15 Δεκ 2008

Επιμένουν : Διαχωρισμό κράτους - Εκκλησίας ζητά με πρόταση νόμου το ΚΚΕ


Ωριμη ανάγκη ο διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους


Κατατέθηκε στη Βουλή και υπογράφεται από σύσσωμη την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κόμματος, με επικεφαλής την ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, Πρόταση Νόμου περί «ρύθμισης σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας»


Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με την Πρόταση Νόμου που κατέθεσε χτες στη Βουλή, με θέμα «Ρύθμιση σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας, θρησκευτικές ενώσεις και κατοχύρωση της θρησκευτικής ελευθερίας», επαναφέρει με τρόπο τεκμηριωμένο το πάγιο δημοκρατικό αίτημα του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος, που, όπως επισημαίνεται, στις σημερινές συνθήκες γίνεται ακόμα περισσότερο αναγκαία.

Είναι, όπως τονίζεται, προς το συμφέρον του λαού και των ίδιων των θρησκευόμενων, του ίδιου του λαϊκού κλήρου, να αγωνιστούν για τον πλήρη διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Επισημαίνεται ακόμα ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν επανειλημμένα απορρίψει το αίτημα του διαχωρισμού Εκκλησίας - Κράτους. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα δύο κόμματα αρνήθηκαν ακόμη και να συζητήσουν την πρόταση του ΚΚΕ κατά την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος.


Παραθέτουμε ολόκληρο το κείμενο της Αιτιολογικής Εκθεσης της Πρότασης Νόμου του ΚΚΕ.

Τι προβλέπουν τα άρθρα


Στην Αιτιολογική Εκθεση επί των Αρθρων, στην πρόταση νόμου αναφέρεται:
«Το άρθρο 1 της πρότασης έχει έντονα διακηρυκτικό χαρακτήρα, κατοχυρώνοντας το απαραβίαστο της θρησκευτικής ελευθερίας (άρθρο 13 παρ. 1 Σ).
Διευκρινίζει ποιες είναι οι επί μέρους πτυχές της θρησκευτικής ελευθερίας. Μεταξύ αυτών, αναγνωρίζεται και η ελευθερία του να μην πιστεύει κάποιος σε οποιαδήποτε θρησκεία και να εκδηλώνει αυτή του την πεποίθηση.
Σε μια δεύτερη παράγραφο, το ίδιο άρθρο επιχειρεί να προσδιορίσει την υποχρέωση του κράτους, αφ' ενός μεν να σέβεται όλες τις θρησκευτικές κοινότητες και τους λειτουργούς τους και αφ' ετέρου να εξασφαλίζει την απαγόρευση κάθε είδους διακρίσεων σε βάρος των πολιτών, με βάση τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Ιδιαίτερη σημασία έχει η υποχρέωση του κράτους για εξασφάλιση της απόλαυσης και των κοινωνικών δικαιωμάτων, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθένα (Πρόκειται για διατύπωση που απουσιάζει από τη σχετική απαρίθμηση του Συντάγματος).


Θρησκευτικά νομικά πρόσωπα


Με το άρθρο 2 της πρότασης προβλέπεται ως θεσμικό πρότυπο για την οργάνωση και λειτουργία όλων ανεξαίρετα των αυτοτελών θρησκευτικών κοινοτήτων - δηλαδή, όσων αντιστοιχούν σε ξεχωριστά θρησκεύματα - η "θρησκευτική ένωση", ως ιδιότυπο νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου.

Προτείνεται, δηλαδή, για πρώτη φορά η θεσμοθέτηση ενός "θρησκευτικού νομικού προσώπου" ως μοναδικού φορέα της συλλογικής θρησκευτικής δράσης, με ταυτόχρονη αναγνώριση στα μέλη του της ελευθερίας να καθορίζουν κατά το δοκούν τα οργανωτικά τους ζητήματα. Για την απόκτηση της νομικής προσωπικότητας από τη θρησκευτική ένωση δεν απαιτείται προηγούμενη άδεια (η οποία, ακόμη και αν η χορήγησή της περιβαλλόταν από δικαστικές εγγυήσεις, θα αντέκειτο πιθανότατα στις εγγυήσεις της θρησκευτικής ελευθερίας) αλλά απλή εγγραφή σε ενιαίο δημόσιο βιβλίο που θα τηρείται για ολόκληρη τη χώρα στο Εφετείο Αθηνών, ύστερα από αίτηση είκοσι (20) τουλάχιστον ενδιαφερομένων.

Η αίτηση εκδικάζεται κατά την εκούσια διαδικασία και, για να αποτραπούν πιθανές απόπειρες παραπλάνησης από επιτήδειους, προβλέπεται υποχρεωτική κοινοποίησή της στον Εισαγγελέα Εφετών, ο οποίος παρίσταται κατά τη συζήτηση. Για τη διάγνωση του θρησκευτικού χαρακτήρα και της αυτοτέλειας της ένωσης αναφέρονται ως ενδεικτικά κριτήρια η διάρκεια και η ύπαρξη συγκροτημένου θρησκευτικού δόγματος προσιτού σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Για την προστασία των πιστών αλλά και κάθε ενδιαφερόμενου γενικότερα, προβλέπεται ότι το καταστατικό της ένωσης κατατίθεται υποχρεωτικά στη Γραμματεία του Εφετείου Αθηνών, είναι προσιτό στον καθένα, και ότι καμιά διάταξή του δεν μπορεί να τροποποιηθεί ή να καταργηθεί με απόφαση της ένωσης που δεν περιβάλλεται τον τύπο της δημοσιότητας.

Τέλος, σε ξεχωριστή παράγραφο ρυθμίζεται κατ' ανάλογο τρόπο και η διαγραφή των θρησκευτικών ενώσεων από το οικείο βιβλίο, η οποία δεν έχει ως συνέπεια την απαγόρευση της δράσης τους, αλλά μόνον την απώλεια της νομικής τους προσωπικότητας. Για την εφαρμογή των βασικών ρυθμίσεων του άρθρου, εξουσιοδοτείται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκδώσει κανονιστικό διάταγμα, ύστερα από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης.
Το άρθρο 3 επαναλαμβάνει κατ' ουσία τις ισχύουσες και σήμερα φορολογικές απαλλαγές των θρησκευτικών κοινοτήτων, συμπεριλαμβάνοντας πλέον ρητά και τα εισοδήματα που αυτές πραγματοποιούν κατά την επιδίωξη των θρησκευτικών σκοπών τους. Από την απαλλαγή εξαιρούνται τα εισοδήματα που πραγματοποιούν οι θρησκευτικές ενώσεις από εμπορικές δραστηριότητες, από χρεόγραφα και από την εκμετάλλευση ακινήτων.

Με την τελευταία αυτή ρύθμιση αντιμετωπίζεται με τρόπο σύμφωνο προς την αρχή της ισότητας ένα δυσεπίλυτο ζήτημα, η εκκρεμότητα του οποίου έχει ως γνωστόν προκαλέσει σοβαρές τριβές στο παρελθόν. Ενόψει της σημασίας των χορηγούμενων απαλλαγών, σε ξεχωριστή παράγραφο ορίζεται ότι θρησκευτικές ενώσεις δημοσιεύουν κάθε χρόνο τον ισολογισμό τους, μαζί με έκθεση (σε περίληψη) που συντάσσει, για την ειλικρίνεια και αρτιότητα του τελευταίου, ορκωτός ελεγκτής.

Για τον καθορισμό ειδικού λογιστικού προτύπου των θρησκευτικών ενώσεων και τη ρύθμιση των λεπτομερειών για την εφαρμογή του άρθρου, εξουσιοδοτείται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκδώσει κανονιστικό διάταγμα, ύστερα από πρόταση του υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών.


Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου


Με το άρθρο 4, η Εκκλησία της Ελλάδος και τα εξαρτώμενα από αυτήν Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (μητροπόλεις, ενορίες, κ.ά.) μετατρέπονται σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου. Μέχρις ότου εγγραφεί στο ειδικό δημόσιο βιβλίο του Εφετείου Αθηνών και υπαχθεί στο προβλεπόμενο ενιαίο καθεστώς των θρησκευτικών ενώσεων των άρθρων 2 και 3, προβλέπεται ότι η οργάνωσή της θα εξακολουθήσει να διέπεται από τις ρυθμίσεις που ήταν σε ισχύ κατά την έναρξη της ισχύος του ψηφισθησομένου νόμου, με εξαίρεση εκείνες που αναγνωρίζουν αρμοδιότητα σε όργανα της ελληνικής Πολιτείας και οι οποίες καταργούνται.

Οι ρυθμίσεις αυτές, όπως ορίζεται, θα επέχουν θέση καταστατικού και θα εξακολουθήσουν να εφαρμόζονται για την εσωτερική λειτουργία της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και των κάθε είδους Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου που εξαρτώνται από αυτήν. Η παράγραφος 2 του άρθρου 4 ορίζει ότι τα αυτά επίσης ισχύουν για την Εκκλησία της Κρήτης, τις Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου, το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο και τις ισραηλιτικές κοινότητες, που μετατρέπονται επίσης σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου.
Με την παράγραφο 3 αντιμετωπίζεται το αναχρονιστικό καθεστώς που διέπει τις σχέσεις κράτους και μουσουλμανικής μειονότητας. Παύουν οι μουφτήδες να ασκούν δικαιοδοτικές αρμοδιότητες και οι μουσουλμάνοι απευθύνονται για τις οικογενειακές διαφορές τους μόνο στην τακτική Δικαιοσύνη.

Οι μουσουλμάνοι θα επιλέγουν οι ίδιοι τον μουφτή τους, ο οποίος δεν έχει, πλέον, λόγο να είναι δημόσιος υπάλληλος και πολύ περισσότερο δεν έχει λόγο η μουφτεία να παραμένει δημόσια υπηρεσία. Τέλος, η παράγραφος 4 ορίζει ότι η εγγραφή της Εκκλησίας της Ελλάδος και των λοιπών ΝΠΔΔ του άρθρου αυτού στο ειδικό δημόσιο βιβλίο της παραγράφου 1 του άρθρου 2 του παρόντος νόμου, καθώς και η εν γένει υπαγωγή τους στο καθεστώς των θρησκευτικών ενώσεων του ίδιου άρθρου, θα γίνει με πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου μέσα σε εύλογο χρόνο και πάντως, το αργότερο, έως την 31η Δεκεμβρίου 2010.
Το άρθρο 5 της πρότασης νόμου είναι αφιερωμένο στο ζήτημα της ανέγερσης ναών και κάθε είδους χώρων λατρείας όλων των θρησκειών και δογμάτων, με κατάργηση των σχετικών ρυθμίσεων της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936 - οι οποίες εξακολουθούν να ισχύουν, παρά τις καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου - καθώς και του Γραφείου Ναοδομίας.

Αντί των απαρχαιωμένων - και κραυγαλέα αντισυνταγματικών - ρυθμίσεων αυτών - οι οποίες, υπενθυμίζεται, εμπλέκουν τον επιχώριο ορθόδοξο μητροπολίτη στην ανέγερση ναού κάθε δόγματος - οι προτεινόμενες ορίζουν ότι την άδεια οικοδομής (καθώς και την αναθεώρησή της) εκδίδει η αρμόδια πολεοδομία, ύστερα από γνώμη της ΕΠΑΕ και, προκειμένου περί θρησκευτικών μνημείων, του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων. Ισχύουν κατ' αρχάς οι γενικές πολεοδομικές διατάξεις και οι τυχόν ειδικές της εκάστοτε περιοχής και εφαρμόζονται οι διατάξεις του κτιριοδομικού κανονισμού που αφορούν κτίρια της κατηγορίας συνάθροισης κοινού.


Μάθημα θρησκευτικών


Με το άρθρο 6 προβλέπεται η μετατροπή του μαθήματος των θρησκευτικών, από ομολογιακό σε θρησκειολογικό. Και τούτο γίνεται, α) μέσω της αλλαγής των σκοπών της εκπαίδευσης στις αντίστοιχες βαθμίδες, β) μέσω της παροχής εξουσιοδότησης για τον επανακαθορισμό της ύλης του αναλυτικού προγράμματος, έτσι ώστε το μάθημα των θρησκευτικών να συμπεριλάβει την εισαγωγή στην ιστορία, την κοινωνιολογία και τη δογματική όλων των θρησκειών και γ) μέσω της μετονομασίας του μαθήματος των θρησκευτικών σε "θρησκειολογία".
Η προτεινόμενη ρύθμιση είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα, αφού το περιεχόμενο του μαθήματος των θρησκευτικών προσδιορίζεται ενόψει της συνταγματικής κατοχύρωσης της θρησκευτικής ελευθερίας (άρθρο 13 Σ.).
Στο άρθρο 7 της πρότασης επέρχεται μια σημαντική αλλαγή στη λεγόμενη εκκλησιαστική εκπαίδευση.
Η λεγόμενη εκκλησιαστική εκπαίδευση δεν πρέπει να ανήκει στη δομή και λειτουργία της εκπαίδευσης, όπως αυτή καθορίζεται από τον νόμο (βλ. ν. 1566/1985), με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Προβλέπεται, επομένως, τα υπάρχοντα εκκλησιαστικά ιδρύματα να περιέλθουν, μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, στην ευθύνη, την εποπτεία και την οικονομική στήριξη της εκκλησίας και να πάψουν να εντάσσονται στη δομή και τη λειτουργία της εκπαίδευσης.
Φυσικά υπάρχει μέριμνα για τους φοιτούντες στα υπάρχοντα σήμερα εκκλησιαστικά ιδρύματα, εφόσον δεν επιλέξουν να παραμείνουν σ' αυτά με τη νέα τους μορφή, να μπορούν να μετεγγραφούν σε δημόσιους εκπαιδευτικούς φορείς. Μέριμνα υπάρχει ακόμη και για το προσωπικό των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων, που δεν επιλέξει να μείνει σ' αυτά με τη νέα τους μορφή, να τοποθετείται σε ειδικά συνιστώμενες προσωπικές οργανικές θέσεις του υπουργείου Παιδείας.


Θρησκευτικός όρκος


Με το άρθρο 8, καταργείται ο θρησκευτικός όρκος, με τροποποίηση των σχετικών διατάξεων του Κ.Πολ.Δ. (άρθρο 408), του Κ.Ποιν. Δ. (άρθρα 218, 194, 236 και 398), του ν. 1558/1985 "Κυβέρνηση και κυβερνητικά όργανα" (όρκος μελών του υπουργικού συμβουλίου), του υπαλληλικού κώδικα (ν. 2683/1999) και του Γενικού Κανονισμού Υπηρεσίας στον Στρατό (π.δ. 130/1984). Διατηρείται προσωρινά ο θεσμός του όρκου, με περιεχόμενο ωστόσο βεβαίωσης του ορκιζομένου στην τιμή και τη συνείδησή του. Τέλος, σε ξεχωριστή παράγραφο ορίζεται ότι σε ορκωμοσίες που πραγματοποιούνται σε δημόσιες αρχές και υπηρεσίες δεν συμμετέχουν θρησκευτικοί λειτουργοί.


Οικογενειακό δίκαιο


To άρθρο 9 της πρότασης τερματίζει μιαν εκκρεμότητα που χρονολογείται από τη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου, το 1982: Θεσμοθετεί ως μόνο έγκυρο τρόπο τέλεσης του γάμου τον πολιτικό (ενώπιον του αρμόδιου δημάρχου ή προέδρου κοινότητας), τροποποιώντας προς τούτο τα άρθρα 1367, 1368 και 1369 ΑΚ, και καταργώντας το άρθρο 1371 ΑΚ. Οσοι το επιθυμούν, σε οποιοδήποτε θρήσκευμα και αν ανήκουν, θα έχουν το δικαίωμα να τελέσουν και θρησκευτικό γάμο, όπως και σήμερα.
Στην καθιέρωση του πολιτικού γάμου ως υποχρεωτικού προσαρμόζονται με το άρθρο 10 οι διατάξεις της ισχύουσας νομοθεσίας για τις ληξιαρχικές πράξεις. Περαιτέρω, με τις προτεινόμενες τροποποιήσεις, καθιερώνεται ως μοναδικός τύπος ονοματοδοσίας η από κοινού δήλωση των γονέων του παιδιού στον ληξίαρχο. Βεβαίως, δεν περιορίζεται με οποιονδήποτε τρόπο το δικαίωμα των τελευταίων να τελούν και βάπτιση, εάν το επιθυμούν, σύμφωνα με τους κανόνες της θρησκείας ή του δόγματός τους.
Με το άρθρο 11, καταργούνται μια σειρά ειδικών ρυθμίσεων του Εισ. Ν.Α.Κ. και του Κ.Πολ.Δ. για τους κληρικούς και αρχιερείς, οι οποίες, μετά τον προτεινόμενο χωρισμό Εκκλησίας και Πολιτείας, δεν δικαιολογούνται, ως αντικείμενες προς την αρχή της ισότητας.


Αναγραφή θρησκεύματος - σύμβολα


Το άρθρο 12 απαγορεύει την αναγραφή του θρησκεύματος σε δημόσια έγγραφα, τίτλους σπουδών ή βεβαιώσεις δημόσιας αρχής.
Θεωρούμε ότι βεβαιώσεις που εκδίδουν σήμερα τα ληξιαρχεία για παράδειγμα, ύστερα από αίτηση των ενδιαφερομένων, για νόμιμη χρήση (όπως π.χ. για υπαγωγή στο καθεστώς του αντιρρησία συνείδησης, ή για είσοδο σε ΑΕΙ με ποσοστώσεις), μπορεί να αντικατασταθούν με άλλα αποδεικτικά στοιχεία.
Με το άρθρο 13, στο πλαίσιο των διακριτών ρόλων εκκλησίας και κράτους, ενόψει της συνταγματικής κατοχύρωσης της θρησκευτικής ελευθερίας (άρθρο 13 Σ.), αλλά και των πτυχών της έννοιας της θρησκευτικής ελευθερίας, όπως αυτές καθορίζονται στο άρθρο 1 της παρούσας πρότασης, προτείνεται η απαγόρευση της ανάρτησης θρησκευτικών συμβόλων στις δημόσιες υπηρεσίες, καθώς επίσης και της υποχρεωτικής προσευχής, αλλά και του υποχρεωτικού εκκλησιασμού.
Θεωρούμε ότι το θρησκευτικό συναίσθημα κάθε ανθρώπου είναι ένα προσωπικό του θέμα, που θα πρέπει να το εκδηλώνει ατομικά και με όποιον τρόπο και όποτε το επιθυμεί και δε θα πρέπει να εξαναγκάζεται κάποιος να εκφράσει το θρησκευτικό του συναίσθημα. Πολύ περισσότερο δεν είναι δυνατόν να εξαναγκάζεται ή να πιέζεται κανείς να προσευχηθεί ή να εκκλησιασθεί, όταν αρνείται να έχει θρησκευτικές πεποιθήσεις ή να πιστεύει σε οποιαδήποτε θρησκεία.


Προσηλυτισμός


Ενόψει της κατάργησης των απαρχαιωμένων διατάξεων της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936 για τον προσηλυτισμό (βλ. άρθρο 21), το άρθρο 14 της πρότασης επαναπροσδιορίζει την αντικειμενική υπόσταση της αξιόποινης αυτής πράξης, απειλώντας τους υπαίτιους με την ποινή του προστίμου (αν ο προσηλυτισμός επιχειρείται σε βάρος ενηλίκου) ή της φυλάκισης έξι (6) μηνών (αν επιχειρείται σε βάρος ανηλίκων).

Το αδίκημα του προσηλυτισμού θα έπρεπε υπό τις σημερινές συνθήκες να είχε απλώς καταργηθεί, μια και θα ήταν ορθότερο η κάθε θρησκεία να μεριμνά με τα δικά της μέσα για την προστασία των πιστών της που γίνονται αντικείμενο αθέμιτων πιέσεων από οπαδούς άλλων θρησκειών. Παρά ταύτα, προκρίθηκε η προσωρινή διατήρηση του εγκλήματος του προσηλυτισμού με τη νέα διατύπωση, ενόψει της συνταγματικής απαγόρευσής του (άρθρο 13 παρ. 2β΄ Σ.) και της γνωστής νομολογίας ότι δεν είναι επιτρεπτή η κατάργηση εκτελεστικού νόμου του Συντάγματος, χωρίς ταυτόχρονα να προτείνεται νέα ρύθμιση.


Κοιμητήρια - αποτεφρωτήρια


To άρθρο 15 της πρότασης επιβάλλει στους οικείους ΟΤΑ την υποχρέωση να διαμορφώσουν στα κοιμητήρια που τους ανήκουν διακεκριμένο χώρο πένθους και περισυλλογής, για τον αποχαιρετισμό των νεκρών προτού ενταφιασθούν, σε περίπτωση που αυτοί είχαν εκφράσει την επιθυμία να αποφύγουν τη θρησκευτική κηδεία. Διευκολύνεται, κατ' αυτόν τον τρόπο, η πολιτική κηδεία. Οσον αφορά το περιεχόμενο της πολιτικής κηδείας, ορθότερο είναι ο καθορισμός του να αφεθεί στην ελεύθερη βούληση των αποδημούντων και των οικείων τους.
Με το άρθρο 16 παρέχεται εξουσιοδότηση για τη ρύθμιση με κανονιστικό διάταγμα των όρων και των προϋποθέσεων για την ίδρυση και λειτουργία αποτεφρωτηρίων αποκλειστικά από Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για την καύση των νεκρών (παράγρ. 2). Και τούτο, υπό τον όρο ότι υπήρχε γι' αυτό δήλωση του αποδημήσαντος, ή δήλωση των πλησιέστερων συγγενών του ότι ο νεκρός - όσο ζούσε - δεν είχε εκφράσει ρητά σχετική αντίρρηση. Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ συγγενών του ίδιου βαθμού, ορίζεται ότι αποφαίνεται ο εισαγγελέας (παράγρ. 1).


Μισθοδοσία - ασφάλιση κληρικών


Στο άρθρο 17 της πρότασης, αντιμετωπίζεται το ειδικότερο ζήτημα της μισθοδοσίας των κληρικών.
Το ζήτημα τόσο της εκκλησιαστικής περιουσίας, όσο και το ζήτημα της μισθοδοσίας των κληρικών όλων των θρησκειών και δογμάτων, ενόψει της μετατροπής του θεσμικού πλαισίου των εκκλησιών (μετατροπή τους σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου), είναι ένα σύνθετο θέμα, που χρειάζεται περαιτέρω μελέτη.
Ωστόσο, μέχρι να υπάρξει οριστική και συνολική ρύθμιση, πρέπει, για τους κληρικούς της επικρατούσας θρησκείας, να εξασφαλιστεί η διατήρηση των μισθολογικών τους δικαιωμάτων, ώστε να μη βρεθούν σε δυσμενή θέση, λόγω της προτεινόμενης μεταβολής του θεσμικού πλαισίου που διέπει τις εκκλησίες (μετατροπή τους σε ΝΠΙΔ).
Γι' αυτό, στο άρθρο 17 προτείνεται η παράταση του ισχύοντος καθεστώτος μισθοδοσίας των κληρικών της επικρατούσας θρησκείας με δαπάνες του κράτους, με μέριμνα όμως της εκκλησίας.
Ανάλογη ρύθμιση προτείνεται και για το καθεστώς μισθοδοσίας των μουφτήδων.
Στο άρθρο 18 ρυθμίζεται το συναφές ζήτημα της ασφάλισης των κληρικών της επικρατούσας θρησκείας.
Σύμφωνα και με τα όσα αναπτύξαμε αμέσως πιο πάνω για το θέμα της μισθοδοσίας τους, ότι θα πρέπει να διατηρηθεί το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό καθεστώς που ισχύει και σήμερα για τους κληρικούς της επικρατούσας θρησκείας, γιατί αλλιώς θα βρεθούν σε δυσμενή θέση, λόγω της μεταβολής του νομικού καθεστώτος των εκκλησιών (μετατροπή τους σε ΝΠΙΔ).
Εξάλλου, ανάλογες ρυθμίσεις διατήρησης του συνταξιοδοτικού και ασφαλιστικού καθεστώτος υπήρξε και κατά το παρελθόν για το προσωπικό και άλλων ΝΠΔΔ που μετατράπηκαν σε ΝΠΙΔ, όπως, π.χ., του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (ν.3082/2002, άρθρ. 6), ή του Οργανισμού Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης (ΟΥΘ) και του Οργανισμού Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΟΑΘ) (ν. 2592/1998).


Αλλες ρυθμίσεις


Με το άρθρο 19, το υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων μετονομάζεται σε υπουργείο Παιδείας, ενώ καταργούνται η Γενική Γραμματεία και η Γενική Διεύθυνση Θρησκευμάτων. Το προσωπικό των τελευταίων, όπως προβλέπεται, τοποθετείται σε ειδικώς συνιστώμενες προσωπικές οργανικές θέσεις του υπουργείου Παιδείας, του ίδιου βαθμού.
Με το άρθρο 20 της πρότασης καταργούνται οι οργανικές θέσεις ιερέων - και οι αντίστοιχες υπηρεσιακές μονάδες - στις Ενοπλες Δυνάμεις, τα Σώματα Ασφαλείας και τα σωφρονιστήρια, και λαμβάνεται ειδική μέριμνα για την απορρόφηση σε άλλες υπηρεσίες των υπηρετούντων σήμερα σε αυτές. Ταυτόχρονα, προβλέπεται ότι, για τους υπηρετούντες στο στράτευμα και την Ελληνική Αστυνομία, καθώς και για τους κρατουμένους στις φυλακές της χώρας, οι οικείοι διοικητές οφείλουν να διασφαλίζουν δυνατότητα ατομικού εκκλησιασμού, κατόπιν αιτήματος των ενδιαφερομένων και, σε περίπτωση αντικειμενικής αδυναμίας μετακίνησης των τελευταίων, να μεριμνούν για την προσέλευση στις μονάδες και τα κρατητήρια θρησκευτικών λειτουργών όλων των θρησκειών και δογμάτων, προκειμένου να παράσχουν υπηρεσίες σε ατομικό επίπεδο, υπό συνθήκες πλήρους διακριτικότητας.

Για την εφαρμογή αυτών των ρυθμίσεων, παρέχονται σχετικές εξουσιοδοτήσεις.
Το άρθρο 21 απαριθμεί τις καταργούμενες ή τροποποιούμενες διατάξεις, των α.ν. 1363/1938, 1369/1938, του β.δ. 20.5/2.6.1939, καθώς και των άρθρων 196, 198, 199 και 175-2 ΠΚ. Με το ίδιο άρθρο καταργούνται ο ν. 590/1977 "περί του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος", όπως ισχύει σήμερα, ο ν. 5383/1932 "περί των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων και της προ αυτών διαδικασίας", όπως ισχύει σήμερα, ο ν. 4149/1961 "περί καταστατικού Νόμου της εν Κρήτη Ορθοδόξου Εκκλησίας και άλλων τινών διατάξεων", όπως ισχύει σήμερα, ο ν. 476/76 "περί Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως", όπως ισχύει σήμερα, και το ν.δ. 90/1973 "περί του Θρησκευτικού Σώματος των Ενόπλων Δυνάμεων", όπως ισχύει σήμερα, το άρθρο 4 του ν. 147/1914 "περί της εν ταις προσαρτωμέναις χώραις εφαρμοστέας νομοθεσίας και της δικαστικής αυτών οργανώσεως", ο ν. 1920/1991 περί κυρώσεως της από 24ης Δεκεμβρίου 1990 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου "περί Μουσουλμάνων Θρησκευτικών Λειτουργών", καθώς και ο ν. 2456/1920 "περί ισραηλιτικών κοινοτήτων" και ο α.ν. 367/1945 "περί ανασυγκροτήσεως ισραηλιτικών κοινοτήτων", όπως ισχύουν σήμερα.
Τέλος, το άρθρο 22 ορίζει ότι οι προτεινόμενες ρυθμίσεις αρχίζουν να ισχύουν με τη δημοσίευση του σχετικού νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, εκτός αν άλλως ορίζεται στις επιμέρους διατάξεις του».

Πηγή :http://www1.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=4861273&action=print


ΣΧΟΛΙΟ ΑΚΤΙΝΩΝ:

Τι ωραία που ακούγονται όλα αυτά που πρέπει να γίνουν για το καλό μας. Μια τέλεια κοινωνία που όλοι ονειρευόμαστε.
Τα αιτήματα είναι τα ίδια εδώ και πολλά χρόνια . Μοιάζουν με τα αιτήματα του "Συνδέσμου των Άθεων Μαχητών" ή αλλιώς "Ένωσης των Άθεων της ΕΣΣΔ" . Τότε ζητούσαν για το καλό όλων να γίνει :
- Χωρισμός Εκκλησίας Κράτους (πρώτο και καλύτερο!),
- Ελευθερία συνείδησης,
- Εκκοσμίκευση των κοινωνικών λειτουργιών του κράτους
- Κατάργηση κάθε περιορισμού στη συμμετοχή κάθε πίστης κ. α .
Όμως ο αθεϊσμός δεν μπορεί να υπάρξει, παρά μόνο ως το όραμα ενός κόσμου χωρίς πίστη. Αυτό σημαίνει ότι, αν ο αθεϊσμός μπορούσε να καταστρέψει την πίστη στο Θεό, ταυτόχρονα θα έπαυε να υπάρχει και ο ίδιος, ως κενός περιεχομένου.
Τότε που η επίσημη θρησκεία του κράτους ήταν ο αθεϊσμός.
- Το κράτος προσπαθούσε με όλα τα μέσα του να την επιβάλλει. Όλες οι υπόλοιπες θρησκείες θα έπρεπε να εξαφανιστούν για να δώσουν τον χώρο τους στη νέα απόλυτη θρησκεία: τον αθεϊσμό που διδάσκονταν υποχρεωτικά σε όλους.
Ευτυχώς που δεν χαρακτηρίζονται τώρα οι πιστοί "εχθροί του λαού", και δεν υπάρχουν οι ωραίοι τόποι αναψυχής γνωστοί σε εκατομμύρια Σοβιετικών πολιτών τα γκούλαγκ.
Βέβαια αυτά τα τρομερά πράγματα ακόμη και σήμερα θεωρούνται από κάποιους «χυδαίος αντικομμουνισμός και το αισχρό ανιστόρητο ψεύδος».
Ας δούμε στην συνέχεια ένα σχετικό άρθρο από τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ :.
“Τρανό παράδειγμα το βιβλίο των θρησκευτικών της Ε' Δημοτικού, που έχει τον βαρύγδουπο τίτλο «Με τον Χριστό στον αγώνα». Συγκεκριμένα, το κεφάλαιο 17, με τίτλο «Διώξεις της ορθοδοξίας στην εποχή μας», όπου ο χυδαίος αντικομμουνισμός και το αισχρό ανιστόρητο ψεύδος θα μπορούσαν να έχουν μια περίοπτη θέση στο αντικομμουνιστικό μνημόνιο.
«Όποιος έκανε το σταυρό του ή όποιος προσευχόταν μπροστά σε γκρεμισμένη εκκλησία καταδικαζόταν σε πολυετή φυλάκιση και καταναγκαστικά έργα». «Χιλιάδες ναοί λεηλατήθηκαν ή και κατεδαφίστηκαν ακόμη». «Χιλιάδες ιερείς και μοναχοί βασανίστηκαν». «Οι γονείς που μιλούσαν στα παιδιά τους για το Χριστό και την εκκλησία φυλακίζονταν και όσοι φανέρωναν τη χριστιανική τους πίστη απολύονταν από τη δουλιά τους. Πολλοί εξορίστηκαν»...
Οι παραπάνω «περιγραφές» των «διώξεων» της Εκκλησίας στην Αλβανία μετά το 1945 και στη Ρωσία, «από το καθεστώς που προήλθε από την επανάσταση του 1917», προέρχονται από το εν λόγω κεφάλαιο. Στο τέλος κάθε παραγράφου, οι συγγραφείς σπεύδουν να τονίσουν ότι αυτές οι «διώξεις», μετά τον «εκδημοκρατισμό» των παραπάνω κρατών τερματίστηκαν και «τώρα ο λαός επιστρέφει στο Χριστό και την Εκκλησία» (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά για την περίπτωση της Ρωσίας).
Τι και αν η Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρχε και στα χρόνια του σοσιαλισμού και στις δύο χώρες. Άλλωστε το Πατριαρχείο της Ρωσίας δε δημιουργήθηκε μετά τις ανατροπές και το ξέρουν καλά. Το ίδιο και η Αρχιεπισκοπή στην Αλβανία
. Όπως επίσης και άλλες θρησκείες. Άλλο ζήτημα ότι υπήρχε πλήρης διαχωρισμός Κράτους -Εκκλησίας. Για παράδειγμα το μάθημα των θρησκευτικών είχε καταργηθεί ως αντιεπιστημονικό. Αλλά δε λένε, πού βρέθηκαν οι ναοί και λειτουργούσαν αμέσως μετά τις ανατροπές;
Ψευδής και επικίνδυνη διδασκαλία
Επομένως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με χοντροκομμένο αντικομμουνισμό σε επίπεδο ιδεολογικοπολιτικής επίδρασης, αλλά με μια επικίνδυνη ψευδή προπαγάνδα. Που απευθύνεται σε παιδικά μυαλά για να διαμορφώσει ανθρώπους υποχείρια του συστήματος, υποταγμένα στη μοίρα που διαμορφώνουν τάχα υπεράνθρωπες δυνάμεις, όπως ο θεός, για να συγκαλύψουν ότι αυτή η κοινωνική πραγματικότητα διαμορφώνεται από τους εκμεταλλευτές.
Η πλήρης ταύτιση του περιεχομένου του βιβλίου με την αντικομμουνιστική εκστρατεία που έχει εξαπολύσει ο καπιταλισμός, προκειμένου να δώσει πνοή στην ύπαρξή του, να περιορίσει όσο μπορεί τις λαϊκές αντιδράσεις, ενάντια σε μια ζωή ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης για μεγάλα τμήματα του λαού, είναι προφανής.

Η αναγωγή του χοντροκομμένου ψέματος - με το προκάλυμμα της επισημότητας που προσδίδει η έγκριση του συγγράμματος από κρατικούς φορείς και ο καταναγκασμός της διδασκαλίας του - σε διδακτική ύλη είναι επιεικώς αισχρή.”
Βλέπε ολόκληρο το άρθρο εδώ ::http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=3218466&publDate=2006-01-29%2000:00:00.0

ΠΕΘ Πατρών : Για το μάθημα των Θρησκευτικών.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΠΑΤΡΩΝ
ΜΙΑΟΥΛΗ 68, ΠΑΤΡΑ
Αρ. Πρωτ. 25/2008
.
Πάτρα 25 Νοεμβρίου 2008
.
.
ΘΕΜΑ: «Το μάθημα των Θρησκευτικών»
.

Μετά από την Έκτακτη Γενική Συνέλευση του Παραρτήματος μας στις 19 Νοεμβρίου 2008, που συγκλήθηκε για να διαμορφωθεί η γνώμη των συναδέλφων σχετικά με την αναστάτωση που προέκυψε από τις τελευταίες εξελίξεις για το μάθημα των Θρησκευτικών, εκφράζουμε τις παρακάτω απόψεις:
.
α. Για το όλο θέμα χρειάζεται νηφάλια και ψύχραιμη αντιμετώπιση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το θρησκευτικό συναίσθημα, όπως παραδέχονται και οι ψυχολόγοι, είναι έμφυτο στον άνθρωπο, δηλαδή κάτι που υπάρχει. Ως εκ τούτου, το συγκεκριμένο μάθημα έχει βαθύτατη υπαρξιακή διάσταση μιας και βοηθάει τον άνθρωπο να γνωρίσει τον μεγάλο συγγενή του, το Θεό. Ειδικότερα για το Χριστιανισμό έχει και κοινωνική σημασία αφού μας διδάσκει τις αρχές της χριστιανικής πίστης που δεν είναι άλλες από την αγάπη, την ισότητα, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και των λαών και το σεβασμό στη διαφορετικότητα του άλλου και στα δικαιώματα του καθενός, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, έθνους, θρησκείας.
.
β. Για μας τους Έλληνες, η Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί σοβαρό κομμάτι της κουλτούρας μας. Ο Χριστιανισμός ενώθηκε με τον Ελληνισμό από τον Γ αιώνα μ.Χ. και αυτή η παράλληλη διαδρομή έφερε τη σύνδεση της Εκκλησίας με την ιστορία μας. Τροφοδότησε πολιτιστικά προϊόντα (την αρχιτεκτονική, τη μουσική, τη γλυπτική, τη ζωγραφική, τον πεζό και ποιητικό μας λόγο) και με την πάροδο των χρόνων αποτέλεσε βασικό τμήμα και της ελληνικής σκέψης, αφού ενσωμάτωσε και διαμόρφωσε τη φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων. Όλα αυτά είχαν υπ’ όψη τους και οι αγωνιστές του 1821 στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (1821-1822) όταν αυτοπροσδιορίζονταν στο προσωρινό πολίτευμα της Ελλάδος §β ως εξής: «Όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν, εισίν Έλληνες...». Κι ας μην ξεχνάμε, ότι η Εκκλησία στη χώρα μας έπαιξε και παίζει το ρόλο της μάνας κι όχι της μητριάς, όπως έγινε στη δυτική Ευρώπη, εξ ου και τα λαϊκά κράτη.
.
γ. Το ελληνικό κράτος έχει έναν ομοιογενή χαρακτήρα• δεν υπάρχουν εθνικές μειονότητες. Και γι’ αυτό το λόγο το Υπουργείο είναι Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Βάσει λοιπόν του Συντάγματος και των βασικών νόμων της Παιδείας, η αγωγή που δίνεται έχει κύριο στόχο την ανάπτυξη της εθνικής (ελληνικής) και θρησκευτικής συνείδησης. Στα πλαίσια αυτής της αγωγής, το μάθημα των Θρησκευτικών παρέχει στους νέους αγωγή, προβάλλοντας τους πρότυπα ηθικής και αρετής. Τους βοηθά ουσιαστικά να κοινωνικοποιηθούν, να αποδεχθούν τον δίπλα τους ως συνάνθρωπο. Δεν καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί θα πρέπει να εξαιρεθεί ένα παιδί αλλόθρησκο από μία τέτοια αγωγή. Εξάλλου, πώς θα ενταχθεί ο μετανάστης στην ελληνική κοινωνία, αν δεν μετέχει της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης και πώς θα σηκώσει την ελληνική σημαία, με τη δυνατότητα που του δίνει, καλώς, το Υπουργείο, όταν είναι αριστούχος;
.
δ. Τέλος, με την απαλλαγή από το μάθημα αυτό, δημιουργείται βαθμολογικά ανισότητα μεταξύ των μαθητών. Οι απαλλαγμένοι έχουν ένα μάθημα λιγότερο και σε περίπτωση ισοβαθμίας - ας πούμε - όταν πρόκειται για σημαιοφόρους, οι μη απαλλαγμένοι, τελικά, έχουν ένα μάθημα επιπλέον, υστερούν βαθμολογικά και χάνουν κα τη σημαία. Ειδικά στο λύκειο οι απαλλαγμένοι βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση για τις ενδοσχολικές και πανελλαδικές εξετάσεις.
.
Κλείνοντας, θεωρούμε ότι το μάθημα εκ της φύσεως του έχει και πρέπει να έχει ομολογιακό χαρακτήρα. Το κατηχητικό είναι έργο της Εκκλησίας. Αν καταργήσουμε τα ευαγγελικά και πατερικά κείμενα, τους βίους των αγίων, δηλαδή όλες τις αλήθειες της πίστης μας, διαπράττουμε ένα πνευματικό έγκλημα, αφού καταλήγουμε σε έναν άγευστο χριστιανικό κοινωνισμό. Κι αν σήμερα, όλα τα ευρωπαϊκά κράτη με τη συνθήκη του Ελσίνκι κάνουν ό,τι μπορούν για να σώσουν την πνευματική τους ταυτότητα και υπόσταση, δεν είναι παρανοϊκό, εμείς να καταργούμε βασικά στοιχεία της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας;.
Οι αλλαγές στην Εκπαίδευση που φτάνουν ως τον πυρήνα της ύπαρξης των μαθητών δεν πρέπει να γίνονται βιαστικά και κατά το πνεύμα του «αποφασίζομεν και διατάζομεν», αλλά ύστερα από πολύ διάλογο και μεγάλη προσοχή, κάτι που δεν υπήρξε στις τελευταίες ενέργειες του Υπουργείου.
.
Με βάση όλα τα παραπάνω, ζητάμε από τον κ. Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων με μία τέταρτη εγκύκλιο να κατοχυρώσει νομοθετικά τα όσα είπε προφορικά τον τελευταίο καιρό στα Μ.Μ.Ε..
Για τη Δ.Ε. του Παραρτήματος
.
Η Πρόεδρος
Δήμητρα Κόρδα Κωτσάκη
.
Η Γραμματέας
Ελένη Σανίδα


Πηγή :http://www.dide.ach.sch.gr/thriskeftika/news/peth25_11_08.pdf

14 Δεκ 2008

Που βαδίζεις, Ελλάς;


Του πρωτ. Πολυκ. Γρ. Τύμπα


Μ’ αυτό τον τίτλο δημοσιεύεται στο φοιτητικό περιοδικό «Η δράσις μας» ενδιαφέρον άρθρο (Δεκέμβριος 2008) που αξίζει να το μελετήσουν περισσότεροι Έλληνες. «Τα τελευταία χρόνια ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ελλάδα. Ή μάλλον μας έχει κυριεύσει ένα «πνεύμα πλάνης» (Α΄ Ιω. δ΄ 6), ένα πνεύμα που αποπλανά τους ανθρώπους και προσπαθεί να τους απομακρύνει από «το πνεύμα της αληθείας, το πνεύμα του Θεού. Για την διαπίστωση αυτή υπάρχει πλήθος στοιχείων που την τεκμηριώνουν. Αναφέρουμε μερικά:

α) Το λεγόμενο «συμβόλαιο ελεύθερης συμβίωσης» ή «Σύμφωνο συμβίωσης», που κτυπά καίρια την ιερότητα του θεσμού του γάμου. Ένα σύμφωνο ή συμβόλαιο, το οποίο δε δέχεται η Ε.Ε. αν δεν περιλαμβάνει και τους ομοφυλόφιλους! Άρα οι νομοθέτες μας είναι υποχρεωμένοι να αποσύρουν το «σχέδιο» αυτό ή να το διευρύνουν.

β) Το μάθημα των θρησκευτικών αν θα ‘ναι προαιρετικό ή υποχρεωτικό.

γ) την αφαίρεση του θρησκεύματος από τις ταυτότητες.

δ) Την κατάργηση της προαιρετικής ελεύθερης προσελεύσεως των μαθητών στο σωτήριο και λυτρωτικό μυστήριο της Ι. Εξομολογήσεως.

ε) Την καύση των νεκρών.

στ) τη γλωσσική μεταρρύθμιση που ακολούθησε και η κατάργηση των τόνων.

ζ) τις αντίχριστες αποφάσεις περί εκτρώσεων, μοιχεία, πολιτικού γάμου, διαζυγίων.

Αυτά είναι τα τελευταία 30 χρόνια στο όνομα της… ταλαίπωρης προόδου. Εμπνέονται οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί, δημοσιογραφούν, συνθήματα λόγου, αφορίζουν όσους έχουν διαφορετική άποψη ως αντιδραστικούς και επικίνδυνα συντηρητικούς και ακολουθούν οι κυβερνήτες που ψηφίζουν τους σχετικούς νόμους, τους εκθεμελιωτικούς της κοινωνίας μας. Πρώτα τα διδάσκει ο θίασος των διαμορφωτών της κοινής γνώμης επί σκηνής του έντυπου ή ηλεκτρονικού τύπου και κατόπιν τα υλοποιούν με νόημα οι… βουλευτές μας.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτά. Είναι και τα εθνικά θέματα στα οποία υφιστάμεθα συνεχείς ταπεινώσεις…».

Και αναφέρεται ο αρθρογράφος στο Σκοπιανό, στους εθνικιστές, «τσάμηδες», στην Κύπρο, την ελληνική Θράκη, στους νεοφανείς ιστορικούς… και επιλέγοντας υπογραμμίζει: «Οι αρνητές των θεσμών, τα ΜΜΕ με την αποχαυνωτική δημαγωγία, την αντιδημοκρατική συμπεριφορά, το γνωστό εμπορευματικό τους αμόκ και τη μεθοδική ιδεολογική τρομοκρατία σπιλώσεως, συκοφαντίας, και διασυρμού θέλουν την εκκλησία περιθωριοποιημένη.

Μοχθούν να ελέγχουν κάθε έκφανση του ελληνορθόδοξου πολιτισμού μας… Αλλά «προς κέντρα λακτίζουν». Η χώρα αυτή, η Ελλάς αντέχει. Και θα ζήσει. Την αγιοτόκο Ελλάδα δεν την έχει εγκαταλείψει ο Θεός».


Πηγή :http://www.e-erevna.gr/story.aspx?ID=53126

Ασχολίαστο άρθρο στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ στην Αυγή με τίτλο «Η βία, τα δελτία τύπου και ο σοσιαλισμός»


Του Δημοσθένη ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ - ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Με αφορμή τις πυρόπληκτες κάλπες, την πολιτικά πρωτόγονη επίθεση στον Α. Μάνθο και την επικοινωνιακή διαχείριση-πολιτική αξιοποίηση αυτών και παρόμοιων γεγονότων, το "Kόμμα των Kουκουλοφόρων" (που, ως τέτοιο, σκαρφάλωσε από το 5 στο 15-και-κάτι τοις εκατό) δεν συζήτησε όσο χρειαζόταν περί βίας και αριστερής πολιτικής πρακτικής.
Όταν πάλι αποπειράθηκε να το κάνει, τα έκανε χειρότερα -όπως επισημαίνει ο Γιώργος Κυρίτσης στο φύλλο της Κυριακής (15.6.2008)-, λες και ξεκινούσαμε από το μηδέν· αμήχανα, με μια μάλλον διαισθητική προσέγγιση των πραγμάτων, αφόρητο καθωσπρεπισμό και, κυρίως, αποϊδεολογικοποιημένα.
Τα τελευταία χρόνια, είτε καίγεται το βιβλιοπωλείο του Γεωργιάδη στη Σόλωνος, είτε πέφτουν μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα, είτε σπάνε τράπεζες σε μια πορεία, οι αντίπαλοί μας θεωρούν αυτονόητη υποχρέωσή μας να δηλώσουμε ότι καταδικάζουμε "τη Βία".
Τα γεγονότα, βέβαια -το γνωρίζουν οι δημόσιοι κατήγοροί μας-, δεν μπορούν να ξεγίνουν με μια δήλωση. Τότε γιατί τόσο άγχος να μας "αποπροσανατολίσουν", που θα΄ λεγε και το ΚΚΕ;
Για να αποκατασταθούν πολιτικά οι "πληγέντες" (πρόσωπα ή θεσμοί) και να εδραιωθεί, στο πεδίο της ιδεολογίας, η άποψη πως μέσα στην κοινωνία ουδείς άλλος δικαιούται να ασκεί βία, παρά μόνο το κράτος που, σύμφωνα με το διάσημο ορισμό του Βέμπερ, κατέχει -από πού και για πόσο άραγε;- το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής βίας.
Τα παραπάνω δεν φαίνονται πρωτότυπα (γιατί όντως δεν είναι), έχουν ωστόσο συνέπειες και θα έπρεπε να δεσμεύουν σε συγκεκριμένες πολιτικές στάσεις. Στο βαθμό που αυτό δε συμβαίνει, θα πρέπει να κουβεντιάσουμε και πάλι για τα αυτονόητα:
Πρώτον, ότι δεν είναι δουλειά δική μας ο σχολιασμός "επεισοδίων", αλλά ενός συγκεκριμένου είδους "δημοσιογραφίας", που δεν είναι και καθόλου του γούστου μας.
Δεύτερον, ότι η εξίσωση της κινηματικής με τη συμβολική και φυσική κρατική βία είναι ανεπίτρεπτη για την Αριστερά: ακόμα κι όταν η πρώτη είναι τυφλά "αντικρατική", αυτοκαταστροφική και αναντίστοιχη με αυτό που δηλώνει πως υπερασπίζεται, έχει άλλη πολιτική προέλευση και στόχευση, συνεπώς άλλο αξιακό περιεχόμενο.
Τρίτον, ότι είναι άλλο πράγμα να περιφρουρούμε τις επιλογές μας σε κάθε εκδήλωση όπου συμμετέχουμε και άλλο η αγωνία και η (δήθεν) υποχρέωσή μας να εξηγήσουμε πειστικά στα ΜΜΕ γιατί τα πράγματα "ξέφυγαν", γιατί δε δείραμε αυτόν που πέταξε πέτρα στα ΜΑΤ ή γιατί δεν αποδεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα τον αποκλεισμό μας από την Αστυνομία, τα καρκινογόνα χημικά και το ξύλο.
Τέταρτον, ότι δεν είμαστε πολιτικά ηγεμονικοί όταν ψάχνουμε την καλύτερη απάντηση για τα πιεστικά ερωτήματα των άλλων, αλλά όταν υποχρεώνουμε τους άλλους να απαντήσουν στα δικά μας ερωτήματα. Εφ' όσον κανείς δεν μπορεί να τα κάνει όλα ταυτόχρονα και το ίδιο καλά, πρέπει πρώτα να πείσουμε το διπλανό μας για την ανάγκη να ανατραπεί ο νόμος-πλαίσιο, η ιδιωτικοποίηση, κ.ο.κ, κι ύστερα να δούμε τι θα πούμε στα ΜΜΕ αν μας παρουσιάσουν ως ημιάγριους.
Έτσι, το κίνημα του 2006-7 πήρε εγκαίρως απόφαση ότι δεν μπορεί να επηρεάσει αυτούς που στήνουν ένα δελτίο ειδήσεων και επέλεξε να ρίξει αλλού το βάρος. Μάλλον καλά τα κατάφερε.
Θα πρέπει να κουβεντιάσουμε και για κάτι ακόμα: ότι δε θεωρούμε καθόλου αυτονόητη και αιώνια τη "νομιμότητα" γενικώς, ούτε πιστεύουμε πως "η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων", ιδίως σε εποχές που τα κράτη διεκδικούν και επιβεβαιώνουν το "δικαίωμά" τους στην ελεύθερη καταστολή, χωρίς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία να τα περιορίζει ιδιαιτέρως.
Αντίθετα, γνωρίζοντας ότι "ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό δε θα είναι ένα απλό ειρηνικό πέρασμα", καταλαβαίνουμε ότι για τη στοιχειώδη κοινωνική αυτοάμυνα απαιτούνται συγκεκριμένα "ποσά" βίας, υποστηρίξιμα τουλάχιστον στα τμήματα της κοινωνίας που μας ενδιαφέρουν προνομιακά· "ποσά" που αντιστοιχούν στην υπόθεση που υπερασπιζόμαστε και που λειτουργούν απελευθερωτικά για τους κυριαρχούμενους, αναδεικνύοντάς μας ταυτόχρονα ως παραδειγματική και ηθική δύναμη. Τέτοια δύναμη, βεβαίως, δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ αν οι πολιτικές μας παρεμβάσεις εξαντλούνται σε δελτία τύπου αγχωμένα μέσα στη νομιμοφροσύνη τους.
Πηγή :http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=400976

ΚΑΙ ΕΔΩ ΑΚΟΜΗ - Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ;;;;

Tο βράδυ του περασμένου Σαββάτου ο Καλαματιανός με τη μανιάτικη ρίζα πάτησε τη σκανδάλη τρεις φορές, «πήρε» με μία σφαίρα τη ζωή του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και σήκωσε ολόκληρη την Ελλάδα από τον καναπέ... Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική φορά στη ζωή του που έγινε πρωταγωνιστής. Έστω και αρνητικός... «Ζητάω χίλια συγγνώμη για τον γιο μου» αρκέστηκε να ψελίσει στους δημοσιογράφους η μητέρα του 37χρονου ειδικού φρουρού. Βέβαια, στην υπηρεσία του θεωρούνταν απότ ους σκληρούς και σε πολλές περιπτώσεις αντιδρούσε υπερβολικά, γι’ αυτό και από το 2003 έφυγε από τη φύλαξη στόχων και έγινε οδηγός σε περιπολικό. Στη γειτονιά του, στην Αγία Παρασκευή Καλαμάτας, ο Νώντας πέρναγε απαρατήρητος. Μεγαλωμένος σε μια βαθιά θρησκευόμενη παλαιοημερολογίτικη οικογένεια, έψαχνε τρόπο να φύγει από τη σκιά του πατέρα του και να δείξει ότι κάτι είναι. Γι’ αυτό και πήγε στις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού, τέλειωσε μια ιδιωτική σχολή, παντρεύτηκε δύο φορές και... κατέληξε στην Αθήνα.
Ομως δεν ξέφυγε ποτέ από τους εφιάλτες της παιδικής του ηλικίας, τους οποίους φρόντιζε να κρατά καλά κρυμμένους μέσα του. Μπορεί φαινομενικά να μεγάλωσε σε μια κλασική ελληνική οικογένεια, όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τα όσα βίωνε πίσω από τις κλειστές πόρτες της διώροφης κατοικίας στη φτωχογειτονιά της Καλαμάτας, σε απόσταση μιας ανάσας από το νεκροταφείο, δεν ξεχνιούνται εύκολα. Ο πατέρας Πανάρετος είναι, σύμφωνα με γνωστούς και φίλους, ένας πολύ καλός άνθρωπος, αλλά με τρομερή αφοσίωση στη θρησκεία ως παλαιοημερολογίτης.
Ήταν καλοκαίρι του 1999. Ο Ηλίας, ο μοναδικός ίσως φίλος του Επαμεινώνδα Κορκονέα, τον συναντά στο ξυλουργείο του πατέρα του στην Καλαμάτα. Κρατά στα χέρια του την προκήρυξη για τις προσλήψεις ειδικών φρουρών και του λέει να κάνει τα χαρτιά του για να μπει στο νέο Σώμα της Αστυνομίας. Άλλωστε, είχε περάσει από τις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού και αυτό ήταν ίσως και το κλειδί που θα τον έβαζε στην ΕΛ.ΑΣ. Πράγματι, λίγους μήνες αργότερα ο Νώντας από τη φτωχογειτονιά της Καλαμάτας βρίσκεται να κάνει περιπολίες στο «ανεξάρτητο κράτος των Εξαρχείων». Η μητέρα Όλγα, μια δυναμική επαρχιώτισσα εργάτρια σε εργοστάσιο, συνήθιζε να κυκλοφορεί οδηγώντας το αυτοκίνητο-κλούβα και άφηνε για τον άνδρα της το παλιό ποδήλατο. Οι δύο αδερφές του γεννήθηκαν με σύνδρομο σοβαρής νοητικής στέρησης και κατέληξαν από την τρυφερή τους ηλικία σε άσυλο ανιάτων. Σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον ο 37χρονος ειδικός φρουρός έμαθε να ακούει, να μη μιλάει και να εκτελεί. Να τα κρατά όλα μέσα του... «Ο Νώντας δεν κυκλοφορούσε πολύ στη γειτονιά. Οι φίλοι του ήταν ελάχιστοι και αυτός από μικρή ηλικία δούλευε και δεν είχε ελεύθερο χρόνο», λένε γείτονες στο «ΘΕΜΑ» και προσθέτουν: «Ολη η οικογένεια ζούσε ένα δράμα...». Ο άνθρωπος που για ασήμαντη αφορμή σκότωσε τον 15χρονο μαθητή δεν προσπάθησε ποτέ να ξεχωρίσει. Μέτριος έως κακός μαθητής, δεν είχε μεγάλα όνειρα για σπουδές, πανεπιστήμια και καριέρα. Για να περνά τις ώρες του συνήθιζε να γυμνάζεται, βγάζοντας έτσι προς τα έξω την ενέργεια που έκρυβε. Θλιβερές εικόνες και απωθημένα...
«Είναι δυνατό παιδί, ψηλός και γεροδεμένος. Ποτέ δεν έδωσε δικαίωμα και σε όλους έδινε την εικόνα του καλού παιδιού», λέει ο κ. Τάκης. Κάτι που σημάδεψε τη ζωή του ήταν ένα περίεργο συμβάν με πρωταγωνίστρια την αδερφή του. Ηταν τότε που κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες το κορίτσι με τα σοβαρά προβλήματα βούτηξε στο κενό από το μπαλκόνι του σπιτιού τους. Οι ημέρες περνούσαν με τον μικρό της οικογένειας Κορκονέα να δουλεύει στο ξυλουργείο του πατέρα του και στα λιγοστά κτήματα που είχε η φαμίλια στην περιοχή της Καλαμάτας και να γυμνάζεται, χωρίς όμως να έχει πολλά-πολλά με τα παιδιά της γειτονιάς. «Μη σας φαίνεται περίεργο, αλλά πολλοί γείτονες δεν γνώριζαν ότι ο Πανάρετος έχει γιο. Γνωρίζουν την ιστορία με τα δύο κορίτσια, αλλά για τον Νώντα γνωρίζουν λίγα έως ελάχιστα», λέει ο κ. Παναγιώτης και συμπληρώνει: «Τόσο αθόρυβο παιδί ήταν...».
Η Εκκλησία για την οικογένεια Κορκονέα ήταν το πρώτο και σημαντικότερο πράγμα στη ζωή τους. Ο πατέρας, συνταξιούχος πλέον, άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος, φρόντισε να βάλει από μικρό τον γιο του στους κόλπους της Εκκλησίας. Κάθε Κυριακή παρακολουθούσαν τη Θεία Λειτουργία, ενώ οι επισκέψεις στα μοναστήρια ολόκληρης της χώρας ήταν πολύ συχνές. «Για να καταλάβετε τι σήμαινε για την οικογένεια η Εκκλησία, κάποτε θελήσαμε να βάψουμε ένα οικογενειακό εκκλησάκι που βρίσκεται ανάμεσα στην Καλαμάτα και τη Σπάρτη και ψάχναμε εργάτες.
Η μητέρα τού Νώντα, μόλις το έμαθε, ήρθε και μας έπιασε και ανέλαβε να το βάψει μόνη της αφιλοκερδώς. Πλήρωσε ακόμη και τα χρώματα με δικά της χρήματα» περιγράφει ο κ. Γιώργος, ενώ η κυρία Μαρία συμπληρώνει: «Στον τάφο της κόρης του, που πέθανε πριν από τρία χρόνια, όλοι αφήναμε λευκά κεράκια. Ομως ο Πανάρετος άφησε μόνο ένα χοντρό κομμάτι κεριού, όπως προστάζει το παλαιό ημερολόγιο...». Μέσα σε αυτό το βαθιά θρησκευόμενο οικογενειακό κλίμα, ο Νώντας τελειώνοντας το σχολείο φεύγει για πρώτη φορά από το σπίτι.
Έρχεται στην Αθήνα και προσπαθεί να τελειώσει μια ιδιωτική σχολή. Όμως δεν οδηγείται πουθενά επαγγελματικά και έτσι αποφασίζει το 1992 να καταταγεί στον Στρατό. Γεροδεμένο παιδί, μεγαλωμένο με στρατιωτική πειθαρχία, επιλέγει τις Ειδικές Δυνάμεις και ειδικότερα τη Σχολή Αλεξιπτωτιστών. «Ηταν κομάντο. Πέρασε και από τη Σχολή Πολέμου. Σκληρό καρύδι...» αναφέρει ο κ. Μιχάλης και συνεχίζει: «Εκεί, εκπαιδεύτηκε και στα όπλα».
Από το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ».
Πηγή :http://troktiko.blogspot.com/2008/12/blog-post_9073.html

Ματ Μπράιζα :«Η Ελλάδα πρέπει να απομακρυνθεί από τη Ρωσία»


Ο αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ματ Μπράιζα, λίγο πριν από το τέλος της διοίκησης Μπους, δηλώνει ότι οι ΗΠΑ θα σεβαστούν οποιαδήποτε συμφωνία Ελλάδας-ΠΓΔΜ για το όνομα. Αποδίδει το αδιέξοδο στην εσωτερική πολιτική κατάσταση που επικρατεί στις δύο χώρες, καλεί σε ενεργειακή απομάκρυνση από τη Μόσχα και προτείνει σε Αθήνα και Αγκυρα να απευθυνθούν σε Αμερικανούς εμπειρογνώμονες για τα «προβλήματα του Αιγαίου».
Οι συνομιλίες Χριστόφια-Ταλάτ μπορούν να οδηγήσουν σε επίλυση του Κυπριακού στο ορατό μέλλον;
Τα καλά νέα είναι ότι άρχισαν οι συνομιλίες, έπειτα από πολύ μακρά διακοπή, ανάμεσα στις ηγεσίες των δύο κοινοτήτων. Δεύτερον, είναι σημαντικό ότι οι δύο ηγέτες αποφάσισαν να επικεντρωθούν σε ορισμένα δύσκολα θέματα από την αρχή, όπως για παράδειγμα στη διακυβέρνηση.

Τις τελευταίες μέρες υπάρχει ένταση ανάμεσα σε Λευκωσία και Άγκυρα, λόγω της πραγματοποίησης ερευνών στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου. Ποια είναι η άποψη της αμερικανικής κυβέρνησης;
Αυτή την περίοδο είμαστε εξ ολοκλήρου προσηλωμένοι στο να γίνει μια κίνηση για τη δημιουργία του κατάλληλου περιβάλλοντος και της ατμόσφαιρας, που θα επιτρέψει στους δύο ηγέτες και τις ομάδες εργασίας των διαφόρων τεχνικών επιτροπών να συνεχίσουν αυτές τις σημαντικές συνομιλίες. Ελπίζουμε ότι δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα που θα εγείρει ένταση, όταν αυτές οι συνομιλίες συνεχίζονται με την προοπτική να είναι παραγωγικές.

Έχετε την πρόθεση να αναμιχθείτε;
Κανένας δεν έκανε έκκληση προς τις ΗΠΑ για να αναμιχθούν. Σ’ όλη τη διάρκεια των συνομιλιών, ειδικά η Κυπριακή Δημοκρατία κατέστησε ξεκάθαρο ότι οι συνομιλίες αυτές θα γίνουν στο νησί από τους Κυπρίους. Υπάρχει η εσφαλμένη αντίληψη στην Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς και στην Ελλάδα ότι, κατά κάποιο τρόπο, οι ΗΠΑ και η Τουρκία κάνουν ό,τι κάνουν με στενή συνεργασία. Και συχνά οι δικοί σας άνθρωποι λένε, απλά πείτε στην Τουρκία τι πρέπει να κάνει, της παρέχετε τόση μεγάλη βοήθεια και, ως εκ τούτου, θα σας ακούσουν σε ό,τι τους πείτε. Δεν είναι όμως έτσι.

Αλλά;
Απλώς, έχουμε έναν αριθμό προγραμμάτων συνεργασίας. Η Τουρκία είναι μεγάλη χώρα, δημοκρατική, η οποία έχει εκλέξει τους δικούς της ηγέτες. Και έχει τις δικές της απόψεις για το ποιος είναι ο ρόλος της στον κόσμο. Είναι, επίσης, σύμμαχός μας στο ΝΑΤΟ, αλλά εκείνη λαμβάνει τις δικές της αποφάσεις. Και όπως είδαμε από τις εμπειρίες μας στο Ιράκ, μπορεί να υπάρχουν αποστάσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας. Και οι σχέσεις μας απαιτούν πολλή φροντίδα.

Υπήρξε ένταση και γύρω από το Καστερλόριζο, λόγω των ερευνών νορβηγικού σκάφους τουρκικών συμφερόντων στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Ποια είναι η θέση σας; Θεωρείτε το συμβάν συνέχεια της ιστορίας του Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1996, στην οποία είχατε αναμιχθεί, με την κρίση των Υμίων;
Υμια/Καρντάκ!

Εσείς λέτε Καρντάκ, όχι εγώ.
Δεν το είπατε εσείς. Εγώ είπα Υμια/Καρντάκ. Η κάθε πλευρά έχει τη δική της ονομασία για το νησάκι. Σωστά;

Ποια είναι η θέση σας;
Δεν έχουμε θέση. Υπάρχει μια αξιοσημείωτη διχογνωμία. Προφανώς γιατί υπάρχει διαφορά. Ετσι, εμείς μπορούμε να προσφέρουμε τις καλές μας υπηρεσίες, αν το ζητήσουν οι δύο πλευρές. Δεν θα μεσολαβήσουμε αυτοβούλως στη διαφορά αυτή. Εχουμε μερικούς αξιόλογους εμπειρογνώμονες. Πολύ σπουδαίους διεθνείς δικηγόρους, εξειδικευμένους στο Δίκαιο της Θάλασσας. Καταπληκτικούς εμπειρογνώμονες, που, αν τους ζητήσουν να εκφέρουν συμβουλή, θα το κάνουν. Δεν έχει ζητηθεί από την ανώτατη πολιτική μας ηγεσία να αναμιχθεί.

Ως προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο….
Ως αμερικανική κυβέρνηση σεβόμαστε βαθύτατα τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Είναι ένας πνευματικός ηγέτης διεθνούς εμβέλειας. Εχει εργασθεί πολύ σκληρά, για να καταστεί οικουμενικός ηγέτης. Εχει πάρει μέρος σε οικουμενικές διασκέψεις και προσπαθεί να ενώσει ανθρώπους διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων. Είναι επίσης υποστηρικτής, παγκοσμίως, της προστασίας του περιβάλλοντος. Πρόκειται για μια πάρα πολύ ισχυρή πνευματική προσωπικότητα, με πολλές αρετές. Τα προβλήματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου πάντα ήταν σημαντικά και αποτελούσαν μέρος της ατζέντας μας.

Εχετε διαπιστώσει κάποια πρόοδο;
Από συνομιλίες που είχα με ανώτερους αξιωματούχους της τουρκικής κυβέρνησης, διαπίστωσα ότι υπάρχει ευρύτερη κατανόηση της σπουδαιότητας επίλυσης του θέματος της Χάλκης.

Ορισμένοι στην ηγεσία της Τουρκίας είναι αφοσιωμένοι πιστοί και αισθάνονται την ανθρωπιστική πλευρά αυτής της υπόθεσης. Γνωρίζουν ότι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα της Κωνσταντινούπολης είναι η πολυπολιτισμικότητά της.

Και τους είναι πολύ σημαντικός ο σεβασμός της θρησκευτικής ελευθερίας. Ατυχώς, υπάρχουν πολλές απόψεις στην Τουρκία, αφού η πάλη συνεχίζεται ακόμη, για την ταυτότητα της χώρας. Ετσι, οφείλουμε να συνεργαστούμε μέσα σε αυτές τις δυσκολίες.

Μετά την προσφυγή στη Χάγη, παγιώνεται το αδιέξοδο στο πρόβλημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ;
Πρώτον, η διαδικασία Νίμιτς συνεχίζεται. Ακόμη και η κυβέρνηση στα Σκόπια το είπε αυτό. Δεύτερον, νομίζουμε ότι ο πρέσβης Νίμιτς είναι παραγωγικός, παρουσιάζει προτάσεις, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις ανησυχίες κάθε πλευράς, βήμα προς βήμα.

Το κάνει αυτό επί 18 ολόκληρα χρόνια, χωρίς κανένα αποτέλεσμα…
Μάλιστα! Το κάνει αυτό για πάρα πολλά χρόνια. Αλλά δεν αποτελεί αυτό δική του ευθύνη. Αποτελεί ευθύνη των ενδιαφερόμενων μερών. Είναι καιρός να επιταχυνθούν τα πράγματα. Ολοι μας αντιλαμβανόμαστε πόσο πολύπλοκη είναι η πολιτική κατάσταση και στις δύο χώρες. Οταν έχουμε εκλογές στην Ελλάδα, βλέπουμε τα έντονα αισθήματα των Ελλήνων έναντι του βόρειου γείτονα.

Εκείνο που μπορούμε να πούμε είναι πως το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί, με τρόπο που να μας επιτρέπει να προωθήσουμε την ένταξη στο NATO. Και να μειώσουμε την ένταση.

Η κυβέρνηση στα Σκόπια, τους τελευταίους μήνες, έφερε στη διαδικασία και την αποκαλούμενη «μακεδονική» εθνότητα και γλώσσα. Ποια είναι η θέση σας;
Δεν γνωρίζω πώς μπορεί να επιλυθεί αυτό το θέμα. Εκείνο που μπορώ να πω είναι ότι ο υπουργός Φριντ είναι πολύ ευαίσθητος σ’ αυτό το ζήτημα. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από τη γλωσσική διαφορά, όταν δηλαδή μιλάμε για τη γλώσσα και την κουλτούρα. Εναπόκειται στα ενδιαφερόμενα μέρη να βρουν τρόπους επίλυσης.

Αν τα ενδιαφερόμενα μέρη καταλήξουν σε μια συμφωνία για το όνομα, εσείς θα την εφαρμόσετε;
Εμείς έχουμε δηλώσει με συνέπεια ότι αν τα μέρη συμβιβασθούν και καταλήξουν σε αμοιβαία αποδεκτή συμφωνία, φυσικά θα πρέπει να το σεβαστούμε. Πρόκειται για διαφορά που έχουν τα μέρη, χωρίς την ανάμιξή μας.

Ως ο κατεξοχήν ειδικός στα θέματα ενεργειακής πολιτικής, πώς βλέπετε την ελληνική στρατηγική στον τομέα αυτό;
Ελπίζουμε ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να εμφανίζεται ως ηγέτιδα στον ενεργειακό τομέα στη ΝΑ Ευρώπη. Ως πύλη εισόδου για την παροχή φυσικού αερίου. Δεν είναι υπόθεσή μας οποιαδήποτε απόφαση πάρει η Ελλάδα για τους αγωγούς.

Εμείς απλώς θέλουμε να συνεργαστούμε με την Ελλάδα. Θέλουμε να τη βοηθήσουμε, να πετύχει τους δικούς της στόχους, μακριά από τη χώρα εκείνη που, ήδη, την εφοδιάζει με το 83% του φυσικού αερίου, που είναι η Ρωσία!


Πηγή ::http://www.e-tipos.com/newsitem?id=63421

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος με άρθρο του σε εφημερίδα επέλεξε να προσπεράσει τις αλγεινές εντυπώσεις των επεισοδίων με την αστυνομία μετά το φόνο του 15χρονου από τον ειδικό φρουρό της ΕΛ.ΑΣ. και να επικεντρωθεί στις αιτίες της έντασης.
«Τα παιδιά μας δεν είναι εξαγριωμένα χωρίς λόγο. Τα παιδιά μας δεν αμφισβητούν την αλήθεια, αλλά την προδοσία της», άναφέρει στον Κόσμο του Επενδυτή. Οι νέοι ενστερνίζονται «τις ίδιες αρχές, αξίες και ιδανικά που ενέπνευσαν και έθρεψαν το γένος μας». Στρέφονται όμως «εναντίον όλων ημών που τους τα διδάσκουμε και συγχρόνως τα προδίδουμε ανερυθρίαστα και ασύστολα».Μάλιστα, ασκεί σκληρή κριτική στην οικονομική πολιτική των τελευταίων κυβερνήσεων καθώς επισημαίνει ότι είναι η γενεσιουργός αιτία της κρίσης.
«Πώς να ζητήσουμε κατανόηση και θυσίες από τον λαό μας όταν οι εσαεί προτεινόμενες επί δεκαετίες λύσεις επαναλαμβάνουν κυνικά σενάρια μονόπλευρης λιτότητας; Όταν οι περιορισμοί και οι θυσίες επιβάλλονται μονομερώς, εξαιρώντας προκλητικά εκείνους προς τους οποίους θα έπρεπε καταρχήν να απαιτηθεί η συνεισφορά τους στην υπέρβαση της κρίσης;» διερωτάται ο Αρχιεπίσκοπος.

ΣΥΡΙΖΑ: «ουσιαστική παρέμβαση»
Ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ που έχει δεχθεί κριτική ενίοτε και σε υψηλούς τόνους από κυβέρνηση και αντιπολίτευση για την στάση του έναντι των κινητοποιήσεων, σχολίασε θετικά την παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου.
Όπως αναφέρει ο Α.Καρίτζης, είναι «εξαιρετικά θετικό το γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν ακολούθησε την πεπατημένη και έκανε μια ουσιαστική παρέμβαση για το κοινωνικό φαινόμενο που ζούμε στη χώρα τις τελευταίες μέρες. Επιχείρησε να υπερβεί τα στερεότυπα των εύκολων και αυτονόητων αφορισμών κατά της βίας και προσπάθησε να ανιχνεύσει τις αιτίες της έκρηξης της νεολαίας, όπως κάνουμε και εμείς.
Εστίασε στην ουσία, στην απόγνωση της νέας γενιάς με τον δικό του τρόπο βέβαια. Σε κάθε περίπτωση το σημαντικό είναι ότι δεν εστίασε στην ένταση που εμφανίζεται πάντα σε περιόδους κοινωνικής αναταραχής, όπως έκαναν άλλοι για δικούς τους λόγους αποκρύπτοντας την ουσία της υπόθεσης. Θεωρώ ότι μια τέτοια τοποθέτηση συμβάλει στην υπέρβαση στείρων και άγονων αντιπαραθέσεων που προκαλούν διάφοροι.
Καλό θα ήταν κάποιοι να διαβάσουν προσεκτικά την εν λόγω παρέμβαση για να κατανοήσουν και τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, που παρά τις διαφορές μας με την εκκλησία, είναι μια στάση που επίσης εστιάζει στην ουσία, δηλαδή στις αιτίες της έκρηξης των νέων και όχι στα παρελκόμενά της».

Πηγή :http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&tag=8777&pubid=2018862



Σχόλιο Ακτίνων.

Γιατί να χαϊδεύουμε τα αυτιά των παιδιών και να δικαιολογούμε όλες τις πράξεις τους;Δυστυχώς πτωχεύσαμε πνευματικά ως λαός.και η πνευματική φτώχεια των νέων είναι αιτία της βίαιης έκρηξής τους. Δεν είμαστε βέβαιοι για το ότι οι σημερινοί νέοι "ενστερνίζονται τις ίδιες αρχές, αξίες και ιδανικά που ενέπνευσαν και έθρεψαν το γένος μας". Οι νέοι δεν ξεσηκώθηκαν επειδή βλέπουν τους μεγαλύτερους να προδίδουν τις αξίες και τις αρχές, αλλά γιατί με ευθύνη όλων μας μεγάλωσαν χωρίς αξίες , αρχές και χωρίς Χριστό. Διώξαμε τα ιδανικά και τους μεγάλους αγωνιστές της ζωής στο περιθώριο και προβάλλουμε μόνο το περιθώριο . Διώξαμε το Χριστό από τα σχολεία , δεν θέλουμε τους πνευματικούς, την αγάπη για την πατρίδα την είπαμε εθνικισμό και τώρα βλέπουμε τα παιδιά να καταστρέφουν πρώτα τον εαυτό τους και μετά την πατρίδα. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει χαρακτηριστικά ότι «νους αποστάς του Θεού ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης και των όρων αποστατήσας της φύσεως επιθυμεί των αλλοτρίων...» Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλίαι Οικονόμου, σελ. 114-115
Όπως έλεγε ο π. Παϊσιος :
« σκοπός τους τώρα είναι να απομακρύνουν τα παιδιά από την Εκκλησία. Τα δηλητηριάζουν, τα μολύνουν με διάφορες θεωρίες, κλονίζουν την πίστη τους. Τα εμποδίζουν από το καλό, για να τα αχρηστέψουν. Τα καταστρέφουν από μικρά. Και τα παιδάκια, φυσικά, από αρνάκια γίνονται κατσικάκια. Αρχίζουν μετά να χτυπούν άσχημα και τους γονείς τους και τους δασκάλους και αυτούς που τα κυβερνούν. Τα κάνουν όλα άνω-κάτω• συλλαλητήρια, καταλήψεις, αποχή από τα μαθήματα. Και τελικά, όταν φθάνουν να ξεκοιλιάσουν αυτούς που τα κυβερνούν, τότε θα βάλουν και αυτοί μυαλό».
Δυστυχώς φθάσαμε στο σημείο να εντοπίζουν τις ίδιες αιτίες για την εξέγερση των νέων ο Αρχιεπίσκοπος και ο ΣΥΡΙΖΑ!

• -Τί ωφελεί να είσαι νέος, όταν έχεις γέρικη καρδιά;
• -Τί ωφελεί να έχεις μεγάλη βιβλιοθήκη, όταν έχεις μικρή διάθεση για διάβασμα;
• -Τί ωφελεί έξω να είναι μια πολύ ωραία ημέρα, όταν μέσα σου βασιλεύει το σκοτάδι;
• -Τί ωφελεί να είσαι άνθρωπος, όταν μέσα σου δεν υπάρχει ίχνος ανθρωπιάς;
• -Τί ωφελεί να έχεις τα πάντα, όταν δεν έχεις στην ζωή σου τον Θεό;

13 Δεκ 2008

Επαναστάτες με το αζημίωτο


Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΝΤΖΟΥ
Δύο μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές της 19ης Μαρτίου στη Λευκορωσία ο (επίλεκτος της Δύσης) Αλεξάντρ Μιλίνκεβιτς, προδίκασε ότι «δεν θα είναι ελεύθερες και δίκαιες» και προειδοποίησε ότι «μόλις ανακοινωθούν τα αποτελέσματα ο λαός θα ξεχυθεί στους δρόμους».
Η προειδοποίηση είναι καίρια. Οι «έγχρωμες επαναστάσεις» που σαρώνουν τις πρώην κομμουνιστικές χώρες αποτελούν την επιτομή της δράσης των αμερικανών μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΔΜΚΟ) και του πώς ενορχηστρώνουν τον «εκδημοκρατισμό» μη φιλικών καθεστώτων.
Η άλλη CIA
Οι ΔΜΚΟ γίνονται το νέο όπλο της αμερικανικής διπλωματίας χάρη στις θεωρίες του πολιτειολόγου Τζιν Σαρπ περί πολιτικής ανυπακοής της κοινωνίας των πολιτών.
Τα πειράματά του διαμόρφωσαν ένα νέο δόγμα μέσω το οποίου, με πρόφαση την προώθηση της δημοκρατίας, τα εχθρικά καθεστώτα τιμωρούνται όχι με πραξικοπήματα αλλά με «δημοκρατικές επαναστάσεις», όπως προπαγανδιστικά βαφτίστηκαν. * Το 1983, ενώ ο Σαρπ δημιουργεί το Ιδρυμα Αλμπερτ Αϊνστάιν (στελεχωμένο με αξιωματούχους της CIA όπως ο Ρόμπερτ Χίλβι και ο Τόμας Σέλινγκ) για να θέσει σε εφαρμογή τα σχέδιά του, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν ιδρύει το NED, Εθνικό Ταμείο Δημοκρατίας, για να χρηματοδοτήσει αυτά τα προγράμματα.
Παρά την εμφάνισή του ως ΜΚΟ, χρηματοδοτείται κατά 97% από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μέσω της USAID (Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης). Με τη σειρά του χρηματοδοτεί άλλες πανίσχυρες ΔΜΚΟ όπως το NDI (Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο για Διεθνείς Υποθέσεις), το IRI (Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο), το IFES (Διεθνής Επιτροπή Ερευνας και Ανταλλαγών), δουλεύοντας παράλληλα και συντονισμένα με τον Freedom House (Οίκος Ελευθερίας) ή το Ιδρυμα Σόρος.
Σήμερα το NED χρηματοδοτεί και διευθύνει περισσότερες από 6.000 οργανώσεις στον πλανήτη. Βολική λύση* Ο πρώτος πρόεδρος του NED, Αλεν Βάινσταϊν, παραδέχτηκε ανοιχτά ότι «πολλά από όσα κάνουμε, τα έκανε μυστικά η CIA πριν από 25 χρόνια».
Βολική λύση.
Ο ΟΗΕ απαγορεύει τη βίαιη ανατροπή ενός καθεστώτος. Αλλά η προώθηση των δημοκρατικών αξιών μεταμορφώνεται με μια «αποδεκτή» δικαιολογία για την επίτευξη του ίδιου στόχου.

* Ο Σαρπ, το NED και το διεθνές δίκτυο των ΜΚΟ τους βρέθηκαν παντού όπου διακυβεύονταν αμερικανικά συμφέροντα: στην Κίνα λίγο πριν από τα γεγονότα στην πλατεία Τιεν Αν Μεν, στη Λιθουανία εκπαιδεύοντας τους νέους ηγέτες της ανεξαρτησίας, στη Βενεζουέλα ενορχηστρώνοντας τη «λαϊκή αντίσταση» κατά του Τσάβες, στη Σερβία ιδρύοντας την Optor, την οργάνωση που συνέβαλε στην πτώση του Μιλόσεβιτς. * Ανάλογη δράση, αλλά πιο συστηματική ανέλαβε στην κεντρική Ασία.
* Το «πράσινο φως» για τον «εκδημοκρατισμό» της Γεωργίας δόθηκε όταν η έως τότε σύμμαχος των ΗΠΑ επιχείρησε προσέγγιση με τον Πούτιν.
* Οι ΜΚΟ ανέλαβαν αμέσως δράση, περιλαμβανομένης και της «μύησης» του Μιχαήλ Σαακασβίλι στις επιτυχημένες τεχνικές της «βελούδινης επανάστασης» της Σερβίας, χάρη στη γενναιοδωρία του παραρτήματος Βελιγραδίου του γνωστού μας Ιδρύματος Σόρος.
Την ίδια στιγμή, το δίκτυο του NED και του Σόρος χρηματοδότησαν και εκπαίδευσαν τα μέλη της νεολαιίστικης οργάνωσης Kmara (Φτάνει). Οι δημοσκοπήσεις που μιλούσαν για θρίαμβο της αντιπολίτευσης έγιναν από οργανώσεις χρηματοδοτούμενες από την USAID, το NED, το Ιδρυμα Ευρασίας (με διευθυντή τον πρώην διευθυντή της CIA Ουίλιαμ Μάινες) και το «ανεξάρτητο» τηλεοπτικό δίκτυο Rustavi 2 (χρηματοδοτούμενο από τον Σόρο). * Το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε στην Ουκρανία το 2004. Το ουκρανικό παράρτημα του Ιδρύματος Σόρος δαπάνησε 75 εκατ. δολάρια μέχρι το 2003 για προγράμματα «ανάδειξης της κοινωνίας των πολιτών».
Το 2004 δώρισε 7 εκατ. σε προγράμματα εκλογών. Τη μιντιακή κάλυψη της επανάστασης ανέλαβε έναντι 100 εκατ. δολ. η αμερικανική οργάνωση δημοσίων σχέσεων Development Associates Inc.
Η νεοφιλελεύθερη Pora ήταν αποτέλεσμα της δουλειάς που ανέπτυξε η «Συμμαχία για την Ελευθερία Επιλογής» που προωθήθηκε από την αμερικανική πρεσβεία, την Παγκόσμια Τράπεζα, το NED και το Ιδρυμα Σόρος.
Το σύνολο της εκστρατείας προώθησης της «κοινωνίας των πολιτών» στην Ουκρανία στοίχισε στον αμερικανό φορολογούμενο 58-65 εκατ. δολάρια.
* Στο Κιργιστάν, η «επίθεση εκδημοκρατισμού» άρχισε όταν ο Ακάγεφ διαπραγματεύτηκε το άνοιγμα ρωσικής αεροπορικής βάσης παύοντας πλέον να εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντά της. Η κοινωνία των πολιτών κινητοποιήθηκε. Τουλάχιστον 170 ΜΚΟ που λειτουργούν στη χώρα προωθήθηκαν από την USAID και το NED και χρηματοδοτούνται 100% από αυτές.
Ακριβοί ακτιβιστές
Η USAID επένδυσε τουλάχιστον 2 εκατ. δολάρια πριν από τις εκλογές σε «ντόπιους ακτιβιστές» για να καταγγείλουν παρατυπίες. Ενας από τους επικεφαλής της αντιπολίτευσης, ο Εντίλ Μπαϊσόλοφ, ομολόγησε ότι η εξέγερση θα ήταν «αδύνατη» χωρίς τη συντονισμένη αμερικανική προσπάθεια.
Οι έγχρωμες επαναστάσεις, σαν κι αυτήν που απειλεί ο Μιλίνκεβιτς ότι επίκειται στη Λευκορωσία, αντί για τον εκδημοκρατισμό περιορίστηκαν να αντικαταστήσουν αντιδυτικές ελίτ με φιλοδυτικές.
Το επαναλαμβανόμενο σενάριο, αν ήταν τηλεοπτική σειρά, θα έγραφε στο τέλος «μια ευγενική προσφορά του Στέιτ Ντιπάρτμεν, της CIA, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των συνήθων υπόπτων».
Οσο για τη δημοκρατία, ακόμη και με την πιο στενή της έννοια -ελεύθερες και δίκαιες εκλογές- παραμένει πάλι το μεγάλο ζητούμενο.
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 19/02/2006
Πηγή :http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=19.02.2006,id=90466160

Οι σχεδιαστές των «επαναστάσεων»


Μιαν ενδιαφέρουσα καταγραφή για το ποια «ευαγή» ιδρύματα, βεβαίως μηχανισμοί των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, σχεδιάζουν τα αποκαλούμενα «μεταμοντέρνα πραξικοπήματα», ή τις λεγόμενες «πολύχρωμες επαναστάσεις», βρήκαμε στην εφημερίδα της Κύπρου «Χαραυγή»« της 26ης Ιούνη, από την οποία αντλούμε και τα στοιχεία που παρουσιάζουμε:


Albert Einstein Institution (ΑΕΙ)


Το Ινστιτούτο Αλμπερτ Αϊνστάιν φέρεται να παίζει ρόλο στην εκπαίδευση και την ανάπτυξη νεανικών κινημάτων, με σκοπό τη δημιουργία προϋποθέσεων για «επαναστάσεις», με την ενίσχυση της εντύπωσης ότι τα καθεστώτα που έχει σαν στόχο είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό μη δημοφιλή, και την πρόκληση αποσταθεροποίησης μέσω διαδηλώσεων. Το ΑΕΙ, το οποίο χρηματοδοτείται από το Ιδρυμα Σόρος, το ινστιτούτο «National Endowment For Democracy» («Εθνικό Κληροδότημα για τη Δημοκρατία» - ΝΕD) και την αμερικανική κυβέρνηση, διευθύνεται από τον πρώην αξιωματούχο της CΙΑ, συνταγματάρχη Ρόμπερτ Χέλβεϊ και τον δρα Τζιν Σαρπ του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Σύμφωνα με το ΑΕΙ, ο Σαρπ ίδρυσε το Ινστιτούτο το 1983 για να προωθήσει την έρευνα, τις πολιτικές σπουδές και την εκπαίδευση πάνω σε στρατηγικές μη βίαιης διαμάχης απέναντι στη δικτατορία, στον πόλεμο, στη γενοκτονία και την καταπίεση. Τα συγγράμματά του για το συγκεκριμένο θέμα έχουν μεταφραστεί σε 27 γλώσσες και, με τη χρηματική υποστήριξη του Ιδρύματος Σόρος και του ΝΕD, αυτός και οι συνεργάτες του έχουν επισκεφθεί πολλές «υποψήφιες» περιοχές. Ο Σαρπ πιστεύει ότι εάν ο στόχος είναι η πτώση μιας δικτατορίας, κρίνεται απαραίτητη η ανάπτυξη μιας στρατηγικής ή ενός σούπερ σχεδίου για να εξασθενήσει το καθεστώς, κάτι που μπορεί να συμβεί από τον προσδιορισμό των πηγών της δύναμής του. Την πρακτική εφαρμογή των σχεδίων έχει αναλάβει ο Χέλβεϊ, ο οποίος είχε την εμπειρία της ανατροπής καθεστώτων σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ασία. Αρκετές αναφορές δείχνουν πως ο Χέλβεϊ θεωρείται υπεύθυνος για το πραξικόπημα στη Σερβία, ανακατεύτηκε σε μεγάλο βαθμό σε παρόμοιες επιχειρήσεις στη Γεωργία και φαίνεται να εμπλέκεται και στην Ουκρανία.


«International Center of Nonviolent Conflicts»


Το «International Center of Nonviolent Conflicts» (Διεθνές Κέντρο για Μη Βίαιες Διενέξεις) αναφέρει στην ιστοσελίδα του ότι «αναπτύσσει και ενθαρρύνει τη χρήση μη στρατιωτικών στρατηγικών, που βασίζονται σε κινητοποιήσεις πολιτών, για να προωθήσουν και να υπερασπιστούν τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε ολόκληρο τον κόσμο». Ο δρ Πίτερ Ακερμαν είναι ο ιδρυτής του, ο οποίος είναι πρόεδρος του Συμβουλίου Εποπτών της Νομικής και Διπλωματικής Σχολής Fletcher του Πανεπιστημίου Tufts, ενός σημαντικού κέντρου στρατολόγησης των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, καθώς και μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Σπουδών του Λονδίνου. Ο Ακερμαν, συνιδρυτής και του ΑΕΙ, ήταν ο εκτελεστικός παραγωγός του ντοκιμαντέρ της ΡΒS - Τν με τίτλο «Η πτώση ενός δικτάτορα», που αναφερόταν στον πρώην Γιουγκοσλάβο Πρόεδρο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, το οποίο έχει μεταφραστεί στα αραβικά, στα γαλλικά, στα κινεζικά, στα ρωσικά και τα ισπανικά. Ο πρώην αξιωματικός της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας, ο Τζακ Ντιβάλ, που είναι πρόεδρος του Κέντρου, διαδίδει με διαλέξεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό τη στρατηγική της μη χρήσης βίας.


«The Arlington Institute» (ΤΑΙ)


Το Ινστιτούτο Αρλιγκτον ιδρύθηκε το 1989 από τον Τζον Πέτερσεν, με στόχο να βοηθήσει στον επαναπροσδιορισμό της έννοιας της εθνικής ασφάλειας, με την εξέταση των ραγδαία εξελισσόμενων παγκόσμιων τάσεων, όπως είναι η αύξηση του πληθυσμού, η περιβαλλοντική υποβάθμιση, η «έκρηξη» της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ανάμεσα στα μέλη του συμβουλίου, είναι και ο Τζέιμς Γούλσεϊ, πρώην διευθυντής της CΙΑ επί κυβέρνησης του Μπιλ Κλίντον, και πρόεδρος του ινστιτούτου «Freedom House» (Οίκος Ελευθερίας). Ο Πέτερσεν έχει απασχοληθεί με αρκετές μελέτες από το υπουργείο Αμυνας, με στόχο τη συστηματική κατανόηση των προσεγγίσεων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μελετηθούν και να προβλεφτούν οι μελλοντικές εξελίξεις. Επίσης, διατέλεσε σύμβουλος πολλών ανώτατων αξιωματούχων, όπως ο υφυπουργός Ναυτικού και ο αρχηγός των ναυτικών επιχειρήσεων.


«Penn, Schoen and Berland» (ΡSΒ)


Η εταιρία «Penn, Schoen and Berland» έχει παίξει έναν πρωτοποριακό ρόλο στη χρήοη δημοσκοπήσεων, ειδικότερα των exit polls, για να διαμορφώνει καταστάσεις. Η κύρια αποστολή της είναι να διαμορφώσει την αντίληψη ότι η πολιτική ομάδα που θα εγκατασταθεί στην εξουσία έχει ευρεία λαϊκή υποστήριξη. Ο πρόεδρός της, Μαρκ Πεν, ήταν ο κορυφαίος σύμβουλος του Αμερικανού Προέδρου Μπιλ Κλίντον. Το ΡSΒ ιδρύθηκε το 1975 και διατηρεί γραφεία στην Ουάσιγκτον, στο Ντένβερ και τη Νέα Υόρκη και αναφέρει ότι έχει διεξάγει έρευνες σε περισσότερες από 65 χώρες για λογαριασμό 500 εταιριών και σημαντικές πολιτικές καμπάνιες. Σε ένα άρθρο των συνιδρυτών Πεν και Σόεν, με τίτλο «Νικήστε τους δικτάτορες στην κάλπη», γίνεται λόγος για «στρατηγικές που βοηθούν τις αντιπολιτευτικές δυνάμεις, όπως τα μηνύματα, η οργανωμένη, αξιόπιστη και αποτελεσματική προεκλογική εκστρατεία, που θα τους δώσουν τη δυνατότητα να αποδυναμώσουν τον δικτάτορα, το πολιτικό κόμμα του και τελικά να τον ανατρέψουν». Η εισαγωγή πολιτικών και επικοινωνιακών τεχνικών είναι ένα ισχυρό όπλο, ανάλογο εκείνου των προηγμένων οπλικών συστημάτων.
Η συγκεκριμένη εταιρία είναι άμεσα εμπλεκόμενη στην προεκλογική εκστρατεία στη Σερβία, που συνέβαλε με σειρά «δημοσκοπήσεων» στην ανατροπή του Προέδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Κ.Χ
Πηγή:http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=2926714&publDate=3/7/2005

Μόνο οι τυφλοί πλέον δεν βλέπουν...


Γράφει: Ο Θύμιος Παπανικολάου

Άν θέλουμε να βλέπουμε το ΔΑΣΟΣ και όχι μόνο το ΔΕΝΤΡΟ, ας θυμόμαστε κάθε μέρα και κάθε ώρα, αυτό το ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ και ΠΟΛΥΣΗΜΑΝΤΟ κείμενο:
«ΠΡΟΣΟΧΗ

Το παιχνίδι είναι μεγάλο και η χώρα μας μικρή. Η βιασύνη του Πούτιν και οι αντιδράσεις των Αμερικανών, δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει εμπλακεί σε μια σκληρή αναμέτρηση. Αυτονόητο είναι ότι χρειάζονται προσεκτικές αποφάσεις και ευέλικτες κινήσεις. Η Ελλάδα πρέπει να βγει κερδισμένη και να μη γίνει στόχος εκδικητικής μανίας. Διότι όλοι γνωρίζουμε πλέον πώς αντιδρούν οι μεγάλες δυνάμεις...» Εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ»-29.6.07


Ιστορική υπόμνηση
Εκείνη ακριβώς την εποχή γράφαμε:
«Οι τωρινοί εμπρησμοί έξω από όλα αυτά, πρέπει να αποσκοπούν και στον εκβιασμό της κυβέρνησης Καραμανλή. Μετά τις συμφωνίες με τον Πούτιν ξέσπασαν σε όλη την Επικράτεια. Και έχουμε άμεσα μπροστά μας εθνικά θέματα υψίστης σημασίας (Σκοπιανό, Κύπρος κ.λπ.) που θα προκαλέσουν μεγάλες εντάσεις στο κυβερνητικό οικοδόμημα.
Πίσω από κάθε μεγάλο εμπρησμό υπάρχει και ένας πολιτικός εκβιασμός. Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, π.χ., όταν ήταν να υπογραφούν οι Συνθήκες κατοχής της Ελλάδας από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες, είχαν ξεσπάσει εμπρησμοί. Όταν τα δώσαμε όλα, σταμάτησαν μετά δια μαγείας...
Αν μελετήσει κανείς συγκεκριμένα κάθε μεγάλο εμπρησμό θα διαπιστώσει ότι στόχευε στην επιβολή πολιτικών λύσεων που προωθούσαν νέα πολιτικά δεινά στον ελληνικό λαό».
Από τότε, σε σειρά άρθρων, αναλύαμε τους στόχους των Αμερικανών και του «εκσυγχρονιστικού παρακράτους». Του συνοψίζαμε στα κάτωθι:
«α) Γκρέμισμα του Καραμανλή και αποδόμηση του κομματικού τοπίου μέσα από νέες επιμειξίες και κομματικές κατασκευές ΑΠΟΛΥΤΑ ελεγχόμενες. Γι' αυτό και κάθε «γύπας» κράζει αφηνιασμένα. Διεκδικεί μια θέση στο νέο σκηνικό προτεκτοράτων.
β) Επίλυση των μεγάλων εθνικών μας προβλημάτων σύμφωνα με τις βουλές των ΗΠΑ.
γ) Προώθηση των νέων προδοσιών που ετοιμάζουν για την Κύπρο.
δ) Πιο ταχεία ισοπέδωση της ελληνικής κοινωνίας, της ιστορίας, των παραδόσεών της και του πολιτισμού της.
ε) Και φυσικά ανακοπή κάθε σχέσης με τη Ρωσία, ακόμα και ακύρωση των συμφωνιών για τους αγωγούς».
Το Βατοπέδιο

Το Βατοπέδιο επιλέχτηκε ως η αιχμή της μετωπικής σύγκρουσης και ανατροπής του Καραμανλή. Ο Τατούλης και κάποιοι άλλοι εντός της Ν.Δ. σαν τα «γρανάζια» της ανακτορικής ανατροπής.
ΟΛΑ όσα αποκαλύπτονται σήμερα στο «σκάνδαλο» του βατοπεδίου αποδεικνύουν τη «μηχανή» που είχε μπει σε κίνηση: Το «εκσυγχρονιστικό» κράτος και παρακράτος, οι σκοτεινές και μαφιόζικες διαπλοκές του και τα διατεταγμένα «γρανάζια» του επιχειρηματικού, πολιτικού, κρατικού και δημοσιογραφικού υπόκοσμου.
Ίσως, για πρώτη φορά στην ιστορία έρχονται στο φως όλες οι δολοπλοκίες και οι συνωμοσίες της πλανητικής εξουσίας και των εγχώριων εντολοδόχων τους. Για πρώτη φορά στην ιστορία, εκδηλώνεται τόσο αποτρόπαια και ανοικτά η σήψη και τα βρώμικα παιχνίδια των κομματικών, καθεστωτικών γραφειοκρατιών (όλων των κομμάτων) και του παρακράτους.
Το Βατοπέδιο έχει διογκωθεί και έχει πάρει τις διαστάσεις καθολικού κοινωνικού δράματος. Έχει αναχθεί στο «διάβολο» της ελληνικής κοινωνίας. Μέσα σε αυτή τη δαιμονοποιημένη παράκρουση τα πάντα παραποιούνται και μυθοποιούνται. Κανείς δεν μπορεί πλέον να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα, το αυθεντικό από το πλαστό, το υπαρκτό από το κατασκευασμένο, το πραγματικό από το δολοπλόκο. Ζούμε στη δίνη ενός βούρκου που χρησιμοποιείται από τους «νονούς» της εξουσίας για τα δόλια πολιτικά τους παιχνίδια.
Έξω, βεβαίως, από τα «ειδικά» παιχνίδια της εξουσίας των «νταβάδων», υπάρχει και ο κοινός στόχος όλων των «νονών» της εξουσίας: Να πεταχτεί από τη σκάφη μαζί με τις σαπουνάδες και το παιδί. Να δυσφημιστεί και συκοφαντηθεί συνολικά η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο μοναχισμός του Αγίου Όρους...
Η αντιδεξιά πονηρία

Θα μας πουν κάποιοι «πονηροί», μικροκομματικά τυφλωμένοι ή «εγκάθετοι»: «καλά είσαστε με μια «δεξιά» κυβέρνηση; Να πέσει η «Δεξιά» και βλέπουμε»!!!
Αν και έχουμε αναλύσει και δείξει την κουτοπονηριά τέτοιων «αποφθεγμάτων», θα επισημάνουμε τα παρακάτω:
α). Η χειρότερη κυβέρνηση, όταν ρίχνεται «ανακτορικά», αυτό που την ακολουθεί είναι τρισχειρότερο. Η ιστορία το έχει επαληθεύσει πολλές φορές.
β). Κάθε κυβέρνηση πρέπει να πέφτει στη βάση μιας άλλης πολιτικής πρότασης, ζυμωμένης μέσα στο λαό και οργανωτικά εκφρασμένης και διατυπωμένης. Καμιά διαφορετική πρόταση δεν υπάρχει από τα κόμματα και τα αποκόμματα που διεκδικούν την κυβερνητική διαχείριση. Αντίθετα αυτά που διεκδικούν αυτή τη διαχείριση είναι οι γνωστοί που κυβερνούσαν επί 20 χρόνια και οι πλέον αμερικανόδουλοι. Στα εθνικά ζητήματα έχουν δώσει γη και ύδωρ στους Αμερικανούς πατρόνους και προωθούν πιο αδίσταχτα και ωμά τα ιδεολογήματα Βαλλιανάτου και Σία...
γ). Κανένας λαός δεν μπορεί να αποδεχτεί λύσεις που θα επιβληθούν εκ των άνω χωρίς τη δική του ενέργεια και συμμετοχή. Δίχως να γνωρίζει τις θέσεις και τον πρακτικό αγώνα των κομμάτων πάνω στα βασικά ζητήματα της εποχής και πάνω σε αυτά που ταλανίζουν τη ζωή του: Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά.
Τα καθεστωτικά κόμματα όμως δεν έχουν να προτείνουν τίποτε, γι' αυτό δεν κινητοποιούν τον κόσμο και δεν ζυμώνουν μέσα στο λαό τις θέσεις τους. Και αυτό γιατί οι θέσεις τους είναι απωθητικές, αντιλαϊκές και εθνικά προδοτικές.
ΟΛΑ τα κόμματα περιμένουν την πτώση της κυβέρνησης από τους «νταβάδες» και τα αμερικανικά δίκτυα...
ΤΟΤΕ να καλέσουμε απευθείας του Αμερικάνους να ρίξουν την κυβέρνηση και να μην κοροϊδεύουμε τον κόσμο.
δ). Το γεγονός και μόνο ότι μια κυβέρνηση του κεφαλαίου, μια καθεστωτική, δηλαδή, κυβέρνηση, βάλλεται σήμερα τόσο λυσσαλέα από τα όργανα του κεφαλαίου, τους «νταβάδες» και τους Αμερικανούς δείχνει πολλά. Δείχνει πρώτα από όλα ότι αυτή η κυβέρνηση δεν είναι «αρεστή» από τους μεγάλους δυνάστες. Το γιατί, εύκολα μπορεί κανείς να το διαπιστώσει.
ΟΤΑΝ, συνεπώς, επιχειρείται να ρίξουν αυτοί οι «δυνάστες» τη δική τους ταξικά κυβέρνηση, εμείς δεν μπορεί να σφυρίζουμε αδιάφορα και να τρίβουμε, με ικανοποίηση, τα χέρια μας. Εκτός και αν είμαστε τόσο αφελείς που να πιστεύουμε ότι όλα αυτά τα σχέδια των «Δυναστών» είναι για το καλό μας!!!
ε) . Τέλος το τι είναι «δεξιά» το έχουμε αναλύσει πολλές φορές. Είναι απάτη να κατατάσσουμε στη ΜΗ ΔΕΞΙΑ κόμματα και αποκόμματα που είναι υπάλληλοι της Νέας Τάξης και προωθούν τα πιο μακάβρια ιδεολογήματά της. ..
Να ρίξουμε, λοιπόν τον Καραμανλή! Αλλά να τον γκρεμίσει ο λαός με τις κινητοποιήσεις του. Με την ιδεολογική και πολιτική μας αφύπνιση. Με αγωνιστικά κινήματα και με ιδέες που να βγαίνουν μέσα από αυτά: ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΛΙΤΙΚΑ.
ΟΧΙ με το Λαό στον καναπέ, υπνωτισμένο από τα δηλητήρια των «νταβάδων», άβουλα πιόνια των παιχνιδιών από εκείνους που απεργάζονται το ΤΕΛΟΣ μας...

Πηγή:http://www.greekamericannewsagency.com/gana/index.php?option=com_content&task=view&id=3878&Itemid=83

12 Δεκ 2008

Το ιστορικό διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου στις 24 Απριλίου 2004




Συμπατριώτισσες,Συμπατριώτες,

Αυτές της εξαιρετικής ιστορικής σημασίας συνθήκες, νιώθω υποχρέωσή μου να απευθυνθώ σ΄ εσάς: στον κυρίαρχο κυπριακό λαό. Κάθε λαός διαμορφώνει και γράφει τη δική του ιστορία. Άλλοτε με απελευθερωτικούς και κοινωνικούς αγώνες, άλλοτε με δημοκρατικές διαδικασίες διά της ψήφου του. Τώρα καλείται ο κυπριακός λαός, καλούμαστε ο καθένας χωριστά και συλλογικά, να γράψουμε την ιστορία του μέλλοντος της Κύπρου.
Η πατρίδα μας διέρχεται τις πιο δραματικές ώρες της μακραίωνης ιστορίας της. Ώρες καθοριστικές όχι μόνο για το παρόν και τη δική μας γενεά, αλλά και για το μέλλον και τις γενεές που θα έρθουν. Οι αποφάσεις που θα πάρουμε εμείς σήμερα, διαμορφώνουν και καθορίζουν τις τύχες και τα πεπρωμένα και των επερχόμενων γενεών.

Είμαι πεπεισμένος ότι ολόκληρη η πολιτική ηγεσία του τόπου, αλλά και η κάθε μιά και ο καθένας από σας, έχει πλήρη επίγνωση της σοβαρότητας της απόφασης που καλούμαστε να πάρουμε στο δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη, και ότι συμμερίζεστε το βάρος της ευθύνης που αναλαμβάνουμε με την ψήφο μας. Αυτή η απόφαση ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον κυπριακό λαό. Ελπίζω οι ξένοι φίλοι μας να σεβαστούν το λαό και την Κυπριακή Δημοκρατία. Ελπίζω να κατανοήσουν ότι παρεμβάσεις και πιέσεις προσβάλλουν την αξιοπρέπεια του κυπριακού λαού, είναι αντίθετες προς ρητή πρόνοια του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και, τελικά, καταλήγουν αντιπαραγωγικές.

Η κρισιμότητα των αποφάσεων που καλούμαστε να πάρουμε συλλογικά, αλλά και ατομικά, δεν μας επιτρέπει να αποδυθούμε σε συναγωνισμό για το ποιός είναι περισσότερο ή λιγότερο πατριώτης. Όλοι έχουμε τον ίδιο στόχο και όλοι έχουμε την ίδια έγνοια για το μέλλον της πατρίδας μας.

Υπάρχουν διαφορές στις εκτιμήσεις, στην ανάλυση των περίπλοκων και, εν πολλοίς, δυσνόητων προνοιών του Σχεδίου Ανάν και των βραχυπρόθεσμων και μακροχρόνιων αποτελεσμάτων του. Καλώ όλους να λειτουργήσουμε σε πνεύμα αλληλοσεβασμού, χωρίς φανατισμό και προπηλακισμούς. Δεν πρόκειται για πολιτικές εκλογές όπου τα Κόμματα καταμετρούν τη δύναμή τους. Δεν θα αναμετρηθούν τα Κόμματα μεταξύ τους. Θα αναμετρηθούμε με την ιστορία.

Η διαφύλαξη λοιπόν της ενότητας μας είναι ύψιστο χρέος προς την πατρίδα μας. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οφείλουμε να το σεβαστούμε και η επόμενη μέρα πρέπει να μας βρει μονοιασμένους και δυνατούς. Η Κύπρος θα μας χρειαστεί όλους. Δεν περισσεύει κανένας.

Σέβομαι και εκτιμώ κάθε καλόβουλη και ειλικρινή άποψη και προσπαθώ να την κρίνω με αντικειμενικότητα και να την σταθμίσω, χωρίς προκαταλήψεις, και ανεπηρέαστος από δογματισμούς ή συναισθηματική φόρτιση.

Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκλεγμένος εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής κοινότητας φέρω το αυξημένο βάρος της ευθύνης της διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων και το χρέος να δηλώσω δημόσια, με ειλικρίνεια και παρρησία τη δική μου αποτίμηση της κατάληξης και τη δική μου απόφαση. Χωρίς καμιά προσπάθεια επιβολής της δικής μου επιλογής και θέλησης αλλά ως καθοδήγηση και συνεκτίμηση από σας. Η τελική απόφαση ήταν πάντα και παραμένει δική σας. Η ετυμηγορία σας θα εκφραστεί στο δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη.

Από την ημέρα που επέστρεψα από τη Λουκέρνη, αφιέρωσα όλο μου το χρόνο για να μελετήσω με τους συνεργάτες μου και τους λειτουργούς του Κράτους το τελικό Σχέδιο Ανάν, σε όλες του τις πτυχές. Άκουσα απόψεις, εκτιμήσεις και αναλύσεις. Παρακολούθησα με προσοχή τον δημόσιο διάλογο που έχει αναπτυχθεί και τα επιχειρήματα που οι διάφορες πλευρές παρέθεσαν. Έχω ζητήσει και έλαβα γνωμοδοτήσεις ξένων διεθνολόγων και συνταγματολόγων πάνω σε συγκεκριμένες πτυχές και πρόνοιες του Σχεδίου. Αξιολόγησα τις δηλώσεις διεθνών παραγόντων με νηφαλιότητα, ψυχραιμία και αντικειμενικότητα. Αξιολόγησα τις εκτιμήσεις Ελλαδικών Κομμάτων και ξένων Κυβερνήσεων με τις οποίες επικοινώνησα. Αναμένω και θα μελετήσω με προσοχή τις τελικές αποφάσεις των πολιτικών Κομμάτων της Κύπρου, τα οποία σέβομαι και εκτιμώ για την προσφορά τους στον τόπο. Κριτήριο της αξιολόγησής μου ήταν ένα και μοναδικό: η εξυπηρέτηση των συμφερόντων και δικαιωμάτων του κυπριακού λαού στο σύνολό του, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αυτό μου επιβάλλει η συνείδησή μου. Αυτό απαιτεί το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, στο οποίο με την ψήφο σας με εκλέξατε.

Ελληνικέ κυπριακέ λαέ,

Όταν πριν από ένα χρόνο ζήτησα την ψήφο σου, ανέλαβα τη δέσμευση ότι θα αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις, σε κάθε επίπεδο και από κάθε βήμα που προσφέρεται, για να πετύχω βελτιώσεις στην τότε εκδοχή του Σχεδίου Ανάν, με στόχο να καταστεί λειτουργικό και, άρα, βιώσιμο. Δεσμεύτηκα ότι οι απαιτήσεις μας για βελτιώσεις θα ήσαν εντός των παραμέτρων του Σχεδίου και δεν θα ανέτρεπαν τη γενική φιλοσοφία του Σχεδίου, ούτε θα ανέτρεπαν ουσιώδεις και βασικές πρόνοιές του ή συμβιβασμούς που είχαν συμφωνηθεί στις συνομιλίες που είχαν προηγηθεί της εκλογής μου.

Δεσμεύτηκα, ακόμη, ότι θα επεδίωκα λύση που θα διασφάλιζε τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων αλλά και των Τουρκοκυπρίων, στα πλαίσια μιας επανενωμένης Κύπρου.

Συνεπής στην πάγια πολιτική του Εθνικού Συμβουλίου, ότι η δική μας πλευρά επιδίωκε δικοινοτικές διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και ανταποκρινόμενος σε συνεχείς παραινέσεις της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, δεν έπαυσα να επιζητώ και να πιέζω για επανάληψη της πρωτοβουλίας του Γενικού Γραμματέα με βάση το Σχέδιο Ανάν και κάτω από τις προϋποθέσεις που είχαν συμφωνηθεί στο Εθνικό Συμβούλιο.

Τελικά, ο Γενικός Γραμματέας μας κάλεσε στη Νέα Υόρκη στις 10 Φεβρουαρίου του 2004, για να συμφωνήσουμε σε νέα διαδικασία διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων, θέτοντας ως όρο για την ανάληψη νέας πρωτοβουλίας, την αποδοχή διαιτητικού ρόλου του Γενικού Γραμματέα.

Αν δεν ανταποκρινόμουν θετικά στην πρόσκληση του Γενικού Γραμματέα θα ενεργούσα αντίθετα με την πάγια πολιτική του Εθνικού Συμβουλίου και θα ήμουν ασυνεπής στην πάγια θέση μας ότι επιδιώκουμε λύση του προβλήματος με συνομιλίες υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.

Με τη σύμφωνη γνώμη των εκπροσώπων των, αριθμητικά, μεγαλύτερων πολιτικών δυνάμεων που με συνόδευσαν στη Νέα Υόρκη και με τη σύμφωνη γνώμη της τότε Κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης της Ελλάδας, δεχθήκαμε αυτή την αλλαγή της διαδικασίας. Προσωπικά, δέχθηκα αυτή τη νέα διαδικασία, εφόσον στη διαιτητική απόφαση του Γενικού Γραμματέα ο λαός της Κύπρου με την άμεση και προσωπική ψήφο του καθενός σε δημοψήφισμα, θα είχε τον τελευταίο λόγο.

Μετά από εκτίμηση της πλειοψηφίας του Εθνικού Συμβουλίου, ότι η από μέρους μας υποβολή μαξιμαλιστικών θέσεων θα οδηγούσε σε επικρίσεις κατά της πλευράς μας, υποβάλαμε συναινετικές προτάσεις που εξυπηρετούσαν και τις δύο Κοινότητες. Διατηρήσαμε το δικαίωμα να εγείρουμε πρόσθετα θέματα, σχετικά με το εδαφικό, τις περιουσίες και την επιστροφή των εκτοπισμένων, αν η Τουρκοκυπριακή πλευρά ήγειρε τέτοια θέματα. Όντως η Τουρκοκυπριακή πλευρά ήγειρε τέτοια θέματα και η δική μας πλευρά, με έγγραφα της, ήγειρε τις ανταπαιτήσεις της, τόσο στην εδαφική πτυχή όσο και για τα δικαιώματα εκτοπισμένων και περιουσιών.

Περιοριστήκαμε στον ελάχιστο αλλά πολύ σημαντικό στόχο: στην επανένωση της πατρίδας μας και του λαού μας. Επιδιώξαμε θεσμικές αλλαγές που, από τη μια, θα ενίσχυαν τη λειτουργικότητα της λύσης, και από την άλλη, θα δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για επανένωση θεσμών και λειτουργιών.

Η αρνητική στάση και οι μαξιμαλιστικές θέσεις της Τουρκικής πλευράς, αλλά και η ανοχή που τα Ηνωμένα Έθνη επέδειξαν για απαιτήσεις της εκτός των παραμέτρων του Σχεδίου Ανάν, δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή ουσιαστικών διαπραγματεύσεων, παρά τη δική μας καλή θέληση.

Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, ασκώντας τη διαιτητική αρμοδιότητα του, κατάρτισε το Πέμπτο Σχέδιο Ανάν, χωρίς να προϋπάρξει συμφωνία των μερών σε οποιοδήποτε από τα θέματα που είχαν εγερθεί στις διαπραγματεύσεις, στη Λευκωσία και στην Ελβετία.

Στο Πέμπτο Σχέδιο Ανάν, περιέχονται βελτιώσεις σε σύγκριση με το Τρίτο και Τέταρτο Σχέδιο Ανάν. Αυτές οι βελτιώσεις δεν ικανοποιούν τις ελάχιστες απαιτήσεις που είχαμε υποβάλει. Ούτε όσο αφορά τη λειτουργικότητα του Σχεδίου, ούτε όσο αφορά την ετοιμότητα εφαρμογής του από την επόμενη των δημοψηφισμάτων, ούτε όσο αφορά την ουσιαστική επανένωση της πατρίδας μας στο οικονομικό, δημοσιονομικό και νομισματικό τομέα.

Αυτή δεν είναι η ώρα ούτε η ευκαιρία να προβώ σε λεπτομερή ανάλυση του Σχεδίου Ανάν. Αυτό θα γίνει στις επόμενες μέρες και μέχρι τη διεξαγωγή των δημοψηφισμάτων.

Νομίζω, όμως, ότι είναι χρήσιμο να αναφερθώ, εν είδει παραδειγμάτων, σε μερικές πτυχές που φαίνεται να σας προβληματίζουν. Δεν θα επιχειρήσω ούτε «δαιμονοποίηση» ούτε εξωραϊσμό του Σχεδίου Ανάν. Δεν δέχομαι, όμως, τον ισχυρισμό ότι όποιος επισημαίνει αδυναμίες του Σχεδίου, αναγκαστικά, επιδίδεται σε παραπληροφόρηση ή ότι αυτό δεν είναι αντικειμενική ενημέρωση του λαού.

Οι προτάσεις μας για διασφάλιση της λειτουργικότητας δεν περιορίζονταν και δεν εξαντλούνταν στη σύνθεση του Προεδρικού Συμβουλίου ή στην ίδρυση και λειτουργία Πρωτόδικου Δικαστηρίου ή στη Συμφωνία Συνεργασίας για θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετα, επεκτείνοντο και κάλυπταν και τους επτά τομείς των προτάσεών μας, δηλαδή, τη νομοθεσία, την Κεντρική Τράπεζα, την κοινή νομισματική και δημοσιονομική πολιτική, τη σμίκρυνση των χρονικών περιόδων ανάκτησης περιουσίας, τη σμίκρυνση των μεταβατικών περιόδων, τη διοικητική διάρθρωση της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, την εκλογή των μελών των Κοινοβουλευτικών Οργάνων, τη νομοθεσία και τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων από διοικητικά όργανα, την εδαφική πτυχή, το θέμα των αγνοουμένων, το θέμα της Καρπασίας και άλλα. Θέλω να τονίσω εμφαντικά ότι όλες οι απαιτήσεις μας, που υποβλήθηκαν με πλήρη τεκμηρίωση, ήσαν εντός των παραμέτρων του Σχεδίου Ανάν και δεν αφαιρούσαν δικαιώματα που το Σχέδιο Ανάν παρείχε στους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας.

Αντίθετα, η Τουρκική πλευρά υπέβαλε 11 απαιτήσεις, που επηρεάζουν αρνητικά τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και οι οποίες υιοθετούνται, όλες, στο τελικό κείμενο του Σχεδίου Ανάν.

Τώρα καλούμαστε να κρίνουμε κατά πόσο το τελικό Σχέδιο Ανάν ικανοποιεί τους ελάχιστους στόχους που έχουμε θέσει. Με αντικειμενικότητα και με αίσθημα ευθύνης καλούμαστε να κρίνουμε εάν επιτυγχάνεται η επανένωση της πατρίδας μας σε ένα ομόσπονδο κράτος που θα είναι λειτουργικό, βιώσιμο, θα διασφαλίζει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και θα δημιουργεί συνθήκες ασφάλειας και οικονομικής ευημερίας τόσο για τους Ελληνοκύπριους όσο και για τους Τουρκοκύπριους.

Κατά πόσο οι πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, όπως έχουν οριστικά διαμορφωθεί μας επιτρέπουν να μετέχουμε ενεργητικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να αξιοποιήσουμε τα οφέλη που θα προκύψουν.

Με πόνο ψυχής καταλήγω στη διαπίστωση ότι ακόμα και με την πιο ελαστική, την πιο επιεική κρίση, το τελικό Σχέδιο Ανάν δεν ικανοποιεί τους ελάχιστους στόχους που θέσαμε. Οι ουσιαστικότερες των προτάσεών μας δεν έγιναν αποδεκτές. Ακόμη και στις πρόνοιες που έχουν βελτιωθεί, διαπιστώνουμε λειτουργικές δυσκολίες, περίπλοκες διαδικασίες και επικίνδυνες ασάφειες.

Η πιο βασική και θεμελιώδης ανησυχία και αγωνία μου για το μέλλον της πατρίδας μας εστιάζεται στα εξής:

Η Τουρκοκυπριακή κοινότητα αποκτά όλα τα βασικά αιτήματα που διεκδίκησε, από την πρώτη ημέρα εφαρμογής της λύσης. Για την ακρίβεια, εικοσιτέσσερις ώρες μετά τη διεξαγωγή των δημοψηφισμάτων.

Παραμένει, ακόμη, αβέβαιο και ασαφές αν θα υπάρξει επικύρωση της Συνθήκης από το Τουρκικό Κοινοβούλιο, πριν τεθεί σε εφαρμογή η Ιδρυτική Συμφωνία.

Αναγνωρίζεται η οντότητά της ως «νόμιμο συνιστών Κράτος». Διαγράφεται η εισβολή και η κατοχή. Οι κάτοχοι της Τουρκοκυπριακής υπηκοότητας γίνονται αποδεκτοί ως νόμιμοι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Τουρκοκύπριοι εξασφαλίζουν ισότιμη συμμετοχή στη διοίκηση του νέου Ομοσπονδιακού Κράτους, με το καθεστώς των ισότιμων «συμπροέδρων» και ισότιμη και ισάριθμη συμμετοχή των εκπροσώπων του Τουρκοκυπριακού συνιστώντος Κράτους, στο Συμβούλιο, στην Επιτροπή και σε όλες τις ειδικές Επιτροπές και Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αντίθετα, όλα και όσα προσδοκεί να αποκτήσει η Ελληνοκυπριακή κοινότητα, έστω και από μια κακή και οδυνηρή λύση, παραπέμπονται χωρίς εγγυήσεις στο μέλλον και εξαρτώνται από την καλή πίστη της Τουρκίας να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει. Υπόκεινται ακόμη, στην προϋπόθεση ότι όλα θα λειτουργήσουν ομαλά.

Με λίγα λόγια «αγοράζουμε ελπίδα», με μόνο αντάλλαγμα και διασφάλιση την καλή θέληση της Τουρκικής πλευράς να τηρήσει τη συμφωνία.

Η επιστροφή των κατεχομένων δικών μας εδαφών θα γίνει σε περίοδο μεταξύ τρεισήμισι μηνών και τρεισήμισι χρόνων, από την υπογραφή της λύσης, χωρίς καμία εγγύηση ότι αυτό θα εφαρμοστεί. Η πρότασή μας όπως υπαχθούν τα εδάφη αυτά υπό τον έλεγχο της Ειρηνευτικής Δύναμης και όχι του τουρκικού στρατού, έχει απορριφθεί.

Η απόκτηση περιουσιών ή αποζημιώσεων το συντομότερο που θα γίνει, είναι σε περίοδο τριών χρόνων μετά την υπογραφή της λύσης και πέντε χρόνων ή, περισσότερων, κατά απόφαση του Συμβουλίου Περιουσιών, και μέσα από μια περίπλοκη διαδικασία με πολλές ασάφειες και δυσμενείς οικονομικές πρόνοιες για την πλευρά μας. Το κόστος των αποζημιώσεων θα κληθούν να καταβάλουν στο μεγαλύτερο του μέρος οι Ελληνοκύπριοι. Εγείρονται σοβαρά ερωτήματα αν το Ομοσπονδιακό Κράτος που θα εγγυηθεί το ένα τρίτο των αποζημιώσεων, θα έχει το τεκμήριο έγκυρου εγγυητή για να μην σημειωθεί πτώση στην αξία των ομολόγων, όπως έγινε με το Χρηματιστήριο. Το ίδιο ισχύει και για τον Οργανισμό δανειοδότησης με υποθήκη για απόκτηση των περιουσιών Ελληνοκυπρίων που δεν θα επιστραφούν από Τουρκοκύπριους.

Πρόσφατα έχει αναχθεί σε μεγάλο θέμα και παρουσιάζεται ως σημαντική παραχώρηση προς τους Ελληνοκύπριους η ευχέρεια απόκτησης δευτερεύουσας κατοικίας στο Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος. Ασφαλώς αυτό το δικαίωμα, θα είχε μεγάλη σημασία, αν ήταν αυτόματο και γενικό.

Δυστυχώς οι πρόνοιες του σχετικού Συνταγματικού Νόμου και της Πράξης Προσαρμογής που θα εγκρίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση, καθορίζουν ότι αυτό το δικαίωμα δεν είναι αυτόματο.

Αντίθετα, το Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος έχει δικαίωμα και ευχέρεια, με δικό του νόμο, να ρυθμίζει και να περιορίζει αυτό το δικαίωμα για μια δεκαπενταετία ή μέχρις ότου το ακαθάριστο εθνικό προϊόν του Τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους φθάσει στο 85% του κατά κεφαλήν εισοδήματος του Ελληνοκυπριακού συνιστώντος κράτους.

Η επιστροφή των προσφύγων υπό Τουρκοκυπριακή διοίκηση προβλέπεται να γίνει με τέτοια χρονοδιαγράμματα και ποσοστώσεις που δεν δημιουργούν συνθήκες ασφάλειας, για να μπορέσουν με βεβαιότητα οι πρόσφυγες μας να ασκήσουν αυτό το δικαίωμα, και να έχουν βεβαιότητα ότι θα έχουν ασφάλεια ή ότι θα έχουν σχολεία για τα 3, 10 ή 20 παιδιά τους. Και δυστυχώς δεν αποκτούν όλοι οι πρόσφυγές μας το αναφαίρετο δικαίωμα της επιστροφής. Επιπλέον, οι Ελληνοκύπριοι που θα ζουν στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος θα στερούνται των πολιτικών τους δικαιωμάτων και του δικαιώματος ψήφου για τη Γερουσία, κατά παράβαση κάθε δημοκρατικής αρχής.

Με το τελικό Σχέδιο Ανάν δεν ικανοποιήθηκαν οι Κύπριοι αλλά ικανοποιήθηκε απόλυτα η επιδίωξη της Τουρκίας να ελέγχει και να κηδεμονεύει την Κύπρο. Παραμένουν στην ουσία όλοι οι έποικοι, ενώ μετά από 19 χρόνια, εμφανής είναι η πιθανότητα της κατάργησης της παρέκκλισης του 5% Ελλήνων και Τούρκων υπηκόων που θα μπορούν να εγκατασταθούν στην Κύπρο, με ορατό τον κίνδυνο για νόμιμο μαζικό εποικισμό της Κύπρου από την Τουρκία. Διότι η συνέχιση της διασφάλισης του 5%, μετά τα 19 χρόνια, θα εξαρτάται από την έγκριση νόμου από το Προεδρικό Συμβούλιο, τη Βουλή και τη Γερουσία, όπου χρειάζεται και η συναίνεση των αντίστοιχων Τουρκοκυπριακών μελών αυτών των οργάνων.

Η παραμονή έστω και μικρού αριθμού τουρκικών στρατευμάτων μόνιμα στην Κύπρο, με διευρυμένα παρεμβατικά δικαιώματα στο Ελληνοκυπριακό κρατίδιο χωρίς εγγυητικούς μηχανισμούς, ενώ εμείς θα έχουμε διαλύσει την Εθνική Φρουρά, δημιουργεί συνθήκες ανασφάλειας για τους Ελληνοκυπρίους. Τόσο ο εποικισμός όσο και η συνεχής παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, δεν εξυπηρετεί βέβαια ούτε τους Ελληνοκύπριους ούτε τους Τουρκοκύπριους, παρά μόνο την Τουρκία.

Μέσα από προσεκτική μελέτη των οικονομικών πτυχών του Σχεδίου Ανάν, διαπιστώνουμε ότι είναι αμφίβολη η οικονομική βιωσιμότητά του. Η εφαρμογή των σχετικών προνοιών συνεπάγεται δυσβάστακτες οικονομικές επιπτώσεις για τους Ελληνοκύπριους, ενώ η όλη δομή του Σχεδίου θα οδηγήσει, αν όχι σε κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας, σίγουρα σε σοβαρή οικονομική κρίση και επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο των Ελληνοκυπρίων που με τόσες θυσίες οικοδομήσαμε.

Οι λειτουργικές αδυναμίες του Σχεδίου θέτουν, μεταξύ άλλων, σε κίνδυνο την ομαλή δραστηριότητα και συμμετοχή της Κύπρου, με μια φωνή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενώ με πολλές θυσίες οι Ελληνοκύπριοι κατέκτησαν την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ εύκολα μπορεί να οδηγηθούμε σε «αδρανοποίηση» της ένταξης μέχρι την υιοθέτηση όλων των απαραίτητων ομοσπονδιακών και περιφερειακών νομοτυπικών μέτρων ή της απώλειας των ωφελημάτων της ένταξης ή της αντιμετώπισης εμποδίων στη συμμετοχή της Κύπρου στην ΟΝΕ και τους άλλους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Με άλλα λόγια, το Σχέδιο Ανάν δεν καταλύει την de facto διχοτόμηση, αλλά, αντίθετα τη νομιμοποιεί και την εμβαθύνει. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θέλουμε τη λύση και επανένωση της πατρίδας μας. Διότι σε αυτό το ερώτημα, η καθολική απάντηση είναι «ναι». Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν το Σχέδιο Ανάν επιφέρει την επανένωση ή αν διαιωνίζει τη διαίρεση και, μάλιστα, με τη συγκατάθεση και υπογραφή μας.

Το Σχέδιο Ανάν, δεν οδηγεί στην επανένωση των δύο Κοινοτήτων αλλά αντίθετα προωθεί το μόνιμο διαχωρισμό με περιορισμούς στη διακίνηση, εγκατάσταση, στο δικαίωμα κτήσεως περιουσίας, στην άσκηση πολιτικών δικαιωμάτων και των άλλων χωριστικών στοιχείων του.

Ενώ η ενοποίηση της οικονομίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ενοποιητική δυναμική, με κοινούς οικονομικούς στόχους, κοινά οικονομικά προβλήματα, κοινούς αγώνες και ακόμη μελλοντικά οργάνωση των εργαζομένων σε κοινές συντεχνίες, κάτι που εξυπηρετούσε την Κύπρο, τελικά επιβλήθηκε χωριστή οικονομία. Δεν θα υπάρχει κοινή νομισματική, δημοσιονομική πολιτική και δεν θα επιτρέπονται επενδύσεις ελληνοκυπριακών επιχειρήσεων στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος.

Ο στόχος της επανένωσης της πατρίδας μας και του λαού της, δεν επιτυγχάνεται. Με τη μετατροπή των διαιρετικών προνοιών του Σχεδίου σε πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκλείπει ακόμη και η αμυδρή ελπίδα για εξέλιξη και βελτίωση μελλοντικά της λύσης. Ο στόχος της Τουρκοκυπριακής πλευράς για δύο λαούς, με δύο κράτη που θα ζουν χωριστά και απλά θα συνεργάζονται, επιτυγχάνεται απόλυτα.

Είναι σωστό ότι η διαδικασία διαπραγματεύσεων συνεπάγεται συμβιβασμούς. Μειώνοντας το χάσμα των διαφορετικών επιδιώξεων και των διαφορών. Μια διαδικασία «πάρε - δώσε».

Υπάρχουν πολλές πτυχές και πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, για τις οποίες δεν είμαι ικανοποιημένος από τους συμβιβασμούς που επιβλήθηκαν, χωρίς κάν να προηγηθεί διαπραγμάτευση και με πλήρη παραγνώριση των δικών μας τεκμηριωμένων απαιτήσεων.

Δεν είμαι ικανοποιημένος, για παράδειγμα, από τη μείωση του αριθμού των εκτοπισμένων που θα επιστρέψουν.

Δεν είμαι ικανοποιημένος από τις ποιοτικές και ποσοστιαίες μειώσεις στα περιουσιακά δικαιώματα των νομίμων ιδιοκτητών περιουσιών στα κατεχόμενα.

Αυτά αποτελούν δυσμενέστερες πρόνοιες από αυτές που υπήρχαν στο Σχέδιο Ανάν 3 ή στο Σχέδιο Ανάν 4 που το Εθνικό Συμβούλιο έκρινε ότι δεν ήταν αποδεκτό ως λύση, αλλά μόνο ως βάση για διαπραγμάτευση, με στόχο τη βελτίωση αυτών των προνοιών. Τώρα αυτές οι πρόνοιες έχουν γίνει δυσμενέστερες για τους Ελληνοκύπριους.

Μας ζητούν να δεχθούμε αυτές τις πιο δυσμενείς προσαρμογές, μέσα στο πνεύμα του συμβιβασμού. Μας λένε ότι δεν μπορεί να προκύψει λύση, αν δεν γίνουν τέτοιοι οδυνηροί συμβιβασμοί, και ότι πρέπει να βρεθεί η μέση λύση.

Όμως, υπάρχουν θέματα αρχών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου η «μέση λύση» δεν συνιστά τη σωστή απάντηση. Η ολοφάνερη και σωστή αρχή δεν είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης να μοιραστεί την περιουσία του με τον παράνομο εισβολέα ή να διεκδικήσει αποζημιώσεις για την αποστέρηση της περιουσίας του, που, μάλιστα, σε τελευταία ανάλυση, θα τις καταβάλει ο ίδιος, αφού το ένα τρίτο των αποζημιώσεων θα το εγγυηθεί το Ομοσπονδιακό Κράτος, οι πόροι του οποίου θα προέρχονται κατά τα εννέα δέκατα από Ελληνοκύπριους και μόνο το ένα δέκατο από τους Τουρκοκύπριους.

Το Σχέδιο Ανάν προνοεί ότι, μετά τα 19 χρόνια ή μέχρι την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όποιο συμβεί πρώτο, οι κατοικούντες αντίστοιχα, σε κάθε ένα από τα δύο συνιστώντα Κράτη οι οποίοι δεν έχουν ως μητρική γλώσσα την επίσημη γλώσσα του άλλου συνιστώντος Κράτους, δεν μπορούν να υπερβαίνουν το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού εκείνου του συνιστώντος Κράτους. Δηλαδή οι ομιλούντες την ελληνική γλώσσα σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν το 1/3 του συνολικού πληθυσμού του τουρκοκυπριακού κρατιδίου.

Αυτό αν και είναι θετικό, εν τούτοις αξίζει να αναφερθεί ότι στα προηγούμενα Σχέδια Ανάν δεν υπήρχε ούτε ο χρονικός ούτε ο ποσοστιαίος περιορισμός του ενός τρίτου, από τη στιγμή που η Τουρκία θα καθίστατο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πρόσθετα, σύμφωνα με το Σχέδιο Ανάν, τώρα στο ένα τρίτο της έκτασης γης που θα μπορούν να αποκτήσουν οι Ελληνοκύπριοι στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος (και, αντίστοιχα, οι Τουρκοκύπριοι στο Ελληνοκυπριακό συνιστών Κράτος) προστίθεται και το κριτήριο «της αξίας» του ενός τρίτου και η προϋπόθεση ότι από αυτό το ένα τρίτο, εξαιρούνται οι περιουσίες στις οποίες δικαιούται ο σημερινός Τουρκοκύπριος χρήστης.

Οι πιο σοβαρές ανησυχίες και προβληματισμοί μου για το Σχέδιο Ανάν, δεν εστιάζονται στους συμβιβασμούς που προτάθηκαν ή επιβλήθηκαν, που πολλοί κρίνουν ως άδικους για την πλευρά μας.

Άλλωστε, εδώ και πολύ χρόνο, έχω πει ότι η οποιαδήποτε λύση που θα εξευρεθεί κάτω από τη σκιά και τα τετελεσμένα της εισβολής και της παρουσίας 35,000 τουρκικού στρατού στην Κύπρο, δεν μπορούσε να είναι δίκαιη. Αυτό το τίμημα, είμαστε έτοιμοι να το καταβάλουμε προκειμένου να βρεθεί λύση στο Κυπριακό. Αν, όμως, δεν μπορούσε να είναι δίκαιη η λύση, έπρεπε να επιδιώξουμε να είναι τουλάχιστο λειτουργική ώστε να είναι βιώσιμη.

Χωρίς λειτουργικότητα, χωρίς αποτελεσματική διαδικασία για επίλυση των αδιεξόδων σε ένα καθεστώς όπου οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με βάση ισοτιμίας, δηλαδή 50% με 50%, παρέχεται σε κάθε πλευρά η ευχέρεια και η δυνατότητα να δημιουργούν αδιέξοδα που θα οδηγούν σε παράλυση τις διοικητικές λειτουργίες του κράτους.

Μια παράλυση, που όταν συνεχίζεται, αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε διάλυση της κρατικής λειτουργίας, προτού κάν εφαρμοστεί η «νέα κατάσταση πραγμάτων», το νέο Κράτος.

Να θυμούμαστε πάντα, ότι εμείς δίνουμε από την επόμενη των δημοψηφισμάτων όλα και όσα επιδιώκει η Τουρκική πλευρά, και το Κράτος μας καταλύεται, ενώ εμείς θα αναμένουμε να εξασφαλίσουμε τα δικά μας ανταλλάγματα, όπως, επιστροφή εδαφών, περιουσίες και εγκατάσταση, στο μέλλον.

Από τριάμισι χρόνια για επιστροφή κατεχομένων εδαφών, σε πέντε χρόνια για την επανάκτηση περιουσίας ή αποζημίωσης για περιουσία στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος και από τρία μέχρι 19 χρόνια για σταδιακή επιστροφή στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος. Στο μεταξύ η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει εξαφανιστεί εικοσιτέσσερις ώρες μετά τα δημοψηφίσματα.

Οι σοβαρές ανησυχίες μου δεν είναι γι’ αυτά τα άδικα και αβέβαια.

Οι ανησυχίες μου εστιάζονται και οφείλονται στην αβεβαιότητα για τη νέα Κύπρο που θα προκύψει από αυτό το Σχέδιο Ανάν.

Από την ευχέρεια και τη δυνατότητα του νέου κράτους να εγκαθιδρυθεί και να λειτουργήσει. Από την ικανότητα του να διαδραματίσει το σωστό ρόλο του μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως εποικοδομητικό μέλος και όχι ως ενοχλητικός συνεταίρος. Από την ανησυχία μου αν το νέο καθεστώς θα μπορεί, λόγω των αδιεξόδων στη λήψη αποφάσεων, να έχει ρόλο και λόγο στα Ηνωμένα Έθνη και άλλα διεθνή βήματα.

Από την αγωνία μου αν η Κυβέρνηση του Ομοσπονδιακού κράτους, θα μπορεί να διασφαλίσει στους πολίτες του την οικονομική δυνατότητα και τις ευκαιρίες για ευημερία, ευμάρεια, ειρήνη και ασφάλεια σε ένα κράτος δικαίου, δημοκρατίας, συναίνεσης, που θα σέβεται και θα προασπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε πολίτη.

Αντί αυτού, το Σχέδιο Ανάν, απαιτεί από μένα να απευθύνω επιστολή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την οποία να ζητώ να καταστεί η Ιδρυτική Συμφωνία πρωτογενές Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι που να εμποδίζεται ο κάθε Κύπριος πολίτης να διεκδικήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα του από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ακόμη, απαιτεί, να απευθύνω άλλη επιστολή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με την οποία να απαιτώ απόσυρση όλων των προσφυγών που πολίτες κατέθεσαν και εκκρεμούν σε αυτό το Δικαστήριο.

Δεν είναι δυνατό ούτε θεωρώ ότι μου είναι επιτρεπτό, ως θεματοφύλακας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κάθε πολίτη, να προβώ σε τέτοια ενέργεια που, στην ουσία, θα αφαιρεί από τον πολίτη το δικαίωμα να διεκδικήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα του που είναι κατοχυρωμένα με διεθνείς συνθήκες που έχει επικυρώσει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Με την ίδια υπευθυνότητα που πρέπει να αξιολογήσουμε τους κινδύνους από την υιοθέτηση του Σχεδίου Ανάν, πρέπει να μελετήσουμε και τις πιθανές επιπτώσεις από την απόρριψή του. Δεν συμμερίζομαι τις υπερβολές και τους εκβιασμούς που οι υποστηρικτές του Σχεδίου προβάλλουν στο λαό. Πρέπει να είμαστε έντιμοι και ειλικρινείς έναντι του λαού.

Λογικά υποβάλλεται το ερώτημα, ποιές θα είναι οι συνέπειες αν ο λαός στο δημοψήφισμα ψηφίσει «όχι».

Αν ο κυρίαρχος λαός με την ψήφο του απορρίψει το Σχέδιο, σε μια βδομάδα η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταστεί πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα πετύχουμε ένα στρατηγικό στόχο που από κοινού θέσαμε για να αναβαθμίσουμε και να θωρακίσουμε πολιτικά την Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι δογματισμός και υποδηλώνει άγνοια των κανόνων της διεθνούς πολιτικής, η άποψη ότι αυτή θα είναι η τελευταία πρωτοβουλία για λύση του Κυπριακού. Οι βασικοί παράμετροι που επέφεραν αυτή την πρωτοβουλία θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά την 25η Απριλίου. Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι δεδομένη. Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας επίσης θα συνεχιστεί και έτσι η Άγκυρα θα βρίσκεται υπό συνεχή αξιολόγηση για την υιοθέτηση και εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Το διεθνές ενδιαφέρον για εξομάλυνση και ειρήνευση της περιοχής μας θα συνεχίσει να υπάρχει.

Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για αναγνώριση του ψευδοκράτους, από χώρες που έχουν σημασία, όπως είναι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί αυτές, έχουν, ήδη, υπογράψει με την Κυπριακή Δημοκρατία τη Συνθήκη Ένταξης που απαγορεύει τέτοια αναγνώριση. Όσα δε λέγονται για διεθνή απομόνωση αποτελούν εκβιασμό άνευ περιεχομένου. Η Κύπρος θα είναι η μόνη χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με αναβαθμισμένο ρόλο αλλά και ευθύνες. Δεν θα επαναπαυθούμε, όμως, με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε για την επίλυση του Κυπριακού. Η ιστορία δεν τελειώνει την 1η Μαϊου. Θα συνεχίσουμε να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες για λύση και να προωθούμε μέτρα στήριξης των συμπατριωτών μας Τουρκοκυπρίων.

Απευθυνόμενος στους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους, θέλω να υπογραμμίσω την πραγματική μας έγνοια για μια λύση που να εξυπηρετεί και τα δικά τους συμφέροντα. Ουδέποτε απέβλεψα σε φαλκίδευση ή στέρηση των δικαιωμάτων τους. Οι προτάσεις που κατέθεσα στις συνομιλίες και τα μέτρα στήριξής τους που εξήγγειλα πριν από ένα περίπου χρόνο, αποτελούν απτή απόδειξη. Αυτή μου η στάση πηγάζει από την ειλικρινή μου πεποίθηση, ότι ο σεβασμός της αξιοπρέπειας και των δικαιω-μάτων τους, η παραχώρηση σ΄ αυτούς ακόμη περισσοτέρων δικαιωμάτων για να νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια, η αναγνώριση και η ισοτιμία τους, η ισομερής πρόοδος και ευημερία τους, αποτελούν θεμελιακές προϋποθέσεις για την ειρήνη και την ομαλότητα στην Κύπρο. Γι΄ αυτό και θα αποτελούν μόνιμο στόχο της πολιτικής μας. Εμείς δεν έχουμε ένσταση, αντίθετα υποστηρίζουμε τις προσδοκίες της Τουρκίας για καθορισμό σύντομης ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Διότι μια Τουρκία που θα βρίσκεται στη διαδικασία ενταξιακών συνομιλιών, θα βρίσκεται κάτω από συνεχή πίεση, και δική μας, να αποδεικνύει συνεχώς ότι συμπεριφέρεται σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είμαστε πάντα έτοιμοι για μετάλλαξη του σημερινού Κράτους σε Ομοσπονδία που θα διέπεται καθοριστικά από δημοκρατικές αρχές και από πλήρη σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Εγγύηση για την ειλικρίνεια αυτών των προσανατολισμών μας αποτελεί η ένταξή μας στον πολιτικό σύστημα και τις αρχές δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η εγγύηση καλύπτει αξιόπιστα και τους Τουρκοκυπρίους και τις ανάγκες ασφάλειας της Τουρκίας.

Εκείνο που ζητώ από τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους να κατανοήσουν είναι ότι, όσο δεν δέχομαι να καταπατηθούν τα δικά τους δικαιώματα και συμφέροντα, άλλο τόσο οφείλω να υπερασπιστώ τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων.

Τις πιθανές συνέπειες από την απόρριψη του Σχεδίου, πρέπει να τις αντιπαραθέσουμε με τους κινδύνους που εμπερικλείει το Σχέδιο Ανάν όπως τους προανέφερα. Θα πρέπει ακόμη να μας προβληματίσει το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε με την αποδοχή ενός Σχεδίου που αδικεί τον Κυπριακό Ελληνισμό και δεν παρέχει σοβαρά εχέγγυα λειτουργικότητας και βιωσιμότητας. Καλούμαστε να καταλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο έρεισμα ασφάλειας του λαού μας και εγγύηση της ιστορικής μας φυσιογνωμίας. Να καταλύσουμε την διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική μας οντότητα ακριβώς στη στιγμή που ενισχύεται η διεθνής πολιτική της βαρύτητα, με την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οφείλουμε να εκτιμήσουμε με σοβαρότητα τους κινδύνους από μια πιθανή κατάρρευση της νέας κατάστασης πραγμάτων, γιατί τα δεδομένα που θα δημιουργηθούν δεν θα είναι αναστρέψιμα. Κατάρρευση του Ομόσπονδου Κράτους θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σ΄ αυτό που όλοι θέλουμε να αποφύγουμε: στη διχοτόμηση μέσα από τη διεθνή αναγνώριση των δύο συνιστώντων Κρατών.

Ελληνικέ κυπριακέ λαέ,

Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκλεγμένος εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής Κοινότητας, ανέλαβα τη βαριά ευθύνη της διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων. Αισθάνομαι βαρύ το χρέος να δηλώσω δημόσια, με ειλικρίνεια και παρρησία τη δική μου αποτίμηση και τη δική μου απόφαση.

Ανέλαβα εξουσία, με εντολή όπως διαπραγματευθώ λύση του Κυπριακού προβλήματος βάσει του Σχεδίου Ανάν, όχι όμως και με εντολή να προσυπογράψω οποιαδήποτε λύση ήθελε προκύψει από τις διαπραγματεύσεις.

Εντολή συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας, βάσει του νέου Συντάγματος το οποίο θα προκύψει, δεν έχω, ούτε θα μπορούσε να μου είχε ανατεθεί τέτοια εντολή. Ούτε έχω εντολή να προσυπογράψω οποιοδήποτε νέο Σύνταγμα, το οποίο θα τεθεί προς κρίση από το λαό. Μόνο ο Πρόεδρος, στον οποίο ρητά παρέχεται εντολή να θέσει την προτεινόμενη μεταμόρφωση της Πολιτείας σε δημοψήφισμα, δικαιούται να προσυπογράψει το νέο Σύνταγμα, ως αντικείμενο κρίσης από το λαό. Πέραν τούτου, εντολή του λαού είναι απαραίτητη για την άσκηση της συμπροεδρίας στη διακυβέρνηση της χώρας με τους προτεινόμενους νέους θεσμούς.

Τα συναισθήματά μου δεν είναι διαφορετικά από τα δικά σας. Στην υπηρεσία σας έχω τάξει τον εαυτό μου και πριν αλλά ιδιαιτέρως από την ανάδειξή μου στην προεδρία της Κυπριακής Πολιτείας. Στόχος και γνώμονας της κάθε πράξης μου είναι το συμφέρον του λαού και τίποτε άλλο, με αφοσίωση και πλήρη ανάληψη των ευθυνών μου και με παρρησία λόγου και έργου. Η τελική απόφαση ήταν πάντα και παραμένει δική σας. Η ετυμηγορία σας θα εκφραστεί στο Δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη.

Συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα αλλά και με πλήρη συναίσθηση της ιστορικότητας των στιγμών και το βάρος της ευθύνης που μου αναλογεί, λυπούμαι ειλικρινά, γιατί δεν μπορώ να αποδεχθώ και να υπογράψω το Σχέδιο Ανάν όπως, τελικά, διαμορφώθηκε.

Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της.

Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες,

Στις 24 Απριλίου θα τοποθετηθείτε με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Θα αποφασίσετε για το παρόν και το μέλλον της Κύπρου. Για τη γενιά μας, αλλά και τις γενιές που θα έρθουν μετά από εμάς.

Έχω εμπιστοσύνη στην κρίση σας.

Είμαι βέβαιος ότι δεν σας αγγίζουν ψεύτικα διλήμματα.

Ότι δεν σας τρομάζουν απειλές για δήθεν διεθνή απομόνωση.

Ότι δεν σας πείθουν τα περί δήθεν τελευταίας ευκαιρίας.

Είμαι βέβαιος ότι εξακολουθούν να έχουν για σας νόημα οι ηθικές αρχές και αξίες του λαού μας, του πολιτισμού και του εθνικού ιστορικού μας βίου, τον οποίο θέλετε να συνεχίσουμε με ασφάλεια, δικαιοσύνη, ελευθερία και ειρήνη.

Ελληνικέ κυπριακέ λαέ,

Στη ζυγαριά του ΝΑΙ και του ΟΧΙ, πολύ βαρύτερες και πολύ πιο επαχθείς θα είναι οι συνέπειες του ΝΑΙ.

Σε καλώ να απορρίψεις το Σχέδιο Ανάν.

Σε καλώ να πείς στις 24 του Απρίλη ένα δυνατό ΟΧΙ.

Σε καλώ να υπερασπιστείς το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ιστορία σου.

Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην Ιστορία, στο παρόν και το μέλλον της Κύπρου και του λαού μας, σε καλώ να μην υποθηκεύσεις το μέλλον στην πολιτική βούληση της Τουρκίας. Να προασπιστείς την Κυπριακή Δημοκρατία, λέγοντας ΟΧΙ στη κατάλυσή της. Να συστρατευτείς για μια νέα πιο ελπιδοφόρα πορεία επανένωσης της πατρίδας μας μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com