Τα περί ‘’κοινού βαπτίσματος’’ εις τον Παπισμόν ως κριτηρίου ενότητας

Τα περί ‘’κοινού βαπτίσματος’’ εις τον Παπισμόν ως κριτηρίου ενότητας

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Οι αναφορές στον Παπισμό περί ‘’κοινού βαπτίσματος’’, ως κριτηρίου ‘’ενότητας των Χριστιανών, Προτεσταντών, Ορθοδόξων, Καθολικών’’, έχει την έννοια του λεγομένου ‘’λαϊκού οικουμενισμού’’.

Να θυμίσουμε αυτό το οποίο ανέφερε ο  Πάπας Φραγκίσκος στο Radio Vaticana, κατά την εβδομάδα προσευχής από 18 – 25 Ιανουαρίου το έτος 2016, η οποία πραγματοποιήθηκε στην  αίθουσα Παύλος VI, για την ‘’ενότητα των Χριστιανών, Προτεσταντών, Ορθοδόξων, Καθολικών’’.

Είχε κάνει αναφορά τότε στο έγγραφο  το οποίο τιτλοφορείτο ‘’Αποκατάσταση της ενότητας’’ (Unitatis redintegratio) της Β΄ Βατικανής Συνόδου και στο οποίο ανεφέρετο το εξής :  «όλοι οι βαπτισμένοι είναι αδελφοί και αδελφές, παρά τις διαφορές μας».  Αυτό  το σύνθημα, γιατί περί συνθήματος πρόκειται, καθιστούσε την αλήθεια της Πίστης δευτερεύουσα.

Ο Πάπας Φραγκίσκος είχε αναφερθεί στο «κοινό βάπτισμα», όπως το χαρακτήρισε, για να ‘’καταδείξει’’ ότι η αντοχή του δεσμού του «κοινού βαπτίσματος» είναι ισχυρότερη από τις υπάρχουσες διαιρέσεις. Είχε ομιλήσει  για «μαρτυρία ενότητας μεταξύ των Χριστιανών, Προτεσταντών, Ορθοδόξων, Καθολικών».  Αποτελεί όμως αυτό μαρτυρία ενότητας;

Να αναφέρουμε παρενθετικά ότι το έγγραφο το οποίο τιτλοφορείτο, ‘’Αποκατάσταση της ενότητας’’ (Unitatis redintegratio) της Β΄ Βατικανής Συνόδου, το οποίο ψηφίστηκε στις 21 Νοεμβρίου 1964 επί Πάπα Παύλου VI, κατ’ ουσία αναιρούσε την προηγούμενη εγκύκλιο του Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ «Praeclara gratulationis publicae» του έτους 1894, όπου επεσήμαινε την ενότητα κάτω από τον ‘’Βικάριο του Χριστού’’, όπως καλούσε τον Πάπα.

Η αναφορά του Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ στην παπική εγκύκλο «Praeclara gratulationis publicae» του έτους 1894, όπου ετονίζετο η ενότητα κάτω από τον ‘’Βικάριο του Χριστού’’,  κατέδειξε αυτό το οποίο κρυβόταν κάτω από τη σχετικοποίηση της αλήθειας της Πίστης, με τον οικουμενιστικό μανδύα περί ‘’κοινού βαπτίσματος’’. 

Η σχετικοποίηση της αλήθειας, ακόμα και των κακοδοξιών, τις οποίες θεωρούν αλήθειες στον Παπισμό, ερείδεται στην εξουσιαστική μάνητα, ενός πρωτείου το οποίο δεν έχει σχέση με τα πρεσβεία τιμής. Μια τέτοια στάση αποδεικνύει αυτό το οποίο είχε πει ο Άγιος Πορφύριος, ότι αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η αναγνώριση του Πάπα.  Αυτή η σχετικοποίηση της αλήθειας, αποτελεί και ένα έμμεσο τρόπο αναγνώρισης του καρπού των διαλόγων, αλλά και του προσδοκώμενου καρπού αυτών. 

Ως εκ τούτου το σύνθημα περί ‘’κοινού βαπτίσματος’’, ασχέτως αν κατ’ ουσία το βάπτισμα δεν είναι κοινό, αποτελεί σύμφωνα με το παπικό αυτό  ‘’θεώρημα’’, κριτήριο ενότητας.  Αυτός ο εξωεκκλησιαστικός ή επί το ορθότερο, αντιεκκλησιαστικός τρόπος σκέψης, παραπέμπει στα περί των ‘’ελασσόνων’’, τα οποία συντηρούν το συγκρητιστικό συνονθύλευμα του λεγομένου Παγκόσμιου Συμβούλιου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.).  Δυστυχώς υπάρχουν και ορθόδοξοι, οι οποίοι καλοβλέπουν τέτοια αντιεκκλησιαστικά συνθήματα.   

Δεν μπορεί το «κοινό βάπτισμα», όπως το χαρακτηρίζουν, να αποτελέσει κριτήριο ενότητας. Πώς μπορεί το λεγόμενο «κοινό βάπτισμα», να υπερσκελίζει τις δογματικές διαιρέσεις;  Παρερμηνεύοντας τότε ο Πάπας Φραγκίσκος στην κατακλείδα της ομιλίας του τα λόγια του Αποστόλου Πέτρου, «υμείς δε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον» (Α΄ Πε. 2,9), τόνισε ότι ‘’Καθολικοί, Ορθόδοξοι και, Προτεστάντες, σχηματίζουν ένα βασιλικό ιερατείο και ένα έθνος άγιο’’. 

Είναι αυτό όμως εκείνο το οποίο εννοεί ο Απόστολος Πέτρος στην Α΄ Επιστολή του;  Αυτό είναι το εκλεκτό γένος;  Το πλήρωμα της Εκκλησίας είναι που εννοεί και όχι τους εκτός Εκκλησίας αιρετικούς.  Το ‘’βασίλειον ιεράτευμα και το άγιον έθνος’’, είναι το συγκρητιστικό συνονθύλευμα, το οποίο περιλαμβάνει τους Ορθόδοξους τους Παπικούς και τους Προτεστάντες;

Το αναφερόμενο από τον Απόστολο Πέτρο, ‘’εν τη υπακοή της αληθείας δια πνεύματος εις φιλαδελφίαν ανυπόκριτον’’ (Α΄ Πε.  1,22), γιατί παραθεωρείται;   Λησμόνησε ο Πάπας Φραγκίσκος, αλλά και όσοι ενστερνίζονται το σύνθημα αυτό,  πως ο Απόστολος Πέτρος είναι που ανέφερε το «εγένοντο  δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας» (Β΄Πε. 2,1). Οι ‘’ψευδοπροφήται εν τω λαώ’’, και οι ‘’ψευδοδιδάσκαλοι’’, οι οποίοι είχαν παρεισάξει ‘’αιρέσεις απωλείας’’,   δεν συμπεριλαμβάνονται στο ‘’έθνος άγιον’’.

‘’Και αυτοί ως λίθοι ζώντες οικοδομείσθε, οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον’’ (Α΄ Πε. 2,5), αναφέρει ο Απόστολος Πέτρος.  Ποιο είναι το ‘’άγιον ιεράτευμα;  Τα μέλη της Εκκλησίας είναι.  Δεν συμπεριλαμβάνει στο ‘’βασίλειον  ιεράτευμα’’ τους κάθε λογής αιρετικούς.

Δηλαδή κατά το παπικό αυτό σύνθημα,  υπάρχει η ενότητα του ‘’κοινού  βαπτίσματος’’ με τους ψευδοδιδασκάλους, ανεξάρτητα αν έχουν εισαγάγει αιρέσεις απωλείας; Μπορεί να δεχθούμε το ‘’θεώρημα’’ περί του λεγομένου ‘’κοινού βαπτίσματος’’;

Είναι αλήθεια ότι στον Παπισμό, εύκολα καταφεύγουν στο σύνθημα ‘’ενότητα χριστιανών’’ υπό το πρίσμα της σχετικοποίησης της αλήθειας της Πίστης, καθότι αντιλαμβάνονται την ανθρωπίνως ανυπέρβλητη δυσκολία της ‘’εν αληθεία ενότητας’’.   Μια τέτοια στάση διαφυγής από το πρέπον της ‘’εν αληθεία ενότητας’’, σηματοδοτεί και το προδιαγραφόμενο αποτέλεσμα των διαλόγων με τον Παπισμό.

Εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί «σπουδάζοντες τηρείν την ενότητα του Πνεύματος» (Εφ. 4,3) και την ‘’ενότητα Πίστεως’’, μη «κλυδωνιζόμενοι και περιφερόμενοι παντί  ανέμω της διδασκαλίας, εν τη κυβεία των ανθρώπων, εν πανουργία προς την μεθοδείαν της πλάνης» (Εφ. 4,14), ομολογούμεν το «εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα»» (Εφ. 4,5) ορθοδόξως.