Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού- «...ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».

Ὁ Χριστός θά ὑψωθεῖ ἐπί τοῦ Σταυροῦ, διά νά μή χαθεῖ εἰς τόν αἰώνιον θάνατον κανένας ἀπό ἐκείνους πού πιστεύουν εἰς Αὐτόν, ἀλλά νά ἔχει ζωήν αἰώνιον.  Διότι κανείς ἀπό τούς ἀνθρώπους δέν ἔχει ἀναβῆ εἰς τόν οὐρανόν παρά μόνον Ἐκεῖνος πού κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανόν· καί ἔγινε διά τῆς Ἐνανθρωπήσεως, Θεάνθρωπος, ὁ Ὁποῖος περιεπάτησε εἰς τήν γῆν καί ὡς πανταχοῦ παρών Θεός, εἶναι πάντοτε καί εἰς τόν οὐρανόν μέ τόν Πατέρα καί τόν Παράκλητον.

Πίστις εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν Χριστό καί γιά χάρη τῆς ἐντολῆς Του πιστεύοντας ὅτι ὁ θάνατος αὐτός θά τοῦ γίνει πρόξενος αἰωνίου ζωῆς. Πίστις στόν Χριστό εἶναι ὄχι μόνο νά καταφρονήσουμε ὅλα τά εὐχάριστα τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος, ἀλλά καί νά ἔχουμε ἐγκαρτέρηση καί ὑπομονή σέ κάθε πειρασμό πού μᾶς ἔρχεται καί μᾶς προξενεῖ λύπες, θλίψεις καί συμφορές, ὥσπου νά εὐδοκήσει  νά μᾶς ἐπισκεφθεῖ ὁ Θεός, χαρίζοντάς μας τήν Εἰρήνη Του.

Ἡ ὀρθή-ὀρθόδοξη περί Θεοῦ γνώμη τῆς ψυχῆς καί ἡ βαθύτατη πίστη πού συνοδεύεται μέ καταφρόνηση τῶν ὁρατῶν καί ἡ πράξη τῆς ἀρετῆς, ἡ ξένη πρός κάθε φιλαυτία, ἀποτελοῦν τρίπλοκο σχοινί[1], πού δέ σπάζει εὔκολα ἀπό τά πνεύματα τῆς πονηρίας. Μέ τήν πίστη ἐλπίζουμε νά ἀπολαύσουμε τίς ἀμοιβές τῶν κόπων μας, γι’ αὐτό καί ὑποφέρουμε εὔκολα τούς κόπους τῶν ἀρετῶν. Καί καθώς ἐσωτερικά μᾶς βεβαιώνει τό Ἅγιο Πνεῦμα, παίρνουμε φτερά ἀπό τήν ἀγάπη καί πετοῦμε πρός τόν Τριαδικό Θεό, δι’ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 «...ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».

Πῶς μποροῦν, ἁγία γερόντισσα, οἱ ἄνθρωποι νά πορευθοῦν μέ τόν Θεάνθρωπο Χριστό; Μόνον, ἐφ’ ὅσον εἶναι «ἐῥριζωμένοι καί ἐπoικοδομούμενοι ἐν αὐτῷ»[2]. Μόνον ὅταν τό θεμέλιο τοῦ εἶναι τους, ἔχει ταυτιστεῖ μέ τό εἶναι τοῦ Θεανθρώπου· ὅταν ἀντλοῦν ἀπό Ἐκεῖνον ὅλες τίς ζωτικές δυνάμεις τους. Ἀπό ὅλες τίς ἀρετές, χριστιανοί μου, πρώτη εἶναι ἡ πίστη πού εἶναι ριζωμένη βαθιά· ὅταν δηλαδή, δέν ἀμφιβάλλει διόλου ἡ ψυχή, ἀλλά διώχνει ἐντελῶς τή φιλαυτία.

Γιατί, τίποτε ἄλλο δέν ἐμποδίζει ἀπό τήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν-ἀρετῶν ἐκεῖνον πού μόλις ξεκίνησε γιά πνευματικούς ἀγῶνες, ὅσο ἡ παγκάκιστη φιλαυτία. Αὐτή εἶναι τό ἐμπόδιο τῆς προκοπῆς τῶν ἀγωνιστῶν. Ἐκεῖνος πού μέ κόπο καί ἐπιμονή ἄρχισε τήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί μέ θερμό ἔρωτα σήκωσε πάνω στόν τράχηλό του τόν ἐλαφρύ ζυγό τῆς ἀσκήσεως, δέν λογαριάζει, δέν κυριεύεται ἀπό τήν σκληρότητα τῶν ἔργων τῆς ἀρετῆς.

Ὅταν τό θεμέλιο τοῦ  εἶναι μας, ἐδραιωθεῖ στόν Πανάγιο Χριστό, ἐξαγιάζεται, καθίσταται ἅγιο. Καί τότε γίνεται ἁγία, ἐξαγιάζεται καί ὁλόκληρη ἡ ζωή μας. Ἡ ἐξαγιασμένη ψυχή γεννᾶ τούς ἁγίους λογισμούς, τίς ἅγιες αἰσθήσεις, τήν ἁγία προαίρεση, τά ἅγια ἔργα.

Ριζώνουμε στόν Χριστό, μέ τά ἱερά μυστήρια καί τίς ἅγιες ἀρετές, κυρίως δέ μέ τήν πίστη, ὡς πρωταρχική ἀρετή. Ὅταν ὁλόκληρο τό θεμέλιό μας ἀδελφοί, τό θεμέλιο τοῦ εἶναι μας, βρίσκεται ἐν Χριστῷ, τότε καί ὁλόκληρη ἡ  ζωή μας εἶναι ἐκ τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως ἀκριβῶς ἡ ψυχή ἐνεργεῖ διά τῶν αἰσθήσεων καί διά τῶν μελῶν τοῦ σώματος, ἔτσι καί ἡ πίστη ἐνεργεῖ διά τῶν ἁγίων ἀρετῶν καί τῶν ἱερῶν μυστηρίων, σάν αὐτά νά ἀποτελοῦν τό σῶμά της, ἀφοῦ ὅλα αὐτά συγκροτοῦν ἕνα πνευματικό σῶμα στό ὁποῖο ἡ πίστη στόν Χριστό λειτουργεῖ σάν τήν ψυχή.

Ἡ ἄπειρη θεία Παν-ἀγαθότητα μέ τήν κατάβαση ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, διά τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, εἶχε τήν ἀγάπη καί τή δύναμη νά σώσει τόν κόσμο· νά ζωογονήσει τούς πνευματικά νεκρούς, νά πραγματώσει τήν ἀνάσταση καί τήν ἀνάληψή τους, στήν αἰώνια θεία ζωή, ὑπεράνω ὅλων τῶν Ἁγίων Οὐρανίων Δυνάμεων, καταργῶντας τήν κατάρα καί χαρίζοντας τήν εὐλογία.

 «...ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».

Ἡ ὀρθόδοξη πίστη μέ φλογερό πόθο ἀνοίγει τό αὐλάκι τῶν ἀρετῶν μέ κάθε κακοπάθεια, προσέχοντας μόνο στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Καί κάθε ἡμέρα σπέρνει, μέ δάκρυα, τά σπέρματα τῆς αἰωνίου ζωῆς στό χωράφι τῶν ζώντων μέχρις ὅτου φυτρώσει τό χορτάρι τῆς ἀπάθειας καί μεγαλώσει καί μεστώσει σέ καλάμι θείας γνώσεως καί δέσει στάχυ μέ τούς κόκκους τοῦ λόγου, ὁπότε θά ἔρθει φορτωμένος μέ τά γεννήματα τῆς ἀρετῆς, τῶν ἀρετῶν τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ.

Πουθενά ἀλλοῦ, φρονῶ ἁγία γερόντισσα, δέν γίνεται τόσο γρήγορα καί σύντομα ἡ προκοπή τῆς ψυχῆς, ὅσο ἀπό τήν ὀρθόδοξη πίστη. Ἐν τούτοις, δέν ἐννοῶ τήν πίστη μόνο στόν Τριαδικό Θεό καί στόν μονογενή Υἱό καί Κύριο, ἀλλά, αὐτή πού εἶναι ριζωμένη βαθιά στή ψυχή, μέ τήν ὁποία πιστεύουμε ὅτι εἶναι ἀληθινές οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Χριστοῦ, μέ τίς ὁποῖες ὑποσχέθηκε καί ἑτοίμασε γιά ὅσους Τόν ἀγαποῦν καθώς καί οἱ ἀπειλές καί οἱ κολάσεις πού εἶναι ἑτοιμασμένες γιά τόν διάβολο καί τούς ἐργάτες του.

Αὐτή ἡ πίστη δίνει πλήρη βεβαιότητα στήν ψυχή πού ἀγωνίζεται, νά ἐλπίζει ὅτι θά ἐπιτύχει τήν κατάσταση τῶν Ἁγίων, τήν μακαρία ἀπάθεια καί ὅτι θά ἀνεβεῖ στό ὕψος τῆς ἁγιοσύνης τους καί θά γίνει μαζί τους, κληρονόμος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Στόν Κύριο, Θεάνθρωπο Ἰησοῦ, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

[1] (Ἐκκλησ. 4, 12)

[2] (Κολασ.2,7)