Κυριακή Ζ΄ Λουκά ( Αιμορροούσης και η Ανάστασις της κόρης του Ιαείρου )

 

Z’ ΛΟΥΚΑ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ἥψατό μού τις· ἐγώ γάρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ»

Ὁ Ἰησοῦς εἶπε· κάποιος μέ ἤγγισε. Διότι ἐγώ ἐκατάλαβα, ὅτι ἐβγῆκεν ἀπό ἐπάνω μου δύναμις θαυματουργική.

Γράφτηκε, σεβαστή γερόντισσα, γιά ὅσους θέλουν νά σωθοῦν: φυλᾶξτε τόν νοῦ, φυλᾶξτε τήν καρδιά· πλησιᾶστε τόν Χριστό μέ Πνεῦμα σοφίας καί συνέσεως, Πνεῦμα βουλῆς καί ἰσχύος, Πνεῦμα γνώσεως καί εὐσεβείας, Πνεῦμα φόβου Θεοῦ. «Τό στόμα μου ἤνοιξα  καί εἵλκυσα πνεῦμα».

 Οἱ δύο ἥρωες τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς Περικοπῆς, μέ βαθιά πίστη καί ἐλπίδα πλησίασαν τόν Χριστόν καί ἔλαβαν τήν ἄκτιστον Χάριν. Ἡ αἱμορροοῦσα, γεύθηκε τήν ἴαση τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς· ὁ Ἰάειρος τήν ἀνάσταση τῆς θυγατέρας του.

Ἡ δωρεά τοῦ Θεοῦ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἐμφανής. Ἀλλά, ποιά εἶναι ἡ δωρεά τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ; Τό ὅτι ὁ Ἐνανθρωπήσας Κύριος Ἰησοῦς δέν βδελύσσεται τούς θεωρούμενους ἀκάθαρτους, ὅπως ἡ αἱμοροοῦσα, οὔτε ἀρνεῖται τόν ἄρχοντα τῆς Συναγωγῆς, πού ζητοῦσε ἀπό τόν Ἰησοῦ νά εἰσέλθει εἰς τόν οἶκό του. Πόσο μεγάλη  ἡ δωρεά ἀδελφοί καί ἡ Χάρις!! Θεωρῇ, ὁ Χριστός, καί τούς δύο τόσο ἀγαπητούς, ὥστε νά τούς ἀποκαλεῖ παιδιά Του, ἀλλά καί μεταδίδει σ’ αὐτούς ἀπό τά ἴδια τά θεῖα χαρίσματα, χαρίζοντας τήν ἴαση στήν γυναῖκα καί τήν ἀνάσταση στήν θυγατέρα τοῦ Ἀρχισυναγώγου.

Μόνο ἡ ἄπειρη θεία Ἀγαθότης εἶχε, χριστιανοί μου, τήν ἀγάπη καί τή δύναμη νά σώσει τόν κόσμο· νά ζωογονήσει τούς πεπτωκότας, νά χαρίσει τήν ἴαση στούς ἀσθενεῖς, νά ἀναστήσει τούς, κατά σάρκα καί κατά πνεῦμα, νεκρούς. Ἀπό τήν ἀρχή της, ὡς τό τέλος της, ἡ δωρεά τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἔργο τῆς θείας Πρόνοιας· ἔργο τῆς θείας Οἰκονομίας πού προσέφερε ὁ Μεσσίας καί πού ἀποτελεῖ καί τελειῇ τήν Χάριν τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους διά τῆς Ἀναστάσεως. Ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νά πιστεύσῃ στόν λόγο τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ ἡμῶν καί λάβῃ τήν ἄκτιστον Χάριν.

«Τῇ γάρ χάριτι ἐστε σεσωσμένοι διά τῆς πίστεως, καί τοῦτο οὐκ ἐξ ἡμῶν»[1]. Ὁ Χριστός κατῆλθε στόν κόσμο μας, ὥστε νά μᾶς δώσει ὅλα τά ἀπαραίτητα μέσα καί τίς δυνάμεις γιά τήν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ. «...εἰ τις ἐν Χριστῷ καινή κτίσις· τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά τά πάντα»[2]. Μέ τήν Ἐνσάρκωσή Του, ὁ Θεός Λόγος ἔκανε τόν μυστηριακό ὀργανισμό τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου, σῶμά Του καί ναό Του.

«ἥψατό μού τις·...»

Τό ἀνθρώπινο σῶμα, μέ τήν ἐν Χριστῷ Οἰκονομία διά τῆς δυνάμεως τοῦ Παρακλήτου καί τήν εὐδοκία τοῦ Θεοῦ Πατρός, ἔγινε θεῖο σῶμα. Αὐτός ὁ θεῖος καί ἅγιος μυστηριακός χαρακτήρας τοῦ σώματος, ἔφθασε στήν τελειότητά του, στό σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί παρέμεινε ἅγιος καί ἀνυπέρβλητος στό θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· καί πουθενά ἀλλοῦ. Πράγματι ἀδελφοί, αὐτήν τήν ἀλήθεια διδάσκει σέ ὅλους, ἡ σημερινή Εὐαγγελική Περικοπή. Αὐτό συντελεῖται, διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐφ’ ὅσον «ἐν ἑνί πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἕν σῶμα ἐβαπτίσθημεν εἴτε Ἰουδαῖοι, εἴτε Ἕλληνες, εἴτε δοῦλοι, εἴτε ἐλεύθεροι, καί πάντες ἕν ἐποτίσθημεν»[3].

Ἡ Χάρις-Δύναμις τοῦ Χριστοῦ χορηγεῖται ἀπό τόν Παράκλητο σέ ἐκείνους πού συναναστρέφονται μέ Ὀρθόδοξη πίστη καί καθαρά προσευχή καί γίνεται  σύμφωνα μέ τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ γιά μᾶς πρός τόν δικό Του Πατέρα καί δικό μας: «Δῶσε σ’ αὐτούς, λέγει, ὥστε ὅπως ἐγώ Πατέρα εἶμαι σέ Σένα καί σύ σέ μένα... νά εἶναι ἕνα ἀληθινά»[4].

Ἐν τούτοις, οἱ Ἅγιοι Πατέρες προτρέπουν τούς πάντας ἐν πᾶσι μετανοεῖν, καθώς καί ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος δίδαξε. «Μετάνοια ἐστι συνθήκη(συμφωνία) πρός Θεόν δευτέρου βίου» (Ἰσαάκ τοῦ Σύρου). Συνεπῶς; Ἀλλοίμονον στό σῶμα ὅταν δέν δέχεται ἀπό τήν συνημμένη ψυχήν, τόν ἁγιασμόν. Ὄντως, ἀλλοίμονον καί στήν ψυχή, ὅταν δέν ἀποδέχεται τήν οὐράνιον Χάριν. Καί σωστά. Διότι, ὅταν ἡ ψυχή ξεφύγει ἀπό τό πρέπον καί ἅγιον, θά ὁδηγηθεῖ μαζί μέ τίς δαιμονικές ζωές καί τά δαιμονικά φρονήματα.

Ἡ χορηγία τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνεται καί διά τῆς ἀφῆς σωματικῶν χειρῶν[5], μεταδίδοντας στούς, γνησίως καί ἀληθῶς, προσεγγίζοντας θεία ἐνέργεια καί δύναμη ἡ ὁποία γίνεται μεταδώσιμη πάλι σέ ἄλλον καί προχωρεῖ διαδοχικά ἐπεκτεινόμενη σέ ὅλον τόν κόσμο (Βίος Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου). Προφανῶς, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κατέχει τήν πλήρη ἀλήθεια. Ἡ ἀληθινή διαφορά σέ ἐμᾶς, τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν, εἶναι καθαρά, αὐτό: ὅτι τήν θείαν Χάριν, ἐμεῖς τήν λέγομε-πιστεύομε Ἄκτιστον, ἐνῶ οἱ Αἱρετικοί καί Αἱρεσιάρχες, κτιστή.

Ἐνῶ λοιπόν ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἦλθε ἐπί γῆς καί κατά τάς Γραφάς κατέστησε τούς ἀξίους, κοινωνούς τῆς δόξης-δυνάμεώς Του, οἱ Αἱρετικοί βλασφημοῦν λέγοντας κτιστή αὐτήν τήν Χάριν τῆς θεότητος πού προστίθεται στούς Ἁγίους. Ἀρνοῦνται δηλαδή ἤ τήν πρός τόν Θεόν, τῶν Ἁγίων, κοινωνία καί ἕνωση, ἤ ἀκόμη καί τήν θεότητα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας κοινωνοῦν οἱ Ἅγιοι κατά Χάριν, ὅπως ἀκριβῶς ἀκούσαμε σήμερα στήν Εὐαγγελική Περικοπή πού ὁ Κύριος βράβευσε-φανέρωσε τήν ἀληθινή πίστη τῆς αἱμορροούσης καί τοῦ Ἀρχισυναγώγου Ἰαείρου, στούς ὁποίους παρέσχε τήν ἐξ ὕψους Χάριν καί Δύναμιν.

«...ἥψατό μού τις·...»

Στήν πραγματικότητα, διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρός καί πέμπεται διά τοῦ Υἱοῦ, ὁ πιστός ἄνθρωπος, γίνεται χριστιανός, γίνεται μέλος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

«Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ἡμῶν», ἀδελφοί. Ἀμήν.

---

[1] (Ἐφεσ. 2, 8)

[2] (Β’ Κορινθ. 5, 17)

[3] (Α’ Κορινθ. 12, 13)

[4] (Ἰωάν. 17, 21)

[5] (Πράξ. 8, 17)