21 Νοε 2026

«Μὴ δῶτε τὰ ἅγια τοῖς κυσί»: Ἡ βεβήλωσις τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου

«Μὴ δῶτε τὰ ἅγια τοῖς κυσί»: Ἡ βεβήλωσις τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

  Ἡ εἰκόνα ποὺ ἔκανε τὸν γῦρο τοῦ κόσμου πρὶν λίγες ἡμέρες ἀπὸ τὸν ἱστορικὸ Ναὸ τῆς Τραπέζης τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου —ἑνὸς ἐκ τῶν ἀρχαιοτέρων, ἱεροτέρων καὶ πλέον καθαγιασμένων μοναστικῶν κέντρων τῆς Ὀρθοδοξίας— προκάλεσε βαθύτατη θλίψη, ἀποτροπιασμὸ καὶ ἀγανάκτηση σὲ κάθε συνειδητὸ Ὀρθόδοξο πιστὸ καὶ ὄχι μόνο.

 Σὲ ἕνα χῶρο ὅπου ἐπὶ αἰῶνες ἀναπέμπονταν ἀδιάλειπτες προσευχές, ὅπου ἀσκήτευσαν καὶ ἐτάφησαν ἑκατοντάδες Ὅσιοι Πατέρες τῶν Σπηλαίων, καὶ ὅπου τὰ ἄφθαρτα λείψανά τους μαρτυροῦν τὴν ζωντανὴ παρουσία τῆς Θείας Χάριτος, ὁ πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι ἐπέλεξε νὰ στήσει μιὰ κοσμικὴ φιέστα. Ἐκεῖ, μπροστὰ στὸ ἱερὸ θυσιαστήριο, ἀπένειμε κρατικὸ παράσημο (τὸ Τάγμα τῆς Πριγκίπισσας Ὄλγας) στὴν Ντάρια Ἀστάφιεβα, ἕνα πρόσωπο ποὺ ἔγινε εὐρύτερα γνωστὸ μέσα ἀπὸ τὴ βιομηχανία τῆς σαρκικῆς ἐμπορευματοποίησης, ὡς πρώην μοντέλο τοῦ Playboy.

   Ἡ πράξη αὐτὴ δὲν ἀποτελεῖ ἕνα ἁπλὸ πρωτοκολλικὸ σφάλμα, οὔτε μιὰ στιγμιαία αἰσθητικὴ ἀστοχία μιᾶς ἐμπόλεμης κυβέρνησης. Εἶναι ἡ κορύφωση μιᾶς συστηματικῆς καὶ μεθοδευμένης ἱεροσυλίας. Ὅταν οἱ κανονικοὶ μοναχοὶ τῆς Λαύρας διώκονται, ἐκφοβίζονται καὶ ἐκδιώκονται βιαίως ἀπὸ τὰ κελλιά τους, ὅταν τὰ μοναστήρια κατάσχονται ἀπὸ τὸν κρατικὸ μηχανισμὸ καὶ στὴν συνέχεια μετατρέπονται σὲ σκηνικὸ δημοσίων σχέσεων γιὰ πρόσωπα ποὺ συμβολίζουν τὴν ἀποθέωση τῆς σαρκός, τότε ἡ εὐαγγελικὴ προειδοποίηση βρίσκει τὴν πιὸ τραγικὴ καὶ κυριολεκτική της ἐφαρμογή: «Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς» (Ματθ. ζ΄ 6).

   Οἱ ναοὶ τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι μουσεῖα, οὔτε αἴθουσες κρατικῶν δεξιώσεων. Εἶναι τὸ ἐργαστήριο τῆς σωτηρίας, ὁ τόπος ὅπου ὁ κτιστὸς κόσμος συναντᾷ τὸν Ἄκτιστο Θεὸ μέσα ἀπὸ τὴν Θεία Εὐχαριστία. Ὅταν ἕνα θυσιαστήριο ἀπογυμνώνεται ἀπὸ τοὺς κανονικοὺς λειτουργούς του καὶ παραδίδεται σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὸ ἦθος τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ βεβήλωση εἶναι διπλῆ: ἀφενὸς προσβάλλεται ἡ ἱερότητα τοῦ χώρου καὶ ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων, καὶ ἀφετέρου ἐπιχειρεῖται μιὰ διαστροφικὴ νομιμοποίηση τῆς ἐκκοσμίκευσης μέσα στὰ ἴδια τὰ ἄδυτα τῆς Ἐκκλησίας.

Μπροστὰ σὲ αὐτὸν τὸν πρωτοφανῆ ἐξευτελισμὸ τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀνακύπτει ἀβίαστα στὴν συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐκκωφαντικό: Ποῦ βρίσκεται τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως; Πῶς ἀντιδρᾷ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἀποκαρδιωτική: Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ ἀνοικτὴ καὶ βαθειὰ ῥήξη μὲ τὸν Πατριάρχη Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ῥωσιῶν Κύριλλο, ἔχει ἐπιλέξει νὰ ταυτιστεῖ ἀνεπιφύλακτα μὲ τὴν πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ Κιέβου καὶ τὸν Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ἐνῷ τὸ Φανάρι ἐπιδεικνύει ἀξιοθαύμαστη εὐαισθησία καὶ ταχύτητα ἀντιδράσεων σὲ ζητήματα οἰκολογίας, διεθνοῦς πολιτικῆς καὶ γεωπολιτικῶν ἰσορροπιῶν, παραμένει ἐκκωφαντικὰ βουβὸ μπροστὰ στὶς ὠμὲς ἐκτροπὲς ἐναντίον τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας.

Δὲν ὑπῆρξε καμία καταδίκη γιὰ τὶς διώξεις τῶν κανονικῶν ἐπισκόπων, τῶν ἱερέων καὶ τῶν μοναχῶν τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο), οἱ ὁποῖοι ξυλοκοποῦνται, φυλακίζονται καὶ ὑφίστανται ἁρπαγὲς τῶν ναῶν τους. Δὲν ἀκούστηκε οὔτε ἕνας λόγος πατρικῆς ἀνησυχίας γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς ἱστορικῆς μνήμης καὶ τὴν βεβήλωση τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου, ἑνὸς μνημείου ποὺ ἀνήκει στὴν παγκόσμια ὀρθόδοξη κληρονομιά.

Ἡ στάση αὐτὴ ἀποκαλύπτει μιὰ ὀδυνηρὴ πραγματικότητα. Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ὅτι ἡ κινητήριος δύναμη τῶν ἐπιλογῶν τοῦ Φαναρίου δὲν εἶναι οὔτε ἡ εἰρήνευση τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ, οὔτε ἡ διαφύλαξη τῆς κανονικῆς τάξεως καὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἀλλὰ ἡ ἐξυπηρέτηση ἀλλότριων γεωπολιτικῶν συμφερόντων. Πρόκειται γιὰ μιὰ στρατηγικὴ εὐθυγράμμιση μὲ κοσμικὰ κέντρα ἐξουσίας, ἀνθρώπους καὶ διεθνεῖς θεσμοὺς ποὺ οὐδεμία σχέση, κατανόηση ἢ ἐνδιαφέρον τρέφουν γιὰ τὸ ἀποστολικὸ καὶ σωτηριολογικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ἡ ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση ὑποτάσσεται στὴν γεωπολιτικὴ σκοπιμότητα, τότε ἡ ποιμαντικὴ εὐθύνη θυσιάζεται στὸν βωμὸ τῶν πολιτικῶν συμμαχιῶν, καὶ ἡ σιωπὴ μπροστὰ στὴν ἱεροσυλία μετατρέπεται σὲ συνενοχή.

Γιὰ νὰ κατανοήσει κανεὶς πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συντελοῦνται τέτοιες ἠθικὲς καὶ λειτουργικὲς παρεκτροπὲς σὲ χώρους ποὺ κάποτε ἔλαμπαν ἀπὸ ἁγιότητα, πρέπει νὰ ἀνατρέξει στὴν βαθύτερη θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων. Στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, τὸ δόγμα καὶ τὸ ἦθος εἶναι ἀδιάρρηκτα συνδεδεμένα. Δὲν ὑφίσταται ὀρθὸ ἦθος χωρὶς ὀρθὴ πίστη, οὔτε ἀληθινὴ πνευματικὴ ζωὴ ἔξω ἀπὸ τὸ κανονικὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία ἀποδεικνύει ἕνα ἀμείλικτο πνευματικὸ νόμο: ὅσοι ἀποκόπτονται ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ —εἴτε μέσῳ τῆς αἱρέσεως εἴτε μέσῳ τοῦ σχίσματος— χάνουν τὴν ζωοποιὸ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὀλισθαίνουν ἀναπόφευκτα σὲ βαρέα ἁμαρτήματα ἠθικῆς καὶ σαρκικῆς φύσεως. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος διαρρηγνύει τὴν κοινωνία του μὲ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ὁ νοῦς του σκοτίζεται, ἡ πνευματική του ἀνοσία καταρρέει καὶ ἡ ψυχή του παραδίδεται ἀπροστάτευτη στὰ πάθη τῆς ἀτιμίας, ὅπως περιγράφει συγκλονιστικὰ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ῥωμαίους Ἐπιστολὴ (Ῥωμ. α΄ 24-28).

Αὐτὸς ὁ σύνδεσμος μεταξὺ δογματικῆς πλάνης καὶ ἠθικῆς ἀκολασίας διατρέχει ὁλόκληρη τὴν ἱστορία τῶν αἱρέσεων, ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες μέχρι τὶς ἡμέρες μας:

  1. Οἱ Γνωστικοὶ καὶ οἱ Μανιχαῖοι τῆς Ἀρχαίας Ἐκκλησίας: Στοὺς πρώτους αἰῶνες, αἱρετικὲς ὁμάδες, ὅπως οἱ Γνωστικοί, οἱ Καρποκρατιανοὶ καὶ οἱ Μανιχαῖοι, διαστρεβλώνοντας τὴν διδασκαλία περὶ ὕλης καὶ πνεύματος, κατέληξαν στὴν πλήρη ἠθικὴ ἀσυδοσία. Θεωρῶντας ὅτι τὸ σῶμα εἶναι κατώτερο ἢ ἄσχετο μὲ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς, ἐπιδίδονταν σὲ κάθε εἴδους σαρκικὴ ἀκολασία. Τὸ πλέον χαρακτηριστικὸ καὶ πασίγνωστο παράδειγμα στὴν ἐκκλησιαστικὴ γραμματεία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος. Στὸ αὐτοβιογραφικό του ἔργο Ἐξομολογήσεις, περιγράφει μὲ συγκλονιστικὴ εἰλικρίνεια τὴν περίοδο τῆς νεότητός του, ὅταν βρισκόταν ἐγκλωβισμένος στὴν αἵρεση τῶν Μανιχαίων. Ὅσο παρέμενε αἱρετικός, ὁ Αὐγουστῖνος ζοῦσε βυθισμένος στὰ σαρκικὰ καὶ ἠθικὰ ὀλισθήματα, ἀνίκανος νὰ τιθασεύσει τὰ πάθη του, ἐγκλωβισμένος σὲ παράνομους δεσμοὺς καὶ ἀκολασίες, ἀναφωνῶντας τὸ περίφημο «Δῶσε μου, Κύριε, σωφροσύνη καὶ ἐγκράτεια, ἀλλὰ ὄχι ἀκόμη». Μόνο ὅταν ἐγκατέλειψε τὴν αἵρεση τοῦ Μανιχαϊσμοῦ, κατηχήθηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀμβρόσιο Μεδιολάνων καὶ βαπτίστηκε στὴν Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία, μπόρεσε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ θεραπεύσει τὴν ψυχή του.
  2. Οἱ Αἱρετικοὶ τοῦ Μεσαίωνα (Βογόμιλοι καὶ Καθαροί): Τὸ ἴδιο φαινόμενο ἐπαναλήφθηκε μὲ τοὺς Βογομίλους στὰ Βαλκάνια καὶ τοὺς Καθαροὺς στὴν Δύση. Κάτω ἀπὸ τὸν μανδύα μιᾶς ψευδοῦς «καθαρότητας» καὶ ἀπόρριψης τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁμάδες αὐτὲς κατηγορήθηκαν ἱστορικὰ γιὰ ἐκτεταμένη ἠθικὴ διαφθορά, ἐλεύθερες σεξουαλικὲς πρακτικὲς καὶ διάλυση κάθε ἠθικοῦ φραγμοῦ, ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶχαν ἀπορρίψει τὴν μυστηριακὴ ζωὴ ποὺ ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπο.
  3. Οἱ Σύγχρονες Προτεσταντικὲς Ἐκτροπές: Στὴν ἐποχή μας, τὸ φαινόμενο αὐτὸ λαμβάνει ἐκρηκτικὲς διαστάσεις στὸν χῶρο τῶν διαφόρων προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν καὶ παραφυάδων. Ἀποκομμένος ἀπὸ τὴν Ἀποστολικὴ Διαδοχὴ καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση, ὁ σύγχρονος Προτεσταντισμὸς ἔχει ὑποστεῖ πλήρη ἠθικὴ κατάρρευση. Σήμερα βλέπουμε «ἐκκλησίες» τοῦ προτεσταντικοῦ χώρου νὰ εὐλογοῦν γάμους ὁμοφυλοφίλων, νὰ χειροτονοῦν ἀνοικτὰ ὁμοφυλόφιλους καὶ διεμφυλικοὺς «ἐπισκόπους» καὶ «πάστορες», νὰ προωθοῦν ἀμβλώσεις καὶ νὰ υἱοθετοῦν κάθε μορφὴ σεξουαλικῆς ἐκτροπῆς ὡς δῆθεν «χριστιανικὴ ἀγάπη».

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο τέτοιες βέβηλες ἐνέργειες —ὅπως ἡ μετατροπὴ ἑνὸς ναοῦ σὲ πασαρέλα προσώπων τῆς ἐρωτικῆς βιομηχανίας— δὲν συναντῶνται ποτὲ στὴν κανονική, ζωντανὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ συνδέονται ἀποκλειστικὰ μὲ αἱρετικὰ καὶ σχισματικὰ μορφώματα. Ἡ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» (OCU), στὴν ὁποία ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἀπένειμε Τόμο Αὐτοκεφαλίας, στερεῖται ἀποστολικῆς διαδοχῆς, συγκροτήθηκε ἀπὸ ἀχειροτόνητους καὶ καθηρημένους σχισματικούς, καὶ λειτουργεῖ ὡς κρατικὸ ἐξάρτημα μιᾶς κοσμικῆς ἐξουσίας. Ὅλα ὅσα συμβαίνουν στοὺς ναοὺς ποὺ τῆς παραδόθηκαν, φέρουν τὰ ἀλάνθαστα γνωρίσματα τῆς αἱρετικῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἡ τραγικὴ κατάσταση τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου φέρνει στὴν μνήμη μιὰ συγκλονιστικὴ διήγηση ἀπὸ τὴν ἁγιορείτικη παράδοση, ἡ ὁποία συνδέεται μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ 1453 καὶ διασώθηκε ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Γέροντα Θεόκλητο Διονυσιάτη.

Σύμφωνα μὲ τὴν διήγηση αὐτή, λίγες ἡμέρες μετὰ τὴν πτώση τῆς Βασιλεύουσας, ἕνας εὐλαβὴς ἱερέας περιπλανιόταν μέσα στὴν ἐρειπωμένη καὶ αἱματοβαμμένη Πόλη. Κάποια στιγμὴ εἰσῆλθε σὲ ἕνα κατεστραμμένο ναὸ -ποὺ στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ ταυτίστηκε μὲ τὴν Ἁγία Σοφία – γιὰ νὰ προσ­ευχηθεῖ. Ἐκεῖ, ἀντίκρυσε ἕνα θέαμα ποὺ τοῦ πάγωσε τὸ αἷμα: μέσα στὸ ἱερὸ βῆμα, πάνω στὴν Ἁγία Πρόθεση, ὅπου προετοιμαζόταν ὁ Ἄρτος καὶ ὁ Οἶνος γιὰ τὴν Θεία Εὐχαριστία, εἶχε ἀνέβει μιὰ γουρούνα καὶ εἶχε γεννήσει τὰ μικρά της.

Συγκλονισμένος ἀπὸ τὴν ἀτίμωση τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου, ὁ ἱερέας ἔπεσε στὰ γόνατα, ἔσκισε τὰ ἱμάτιά του καὶ ἄρχισε νὰ θρηνεῖ γοερά, ρωτῶντας τὸν Θεὸ πῶς ἐπέτρεψε μιὰ τέτοια βεβήλωση τῶν Ἁγίων Του. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστά του Ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ ἀπηύθυνε ἕνα λόγο ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ δονεῖ κάθε ἐκκλησιαστικὸ ἡγέτη ἀνὰ τοὺς αἰῶνες:

«Ἀββᾶ, τί κλαίεις καὶ ὀδύρεσαι; Γνωρίζεις ὅτι αὐτὸ τὸ ἀκάθαρτο ζῶο ποὺ βλέπεις πάνω στὴν Ἁγία Πρόθεση εἶναι πιὸ εὐάρεστο στὸν Κύριον ἀπὸ τὴν ἀναξιότητα, τὴν ἀλαζονεία καὶ τὴν ἁμαρτωλότητα τῶν κληρικῶν ποὺ λειτουργοῦσαν ἐδῶ μέσα πρὶν τὴν Ἅλωση;»

Τὰ ὅσα διαδραματίζονται σήμερα στὴν Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου ἀποτελοῦν ἕνα ζοφερὸ σημάδι τῶν καιρῶν. Ἡ συμμαχία ἑνὸς κοσμικοῦ καθεστῶτος ποὺ διώκει τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία, ἑνὸς σχισματικοῦ μορφώματος ποὺ λειτουργεῖ μὲ ὅρους αἵρεσης καὶ μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας στὸ Φανάρι ποὺ θυσιάζει τὴν ἀλήθεια στὸν βωμὸ τῶν γεωπολιτικῶν σκοπιμοτήτων, παράγει ἀναπόφευκτα καρποὺς πνευματικῆς σήψης.

Ὅταν τὸ θυσιαστήριο τῶν Ὁσίων Ἀντωνίου καὶ Θεοδοσίου μετατρέπεται σὲ βῆμα βράβευσης προσώπων τῆς σαρκικῆς ἀκολασίας, καὶ οἱ ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας σιωποῦν, τότε ἡ πνευματικὴ ἅλωση ἔχει ἤδη συντελεστεῖ. Ἀλλὰ ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μαρτυρεῖ ὅτι ὁ Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται. Οἱ διῶκτες, οἱ σχισματικοὶ καὶ ὅσοι ἐμπορεύονται τὰ ἱερὰ θὰ παρέλθουν, ὅπως παρῆλθαν ὅλοι οἱ ἀσεβεῖς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες.

orthodoxostypos

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com