Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (9ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (9ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 14η Σεπτεμβρίου 2026

Μέρος ένατον.

    Μετά τις κριτικές παρατηρήσεις διακεκριμένων κληρικών, για τις οποίες έγινε λόγος στο προηγούμενο όγδοο μέρος, προχωρούμε στη συνέχεια με σχολιασμούς και κριτικές παρατηρήσεις διακεκριμένων λαϊκών.

Κριτικές παρατηρήσεις διακεκριμένων λαϊκών.

    Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης σε βαρυσήμαντη επιστολή του προς τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμον και τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, επισημαίνει μεταξύ άλλων τα εξής σχετικά με την ψευδοσύνοδο: «Στη λεγόμενη ‘Σύνοδο’ του Κολυμπαρίου της Κρήτης επιχειρήθηκε μια θεσμικού χαρακτήρα πνευματική έκπτωση από τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας. Στην Κρήτη όχι μόνο δεν καταδικάσθηκε καμμία ετεροδοξία, (αίρεση), αλλά και επιχειρήθηκε μια φοβερή, θεσμικώς, έκπτωση από την συνοδικώς οριοθετημένη πίστη της Εκκλησίας, μια έκπτωση ουσιαστικά από τον ‘Όρο Πίστεως’ της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου. Συγκεκριμένα, πρόκειται για την έκπτωση από την δογματική διδασκαλία του Συμβόλου της Πίστεως, που αναφέρεται στην ταυτότητα της Εκκλησίας, καθ’ εαυτήν. Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε, ότι πιστεύουμε ‘εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν’. Όμως, στη ‘Διάσκεψη’ της Κρήτης, δέκα Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, μεταξύ των οποίων και η Εκκλησία της Ελλάδος, αποδέχθηκαν αθεολόγητα την ‘Βαπτισματική Θεολογία’ και έμμεσα την ‘Θεωρία των Κλάδων’, αναγνωρίζοντας ως Εκκλησίες τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους Μαρωνίτες, τους Νεστοριανούς, τους Μονοφυσίτες Αντιχαλκηδονίους, τους Μονοθελήτες, οι οποίοι καταδικάστηκαν για την χριστολογική τους αίρεση από σειρά Οικουμενικών Συνόδων, (από την Τρίτη έως και την Έκτη), αλλά και την πανσπερμία των Προτεσταντών, που αντιπροσωπεύονται στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των λεγομένων Εκκλησιών. Αποτελεί πνευματική παραφροσύνη και πνευματικό πραξικόπημα η πράξη της απόπειρας για Συνοδική απόφαση στο Κολυμπάρι προς αναγνώριση ως Εκκλησιών των καταδικασθέντων αιρετικών από Οικουμενικές Συνόδους. Αυτό, στην πράξη, είναι συγκρητισμός και Οικουμενισμός. Δεν κινήθηκε ο θυμός –το έλλογο νεύρο της ψυχής των ‘Συνοδικών’ Αρχιερέων προς τους νοητούς λύκους της Εκκλησίας. Απεναντίας, οι ‘λύκοι’ ονομάστηκαν ‘πρόβατα’ της μίας και μόνης λογικής ποίμνης, της Εκκλησίας. Εκ του αποτελέσματος συμπεραίνουμε, ότι στην Κρήτη δεν έγινε η αναμενόμενη από το ευλαβές πλήρωμα της Εκκλησίας ‘σύσκεψη’ των ‘Συνοδικών’ Αρχιερέων με το Άγιο Πνεύμα, ούτε και λειτούργησε η ‘σφενδόνη’ του Αγίου Πνεύματος για την εκ νέου καταδίκη των αιρετικών….

    Με την ψήφιση του Στ΄ Κειμένου, που χαρακτηρίζεται για τις σκόπιμες ασάφειες και ιδιαίτερα για τις θεολογικές αντιφάσεις του, η ‘Αρχιερατική Διάσκεψη’ στην Κρήτη κατοχύρωσε θεσμικά τον Οικουμενισμό, εισάγοντας έτσι και προωθώντας την εκκλησιολογική σύγχυση στις συνειδήσεις των πιστών. Υπενθυμίζω συγκεκριμένα την παράγραφο 16, όπου σημειώνονται τα εξής: ‘Εν εκ των κυρίων οργάνων εν τη Ιστορία της Οικουμενικής κινήσεως είναι το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών (ΠΣΕ). Παραλλήλως, υφίστανται και άλλοι διαχριστιανικοί οργανισμοί και περιφερειακά όργανα, ως η ‘Διάσκεψις των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών’ (ΚΕΚ), το ‘Συμβούλιον Εκκλησιών Μέσης Ανατολής’ (ΣΕΜΑ) και το ‘Παναφρικανικόν Συμβούλιον Εκκλησιών’. Ταύτα μετά του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών τηρούν σημαντικήν αποστολήν δια την προώθησιν της ενότητος του χριστιανικού κόσμου’.

    Την αποδοχή του όρου ‘Εκκλησία’, για τους ετεροδόξους και ιδιαίτερα για τους Προτεστάντες, συναντούμε κατά κόρον και στις παραγράφους 19 και 21, στο ίδιο Κείμενο. Η παραπάνω διατύπωση σημαίνει, ότι εμείς, ως Ορθόδοξη Εκκλησία, συμφωνούμε πως οι ετερόδοξοι αιρετικοί συμβάλλουν σημαντικά στην προώθηση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου! Από εδώ πιστοποιείται, ότι όσοι ψήφισαν και όσοι υπέγραψαν αυτό το Κείμενο, δεν συνειδητοποίησαν σίγουρα, ότι ‘ο Οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα’, κατά την χαρισματική εμπειρία του μακαριστού Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτη. Η θεμελιακή θέση του Οικουμενισμού είναι ο δογματικός πλουραλισμός. Αυτό σημαίνει, πρακτικά, την δογματικά νομιμοποιημένη συνύπαρξη διαφορετικών δογματικώς πίστεων. Όποιος αμφισβητεί τον δογματικό αυτό πλουραλισμό, χαρακτηρίζεται φανατικός και φονταμενταλιστής. Παράλληλα, οι Οικουμενιστές δεν επιτρέπουν αξιολογικές κρίσεις για την ορθότητα, την ανωτερότητα, ή την κατωτερότητα των διαφόρων θρησκειών. Στον Οικουμενισμό όλοι χωρούν. Γιατί η ενότητα σ’ αυτόν δεν εμποδίζεται από την ποικιλία των διαφορετικών πίστεων, πράγμα που είναι εκκλησιολογικά απαράδεκτο από Ορθόδοξη άποψη.

    Ως δογματολόγος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έχω την βαθύτατη πεποίθηση, ότι ο Οικουμενισμός είναι η μεγαλύτερη εκκλησιολογική αίρεση, αλλά και η επικινδυνότερη πολυαίρεση, που εμφανίστηκε ποτέ στην Ιστορία της Εκκλησίας. Και τούτο, γιατί ο Οικουμενισμός, εξ’ αιτίας του συγκρητιστικού χαρακτήρα του, συνιστά την πιο δόλια αμφισβήτηση της πίστεως της Εκκλησίας, αλλά και την πιο σοβαρή νόθευσή της. Αμβλύνει σε απαράδεκτο βαθμό την δογματική συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας και δημιουργεί σύγχυση γύρω από την ταυτότητα της Πίστεώς μας. Κενώνει πονηρά την ακεραιότητα της σώζουσας Πίστεως της Εκκλησίας –πράγμα που έχει ολέθριες σωτηριολογικές συνέπειες- με το να θεωρεί όλες τις θρησκευτικές πίστεις νόμιμες σωτηριολογικώς, όταν υποστηρίζει, ότι όλες οι ετερόδοξες και ετερόθρησκες πίστεις είναι οδοί, που οδηγούν στην ίδια σωτηρία.

    Αλλά, με όσα αντιφατικά, ως προς την Εκκλησιολογία, γράφονται στο Στ΄ Κείμενο, δίνεται η εντύπωση, ότι οι ετερόδοξοι χριστιανοί εμπαίζονται, αφού στην αρχή κατονομάζονται ως ‘ετερόδοξες εκκλησίες’, δηλαδή αιρετικοί, και στη συνέχεια ονομάζονται Εκκλησίες. Δεν επιτρέπεται να υποτιμούμε τη νοημοσύνη τους. Καταλαβαίνουν καλώς, ότι δεν τους αγαπούμε αληθινά, γιατί δεν τους λέμε την αλήθεια καθαρά. Τους λέμε ψέματα, πως είναι Εκκλησίες. Και με τον τρόπο αυτό δεν τους βοηθούμε, γιατί δεν τους καλούμε σε μετάνοια και άρνηση των δογματικών πλανών τους, ώστε να ενταχθούν στην μόνη αληθινή Εκκλησία, την Ορθόδοξη».

    Ο καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. κ. Κυριάκος Κυριαζόπουλος σε δημοσίευμά του, στις 26 Αυγούστου 2016, με τίτλο: «Αξιολόγηση της λεγομένης ‘Αγίας και Μεγάλης, ή Πανορθόδοξης Συνόδου’ της Κρήτης» παρατηρεί μεταξύ άλλων τα εξής: «Η Ψευδο-Σύνοδος της Κρήτης εισήγαγε ‘συνοδικώς’, δηλ. δεσμευτικά για τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες Εκκλησίες που συμμετείχαν, την Παναίρεση του Οικουμενισμού. Αυτή η Ψευδο-Σύνοδος συγκλήθηκε ουσιαστικά από το Υπουργείο Εξωτερικών  των ΗΠΑ δια στόματος της κυρίας Ελισάβετ Προδρόμου, αξιωματούχου του ίδιου Υπουργείου και Ειδικής Συμβούλου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην εν λόγω Ψευδο-Σύνοδο. Οι λόγοι για τους οποίους η λεγόμενη ‘Αγία και Μεγάλη ή Πανορθόδοξη Σύνοδος’ είναι Ψευδο-Σύνοδος είναι οι ακόλουθοι:

    Η Ψευδο-Σύνοδος αυτοαναγορεύθηκε σε ανώτατη αυθεντία σε θέματα πίστης, πράγμα το οποίο συνιστά αίρεση, ενώ η ανώτατη αυθεντία σε σχέση με το απλανώς θεολογείν ανήκει μόνο στο Σώμα της Εκκλησίας, (δηλ. στις Συνόδους των Συνοδικών Αρχιερέων), εφόσον οι αποφάσεις τους σε θέματα πίστης εκ των υστέρων εγκρίνονται από τους λοιπούς Αρχιερείς και γίνονται δεκτές από τους λοιπούς κληρικούς, τους μοναχούς και τους λαïκούς, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και το κοινό Ορθόδοξο Κανονικό Δίκαιο.

    Στις ‘συνοδικές’ αποφάσεις της η Ψευδο-Σύνοδος απαρνήθηκε την Ορθόδοξη μέθοδο επιστημονικής θεολογίας, και υιοθέτησε την αντιπατερική, ή μεταπατερική δαιμονική θεολογία, η οποία συνδυάζει την αλήθεια με το ψεύδος, ως μέθοδο δήθεν ‘Ορθόδοξης’ θεολογίας στα πλαίσια της Νέας Εποχής, καθ’ υπόδειξη του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ διά στόματος της ανωτέρω αναφερόμενης κυρίας Ελισάβετ Προδρόμου…

Η Παναίρεση του Οικουμενισμού εισήχθη ‘συνοδικώς’ μέσω της δογματικής απόφασης της Ψευδο-Συνόδου με τον τίτλο ‘Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον’. Αυτή η δογματική απόφαση αλλοιώνει δογματικά το άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως ‘Και εις το Πνεύμα το Άγιον…το εκ του Πατρός εκπορευόμενον’, ‘Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν’ και ‘Ομολογώ έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών’. Διότι: α) Αναγνωρίζει τον Παπισμό ως Εκκλησία εντασσόμενη στο ‘Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν’, χωρίς οι εκπρόσωποι και οι οπαδοί του να μετανοήσουν για τις πλάνες τους… β) Αναγνωρίζει, μαζί με τον Παπισμό, και τις λοιπές αιρέσεις, Μονοφυσίτες, Παλαιοκαθολικούς, Αγγλικανούς και λοιπούς Προτεστάντες ως Εκκλησίες εντασσόμενες στο ‘Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν’. γ) Αναγνωρίζει το ‘Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών’, τα κείμενά του και τους σκοπούς του…».

    Ο κ. Λάμπρος Σκόντζος, θεολόγος-συγγραφέας, μέλος της Συνοδικής Επιτροπής επί των αιρέσεων, και συνεργάτης του Γραφείου αιρέσεων της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, σε δημοσίευμά του στις 29 Νοεμβρίου 2018 με τίτλο: «Γιατί η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης δεν είναι Αγία και Μεγάλη», παρατηρεί μεταξύ άλλων τα εξής: «…Είναι [η Σύνοδος της Κρήτης] όμως πραγματικά ‘Αγία’ και ‘Μεγάλη’; Είναι ‘Σύνοδος’, η οποία συνεχίζει με ακρίβεια την δισχιλιόχρονη συνοδική παράδοση της Εκκλησίας μας; Για την συντριπτική πλειοψηφία του συνειδητού εκκλησιαστικού σώματος, δυστυχώς, όχι! Τα στοιχεία, τα οποία αποδεικνύουν ότι δεν υπήρξε ούτε άγια, ούτε μεγάλη, ούτε σύμφωνη με την συνοδική παράδοση της Εκκλησίας μας, είναι σαφέστατα και συνταρακτικά. Δεν είναι Άγια και Μεγάλη Σύνοδος διότι:

    1ον Συγκλήθηκε για να εξυπηρετήσει πολιτικές και γαιοστρατηγικές σκοπιμότητες. Οι έχοντες στοιχειώδη γνώση των σύγχρονων παγκοσμίων πνευματικών ανακατατάξεων, των γεωπολιτικών, γαιοστρατηγικών και οικονομικών στοχεύσεων από σκιώδη διεθνή κέντρα, είναι εύκολο να καταλάβουν ότι η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης υπήρξε πιστός θεράπων αυτών.

    2ον Δεν είναι η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης Άγια και Μεγάλη, διότι κύριος σκοπός της υπήρξε η ‘συνοδική’ κάλυψη – κατοχύρωση του Οικουμενισμού. Ο πραγματικός σκοπός της συγκλήσεως της ‘Συνόδου’ της Κρήτης δεν είναι άλλος, από την επισφράγιση και ‘συνοδική’ κατοχύρωση των οικουμενιστικών ανοιγμάτων της Ορθοδοξίας του 20ου αιώνα. …Είναι γνωστό πως τα τολμηρά, έως απαράδεκτα, οικουμενιστικά ανοίγματα των θιασωτών του Οικουμενισμού του 20ου αιώνα και των τελευταίων χρόνων, έτυχαν σκληρής κριτικής από ορθοδόξους και προκάλεσαν μεγάλες αναταράξεις και γι’ αυτό έπρεπε να αποστομωθούν. Να περιβληθούν οι επιλογές τους με ορθόδοξο μανδύα, να κατοχυρωθεί η λεγομένη ‘Οικουμενική Κίνηση’ συνοδικά, να αποστομωθούν οι επικριτές της από το κύρος μίας Πανορθοδόξου Συνόδου.

    3ον Η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης δεν είναι Άγια και Μεγάλη, διότι δεν κατέγνωσε καμιά αίρεση και ανεγνώρισε, εμμέσως, πλην σαφώς, εκκλησιαστική υπόσταση στις αιρετικές κοινότητες….

    4ον Η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης δεν υπήρξε Άγια και μεγάλη, διότι καταφρόνησε με τον πλέον προκλητικό τρόπο την συνοδική παράδοση της Εκκλησίας».

(Συνεχίζεται).

Δείτε σχετικά και:

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (8ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (7ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (6ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (5ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (4ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (3ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (2ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (1ον)