η απάντηση του Καρδινάλιου Ράτζινγκερ συμφωνεί απόλυτα με τη διαταγή που έδωσε στο Μεξικό, στις 10 Μαίου 1996: "Μπορείτε να συνεχίσετε να προωθείτε τα γραπτά της, όμως με διάκριση..."
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
-
Η Βασούλα στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και το καλωσόρισμα.
-Συμπροσευχές με τη Βασούλα.

Τρίχες... κ……….!


Πληθαίνουν οι φωνές αμφισβήτησης του νέου προγράμματος του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Πολλοί αρχιερείς έχουν διακόψει ήδη την αναμετάδοση από τον σταθμό τους του προγράμματος του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας και έχουν «συνδεθεί» με το ραδιόφωνο της Μητρόπολης του Πειραιά. Παραδοσιακά άλλωστε ο σταθμός του Πειραιά ήταν (ως δημιούργημα του πρώην Πειραιώς Καλλίνικου) ένας πιο πνευματικού περιεχομένου σταθμός, με καθαρά «χριστιανική» ταυτότητα.
Ο άλλος, όπως λένε σκωπτικά κάποιοι Μητροπολίτες ειρωνευόμενοι τον διευθυντή του κ. Κατσιάρα, δεν έχει πια περιεχόμενο, αλλά τρίχες… κατσιαρές!
Η στροφή του ραδιοφώνου της Εκκλησίας της Ελλάδος στον «πολιτισμό» και την «κουλτούρα» έχει ήδη κοστίσει πολύ (όπως φαίνεται και από τις επίσημες ραδιοφωνικές μετρήσεις) τόσο σε αριθμό ακροατών όσο και στα λιγοστά πια διαφημιστικά έσοδα που εισρέουν στα ταμεία του σταθμού.Οι εξελίξεις έχουν προβληματίσει τον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος λέγεται ότι σύντομα θα θέσει το θέμα σε συνεδρίαση της Συνόδου.
Πηγή:«ΠΑΡΟΝ» 03/01/2010

O Οικουμενικός Πατριάρχης, η Coca Cola και οι Ρώσοι Χριστιανοί

ΡΩΣΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΜΗΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ, Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΠΛΕΚΕΙ ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΓΙΓΑΝΤΙΑΣ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ!

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης , Νεοβαρλααμισμός η «Λειτουργική Αναγέννηση»


1. Η ταυτότητα της «Λειτουργικής Αναγέννησης»

Για όσους δεν έχουν ειδική θεολογική μόρφωση ο τίτλος του θέματος είναι ασφαλώς δυσνόητος. Τί σημαίνει ο όρος «Νεοβαρλααμισμός» και ποιά είναι η ταυτότητα της «Λειτουργικής Αναγέννησης»; Αυτά θα αναλύσουμε στις δύο ενότητες της εισηγήσεως.
Είναι δύσκολο σε μία σύντομη εισήγηση να εξαντλήσουμε την ιστορία αυτής της λειτουργικής κινήσεως, τα ποικίλα θέματα και προβλήματα που θίγει. Απλώς θα παρουσιάσουμε μία αδρομερή εικόνα της. Εχει πάντως συγγραφή αξιοπρόσεκτη βιβλιογραφία, ιδιαίτερα μετά την Β' Βατικάνειο Σύνοδο (1962-1965), η οποία εφήρμοσε την λειτουργική ανανέωση στον χώρο του Παπισμού) και επηρέασε και πολλούς δικούς μας λειτουργιολόγους, κληρικούς και λαϊκούς, οι oποίοι εισήγαγαν στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας ξένη και άγνωστη προβληματική, χωρίς μάλιστα να υπάρχει ανάλογη ποιμαντική αναγκαιότητα. Το πνεύμα του κόσμου, όπως εφαρμόζεται στην πολιτική, με τα γοητευτικά συνθήματα της αλλαγής, του εκσυχρονισμού, περνάει δυστυχώς και στην Εκκλησία ως εκκοσμίκευση· αντί να αλλάξει η Εκκλησία τον κόσμο, αλλάζει ο κόσμος την Εκκλησία· αφού ο κόσμος θέλει αλλαγή και εκσυγχρονισμούς, γιατί εμείς να μείνουμε «συντηρητικοί» και «οπισθοδρομικοί»; Ας αλλάξουμε, ας ανανεώσουμε, ας εκσυγχρονίσουμε και εμείς τα δικά μας.
Μέχρι τώρα η προβληματική αυτή περιοριζόταν σε μικρό αριθμό προσώπων ήταν περισσότερο μία ακαδημαϊκή θεολογική συζήτηση με ελάχιστη απήχηση στην εκκλησιαστική πράξη. Ελαχιστότατοι επίσκοποι και ιερείς με δική τους πρωτοβουλία προέβαιναν σε αλλαγές και ανανεώσεις μέσα στο χώρο της Θ. Λατρείας. Τώρα η «Λειτουργική Αναγέννηση» απέκτησε εκκλησιαστική κάλυψη και συνοδική έκφραση. Από το 1999 έχει συσταθή και λειτουργεί «Ειδική Συνοδική Επιτροπή Λειτουργικής Αναγεννήσεως», η οποία μάλιστα σπεύδει, βιάζεται, να «ανανεώσει» και να «αναγεννήσει» πολλά στοιχεία της πολύτιμης και πατροπαράδοτης, της ατίμητης και μοναδικής Ορθόδοξης Λατρείας. Επί τόσους αιώνες μεγάλοι Αγιοι και Πατέρες, και στους καιρούς μας σύγχρονοι Αγιοι και Γέροντες, δεν κατάλαβαν, δεν συνέλαβαν την ανάγκη της ανανεώσεως· η Εκκλησία φαίνεται ότι βρισκόταν σε ένα είδος απραξίας, παραδοσιαρχίας, συντηρητισμού, νάρκης· το Αγιο Πνεύμα εκοιμάτο, δεν ενεργούσε, ο Χριστός εκάθευδε, για να χρησιμοποιήσουμε άλλη πατερική έκφραση. Ερχονται λοιπόν τώρα οι ανανεωτές, για να σώσουν την Εκκλησία από την παλαιότητα και τον συντηρητισμό, να την κάνουν σύγχρονη, δυναμική, προοδευτική. Συγκαλούνται κάθε χρόνο υπό την ευθύνη αυτής της ειδικής συνοδικής επιτροπής λειτουργικά συνέδρια και ορίζονται εισηγητές, κυριαρχικά από τους κύκλους των ανανεωτών, ώστε να δίδεται η εντύπωση ότι η θεολογική επιστήμη, οι ειδικοί λειτουργιολόγοι, συμφωνούν και υπερθεματίζουν για τις σχεδιασθείσες και αποφασισθείσες λειτουργικές αλλαγές.
Ηταν πολύ φυσικό και επιβεβλημένο απέναντι αυτής τής μονομερούς καί μεροληπτικής εμφανίσεως τής «Λειτουργικής Ανανέωσης» ώς εκκλησιαστικής κινήσεως με συνοδική ταμπέλα και σφραγίδα, να ακουσθούν άλλες φωνές, παραδοσιακές, οι οποίες εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τα σχεδιαζόμενα και επισημαίνουν τον κίνδυνο φθοράς και αλλοιώσεως του μυστικοασκητικού χαρακτήρος της Ορθοδόξου Λατρείας, της μοναδικότητος αλλά και της σωτηριώδους αποστολής και ενεργείας της. Αυτές οι φωνές ακούσθηκαν δυνατά σε λειτουργικό συνέδριο που οργάνωσε η Εταιρεία Ορθοδόξων Σπουδών την Ανοιξη στην Θεσσαλονίκη (27 Φεβρουαρίου -1 Μαρτίου 2002), στο οποίο κληρικοί και μοναχοί ως και πανεπιστημιακοί θεολόγοι, ανέπτυξαν με είκοσι μία (21) εισηγήσεις τις θέσεις τους για τα πιο σημαντικά θέματα που προβάλλει η «Λειτουργική Ανανέωση», παρουσιάζοντας την δισχιλιετή στάση και εμπειρία των Αγίων. Τα «Πρακτικά» αυτού του συνεδρίου, τις πολύτιμες, όντως, εισηγήσεις, τις έχουμε ήδη αποθησαυρισμένες σε ένα τριπλό τεύχος του περιοδικού «Θεοδρομία», που κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες και αναμενόταν με μεγάλο ενδιαφέρον από κληρικούς και θεολόγους.
Για να γίνουμε όμως πιο πρακτικοί και συγκεκριμένοι· ποιές είναι οι λειτουργικές αλλαγές που προτείνονται από τους ανανεωτές και εκσυγχρονιστές; Θα αναφερθούμε στα σημαντικώτερα και πάλιν ζητήματα, λεπτομερή ανάλυση των οποίων ευρίσκει κανείς στο μνημονευθέν μνημειώδες τεύχος της «Θεοδρομίας» που καταλαμβάνει τετρακόσιες πενήντα σελίδες (450). Προτείνονται λοιπόν η εγκατάλειψη του χρησιμοποιούμενου σήμερα μοναστικού τυπικού και η υιοθέτηση του εγκαταλειφθέντος ασματικού τυπικού, η συντόμευση του χρόνου των ακολουθιών που θεωρούνται μακρές και κουραστικές, η μεταφορά του χρόνου ενάρξεώς τους αργότερα, ώστε να ξεκουράζονται το πρωί οι πιστοί που θέλουν να τις παρακολουθήσουν, η προτίμηση όχι αργών αλλά σύντομων βυζαντινών μελών, η τέλεση δεύτερης λειτουργίας την ίδια ημέρα από τον ίδιο ιερέα, η μετάφραση των λειτουργικών κειμένων, ώστε να γίνονται κατανοητά από το λαό, η εκφώνηση των ευχών και όχι η μυστική ανάγνωσή τους, η συμψαλμωδία του εκκλησιάσματος, η κατάργηση των υψηλών τέμπλων, η συμμετοχή γυναικών στους χορούς των ιεροψαλτών, η χρήση μουσικών οργάνων μέσα στις εκκλησίες, η τετράφωνη απόδοση των εκκλησιαστικών ύμνων, η σύνταξη νέων ακολουθιών για τον αρραβώνα και το γάμο, ως και νέων ευχών για τις γυναίκες μετά τον τοκετό κατά τη διάρκεια της λοχείας, η μόνιμη στροφή του ιερέως προς τον λαό κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, η κήδευση των αβαπτίστων νηπίων και των αυτοκτονούντων, η κατάργηση του ράσου, η έμμεση υποκατάσταση του μυστηρίου της μετανοίας και εξομολογήσεως από ψυχιάτρους και ψυχολόγους και πολλά άλλα.Μέχρι τώρα ο άνεμος αυτός της ανανεώσεως, μολονότι έπνεε στα μυαλά πολλών, ήταν κλειστός, σφραγισμένος, όπως στους μυθικούς ασκούς του Αιόλου. Τώρα η ίδια η Ιερά Σύνοδος άνοιξε τους ασκούς και ούτε η ίδια ημπορεί να τον συμμαζέψει. Οπως λέγει η παροιμία, όταν σπέρνεις ανέμους, θερίζεις θύελλες. Η περίπτωση του μητροπολίτου Κιλκισίου κ. Αποστόλου, οι λειτουργικές καινοτομίες του οποίου ξεσήκωσαν την πόλη του Κιλκίς, επιβεβαιώνουν αυτήν την διαπίστωση. Μετά από έντονα διαβήματα και ενυπόγραφες καταγγελίες πολιτών, η Ιερά Σύνοδος αναγκάσθηκε να πάρει θέση και να συστήσει στον κατά τα άλλα σεβαστό και πολιό αρχιερέα να είναι προσεκτικός, μολονότι θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι όσα ο μητροπολίτης έσπευσε να εφαρμόσει αποτελούν προτάσεις της «Λειτουργικής Ανανέωσης», αυτά προτείνουν οι ειδικοί λειτουργιολόγοι και προωθεί σιγά-σιγά η «Ειδική Συνοδική Επιτροπή Λειτουργικής Αναγεννήσεως». Επρεπε να τον επαινέσουν και όχι να τον επιπλήξουν, αφού είναι καρπός όλης αυτής της «ανανεωτικής» νοοτροπίας, εμείς δε να τον ευχαριστήσουμε, διότι δεν μας αποκοίμισε, δεν είναι δίγλωσσος και δίψυχος, αλλά ό,τι πιστεύει το εφαρμόζει, και είχαμε έτσι την δυνατότητα να διαπιστώσουμε την ποιότητα της περίφημης «Λειτουργικής Αναγέννησης».

2. Ο Νεοβαρλααμισμός της «Λειτουργικής Αναγέννησης».

Μέχρις εδώ προσπάθησα σύντομα να εξηγήσω το μισό μέρος του τίτλου, να ιχνογραφήσω, να ζωγραφίσω με αδρές πινελιές το πρόσωπο της περιώνυμης «Λειτουργικής Ανανέωσης». Τί σημαίνει όμως ο όρος «Νεοβαρλααμισμός», ο οποίος κατά την εκτίμηση πολλών και την ιδική μας χαρακτηρίζει, σφραγίζει την λειτουργική αυτή ανανεωτική τάση. Ο όρος σημαίνει ότι πρόκειται για επανεμφάνιση, για αναβίωση της διδασκαλίας του δυτικού μοναχού Βαρλαάμ του Καλαβρού, τον οποίο αντιμετώπισε τον 14ο αιώνα ο μέγας θεολόγος και πατήρ της Εκκλησίας, ο Αγιος Γρηγόριος Παλαμάς, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Στην περίπτωσή τους δεν έχουμε σύγκρουση δύο προσώπων, διατύπωση απλώς διαφορετικών γνωμών, αλλά σύγκρουση δύο πολιτισμών, δύο κόσμων της αγιοπνευματικής, μυστικοασκητικής Ορθοδόξου Ανατολής και της ορθολογιστικής και εκκοσμικευμένης παπικής Δύσεως, η οποία επεχείρησε τότε δια του Βαρλαάμ να ανανεώσει, να εκσυγχρονίσει την Ορθόδοξη Εκκλησία, απορρίπτοντας την μυστική οδό γνώσεως και προσεγγίσεως του Θεού και καταργώντας την κακοπάθεια του σώματος και όλη την ασκητική παράδοση της Εκκλησίας.
Στενοχωρήθηκα και ελυπήθηκα, όταν διεπίστωσα ότι η σύγχρονη λειτουργική ανανέωση κινείται βασικώς στην ίδια πνευματική και θεολογική γραμμή του Βαρλαάμ, ο οποίος στα πρόσωπα των ιδικών μας, ίσως ανύποπτων και ανεπαρκώς γνωριζόντων την ορθόδοξη παράδοση ανανεωτών, επιχειρεί να πάρει τη ρεβάνς από τον Αγιο Γρηγόριο Παλαμά, λεληθότως και δια των ημετέρων να αναστήσει τον δια συνοδικών αποφάσεων καταδικασθέντα «Διαφωτισμό» και ορθολογιστικό Ουμανισμό της Δύσεως. Από της πλευράς αυτής η «Λειτουργική Ανανέωση» δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ελαφρά τη καρδία ως μία θεολογική αδολεσχία και αντιπαράθεση γνωμών και επιχειρημάτων επάνω σε ακίνδυνα και θεολογούμενα θέματα, αλλά ως επικίνδυνη αίρεση με σοβαρές πνευματικές και σωτηριολογικές επιπτώσεις. Ηδη χαρακτηρίσθηκε ως αίρεση από τον πρωτοπρεσβύτερο και τώρα αρχιμανδρίτη, μετά από μακροχρόνια ευλογημένη και αγόγγυστη χηρεία, π. Σαράντη Σαράντο, καθηγητή της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, πνευματικώς προεστώτα πολυμελούς ομίλου παραδοσιακών και αγωνιστών κληρικών του λεκανοπεδίου της Αττικής (1). Ο χαρακτηρισμός δεν είναι υπερβολικός· συμφωνεί με τα πράγματα. Αφού ο Βαρλααμισμός καταδικάσθηκε από την Εκκλησία δια σειράς συνόδων τον 14ο αιώνα ως αίρεση, αυτό σημαίνει ότι και ο επί της αυτής γραμμής κινούμενος Νεοβαρλααμισμός της «Λειτουργικής Αναγέννησης» είναι επίσης αίρεση. Σημαίνει ακόμη ότι είχαμε δίκαιο όταν, εξ αφορμής της ελεύσεως του πάπα στην Αθήνα, ισχυριζόμασταν ότι ο πάπας ήλθε, αλλά δεν έφυγε, παραμένει ως νοοτροπία και ενεργεί, όπως παλαιά, με νέους Βαρλαάμ στο χώρο τής Ορθοδοξίας.
Για να μη φαίνονται όμως υπερβολικές αυτές οι εκτιμήσεις και οι συγκρίσεις, θα προσπαθήσουμε σύντομα να τις κατοχυρώσουμε. Δύο δομικές, ουσιαστικές ομοιότητες υπάρχουν ανάμεσα στη διδασκαλία του Βαρλαάμ και στις απόψεις των συγχρόνων Νεοβαρλααμιτών της «Λειτουργικής Ανανέωσης». Η πρώτη δίνει μεγάλη σημασία στον νου, στη γνώση, στην επιστήμη, στη φιλοσοφία, στην κατανόηση των λεγομένων περί του Θεού και των θείων. Η δεύτερη καταργεί τον κόπο και την άσκηση του σώματος, την κακοπάθεια του σώματος, και προβάλλει την άνεση, την ανάπαυση, την ξεκούραση, ώστε να ημπορεί ο πιστός ξεκούραστος και όχι καταπονημένος να προσεύχεται, να κατανοεί τα πραττόμενα και λεγόμενα.
Πράγματι, όταν ο Βαρλαάμ πληροφορήθηκε από μοναχούς της Θεσσαλονίκης για την μέθοδο της νοεράς προσευχής, ότι είναι δυνατόν καθαιρόμενος ο πιστός από τα πάθη να προσεγγίσει τον Θεό, κατά το μέτρο της καθάρσεως, έστω και αν είναι αγράμματος και δεν κατανοεί όσα λέγονται στην Αγία Γραφή και στα λειτουργικά κείμενα, να αξιωθεί της θεωρίας του ακτίστου φωτός και να φωτισθεί, μεταποιουμένων και μεταμορφουμένων όλων των γνωστικών του οργάνων και μετατιθεμένων στην περιοχή των ακτίστων ενεργειών της Θ. Χάριτος, ειρωνεύθηκε τους μοναχούς, αρνήθηκε ότι υπάρχει άκτιστη ενέργεια του Θεού, η οποία φωτίζει και αγιάζει, και τους συνέστησε ως μόνη οδό θεογνωσίας την ενασχόληση με την επιστήμη και την φιλοσοφία, την κάθαρση όχι από τα πάθη, αλλά από την άγνοια. Δεν ήταν δύσκολο να ανατρέψει αυτόν τον ουμανιστικό Διαφωτισμό ο Αγιος Γρηγόριος, που προσεκλήθη να έλθει στην Θεσσαλονίκη από το Αγιον Ορος. Να πει, πολύ σχηματικά, πως, αν όντως σώζεται και τελειοποιείται κανείς με την φιλοσοφία και τη γνώση, τότε οι αρχαίοι Ελληνες σοφοί θα ήσαν θεοπτικότεροι των προφητών και του μείζονος εν γεννητοίς γυναικών Προδρόμου και Βαπτιστού, ο οποίος δεν φοίτησε σε σχολεία, αλλά τελειοποιήθηκε στην έρημο, ο Χριστός θα επέλεγε ως κήρυκας του Ευαγγελίου για να το κατανοούν και να το διδάσκουν καλύτερα όχι αγράμματους αλιείς, αλλά φιλοσόφους και επιστήμονες, και στον πλούσιο νεανία που ζήτησε να μάθει πως θα σωθεί και θα τελειοποιηθεί δεν θα έλεγε να πουλήσει τα υπάρχοντά του, να τα διανείμει στους πτωχούς και να τον ακολουθήσει, αλλά θα του υπεδείκνυε σχολεία για να πάει να μορφωθεί, ώστε να κατανοεί το κήρυγμα του Ευαγγελίου (2).
Είναι καταλυτική η συμπερασματική σκέψη του Αγίου Γρηγορίου, απευθυνόμενη προς τον τότε Βαρλαάμ και στους νέους Βαρλαάμ των καιρών μας. Τους λέγει ότι χωρίς κάθαρση από τα πάθη και τις κακίες, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ενεργήσει η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, να αγιάσει και να φωτίσει, εγγραμμάτους και αγράμματους, σοφούς και ασόφους, κατανοούντας και μη κατανοούντας, ακόμη και αν μάθει κανείς όλες τις επιστήμες και όλη τη συσσωρευμένη γνώση, από του Αδάμ μέχρι της συντέλειας, θα εξακολουθήσει ως προς τα θεία να είναι μωρός και τυφλός, κλειστός παντελώς στην φωτιστική και θεοποιό Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ξένος προς τα λεγόμενα και τελούμενα. Στην περίπτωση αυτή ένας αγράμματος, αλλά ταπεινός και κεκαθαρμένος πιστός, όπως και ένα απονήρευτο παιδί, βιώνει και μετέχει στα τελούμενα καλύτερα από ένα φιλόλογο καθηγητή και επιστήμονα: «Καθαρότητος άνευ, καν μάθης την από του Αδάμ μέχρι συντέλειας φυσικήν φιλοσοφίαν, μωρός ουδέν ήττον, ότι μη και μάλλον, εση ή σοφός» (3).
Το ίδιο ισχύει και με την κακοπάθεια και ανάπαυση του σώματος. Ο Βαρλαάμ ισχυριζόταν ότι δεν πρέπει να κουράζουμε το σώμα με την άσκηση, τη νηστεία, τις πολύωρες ακολουθίες, την ορθοστασία, την κακοπάθεια, τις μετάνοιες, γιατί με κουρασμένο και εξαντλημένο το σώμα ο νους δεν μπορεί να αφοσιωθεί στο έργο της προσευχής. Ο Αγιος Γρηγόριος απαντά ότι στη λατρεία μετέχουμε ως ψυχοσωματικά όντα, μετέχουμε και με το σώμα μας, και ότι η κάθαρση από τα πάθη επιτυγχάνεται με την άσκηση και την κακοπάθεια του σώματος, ενώ αντίθετα με την περιποίηση και την ανάπαυση του σώματος θεριεύουν τα πάθη, δεν θεραπεύονται· γι' αυτό η χριστιανική ζωή είναι στενή και τεθλιμμένη οδός, εσταυρωμένος βίος· όλοι οι άγιοι ακολούθησαν αυτήν την ασκητική μέθοδο, την οποία ανατρέπει ο Βαρλαάμ, ο καθηγητής της απραξίας, όπως τον αποκαλεί. Η απαλλαγή από την εμπάθεια και την ηδυπάθεια μόνον με την άσκηση του σώματος είναι δυνατή· οι αμαρτωλές τάσεις του σώματος και οι πονηροί λογισμοί εξασθενούν με την νηστεία, την αγρυπνία, τις μετάνοιες, με όλα τα μέσα που προκαλούν οδύνη και πόνο. Ο Κύριος συνέδεσε την προσευχή με την νηστεία, ο δε Αγιος Γρηγόριος Θεολόγος συμπεραίνει ότι «ουδενί των πάντων ούτως ως κακοπαθεία Θεός θεραπεύεται» (4).
Μεταφερόμενα αυτά στις προτάσεις και ρυθμίσεις της σύγχρονης λειτουργικής ανανέωσης φανερώνουν ότι επαναλαμβάνονται στο ακέραιο οι δύο βαρλααμικές πλάνες. Πολλές από τις λειτουργικές αλλαγές, όπως η συντόμευση των ακολουθιών, η αλλαγή του ωραρίου ενάρξεως των ακολουθιών, η δεύτερη θεία Λειτουργία, η τοποθέτηση καθισμάτων σε όλους τους χώρους του ναού, η κατάργηση των αργών μελών της βυζαντινής μουσικής και όλα τα παρόμοια, τείνουν όπως παρατηρεί ο π. Μωϋσης ο Αγιορείτης «προς το άκοπο, το άμοχθο, το εύκολο, αυτό που φαίνεται πως ικανοποιεί τον σύγχρονο κουρασμένο άνθρωπο. Λησμονείται το ασκητικό, το μαρτυρικό, το θυσιαστικό και πάντοτε ενυπάρχον έμπονο στοιχείο στην Ορθόδοξη Εκκλησία» (5).
Από την άλλη πλευρά άλλες προτεινόμενες αλλαγές, όπως η μετάφραση των λειτουργικών κειμένων, η έκφωνη ανάγνωση των ευχών, η κατάργηση ή το χαμήλωμα των τέμπλων, η χρήση μικρών λειτουργικών εγκολπίων από τους πιστούς και πολλά άλλα υιοθετούν την ορθολογιστική βαρλααμική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία πρέπει να κατανοούμε τα λεγόμενα και τα πραττόμενα, γιατί διαφορετικά δεν ωφελούμαστε. Καταργείται έτσι, μετά από την ασκητική, και η μυστική διάσταση της Ορθοδόξου πνευματικότητος. Ο Θεός όμως δεν κατανοείται, αλλά βιώνεται. Ενεργεί όχι επί των σοφών και εγγραμμάτων, αλλά επί των καθαρών και ταπεινών τη καρδία, τους οποίους φωτίζει και αγιάζει, ακόμη και όταν δεν κατανοούν. Στην Εκκλησία πηγαίνουμε όχι για να κατανοήσουμε, αλλά για να εμφανισθούμε, να παρουσιασθούμε μπροστά στο Θεό, να δώσουμε το παρών στους αγγέλους που καταγράφουν τους παρόντες, και να δεχθούμε την αγιαστική Χάρη εκ μέρους των ιερέων. Αυτό επιτυγχάνεται και εξαρτάται όχι από το βαθμό κατανοήσεως των τελουμένων, αλλά από τον βαθμό της πνευματικής προκοπής και τελειότητος, από την διάθεση να βιώσει, να ζήσει κανείς κοντά στο Θεό και στα θεία (6).

Επίλογος

Επιχειρήσαμε να δείξουμε ότι η «Λειτουργική Αναγέννηση» αναβιώνει, επαναφέρει τον Βαρλαάμ του 14ου αιώνος στις δυο βασικές ουμανιστικές του κατευθύνσεις: α) Στην μεγάλη σημασία που δίδει στη γνώση, στην επιστήμη, στην κατανόηση ως οδό τελειώσεως και β) στην κατάργηση της κακοπαθείας, της ασκήσεως του σώματος κατά την διάρκεια της προσευχής και στην επιδίωξη της άνεσης, της ξεκούρασης. Αυτά τα δύο επιδιώκουν και οι σημερινοί ανανεωτές της Θ. Λατρείας, ίσως χωρίς να γνωρίζουν ότι κινούνται σε αιρετικό και επικίνδυνο κλίμα, με σοβαρές σωτηριολογικές συνέπειες, αν κατορθώσουν να επιβάλουν τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις. Οι ανησυχίες πολλών κληρικών, μοναχών και λαϊκών δεν έχουν προσωπικά κίνητρα και σκοπιμότητες· επιθυμούν να παραμείνει ανοικτός ο δρόμος που ακολούθησαν οι Αγιοι, ο δοκιμασμένος δρόμος της μυστικοασκητικής βιοτής, που οδηγεί στον αγιασμό και στη θέωση, «η στενή και τεθλιμμένη οδός, η απάγουσα εις την ζωήν»· ο ορθολογισμός και η ξεκούραση, η άνεση, είναι «η ευρύχωρος οδός η απάγουσα εις την απώλειαν» (7).

--------------------

1.
Αρχιμ. ΣΑΡΑΝΤΗ ΣΑΡΑΝΤΟΥ, «Η ιερολογία του γάμου και τα συναφή προβλήματα», Θεοδρομία Δ1-3 (2002) 254.
2. Περί αυτών βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, Θεολόγοι της Θεσσαλονίκης, εκδ. "Βρυέννιος", Θεσσαλονίκη 1997, σελ. 134-137.
3. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, Περί των ιερώς ησυχαζόντων 1,1,3, εν Π. ΧΡΗΣΤΟΥ, Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα, τόμ. 1, σελ. 363.
4. Βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, αυτόθι, σελ. 147-149. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγος 24, ΙΙ, PG 35,1181Β.
5. Γέροντος ΜΩΫΣΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ, «Προβληματισμοί και τάσεις στη σύγχρονη λειτουργική αναγέννηση», Θεοδρομία Δ1-3 (2002) 38.
6. Εκτενή κατοχύρωση αυτού του μυστικού στοιχείου που καταργούν οι ανανεωτές βλ. εν Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, «Πρέπει να μεταφρασθούν τα λειτουργικά κείμενα;», Θεοδρομία Δ1-3 (2002) 394-404.
7. Ματθ. 7,13-14.
(Περιοδικό Θεοδρομία, τεύχος Δ 4, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2002, σ. 463)
Πηγή:«Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης, Λειτουργική αναγέννηση;


Με αφορμή πρόσφατες θεολογικές συζητήσεις, θα ήθελα να καταθέσω τον λογισμό μου, ειλικρινά, ταπεινά και πολύ απλά. Κατ’ αρχάς θεωρώ αδόκιμο τον όρο «λειτουργική αναγέννηση». Αναγέννηση, νομίζω, σημαίνει εκ νέου γέννηση, ξαναγέννημα, επειδή έχουμε φθορά, ακρωτηριασμό, αδυναμία ή και παρακμή.Παρατηρείται αποδεδειγμένα κάτι τέτοιο, και γι’ αυτό φταίει το κείμενο, η γλώσσα της θείας Λειτουργίας και η εκ τούτου μη συμμετοχή των λαϊκών στα εκκλησιαστικά δρώμενα;
Με μόνο οπλισμό την ειλικρίνειά μου εξέρχομαι, για να μη χαρακτηριστώ κοσμόφοβος και μισόκοσμος, και δίχως δυνατά και ισχυρά επιχειρήματα διατυπώνω ξεκάθαρα τη σκέψη μου και λέγω, πρώτα σε μένα, πως χρειάζεται καλύτερα προσωπική αναγέννηση. Ταπεινή μαθητεία στην παράδοση, στην απλότητα, στη σωφροσύνη, με άχρωμα γυαλιά. Δεν θεωρώ ότι αυτό είναι το κύριο πραγματικό ποιμαντικό πρόβλημα. Είναι δημιουργημένο, κατασκευασμένο πρόβλημα. Μάλιστα προέρχεται από εκεί που δεν θα το περίμενες. Δεν θεωρώ, επαναλαμβάνω, ότι είναι πραγματικής ποιμαντικής αναγκαιότητας.
Για να μη μιλάμε γενικά και αόριστα, θα κάνω εξαίρεση και θα μιλήσω για τον εαυτό μου, δηλαδή θα τον εκθέσω, κι έτσι άνετα όσοι θελήσουν, ειδικευμένοι διαφόρων επιστημών, θα μπορέσουν να με χαρακτηρίσουν κτυπώντας με. Σαράντα χρόνια ως εκκλησιαζόμενος δεν αισθάνθηκα εξουσιασμένος, αμυνόμενος, απομονωμένος, εξουθενημένος από τη γλώσσα της θείας Λειτουργίας.
Οι αμαρτίες μου μόνο μ’ έκαναν κουρασμένο και απρόσεκτο. Δεν ένοιωσα μέσα στην εκκλησία αποκομμένος από τον κόσμο, σε μια καθαρά ιδιωτική υπόθεση, παρακολουθώντας μια συνθηματική γλώσσα ολίγων. Δεν μπορώ ασφαλώς να πω ότι από παιδί είχα πλήρη κατανόηση όλων των λεγομένων. Μήπως μπορώ να το πω τώρα; Μήπως θα μπορέσω να το πω άραγε ποτέ; Μήπως δεν πρέπει μάλιστα όλα να τα καταλάβουμε με το μικρό μυαλό μας, αμέσως και τώρα; Μου έλεγε προ καιρού ένας Γέροντας: «Πενήντα χρόνια στο Άγιον Όρος, και προχθές ένοιωσα στην αγρυπνία το ‘‘Κύριε ελέησον’’». Αν το λέγαμε «Κύριε ελέησε εμένα», θα το κατανοούσαμε πιο γρήγορα; Τι σημαίνει κατανόηση; Έχει σχέση με το βίωμα; Πρέπει να κάνουμε τους πιστούς έξυπνους, να τα καταλαβαίνουν όλα γρήγορα; Γιατί να τα καταλάβουμε όλα αμέσως; Ποιος το επιλέγει και το επιτάσσει; Η λογική; Δεν νομίζω. Μήπως πρέπει να υπομείνουμε ή να επιμείνουμε, να μελετήσουμε βαθύτερα να προσευχηθούμε θερμά, να ελπίζουμε περισσότερο, να εμπιστευθούμε τον Θεό, να καθαρθούμε για να φωτισθούμε;
Αν πούμε «ειρήνη σε όλους» και όχι «ειρήνη πάσι», λύσαμε τα προβλήματα της Εκκλησίας; Η «χάρις» δεν το καταλαβαίνουμε, η «χάρη» το καταλαβαίνουμε; Η «κοινωνία του Αγίου πνεύματος» πώς θα ειπωθεί; Τι σημαίνει, αλήθεια, «ειρήνη», «χάρις», «κοινωνία»; Είναι, αδελφοί μου, «ιδεαλιστικό τείχος» η θεία Λειτουργία; Δεν μιλώ καθόλου για μαγική γλώσσα εδώ. Η μετάφραση ή η μεταγλώττιση ή όπως αλλιώς την πούμε πιστεύετε ότι θα λύσει το μεγάλο πρόβλημα του μη εκκλησιασμού των πολλών ανθρώπων;
Μήπως δημιουργήσει και τότε άλλα ισχυρότερα τείχη; Μήπως έχουμε τότε άλλες διαιρέσεις φοβερές στην Εκκλησία με τη νέα ή την παλαιά γλώσσα, όπως με το νέο ή το παλαιό ημερολόγιο, παλαιορθόδοξους και νεορθόδοξους; Αυτοί που εκκλησιάζονται συχνά, συνήθως δεν παραπονούνται. Αυτοί που δεν εκκλησιάζονται, ψάχνουν και βρίσκουν προφάσεις για τον δεσπότη, τον παπά, τον ψάλτη, τη γλώσσα και λοιπά.Υπερβάλλω ως καλόγερος;
Δεν μιλάμε για μαγική ή ιερή γλώσσα, αλλά για αγιασμένη, ωραία, αληθινή γλώσσα. Δεν παίζουμε με τις λέξεις, αλλά η δύναμη των λέξεων μας απέδωσε καταπληκτικά νοήματα, που ποιος μπορεί να τα αντικαταστήσει δίχως θεοπνευστία και θεοχαρίτωτη δύναμη; Δεν συμφωνώ διόλου ότι πρόκειται για ιδιωτική θρησκευτική γλώσσα, αλλά για χαριτωμένη, ευλογημένη, από πλούσια αγιοπνευματική δρόσο, που ευφραίνει και αναπαύει ταπεινές ψυχές.
Είπα πως δεν έχω ισχυρά επιχειρήματα επιστημόνων και το βλέπετε. Αφήστε με να μιλώ με την καρδιά μου. Μήπως χρειάζεται να μιλήσουμε για εσωτερική νηνεμία, νηφαλιότητα και καθαρότητα, ώστε ν’ ανοιχθούν φωτεινά παράθυρα που θα συνδράμουν στην των ευαγγελικών ρημάτων κατανόηση, στη βίωση του «Κύριε ελέησον» μετά από πενήντα χρόνια;
Μήπως, αγαπητοί μου, περνά το πνεύμα του κόσμου και στην πνευματική ζωή; Και τα θέλουμε όλα γρήγορα, άμοχθα, εύκολα, πρόχειρα; Αν γίνει σήμερα ένα από τα πολλά επιτυχή γκάλοπ για κατάργηση των νηστειών, ελευθερία των προγαμιαίων σχέσεων, κατάργηση του Όρθρου, τέλεση της θείας Λειτουργίας σε μισή ώρα, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, και ο κόσμος ψηφίσει κατά τη μέγιστη πλειοψηφία «ναι», η Εκκλησία θα πρέπει να υποταχθεί στα αιτήματά της αλλαγής των καιρών;
Οι νέοι σήμερα δεν εκκλησιάζονται, γιατί δεν κατανοούν τη γλώσσα της θείας Λειτουργίας, γιατί δεν ακούν εκφώνως τις ευχές του ιερέως, γιατί είναι ψηλά τα τέμπλα, γιατί καθυστερούν το χερουβικό οι ψάλτες; Θεωρείτε ότι είναι σοβαρά τα επιχειρήματα αυτά; Μα έγιναν όλες αυτές και πολλές άλλες αλλαγές στη Δυτική «Εκκλησία» και απέτυχαν παταγωδώς.
Μήπως θα ήταν καλύτερο να ερμηνεύσουμε προσεκτικά τη θεία Λειτουργία, με την έκδοση σχετικών καλών βιβλίων –μερικά ήδη υπάρχουν, με την επανέκδοση λοιπόν–, με καλά προετοιμασμένα κηρύγματα, που η σημασία τους, νομίζουμε, δεν είναι τόσο μεγάλη σε ποιο σημείο λέγονται, αλλά τι λέγουν, με εσπερινά κηρύγματα, με άρθρα; Μήπως θα την βιώναμε καλύτερα με συχνότερο εκκλησιασμό, με μεγαλύτερη προθυμία, αγάπη και πόθο, όπως λέγει ο άγιος Χρυσόστομος, με τους λειτουργούς μας απλούστερους, λιτότερους, σεμνότερους, δίχως στόμφο, βερμπαλισμό και επίδειξη, με μεγαλύτερη ταπείνωση, ευλάβεια και προσοχή, δίχως τους εκτυφλωτικούς φωτισμούς, τα πολλά μικρόφωνα, τους λαρυγγισμούς και τις άρες των κηρυγμάτων;
Αν μπορούμε να μιλάμε για αναγέννηση, θα ήταν καλύτερα μια υγιής επιστροφή στην ευλάβεια του ταπεινού κλήρου και στην περισσή ευλάβεια του ταπεινού λαού, στην απλότητα κλήρου και λαού. Ήταν ένας Αγιορείτης παπάς στην έρημο που λειτουργούσε επί εξήντα έτη συνεχώς και πάντα ήταν μούσκεμα από δάκρυα το φελόνι του. Ήταν ένας Ρώσος παπάς που καθυστερούσε ώρες να πει το εξαιρέτως και δεν ήξερε τι να κάνει ο υποτακτικός του… Ήταν ένας χωρικός στην Ήπειρο που αισθανόταν, μούλεγε, πιο άνετα στην εκκλησία από το σπίτι του. Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, το βασικώς ελλείπον είναι η αγιότητα. Από Αγίους έχουμε έλλειψη. Όχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά δεν φθάνουν.
Μήπως στα νεανικά κέντρα των ενοριών θα ήταν καλό να διδαχθούν τα παιδιά μας αρχαία ελληνικά, με τη δημιουργία νέων κρυφών σχολείων, αφού στη τουρκοκρατία επί τέσσερις εκατονταετίες δεν έγινε λόγος για μετάφραση της θείας Λειτουργίας και στη σημερινή Ελλάδα γίνεται; Οι φωτισμένοι εκείνοι Αγιορείτες Κολλυβάδες, αντιδρώντας στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, εξέδωσαν στην καθομιλούμενη συναξάρια, έγραψαν ερμηνευτικά σχόλια στους κανόνες της υμνολογίας μας, μίλησαν για συχνή θεία Μετάληψη με σχετική προετοιμασία, αλλά δεν πείραξαν τη θεία Λειτουργία. Δεν θα μπορούσαν;
Στα ταπεινά ερημοκλήσια της Σκιάθου του Παπαδιαμάντη, στα εξωκλήσια τα μικρασιατικά του Κόντογλου, στους ναΐσκους των Αθηνών του αγίου παπα-Πλανά, στις χίλιες άγιες τράπεζες του ιερού Άθωνα επί τόσους αιώνες, στους καθεδρικούς και ενοριακούς και μοναστηριακούς ναούς όλης της Ορθοδοξίας, λευκανθέντες κληρικοί, μαυρομαντηλούσες γριούλες, νέοι και νέες, φωτιζόμενοι από το καντήλι και τη λαμπάδα, δεν είχαν την αίσθηση της εσχατολογικής διατάσεως της θείας Λειτουργίας, και σήμερα κατηγορούμε την κατάνυξη ως «συναισθηματική ανωριμότητα» και θεωρούμε τις διαγνώσεις μας ακριβείς και την αίσθησή μας πραγματική… Μέχρι χθες η εκφώνηση των ευχών της θείας Λειτουργίας λέγαμε πως ήταν ευσεβιστική επικράτηση οργανωσιακών ιερωμένων, σήμερα λέμε ακριβώς το αντίθετο. Ο καλός ιατρός δεν δίνει ασπιρίνη στον ασθενή με πυρετό, αλλά ψάχνει να βρει την αιτία και την αφορμή του εμπύρετου νοσήματος…
Επαναλαμβάνω αυτό που είπα στην αρχή, με πολλή αγάπη. Εμείς οι ίδιοι θέλουμε αναγέννηση. Το Άγιο Πνεύμα είναι ο «νοικοκύρης» της Εκκλησίας και τη φωτίζει κι εμπνέει σε όλους τους αιώνες. Η ενέργειά Του δεν σταμάτησε στους τέσσερις πρώτους αιώνες, ώστε να επιστρέψουμε στο τυπικό της πρώτης Εκκλησίας. Το Άγιο Πνεύμα φωτίζει τους Αγίους όλων των αιώνων, από τον πρώτο ως τον εικοστό πρώτο. Με σύνεση και καθαρότητα ας Το υποδεχόμαστε σεμνά, ταπεινά, διακριτικά, δίχως να σκανδαλίζουμε τους αδελφούς μας.
Πηγή:rel.gr

Η Βασούλα στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και το καλωσόρισμα.


Καλωσόρισμα του Μακαριοτάτου Πατριάρχου Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής, κ.κ. Θεόδωρου Β’,προς την Βασούλα και μέλη της ΑεΘΖ στην Αίθουσα του Θρόνου στην Αλεξάνδρεια, τη Μεγάλη Πέμπτη 24 Απριλίου 2008.
«Θέλω κι εγώ, μέσα από την καρδιά μου να σας καλωσορίσω επίσημα, εδώ, στην αίθουσα του Θρόνου, όπου έχουμε τον απόστολο και ευαγγελιστή Μάρκο. Το πρωί, σας υποδέχθηκα στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα, το ταπεινό μοναστήρι, που αρχίζει από τον 4ο αιώνα. Σήμερα, επίσημα, σας υποδέχομαι εδώ, στο Πατριαρχείο μας. Το Πατριαρχείο μας έχει μια ιστορία 2000 χρόνων, από την εποχή του Χριστού μέχρι σήμερα. Έτσι λοιπόν από τη μια πλευρά έχουμε την ιστορία μας με τους μεγάλους αποστόλους, εκτός από τον απόστολο Παύλο, οι διάδοχοί τους υπήρξαν μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας. Και αυτή η ιστορία με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, φτάνει μέχρι τις ημέρες μας, γι' αυτό βλέπουμε δεξιά κι αριστερά μέσα στην αίθουσα, τους Πατριάρχες που πέρασαν από την Αλεξάνδρεια.
Όλα αυτά είναι η ιστορία μας, μπροστά μας είναι το μέλλον, είναι ολόκληρη για μας η Αφρική. Γι' αυτό θέλω να ξέρετε ότι πριν ανέβω αυτά τα σκαλοπάτια στο θρόνο του Αγίου Μάρκου, ήμουν ιεραπόστολος στο Καμερούν, στο Σουδάν, στην Γκαμπόν και μετά στη Ζιμπάμπουε, Μοζαμβίκη, Μαλάουι, Μποτσουάνα, Αγκόλα. Έτσι λοιπόν, σαν ιεραπόστολος γνωρίζω πολύ καλά την Αφρική, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, τη φτώχεια τη μεγάλη, μα κυρίως, στις περιοδείες που κάνω συναντώ τους ανθρώπους που ζητάνε, ζητάνε την αγάπη του Χριστού. Γι' αυτό και με συγκίνησε πάρα πολύ Βασούλα, όταν πριν λίγα λεπτά τραγουδήσατε στον Ιησού Χριστό, το μυαλό μου πήγαινε αρχικά, στα παιδιά μου της Αφρικής, που σηκώνουν κι αυτοί τα χέρια στους ουρανούς και τραγουδάνε σε χιλιάδες γλώσσες τον Χριστό. Την αγάπη του Χριστού που έχουμε τόσο ανάγκη.
Ετοιμάζω σε λίγο, ένα μεγάλο ταξίδι στην Γκάνα, ενώ πριν λίγο καιρό επέστρεψα από τη Μαδαγασκάρη. Και τώρα θα ήθελα μέσα από την καρδιά μου να σας πω καλώς ήρθατε. Σε σένα Βασούλα, καλώς ήρθες, όπως είπα και το πρωί στην Εκκλησία, καλώς ήρθες στην πατρίδα σου, καλώς ήρθες στη χώρα που σε γέννησε, και χαιρετίζω όλους που σε συνοδεύουνε. Όπως λένε εδώ Βασούλα μου, «όποιος πιει νερό από το Νείλο, δεν ξεχνά ποτέ αυτή τη χώρα».
Θα ήθελα να καλωσορίσω τον Επίσκοπο από την Ινδία, καλώς ήρθατε στο Πατριαρχείο μας το Αποστολικό, αδελφός αγαπητός, θέλω να χαιρετίσω τον μοναχό, θέλω να χαιρετίσω εσάς, τη μοναχή, τη μητέρα που έχετε έρθει, εσάς πάτερ, κι εσάς πάτερ, από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και να σας πω ότι με πολύ αγάπη σας υποδεχόμεθα, σας αγαπούμε και ότι είμαστε κάτω από τη σκέπη και την αγάπη του μεγάλου Θεού, του Ιησού Χριστού.
Βασούλα, θα ήθελα να σ' ευχαριστήσω, διότι θα κάνουμε συντροφιά αυτές τις ημέρες. Θα παρακολουθήσουμε μαζί απόψε, τα πάθη του Χριστού. Αύριο, θα Τον προσκυνήσουμε στον Επιτάφιό Του
, και θα ζούμε μέσα στην καρδιά μας που θα χτυπάει ευλαβικά το Πάθος, την Ανάστασή Του, και αυτή η χαρά - αυτή είναι η ευχή μου - η Χαρά της Αναστάσεως, το Φως αυτό να συνοδεύει πάντοτε τη ζωή όλων μας. Στο Όνομα του Ιησού Χριστού, θέλω να σας ευλογήσω όλους και τις οικογένειές σας και να ξέρετε πως η Αλεξάνδρεια και το Πατριαρχείο, η πόρτα αυτή θα είναι πάντοτε ανοιχτή. Σας ευχαριστώ».
Ήταν μια θερμή υποδοχή προς την Βασούλα και όλους εμάς, άγνωστους μα στην καρδιά του εν Χριστώ αδελφούς, που ξεκινήσαμε από 24 χώρες και διαφορετικές ομολογίες, όπως ο ίδιος τόνισε, για να εορτάσουμε το Πάσχα μαζί με τους εναπομείναντες Έλληνες Χριστιανούς της Αλεξάνδρειας. Η υποδοχή έκλεισε με τον δοξαστικό ύμνο «Σε υμνούμε, Σε ευλογούμε...» που έψαλε τόσο ωραία ο Μακαριότατος.
Βασούλα Ρύντεν
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
Συμπροσευχές με τη Βασούλα.

YΠΕΠΘ:«Δεν ασχολούμαστε με αντιδράσεις μειοψηφικών ομάδων»


«Δεν ασχολούμαστε με αντιδράσεις μειοψηφικών ομάδων», είναι η θέση του γραφείου της υπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου σχετικά με τις «επιθέσεις» κατά της ειδικής γραμματέως της Θάλειας Δραγώνα, για την αγωνιώδη προσπάθειά της να αποδείξει ότι οι Έλληνες δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Κατά σύμπτωση τα ίδια έλεγε και η πρώην συνάδελφός της κυρία Γιαννάκου για την ομογάλακτη της Δραγώνα, κυρία Ρεπούση, για τα περί... συνωστισμού το 1922 στη Σμύρνη, συνωστισμού να... μπουν στα πλοία και έτσι... καταπατήθηκαν και σφαγιάστηκαν.
Ευχόμαστε πάντως στην κυρία Διαμαντοπούλου να μην έχει την ίδια κατάληξη που είχε η προκάτοχός της, που ο λαός της Α΄ Αθήνας (στην ίδια δηλαδή περιφέρεια όπου πολιτεύεται η σημερινή υπουργός Παιδείας) εξαιτίας του ανιστόρητου βιβλίου της ΣΤ΄ τάξης του Δημοτικού την έστειλε στο σπίτι της.
Και βέβαια οι ανθελληνικές απόψεις της κυρίας Δραγώνα κάθε άλλο παρά επιστημονικές θέσεις εκφράζουν. Και χρήσιμο θα ήταν η υπουργός Παιδείας να εξηγούσε αυτές οι «επιστημονικές θέσεις» της ειδικής γραμματέως της, ότι δεν είμαστε Έλληνες, ποιων τις θέσεις και τα σχέδια εξυπηρετούν; Κι αν είναι δυνατόν το ελληνικό κράτος να εμπιστευθεί σε ένα πολιτικό στέλεχος του υπουργείου Παιδείας με τέτοιες «επιστημονικές απόψεις» τον τομέα του σχεδιασμού εκπαίδευσης των ελληνοπαίδων, που είναι η αρμοδιότητα της κυρίας Δραγώνα;
Πηγή:«ΠΑΡΟΝ» -03/01/2010

Χωρίς νικάμπ οι Αιγύπτιες στις πανεπιστημιακές εξετάσεις


Δικαστήριο του Καΐρου ενέκρινε σήμερα την απόφαση της αιγυπτιακής κυβέρνησης να απαγορεύσει στις φοιτήτριες να φορούν το «νικάμπ», δηλαδή την ολοπρόσωπη καλύπτρα, κατά τις εξετάσεις στα πανεπιστήμια.
Η υπόθεσή αυτή, μαζί με το θρησκευτικό διάταγμα που απαγόρευε το νικάμπ στους κοιτώνες των σχολείων θηλέων, έχει εξεταστεί από πολλά δικαστήρια μετά την απαγόρευση που επιβλήθηκε τον Οκτώβριο από το υπουργείο Παιδείας και για την οποία προσέφυγαν στη δικαιοσύνη 55 φοιτήτριες.Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι επέβαλε την απαγόρευση επειδή οι φοιτητές - άνδρες και γυναίκες - πηγαίνουν στις εξετάσεις ντυμένοι με το νικάμπ και γράφουν για λογαριασμό άλλων.Η σημερινή απόφαση του διοικητικού δικαστηρίου δεν αναμένεται ότι θα είναι η τελευταία, γιατί υποθέσεις σαν αυτή μπορεί να εξεταστούν πολλές φορές στην Αίγυπτο.
Πηγή: «Καθημερινή» -03/01/2010

3 Ιαν 2010

Το σκηνικό του σλαβίζοντος ψευτομεγαλοϊδεατισμού


Γράφει ο Μιχαήλ Χρυσανθόπουλος *

Όπως αναμενόταν, οι τόνοι στη γειτονική χώρα ανέβηκαν μετά την αναβολή ορισμού έναρξης ενταξιακών συνομιλιών στην Ε.Ε. Από την “τοποθέτηση” του υπερμεγέθους αγάλματος του “Aleksandar Makedonski” στην κεντρική πλατεία “Makedonija” των Σκοπίων, στην ανούσια και ανόητη αλλά προκλητική ρητορική του Nikola Gruevski περί “τελικής μάχης με τους Έλληνες”, ως “ποντίκι που βρυχάται”, που όμως αμήχανα σε ερωτήσεις “Τι παρακάτω;” δεν δίνει καμία απάντηση.
Όλο αυτό το σκηνικό του σλαβίζοντος ψευτομεγαλοϊδεατισμού, που απαιτεί τα πάντα, ακόμη και μακεδονικό έδαφος, προσπαθώντας να επιβάλλει σε όλο τον κόσμο τη μεγαλύτερη ιστορική απάτη όλων των εποχών (και με την υπογραφή της Ελλάδος;), είναι, όπως κατ’ επανάληψη τονίσαμε, τα διάφορα πρόσωπα του βουλγαρικού διεκδικητισμού.
Και εμείς, στο τέλμα μας, στην αδιαφορία μας, στην αυτοένδοιά μας και αυτοαναίρεσή μας ως έθνος, κλαψουρίζοντας ως “κοράσια” για την οικονομική μας “πτώχευση” (γιατί θα μας λείψουν οι δήθεν ανέσεις), διαμαρτυρόμενοι ενίοτε για τα αρνητικά δημοσιεύματα του ξένου Τύπου για μας, δεν ενδιαφερόμαστε για τίποτε άλλο από το πώς θα “περνάμε καλά”, πρόσκαιρα βέβαια, σαν τα πολύχρωμα λαμπιόνια των εορταστικών ημερών, που κάθε άλλο τονίζουν ή παρουσιάζουν το αληθινό νόημα της γεννήσεως του Θεανθρώπου. Και ενώ η γειτονική χώρα συνδυάζει ευφυέστατα τον σλαβικό υπερ-διεκδικητισμό με “πατριωτικά” στοιχεία, με την παρουσίαση του “έθνους” της ως άλλο “ταλαιπωρημένο εβραϊκό έθνος” των Βαλκανίων, εμείς δεν κάναμε και δεν κάνουμε απολύτως τίποτα για την πραγματική μακεδονική μειονότητά μας (κάποτε ήταν πλειοψηφίας) στο βόρειο γείτονά μας.

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Ανυποψίαστη για τις μελλοντικές εξελίξεις, μια μεγάλη κοινότητα αδιαμφισβήτητης ελληνικότητας έζησε και άνθισε στο παρελθόν στη γειτονική χώρα. Ζει ακόμα υπό απερίγραπτα δυσχερείς συνθήκες σε εκείνη την ελληνική γη, η οποία τις τελευταίες δεκαετίες ατύχησε να θεωρείται από άλλους περιοχή ξένη προς την ιστορία της και το ιστορικό της όνομα, και από άλλους τμήμα μιας ευρύτερης ομώνυμης σλαβικής χώρας.
Γιατί τείνουμε να αποδεχτούμε τον βίαιο αποχωρισμό του όρου Μακεδών - Μακεδονικός από την ελληνική ιστορικο-εθνοτική του σημασία και διαχρονική ιστορική του πορεία. Αλλά για κάποιους, που απαξιούμε να σχολιάσουμε εκτενώς, η ιστορία είναι παθογένεια, παρέκκλιση, αρρωστημένη κατάσταση εθνικιστικού παροξυσμού. Έλληνες δύο φορές, οι Μακεδόνες αυτοί, γηγενείς αστοί και νομάδες, σλαβόφωνοι, βλαχόφωνοι, ενίοτε τουρκόφωνοι, σαρακατσάνοι (οι πραγματικοί Μακεδόνες), απειλούμενοι από το στυγνό καθεστώς του VMRO-DPMNE υπό το οποίο ζουν και απογοητευμένοι από την αδιαφορία του ελληνικού κράτους που τους αγνοεί ή ηθελημένα τους μειώνει σε τέτοιο βαθμό ώστε να τους απαξιώνει τελείως, και αυτό είναι το λυπηρό, περιμένουν καρτερικά το τέλος ή την αρχή μιας μεγάλης ελληνικής πορείας, εις πείσμα όσων επέλεξαν να σχεδιάζουν την ιστορία σε διπλωματικές τράπεζες διαπραγματεύσεων ερήμην των πραγματική πρωταγωνιστών.
Έτσι, ο αληθινός ελληνικός βορράς, το Μοναστήρι και το Μεγάροβο, το Κρούσοβο και η Γευγελή, η Αχρίδα και η Στρώμνιτσα, θα παραμείνουν (για πόσο ακόμη;) μακρινή ανάμνηση για τους Μακεδόνες και άγνωστη χώρα για τους πολιτικούς και πνευματικούς μας ταγούς. Και ενώ το γειτονικό κράτος έχει το θράσος να χρησιμοποιεί την ελληνική αρχαία ιστορία της περιοχής με αγάλματα, όλα με ελληνικές επιγραφές (ένα τέτοιο είναι έξω από το κυβερνητικό κτίριο του Gruevski, με την επιγραφή “ΜΑΚΕΔΟΝΟΑΡΧΑΙ”), για να κάνει την προπαγάνδα του σε όλο τον κόσμο και δουλεύει νυχθημερόν, εμείς βουλιάζουμε στα “show” της “show biz”, στα “reality” (όλες ελληνικότατες λέξεις), που αποτελούν λίαν επιεικώς προσβολή της ανθρώπινης προσωπικότητας.

ΠΕΡΙ “ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΜΟΥ”

Καταστρέφονται αρχαία θέατρα στους Στόλους, εκκλησίες, μοναστήρια, εικόνες με ελληνικές επιγραφές, ή άλλα χρησιμοποιούνται με δόλιο τρόπο για την προβολή του μυθεύματος περί “μακεδονισμού”, σλαβίζοντος φανερά ή σλαβόμορφου, πίσω από την κουρτίνα, στο παρασκήνιο (ο μακεδονισμός είναι ο ίδιος ο ελληνισμός αλλά δεν αναδείχθηκε όπως θα έπρεπε να γίνει) και εμείς σκύβουμε το κεφάλι, λέμε “Καλώς ήρθατε” στις διασυνοριακές διαβάσεις μετά την κατάργηση της βίζας (19 Δεκεμβρίου) για τους πολίτες της γειτονικής χώρας, δίνουμε εκατ. ευρώ για την ενίσχυση των βιβλιοθηκών της γείτονος, επιβραβεύοντας ουσιαστικά αυτό που κάνει, ενώ θα έπρεπε να εκμεταλλευτούμε την πανίσχυρη οικονομική μας διείσδυση στο βόρειο γείτονά μας, αποτέλεσμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας ελλείψει εθνικής στρατηγικής, αντί να γκρινιάζουμε για τις προκλήσεις του, αντί να αμυνόμεθα αφρόνως, να περάσουμε στην αντεπίθεση σοβαρά, αποφασιστικά, αταλάντευτα, με επιχειρήματα που δεν θα επιδέχονται ανατροπή σε κάθε διπλωματική αποστολή, σε κάθε πολιτικό ηγέτη, σε κάθε υπάλληλο πρεσβείας, σε κάθε τόπο, χρόνο, χώρα, χωριό, πόλη, παντού, και να αναδείξουμε το μείζον θέμα της κατάφωρης παραβίασης των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων της μειονότητάς μας στη γειτονική χώρα (την οποία καταγράφουμε επί 20 συναπτά έτη), γιατί ο ελληνισμός έχει ιστορία και εθνοτική παράδοση στην περιοχή, οι γείτονές μας προσπαθούν όμως να “φτιάξουν” εκ του μηδενός, κλέβοντας και απατώντας όλο τον κόσμο.
Αυτό πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει όταν σοβαρευτούμε εμείς, διεκδικώντας, ναι, διεκδικώντας αυτά που μας ανήκουν, χωρίς να ντρεπόμαστε γι’ αυτό που είμαστε και γι’ αυτό που παραλάβαμε από τους προγόνους μας, τους Μακεδόνες.
* Ο Μιχαήλ Χρυσανθόπουλος είναι καθηγητής, ιστορικός - συγγραφέας, δημοσιογράφος s.b.s. Αυστραλίας
«Μακεδονία» - 03/01/2010

Πορίσματα του 50oυ Παιδαγωγικού Συνεδρίου του Συλλόγου «Ο Μέγας Βασίλειος»


50ό ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
ΘΕΜΑ: Ἡ πρόκληση τῆς σύγχρονης Παιδείας γιά διαχρονικές Ἀξίες καί Πρότυπα
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 29/12/2009

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ

Ἡ στροφή στίς διαχρονικές ἀξίες δέν εἶναι ὀπισθοδρόμηση ἀλλά ἀναβαπτισμός στό πνεῦμα καίτήν ἀλήθεια. Γιά νά πᾶμε μπροστά εἶναι ἀνάγκη νά γυρίσουμε πίσω, νά μαθητεύσουμε στό δοκιμασμένο παρελθόν. Τίς ἀξίες δέν χρειάζεται νά τίς δημιουργήσουμε ἤ νά τίς ἀνακαλύψουμε, ἀλλά νά τίςἀποκαλύψουμε.
∙ Τό σχολεῖο ἔχει ἀλλάξει. Τίποτε πλέον δέν εἶναι δεδομένο. Ὑπάρχει ἀνάγκη ἱεραποστολικοῦ πνεύματος. Ἡ κοινωνία μπορεῖ νά ἐμποδίζει νά διδάσκουμε μέ τόν λόγο, δέν μπορεῖ ὅμως νά μᾶς ἐμποδίσει νάἐμπνέουμε μέ τή ζωή μας. Ἡ βίωση τῶν ἀξιῶν εἶναι ἡ καλύτερη μαρτυρία τους. Πρίν διδάξουμε πρέπεινά ἐμπνευσθοῦμε ἀπό τίς ἀρχές καί ἀξίες πού πιστεύουμε, πρέπει νά γίνουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι διαχρονικοί.
∙ Ὁ δάσκαλος, γιά νά εἶναι δημιουργικός καί ἀποτελεσματικός, πρέπει νά λειτουργήσει ὡς πραγματικός παιδαγωγός, ὡς φορέας καί μυσταγωγός τῆς πνευματικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου.
∙ Τό μοντέλο τῆς ἀγωγῆς τοῦ νέου ἀνθρώπου πού θά ἐπιλέξει γιά νά ἐφαρμόσει θά εἶναι τό «θεανθρωποκεντρικό». Σύμφωνα μ’ αὐτό, ἡ παιδευτική διαδικασία θά ἔχει ὡς ἀφετηρία καί τέλος τόν Θεό. Θά κατευθύνεται πρός τόν Θεό καί θά πραγματοποιεῖται διά τοῦ Θεοῦ.
∙ Ὁ δάσκαλος στό πλαίσιο αὐτῆς τῆς ἀγωγῆς προσφέρεται ὡς ζωντανό πρότυπο τελειότητος. Γι’αὐτό θά πρέπει νά χαράσσει μιά ἐσωτερική πορεία πνευματικῆς ἀναζητήσεως καί ἀσκήσεως.
∙ Ὁ δάσκαλος - παιδαγωγός πρέπει νά παρακολουθεῖ τίς ἐξελίξεις τῶν Ἐπιστημῶν τῆς Ἀγωγῆς καίνά ἀξιοποιεῖ στό ἔργο του τά ἑκάστοτε νέα πορίσματά τους. Νά εἶναι ὁ ἄρτια πεπαιδευμένος ἤ τουλάχιστον νά στοχεύει στήν κατάκτηση ἄρτιας γνωστικῆς ἀρματωσιᾶς.
∙ Νά στέκεται στίς πύλες τοῦ Πνεύματος, ἀποδυόμενος στόν εὐγενέστερο ἀγώνα γιά τή μετάδοσητῆς γνώσης, τήν κατάκτηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ πνεύματος, τό φωτισμό τοῦ νοῦ, τήν ἐκλέπτυνση τῆςεὐαισθησίας τῶν μαθητῶν, τή συμπόρευση στό δρόμο τῆς ἀναζήτησης τῆς ἀλήθειας.
∙ Νά δαπανᾶ γιά τήν ἐπιτέλεση τοῦ ἔργου του ὁλόκληρο τόν ἑαυτό του, μέ θυσία καί τῆς ζωῆς του ἀκόμη.
∙ Ἡ σπουδή τῶν ἀξιῶν δέν ἀποτελεῖ ἐκπαιδευτικό ἀντικείμενο· εἶναι παιδεία καί μαθητεία. Δέν γίνεταιμέ διδασκαλία καθημερινῶν κοινωνικῶν δεξιοτήτων ἤ βιωματικῶν δραστηριοτήτων. Ἡ ἀγωγή πρέπειἀπό μάθημα καί κανόνες συμπεριφορᾶς νά γίνει πολιτισμός καί δημιουργία.
∙ Ἡ ἱστορία χαρακτηρίζεται ἀπό περιοδικότητα. Αὐτό συντηρεῖ τήν ἐλπίδα ὅτι θά ἐπανέλθουν οἱ ἀξίες, οἱ ὁποῖες, ὅταν περιφρονοῦνται καί ἀγνοοῦνται, στήν οὐσία κυοφοροῦνται γιά τήν ἑπόμενη γενιά. Δικό μας χρέος εἶναι νά ὁμολογοῦμε τήν ἀλήθεια καί νά συντηροῦμε τίς ἀξίες.
∙ Ἡ μόνη ἀντάξια τοῦ ἀνθρώπου παιδεία, ἡ μόνη ἀναγκαία γιά τίς ψυχές μας καί τίς ψυχές τῶνπαιδιῶν μας ἀγωγή εἶναι ἐκείνη πού ἀναζητεῖ τόν ἐμπνευστή της καί τό ἰδεῶδες της, τό πρότυπο καί τήν ὕψιστη ἀξία της στό Θεανθρώπινο Πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἐκείνη πού προβάλλει τήν τελειότητά Του καί ἐμπλουτίζεται ἀπό τίς αἰώνιες ἀρχές τῆς διδασκαλίας Του.
Από:http://www.tideon.org/
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
50o ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ: Η Πρόκληση της Σύγχρονης Παιδείας για Διαχρονικές Αξίες και πρότυπα

π. Γεώργιος Μεταλληνός, «Παιδεία: τι είχαμε, τι χάσαμε & τι μας πρέπει»

Γράμματα Σπουδάματα - Μεταλληνός - Παιδεία: τι είχαμε, τι χάσαμε & τι μας πρέπει - 29 Δεκ 09 - lomak
Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός εξετάζει το θέμα Παιδεία: τι είχαμε, τι χάσαμε & τι μας πρέπει, με καλεσμένο τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, ομότιμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μια απάντηση στο "Δεν είμασταν Έλληνας, μας έκαναν" της κ. Δραγώνα


Σαν σήμερα, την 1η Ιανουαρίου 1822, στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, το επαναστατημένο ελληνικό έθνος δια των εκπροσώπων του ψήφισε το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδος.Τότε οι εκπρόσωποι του Έθνους, χαρακτήρισαν την οθωμανική σκλαβιά "φρικώδη οθωμανική δυναστεία, ....βαρύτατο απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυρρανίας...", δίνοντας την καλύτερη απάντηση στην κ. Δραγώνα και τους συμπάσχοντες μαζί της ακαδημαϊκούς.
Άς δούμε όμως τη διακήρυξη της Επιδαύρου:
«Το ελληνικό Εθνος, το υπό τη φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας κηρύττει σήμερον διά των νομίμων παραστατών του εις εθνικήν συνηγμένην συνέλευσιν ενώπιον θεού και ανθρώπων την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».
Πηγή: «nfognomonpolitics»

Επίθεση κατά του δημιουργού των σκίτσων του Μωάμεθ


Περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2006, τεύχος 43, σελ 28-29http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/dialogos/43.pdf

ΤΑ ΣΑΤΑΝΙΚΑ ΣΚΙΤΣΑ

Είχαμε γράψει άλλοτε στο περιοδικό μας σχολιάζοντας τη «διαμαρτυρία» των «προοδευτικών» για την αφαίρεση από την έκθεση Outlook του «έργου τέχνης»(!!) του Βέλγου ζωγράφου Τιερί ντέ Κορντιέ στο οποίο καθύβριζε κατά τον χυδαιότερο τρόπο το ιερότερο σύμβολο των Χριστιανών,
τον Σταυρό του Κυρίου μας, ότι η ελευθερία της έκφρασης πρέπει νά έχει κάποια όρια και νά λαμβάνει υπ’ όψη της τίς ευαισθησίες και τήν πίστη των άλλων ανθρώπων. Το έργο αυτο του Βέλγου ζωγράφου δέν ήταν μόνο υβριστικό, βλάσφημο και προσβλητικό, προς τον Σταυρό του Κυρίου μας, αλλά και αντιαισθητικό και βρώμικο ακόμη και γιά άθεους και θρησκευτικά αδιάφορους. Ερωτούμε τους «διαμαρτυρομένους» γιά επιβολή λογοκρισίας κ.τ.λ., εάν ο εν λόγω Ζωγράφος έβαζε απέναντι από το ανδρικό όργανο όχι τον σταυρό, αλλά τήν μητέρα τους ή τον αρχηγό της κομματικής τους ένταξης τι θά έκαναν; Ασφαλώς θά «διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους» και θά κατέφευγαν σε μηνύσεις και άλλα κατασταλτικά μέτρα.
Το περίεργο είναι ότι όλοι αυτοί οι «πρόμαχοι» της ελευθερίας έκφρασης και οι «δημιουργοί» στρέφονται κατά των συμβόλων της Χριστιανοσύνης και κανείς δέν γράφει ή ζωγραφίζει κάτι υβριστικό και χυδαίο γιά τα σύμβολα της Μουσουλμανικής π.χ. θρησκείας. Προφανώς γιατί φοβούνται την Ισλαμική αντίδραση. Η ζωούλα μας πρώτ’από όλα. Έχουμε χαρακτηριστικά παραδείγματα και παλαιά και σύγχρονα. Πρίν από κάμποσα χρόνια ο Σαλμάν Ρουσντί έγραψε τους χαρακτηρισθέντες από τις Μουσουλμανικές Χώρες «σατανικούς στίχους» και για την «πράξη» του αυτή θεωρήθηκε εχθρός του Ισλάμ, ζητήθηκε από θρησκευτικούς ηγέτες των χωρών αυτών η θανάτωσή του έναντι μεγάλων αμοιβών και έκτοτε κρύβεται σέ κάποια χώρα της Δύσης.
Το ίδιο συνέβη τώρα μέ τα χαρακτηρισθέντα «σατανικά σκίτσα» τουπροφήτη Μωάμεθ που προκάλεσαν ακραίους φανατισμούς σε όλο σχεδόν το Ισλάμ και την επικήρυξη του σκιτσογράφου της εφημερίδας Lyllands Posten (όποιος τον εκτελέσει θά λάβει εκατομμύρια δολλάρια από πολλούς ζηλωτές του Μωάμεθ). Κανείς εδώ στή χώρα μας, από τούς ένθερμους και ανυποχώρητους υποστηρικτές της ελευθερίας έκφρασης δέν «όρθωσε το ανάστημά του» νά συμπαρασταθή στο Δανό σκιτσογράφο πού άναψε φωτιές παντού καί σταμάτησε τήν ζωή πολλών Χριστιανών. Άχνα δέν έβγαλε κανείς, ίσως γιατί φοβήθηκαν τή ζωούλα τους από τή φανατική αντίδραση κάποιου Ταλιμπάν ή Μουζαχεντίν ή Γκρίζου Λύκου ή Κομάντος αυτοκτονίας κ.τ.λ.
Αντίθετα, γράφουν και ξαναγράφουν μέ ιδιαίτερο ζήλο άν κάποιοι Χριστιανοί διαμαρτυρηθούνλεκτικά απλώς γιά προσβολή της πίστης τους και των συμβόλων της, χαρακτηρίζοντάς τους φανατικούς και μισαλλόδοξους, χωρίς να έχει καμιά σχέση η διαμαρτυρία των Χριστιανών μέ την μουσουλμανική «Εξέγερση».
Τά «σατανικά σκίτσα» δεν έχουν καμμιά σύγκριση με τα εκθέματα στη Μόσχα του Μουσείου Ζαχάρωφ τον Ιανουάριο του2003 μέ τίτλο «προσοχή θρησκεία», όπου, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβάνονταν μία εικόνα του Χριστού σε μία δήθεν διαφήμιση της CocaCola, μέ τήν επιγραφή «αυτό είναι το αίμα μου», μιά φωτογραφία μιάς ολόγυμνης σταυρωμένης γυναίκας, η εικόνα ενός ορθόδοξου σταυρού στεφανωμένου με λουκάνικα κάποιας μάρκας και άλλα τέτοια. Σέ άλλη έκθεση «έργο» «ζωγράφου» εικόνιζε σύμβολο μέ (!!!) ή το Σταυρό νά αναδύεται από (!!). Δέν μπορούμε νά εκφέρουμε τίς λέξεις.
Καθαρά, φαίνεται από τα «δύο μέτρα και δύο σταθμά» η οφθαλμοφανής μεροληψία όλων των «υπερασπιστών» ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών έκφρασης.
Άραγε πόσο επίκαρο είναι το ανωτέρω άρθρο μετά τα σημερινά νέα για την απόπειρα δολοφονίας του Δανού σκιτσογράφου από Σομαλό νόμιμο μετανάστη; (http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1090570&lngDtrID=245). Πρέπει ο σκιτσογράφος να κρύβεται στην ίδια του την χώρα από τους νόμιμους μεν, φανατικούς δε μετανάστες!!!! Σκεφτείτε τι έχει να γίνει στην χώρα μας, σε λίγα χρόνια, αφού ο ΓΑΠ ελληνοποιήσει τόσους χιλιάδες μουσουλμάνους μετανάστες, εάν τολμήσει ιερέας στο κήρυγμά του να μιλήσει για το τι πρεσβεύει το Ισλάμ και το Κοράνι και ποιόν τρόπο ζωής υποδεικνύει στους πιστούς του. Θα προκύψει ως ανάγκη σε λίγα χρόνια να οριοθετηθεί η Ορθόδοξη πίστη σε σχέση με το Ισλάμ. Είναι τέτοια η αποχριστιανικοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας και τόσο σαρωτικό το ρεύμα του συγκρητισμού, που σε λίγα χρόνια θα πρέπει να γίνονται κηρύγματα για τις διαφορές Χριστιανισμού και Ισλάμ. Τότε όμως αυτοί οι ιερείς και οι επίσκοποι θα αντιμετωπίσουν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, ντομάτες, αυγά και πέτρες εναντίον των ναών και μηνύσεις για προσβολή των θρησκευτικών συναισθημάτων των Ελλήνων πλέον πιστών!!! Θα προσφεύγουν και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ως διωκόμενοι στην ίδια τους την χώρα !!! Που πάμε άραγε;;;;
.... Μάλλον προς τα εκεί που έλεγε ο π.Θεόκλητος Διονυσιάτης
«Μελαγχολικαί ενοράσεις»

Ο Οικουμενισμός και η εξέγερση των μαζών


Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου

Ο Οικουμενισμός επινοεί διάφορες θεωρίες για να αιτιολογήσει την απομάκρυνσή του από την Πίστη, όπως την παρέδωσαν οι Απόστολοι και οι Πατέρες , την μία , ενιαία πίστη. που δεν αλλάζει με την εποχή αλλά μένει σταθερή στον Ιησού Χριστό όπως είναι ο αυτός χθες και σήμερα και εις τους αιώνες των αιώνων.
Οι οικουμενιστές πρεσβεύουν ότι οι θρησκείες στις οποίες περιλαμβάνουν και την Ορθοδοξία, αν και δεν είναι θρησκεία, κατέχουν μέρος της αλήθειας, είναι με άλλα λόγια εν μέρει αληθείς και εν μέρει ψευδείς. Ιδίως η Ορθοδοξία η οποία γι΄ αυτούς πάσχει από διάφορες αγκυλώσεις, (έτσι ονομάζουν την σταθερότητα στην πίστη όπως την παρέδωσαν οι Απόστολοι και οι Πατέρες).
Η Ορθοδοξία για τους οικουμενιστές πρέπει να εξελιχθεί και να γίνει σύγχρονη ακολουθώντας την εποχή. Για τους οικουμενιστές η πίστη είναι δυναμική , δεν υπάρχει τίποτε σταθερό και η μόνη σταθερότητα είναι η διαρκής αλλαγή. Αυτό που στην Ορθοδοξία σύμφωνα με το Ευαγγέλιο είναι αμαρτία, το να ακολουθεί η πίστη μας το σχήμα της κάθε εποχής (παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου και η επιθυμία αυτού- μη συσχηματίζεσθε με τον κόσμο) αυτό για τους οικουμενιστές είναι αρετή.
Η παγκοσμιοποίηση επιδιώκει να επιβάλλει την ομοιομορφία παντού στα έθνη, στους λαούς, στους πολιτισμούς, στις παραδόσεις, για να είναι εφικτή η παγκόσμια τυραννία. Τη ίδια ομοιομορφία επιδιώκει να επιβάλει σε όλους τους λαούς της γης ο Οικουμενισμός σαν ένα είδος θρησκευτικής παγκοσμιοποίησης. Για τους οικουμενιστές φτάνει να συμφωνήσουν οι αρχηγοί για να είναι ενωμένοι όλοι για να υπάρχει μια πίστη σε όλους τους λαούς . Αυτό είναι το νόημα της ενώσεως των εκκλησιών και των θρησκειών. Για τον Οικουμενισμό η συμφωνία των αρχηγών δεν είναι απαραίτητο να βασίζεται στην κοινή πίστη αν και το πρότυπο της αληθινής ενότητας, το να γίνουμε όλοι ένα στην πίστη, το έδωσε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός: «Τα πρόβατα τα εμά» είπε « της φωνής μου ακούει. καγώγινώσκω αυτά και ακολουθούσι μοι. καγώ ζωήν αιώνιον δίδωμι αυτοίς και ου μη απόλλωνται εις τον αιώνα, και ουχ αρπάσει τις αυτά εκ της χειρός μου» (Ιωάν.10,27-29).
Οι οικουμενιστές με τους διαλόγους τους έχουν σκοπό να επιβάλουν εκ των άνω μια συμβατική (τυπική) ένωση χωρίς κοινή πίστη,(οικουμενισμός). Εξάλλου η συμβατική (τυπική)"ενότητα" αντί της αληθινής ενότητας στη θρησκεία, στην κοινωνία, στην οικογένεια, δεν είναι ξένη στο Δυτικό κόσμο, όπου δεν πιστεύουν πια στην ειλικρινή επικοινωνία και στην αγάπη την οποία θεωρούν ανέφικτη!
Η αλήθεια, η ελευθερία , κάθε αρετή είναι ενιαία. Δεν είναι κανείς εν μέρει άνθρωπος και εν μέρει απάνθρωπος, ούτε έχει εν μέρει ήθος και εν μέρει δεν έχει ήθος. Η μισή αλήθεια είναι ολόκληρο ψέμα. Όταν ο ποντικός περάσει μέσα από την κατσαρόλα, όλο το φαγητό πετιέται.
Ο Οικουμενισμός δεν ακολουθεί το Λόγο του Θεού, αλλά βλέπει τους πιστούς με κοσμικό πνεύμα και όχι με το πνεύμα της Διδασκαλίας του Ιησού Χριστού Ο Ιησούς δεν καταφρονεί κανέναν άνθρωπο και δεν ήρθε στον κόσμο να σώσει μια ελίτ φιλοσόφων ούτε τους άρχοντες του κόσμου τούτου. Ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης. Βρέχει επί δικαίους και αδίκους.
Στην Ορθοδοξία δεν διακρίνονται οι πιστοί από τα αξιώματα αλλά από την αγιότητα. Απλοί αγράμματοι μοναχοί υπήρξαν άγιοι και πατριάρχες και θρησκευτικοί φιλόσοφοι έχασαν την πίστη τους. Οι Απόστολοι του Ιησού Χριστού ήταν απλοί ψαράδες.
Συμπέρασμα: Δεν μπορεί να υπάρξει "ένωση", να γίνουμε όλοι ένα, όπως ένα είναι τα θεϊκά πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, χωρίς να υπάρχει μία πίστη, μία ποίμνη, ένας ποιμήν. "Τα πρόβατα τα εμά της φωνής μου ακούουσι. Γνωρίζω τα εμά και γνωρίζομαι υπό των εμών".
Ζούμε στην εποχή της εξέγερσης των μαζών. Οι άνθρωποι γίνονται μάζα όταν δεν συνδέονται μεταξύ τους σε μια αληθινή ενότητα με βάση την κοινή πίστη στον Ιησού Χριστό και στη Χριστιανική Διδασκαλία που θεμελίωσε την αξιοπρέπεια και το σεβασμό του ανθρώπου. Οι αιρέσεις και ο Οικουμενισμός που συγκεντρώνει όλες μαζί τις αιρέσεις άφησαν το μεγάλο μέρος του Δυτικού κόσμου χωρίς την αληθινή πίστη. Ο Δυτικός κόσμος στην εποχή μας είναι ένας κόσμος που δύει.
ΜΙΚΡΑ ΔΟΚΙΜΙΑ

2 Ιαν 2010

Παναγιώτης Τελεβάντος, Διαθρησκειακός Συγκρητισμός


Γράφει ο κ. Παναγιώτης Τελεβάντος

ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ
______________________________

Σε πρόσφατο άρθρο του “Περί Διαθρησκειακού Διαλόγου” ο Καθηγητής του ΑΠΘ κ. Πέτρος Βασιλειάδης προσπαθεί να αντικρούσει κάποιες επισημάνσεις για τον Οικουμενισμό που είχα καταγράψει στο άρθρο “Προυποθέσεις διαλόγου με τους αλλοθρήσκους”.

Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΟΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ
_____________________

Στο άρθρο του ο κ. Καθηγητής αρνείται ότι αδικεί τους παραδοσιακούς θεολόγους όταν ισχυρίζεται ότι δήθεν απαξιώνουν τους διαλόγους. Δυστυχώς τόσον ο κ. Βασιλειάδης όσο και πολλοί άλλοι εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί, επαναλαμβάνουν αυτή τη συκοφαντία “τήδε κακείσε”, ευκαίρως-ακαίρως, συστηματικά, για δεκαετίες τώρα. Ισχυρίζεται ο κ. Καθηγητής ότι οι παραδοσιακοί πιστοί είναι εναντίον των διαλόγων με τους αλλόθρησκους, με τους αιρετικούς και με τους σχισματικούς. Ρωτούμε λοιπόν: Πού, πότε και ποιοι εξέφρασαν αντίθεση στους διαλόγους; Οι Σεβασμιότατοι Μητροπολίτες που υπέγραψαν την Ομολογία για τον Οικουμενισμό; Ο π. Θεόδωρος Ζήσης; Ο Καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης; Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης; Ο Καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας; Ο Περιστερίου Χρυσόστομος; Ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Μουρατίδης; Ο Καθηγητής Μέγας Φαράντος; Ο π. Γεώργιος Καψάνης; Ο Ιωσήφ της Ξηροποτάμου; Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου; Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος; Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς; Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ; Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός; Ο Καθηγητής Νικόλαος Μητσόπουλος; Ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος; Ο π. Σαράντης Σαράντης; Ο κ. Νίκος Βασιλειάδης; Ο Καθηγητής Δημήτριος Τσελεγγίδης; Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος; Και τόσοι άλλοι διαπρεπείς θεολόγοι. Και κοντά σε αυτούς και εμείς οι πολλοί και ασήμαντοι που θλιβόμαστε για τα οικουμενιστικά παρατράγουδα. Λησμονείτε, φαίνεται, ότι οι πλείστοι (ζώντες τε και τεθνεώτες) από τους πιο πάνω διαπρεπείς θεολόγους συμμετείχαν για χρόνια ή και για δεκαετίες στους διαλόγους. Είναι σαφές, επομένως, ότι την ανάγκη διαξαγωγής τους την αποδέχονται και δεν αντιτίθενται σ’ αυτούς για λόγους αρχής. Αν εσείς έχετε υπόψη σας παραδοσιακούς σύγχρονους θεολόγους ή και παλαιοτέρων εποχών που εξέφρασαν αντίθεση στους διαλόγους σας διαβεβαιώ ότι θα ακούσουμε με πολλή προσοχή τη μαρτυρία σας. Αν, όμως, δεν προσκομίσετε απόδειξη των ισχυρισμών σας η πικρία μας - ότι πολλοί εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί μας συκοφαντούν συστηματικά - παραμένει αμείωτη και απόλυτα δικαιολογημένη έστω και αν η συκοφαντία αυτή έρχεται αρωγός των επιχειρημάτων μας επειδή αποδεικνύει ότι οι Οικουμενιστές δεν έχουν ουσιαστικά επιχειρήματα να αντιτάξουν στις θέσεις μας. Αν είχαν θα πρόβαλλαν επιχειρήματα. Δεν θα κατέφευγαν πίσω από το διάτρητο θώρακα της συκοφαντίας.

ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ
______________________

“Εβραγχίασεν ο λάρυγξ” μας να επαναλαμβάνουμε πάλιν και πολλάκις ότι ΔΕΝ αντιτιθέμεθα στο διάλογο με τους αλλόθρησκους, τους αιρετικούς και τους σχισματικούς. Το διάλογο θεωρούμε ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ μας καθήκον έναντι των εν σκότει των άλλων θρησκειών και των εν σκιά των αιρέσεων και των σχισμάτων καθημένων αδελφών μας, επειδή είναι μέσον ευαγγελισμού τους και ευκαιρία εγκεντρισμού τους εις την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Πως δεν μας συκοφαντείτε, λοιπόν, κ. Καθηγητά (και δυστυχώς όχι μόνον εσείς αλλά όλοι ανεξαίρετα οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του Οικουμενισμού), όταν μας προσάπτετε αυτή την ασύστατη και ψευδή κατηγορία, παρόλον ότι κατ’ επανάληψη επί δεκαετίες σας λόγω και έργω σας διαβεβαιώνουμε και δίνουμε πειστικά τεκμήρια για το αντίθετο; Τι άλλο πρέπει να σας πούμε ή τι άλλο πρέπει να κάνουμε για να συνειδητοποιήσετε ότι δεν αντιτιθέμεθα στους διαλόγους ως θέμα αρχής;

ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ
________________________

Υπάρχει, όμως, κ. Βασιλειάδη κάτι που αντιτιθέμεθα και μάλιστα έντονα αναφορικά με τους διαλόγους: Οχι αυτή καθ’ εαυτή η διεξαγωγή τους, αλλά οι ακροβατισμοί τους έξω από τα δογματικά και κανονικά πλαίσια της Ορθοδοξίας. Μήπως διαμφισβητείτε την ορθότητα αυτής μας της τοποθέτησης; Αλλά, αν η τοποθέτησή μας αυτή είναι αντορθόδοξη, γιατί δεν προσκομίζετε μαρτυρία από το ευαγγέλιο και τη ζωή και τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων που να δείχνει ότι ο Χριστός, οι Αγιοι Απόστολοι και οι Αγιοι της Εκκλησίας δίδασκαν διαφορετικά από ότι εμείς φρονούμε;

Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
_________________

Προπαντός αν δεν είχε δημιουργηθεί έντονο θέμα τα τελευταία χρόνια, με τον τρόπο διεξαγωγής των διαλόγων εντός των δογματικών και κανονικών πλαισίων της Ορθοδοξίας, γιατί η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος έδωσε σαφείς οδηγίες στους αντιπροσώπους της να την εκπροσωπήσουν στο διάλογο με τους Παπικούς μέσα στα κανονικά και δογματικά πλαίσια της Ορθοδοξίας; Και όχι μόνον το έκανε αυτό, αλλά και προχώρησε να τους δώσει συγκεκριμένες εντολές να ερμηνεύσουν το ρόλο του παπικού πρωτείου στην πρώτη χιλιετία υπό το φως των γ΄ Κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου και του κη΄ κανόνα της Δ΄ εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι ανατινάζουν στον αέρα τις αξιώσεις των Παπικών για να θεμελιώσουν το πρωτείο σε “Πέτριο” αποστολικότητα. Θα ενθυμείσθε βέβαια και την έντονη αντίδραση των εκπροσώπων μας - Μητροπολιτών στο Διάλογο, οι οποίοι απείλησαν με παραίτηση, επειδή ήθελαν να μας εκπροσωπούν στο Διάλογο εν λευκώ, δηλαδή χωρίς τις δεσμεύσεις των Ι. Κανόνων. Ταυτόχρονα, οι Συνοδικές αυτές εντολές προς τους εκπροσώπους της στο διάλογο με τους Παπικούς, έκλεισαν το δρόμο της επιδίωξης των Φαναριωτών και των συνοδοιπόρων τους, οι οποίοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το ρόλο του παπικού πρωτείου στην πρώτη χιλιετία υπό το φώς του λδ΄ Αποστολικού κανόνα. Αν η ερμηνεία του πρωτείου γινόταν δεκτή υπό το φως του λδ΄ Αποστολικού Κανόνα, η εγκυρότητα της σύγκλησης και της επικύρωσης Οικουμενικής Συνόδου θα εξαρτάτο απολύτως από τον Πάπα. Η αυθαίρετη αυτή ερμηνευτική θα επέτρεπε την εισαγωγή του παπικού “πρωτείου” από την πίσω πόρτα στα ιερότατα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επομένως υπάρχει τεράστια διαφορά διεξαγωγής των διαλόγων εντός ή εκτός του κανονικού και δογματικού πλαισίου της Ορθοδοξίας! Εμείς, κ. Καθηγητά, συντασσόμαστε απόλυτα με την ομόφωνη απόφαση της Συνόδου της Ελλαδικής Ιεραρχίας (την οποία ακόμη και ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος (Σαββάτος) δεν διανοήθηκε - παρά την αντίθεσή του - να καταψηφίσει)!

ΠΩΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΣΤΕ κ. ΚΑΘΗΓΗΤΑ;
__________________

Εσείς, κ. Καθηγητά; Πώς ακριβώς τοποθετείστε στο συγκεκριμένο θέμα; Και όταν λέγω συγκεκριμένο θέμα, δεν εννοώ την κατά κοινή ομολογία υποχρέωσή μας να διεξάγουμε διάλογο με τους αλλόθρησκους, τους αιρετικούς και τους σχισματικούς, αλλά το αν οι διάλογοι σήμερα καρκινοβατούν για τους λόγους που εξήγησε στη Σύνοδο της Ιεραρχίας ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος και τους οποίους η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας ομοφώνως υιοθέτησε. Γνωρίζουμε ότι έχετε την ευθύτητα να λέτε αυτά που πιστεύετε. Πέστε μας, λοιπόν, αν δέχεστε ή απορρίπτετε το διαχριστιανικό και διαθρησκειακό διάλογο όπως τον οριοθέτησε η Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας εντός των δογματικών και κανονικών πλαισίων της Ορθοδοξίας; Δηλαδή χωρίς συμπροσευχές με σχισματικούς, αιρετικούς και αλλόθρησκους και μακρυά από συγκρητιστικά πλαίσια που διαμφισβητούν στη θεωρία ή και στην πράξη ότι η Ορθόδοξη Εκκλησίας είναι η Una Sancta στους κόλπους της οποίας πρέπει να εγκεντριστούν όλοι οι αδελφοί μας που είναι άθεοι, αλλόθρησκοι, αιρετικοί ή σχισματικοί.

Μεταμοσχεύσεις: Λύση ή πρόβλημα;


Κριτική στο βιβλίο του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη, με ομώνυμο τίτλο από τις εκδόσεις ΥΠΑΚΟΗ.
Ακούστε την σχετική εκπομπή του π. Κων/νου Στρατηγόπουλου στο ραδιοσταθμό 89,5 : Ράδιο Παράγκα 14-5-1995 (Μέγεθος: 12,5 ΜΒ, Διάρκεια: 44':50'')
Πηγή: "Φλόγα" - Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

Γερμανία - Εκκλησιαστικά γεγονότα του 2009


Ορθόδοξη Ενορία Αγίου Αποστόλου Ανδρέου Ντύσσελντορφ Γερμανίας

- 11.04.09 Η ανάσταση των καθολικών

Στον καθεδρικό ναό των καθολικών χριστιανών του Ντύσσελντορφ, Άγιο Λαμπέρτο, μετέβη ο Ιερέας μας και έζησε την ανάσταση στη νυκτερινή Ακολουθία, ώρα 21-11.30. Συνιστούμε στους πιστούς μας να ξεπεράσουν τα προβλήματα του φανατισμού και της αγνοίας των δέκα αιώνων του χωρισμού και να επιχειρήσουμε σε ανθρώπινο επίπεδο τη γνωριμία και την αγάπη πάνω στις οποίες θα στηριχθεί και θα καρποφορήσει ο απαραίτητος οικουμενικός διάλογος.

- 24.03.09 Διεκκλησιαστική συνεργασία

Η Επιτροπή διεκκλησιαστικής συνεργασίας (ACK) του Ντύσσελντορφ συνεδρίασε σήμερα σε χώρους της Ευαγγελικής Εκκλησίας και συζήτησε τρέχοντα θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Παρών φυσικά ήταν και ο Ιερέας μας.

- 28.02.09 Συμπροσευχή Εκκλησιών στη Johanneskirche

Σε συμπροσευχή της Καθολικής και της Eυαγγελικής Εκκλησίας στη γνωστή Johanneskirche του Ντύσσελντορφ, με πρώτους τον Καρδινάλιο κ. Meisner και τον Präses κ.. Schneider, παρέστη μετά από πρόσκληση και ο Ιερέας μας.

- 26.02.09 Συνεστίαση Ιερέων της ACK

Με αφορμή την αποχώρηση μέλους της Επιτροπής Συνεργασίας των Εκκλησιών του Ντύσσελντορφ οργανώθηκε συνεστίαση των μελών σε γερμανικό Εστιατόριο στην οποία έλαβε μέρος και ο Ιερέας μας. Σίγουρα δεν φιλοδοξεί η τοπική ή η παγγερμανικά ACK να ενώσει τις Εκκλησίες, καλλιεργεί όμως κλίμα γνωριμίας και αλληλοκατανόησης σε επίπεδο Ιερέων (η Τοπική) και λαού του Θεού που αποτελεί την προϋπόθεση κάθε θεολογικού και Οικουμενικού διεκκλησιαστικού διαλόγου.

- 23.01.09 Συμπροσευχή για την ενότητα των χριστιανικών Εκκλησιών

Πραγματοποιήθηκε σήμερα στην Ευαγγελική Johanneskirche η συμπροσευχή για την ενότητα των χριστιανικών Εκκλησιών, που είχαμε από καιρό προαναγγείλει. Η συμμετοχή μελών της Ενορίας μας αναλογικά ήταν πολύ καλή, γενικά όμως η παρουσία των 150 περίπου ατόμων από όλες μαζί τις Εκκλησίες της πόλεώς μας δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντική.

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com