Κυριακή E΄ Ματθαίου

ΚΥΡΙΑΚΗ  Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ  ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Καί ἐλθόντι αὐτῷ...εἰς τήν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι...χαλεποί λίαν...».

Ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τῶν δαιμόνων εἶναι νά πείσουν τούς ἀνθρώπους ὅτι δέν ὑπάρχουν. Ἔτσι προσβάλλουν, σύμφωνα μέ τήν ἕξη τοῦ πάθους καί ἐπικρατοῦν καί ἐνεργοῦν τελικά στή ζωή μας.

Ἡ ἔφοδος τότε τῶν πονηρῶν λογισμῶν γίνεται ρεῦμα ποταμοῦ. Μέ αὐτούς ἀρχίζει ὁ μετεωρισμός πού γίνεται προσβολή, συνδυασμός, αἰχμαλωσία καί στή συνέχεια ἡ συγκατάθεση στήν ἁμαρτία, πού σάν πλημμύρα μέ μανιώδη κύματα σκεπάζει τήν καρδιά. Συνέπεια, ἡ δαιμονική αὐτή κατάσταση ὅπως ἀκούσαμε σήμερα, νά γεννᾶ τήν νύχτα τῶν παθῶν καί τό σκοτάδι τῆς ἅγνοιας· καί οἱ δαιμονόπληκτοι νά γίνονται ἐπιθετικοί, πολύ ἐπικίνδυνοι, ἀπόκοσμοι καί ἀκοινώνητοι πρός τούς ἄλλους. Σ’ αὐτή τή περίπτωση βασιλεύει στίς καρδιές των, ὁ ἀρχηγός τοῦ σκότους μέ πολλά-πολλά πονηρά πνεύματα(λεγεών) πού οὐρλιάζουν καί ζητοῦν νά ἀρπάξουν καί νά κατασπαράξουν κάθε δυστυχῆ ὅπου θά πέσει στήν παγίδα τους.

Ἐν τούτοις, χριστιανοί μου, ἄν κάποιοι παρεξέκλιναν καί βλάφθηκαν τά μυαλά τους, τό ἔπαθαν αὐτό ἐξαιτίας τῆς ἰδιομορφίας, τῆς ὑψηλοφροσύνης καί ἀμελείας των. Γιατί ἐκεῖνος πού ἀναζητᾶ τόν Θεό μέ ὑποταγή καί ἐρώτηση τῶν ἄλλων καί ταπεινοφροσύνη, δέν θά βλαφθεῖ ποτέ μέ τή Χάρη τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά σωθοῦν[1]. Ἐκεῖνον, ἁγία γερόντισσα, πού ζεῖ ὀρθά-ὀρθόδοξα καί ἐνεργεῖ ἄμεμπτα καί ἀπέχει ἀπό ἀνθρωπαρέσκεια, ἀκόμη κι ἄν προκαλέσει ἐναντίον του ἀναρίθμητους πειρασμούς, ὅλη ἡ φάλαγγα τῶν δαιμόνων δέν θά τόν βλάψει ὅπως λένε καί ἀπέδειξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες( βλ. Βίο Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, πού ἑορτάζουμε σήμερα).

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, μέ τό παράδειγμά του μᾶς διδάσκει-τονίζει, ὅτι οἱ ἀρετές πού ἐκδιώκουν τούς δαίμονες κάθε στιγμή εἶναι: ἡ ἐγκράτεια, ἡ ἀγρυπνία, ἡ σιωπή καί ἡ αὐτομεμψία δηλαδή ἡ ταπείνωση. Εἶναι περιεκτικές ἀρετές πού ὑποστηρίζουν ἡ μία τήν ἄλλη καί ἀπό αὐτές γεννιέται ἡ προσευχή πού ὁλοένα αὐξάνει καί καθιστᾶ τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Χριστοῦ φοβερό ὄπλο κατά τοῦ Ἑωσφόρου καί τῆς συνοδείας του καί τούς στέλνει στούς χοίρους γιά νά πνιγοῦν - ἀπωλεσθοῦν.

Ἀδελφοί μου, ἡ ἐνέργεια τῶν πονηρῶν πνευμάτων εἶναι ἡ ἀλαζονεία, ἡ ὑψηλοφροσύνη, ἡ ἀσχημοσύνη, ἡ δειλία, τό θράσος καί κάθε εἴδους κακία. Ἡ ἄκτιστος Ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ, ἀδρανοποιεῖ αὐτές τίς κακίες καί γίνεται φῶς, στούς θέλοντας, πού λάμπει στήν ψυχή καί ἐκδιώκει κάθε σκοτάδι. Προφανῶς, χριστιανοί μου καί ἡ ψυχή ἄν ἔχει διάκριση, ἀναγνωρίζει ἀπό τήν νοερή αἴσθηση, τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τά ξεχωρίζει ἀπό τά χαζά καί ἀνόητα παιχνίδια τοῦ Σατανᾶ. Αὐτά καί ἄλλα ὅμοια πνευματικά καί ἐξαίσια δῶρα τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀληθινή σοφία καί ἡ σωτηριώδης γνώση πού προξενοῦν τήν ἄνω μακαριότητα.

Δυστυχῶς κάποιοι ἄνθρωποι, ὅπως καί οἱ Γαδαρηνοί σήμερα, ἀρνοῦνται τήν πνευματική αὐτή δωρεά τοῦ Θεανθρώπου. Οἱ Γαδαρηνοί αὐτοί, ἀπειθείς, δέν φύλαξαν τήν ἀνθρωπιά τους, τήν ἀρχοντιά καί τήν εὐγένεια, τήν ὀρθόδοξη τάξη, ἀλλά ἐπαναστάτησαν καί ἀθέτησαν τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖον ἐπλάσθησαν ἀπό τόν Πλάστη Θεό. Ξέπεσαν ἀπό τήν τιμή πού εἶχαν καί ἔγιναν κάκιστο παράδειγμα πού συμπαρασύρουν τούς ἑκάστοτε ἀμελεῖς στήν ἔκπτωση· δαιμονάνθρωποι ὄντες δέν εἶναι μόνον ἀχρεῖοι καί ἄτιμοι ἀλλά καί ἐχθροί τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὀλέθριοι καί ἐχθρικότατοι. «...καί ἰδόντες αὐτόν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπό τῶν ὁρίων αὐτῶν».

Ἐν τούτοις, ἀδελφοί, δόξα σοι ὁ Θεός ἡ δική μας καί τῶν διδασκάλων μας ἀπόδειξις, ὄχι μόνον δείχνει ἔκπτωτο καί ἔσχατο καί πονηρό ὅλο τό δαιμονικό γένος, ὥστε νά μήν ὑπάρχει κοινωνία ποτέ καί συναναστροφή, ἀλλά καί νά καταπατεῖται στά πόδια μας πᾶσα ἡ δύναμη τῶν ἀνθρωποκτόνων καί ψευστῶν δαιμόνων καί δαιμονανθρώπων.

Ἀκούσατε γόητες καί πλάνοι· τό ἄσβεστο πῦρ ἔχει ἀναφθεῖ γιά τούς δαίμονες πού ἔχουν ἀμετάβλητη τήν ἕξη τῆς κακίας· ἐσεῖς λοιπόν ἀλλάξατε γνώμη στό ἐξῆς καί μετανοῆστε· φύγετε μακριά ἀπό τήν ἐθελοντική συμβίωσή σας μέ τούς πονηρούς ψεῦστες καί ἀνθρωποκτόνους.

Ἡ ἁμαρτία, ὡς ἀντίλογος δύναμη-παραφροσύνη, παραφρονεῖ μέσα στόν παραλογισμό καί στήν ἀστοχία τῆς ὑπαρξιακῆς προοπτικῆς. Ἔτσι βλέπουμε τόν φιλάμαρτο κόσμό μας νά βιώνει ἀδιάκοπα στήν κοινωνία τῶν μελῶν του, ὡς ἄστοχη κωμωδία ἤ ὡς ἀνόητη τραγωδία ἀκόμη καί ὡς ἐξαναγκαστική τυραννία, τήν κάθε στιγμή.

Ἡ λύτρωση ἀπό αὐτή τήν κατάσταση βρίσκεται στόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ καί εἶναι ἐφικτή μόνον στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διά τῶν ἁγίων μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν. Γενόμενος μέλος τοῦ θεανθρωπίνου ὀργανισμοῦ, ἤτοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὁ ἄνθρωπος σταδιακά, ἁγιάζεται ζῶντας μέ χαρά καί ἀγαλλίαση σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις, τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Ἐν μέσῳ δέ πάντων πρό πάντων καί διά πάντων αὐτῶν, ὁ Ἰησοῦς Χριστός «πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν»[2].

Ναί, ὁ «Πρωτότοκος», γιατί εἶναι τό πρῶτο ἀνθρώπινο ὄν στή γῆ πού ἀναστήθηκε γιά νά μήν πεθάνει ποτέ πλέον, ἀλλά νά ζεῖ αἰώνια. Ἦλθε σήμερα στή χώρα τῶν Γαδαρηνῶν καί ἐκδίωξε τόν ἀρχηγό τοῦ θανάτου, χαρίζοντας στούς πιστούς, καί εἰ δυνατόν στόν κόσμον ὅλον, τήν ἐλευθερία ἀπό τό πονηρό Πνεῦμα καί τό θανατηφόρο κακό πού αὐτό μεταδίδει σέ κάθε ἕνα ἀμελῆ πού τό προσεγγίζει καί τό ἐμπιστεύεται.

Στόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Σωτῆρα, ἡ Δόξα, τό Κράτος καί ἡ Βασιλεία εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

[1] (Α’ Τιμοθ.2,4)

[2] (Κολασ.1, 18)