Κυριακή Δ΄ Ματθαίου

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

«Ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ» (Ρωμ. 6, 18).

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος

«Κι ἔτσι, ἀφοῦ ἐλευθερωθήκατε ἀπό τήν ἁμαρτία, γίνατε δούλοι στήν ἀρετή», γράφει ὁ Ἀπόστολος στούς Ρωμαίους. Πῶς ὅμως ἐπιτεύχθηκε ἐκεῖνο; Τήν ἀπάντηση δίνει στόν προηγούμενο στίχο: «ὑπηκούσατε δέ ἐκ καρδίας εἰς ὄν παρεδόθητε τύπον διδαχῆς», δηλαδή ὑπακούσατε μέ τήν καρδιά σας στόν ἀκριβή κανόνα τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας πού σᾶς παραδόθηκε ἀπό ἐμᾶς τούς Ἀποστόλους. Ἐδῶ τίθεται τό μεγάλο καί σπουδαῖο θέμα τῆς Παράδοσης. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπανειλημμένως ἀναφέρεται στίς παραδόσεις πού παρέδωσε στούς Χριστιανούς καί τίς ὁποῖες πρέπει νά διαφυλάξουν. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως καί ὅλοι οἱ θεόπτες Προφῆτες, Ἀπόστολοι καί Πατέρες, παρέλαβαν ἀπό τόν Θεό τήν Ἀποκάλυψη καί τήν παρέδωσαν στούς μαθητές τους, φτάνοντας μέχρι τίς ἡμέρες μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Τό κέντρο αὐτῆς τῆς Παραδόσεως εἶναι ὁ τρόπος θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου· εἶναι ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμός καί ἡ θέωση. Εἶναι ὁ τρόπος καί ἡ μέθοδος τῆς σωτηρίας πού παραδίδεται ἀπό τόν θεούμενο πνευματικό πατέρα στό πνευματικό του παιδί.

Καί, ἀφοῦ συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος νά προτρέπει «νά προσφέρετε τά μέλη σας δοῦλα στήν ἐνάρετη ζωή γιά νά προοδεύετε στήν ἁγιότητα», θυμίζοντάς τους τήν προηγούμενη ζωή τους «ὅταν ἦταν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας καί ἐλεύθεροι ὡς πρός τή δικαιοσύνη», δηλαδή ζοῦσαν μέ τόση μεγάλη ὑπακοή στήν κακία, ὥστε νά εἶναι πλήρως ἀποξενωμένοι ἀπό τήν ἀρετή, θέτει ἕνα ἀμείλικτο ἐρώτημα, τό ὁποῖο διαπερνᾶ τούς αἰῶνες καί φτάνει μέχρι τή δική μας σύγχρονη, ταραγμένη ἐποχή: «Τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε, ἐφ’ οἷς νῦν ἐπαισχύνεσθε;» Ποιόν καρπό, ἀλήθεια, μαζέψατε τότε πού ζούσατε μακριά ἀπό τόν Θεό, μέσα στήν ἁμαρτία; Τί σᾶς ἀπέμεινε ἀπό ἐκεῖνες τίς ἐπιλογές, γιά τίς ὁποῖες τώρα, ὅταν συνέρχεστε καί μετανοεῖτε, αἰσθάνεστε ντροπή;

Ἕνας ἑρμηνευτής μᾶς προσφέρει μιά συγκλονιστική εἰκόνα γιά τό πῶς λειτουργεῖ ἡ ἁμαρτία. Μᾶς λέει ὅτι οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ἁμαρτάνουν, γίνονται σάν μισθοφόροι τοῦ διαβόλου. Καί τί κάνουν; Προβαίνουν σέ μιά παράλογη, σέ μιά καταστροφική ἀγοραπωλησία: «πωλοῦν τή σωφροσύνη τους γιά νά ἀγοράσουν τήν ἀκολασία, πωλοῦν τήν καλοσύνη τους καί παίρνουν ὡς ἀντάλλαγμα τή σκληρότητα». Γίνονται, ἔτσι, ἰδιοκτησία τῆς ἁμαρτίας. Πόσες φορές δέν τό βλέπουμε αὐτό γύρω μας, ἀλλά καί μέσα μας; Πωλοῦμε τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας γιά ἕνα πρόσκαιρο ξέσπασμα θυμοῦ. Πωλοῦμε τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς μας γιά μιά στιγμιαία σαρκική ἡδονή. Πωλοῦμε τήν ἀγάπη γιά τόν ἀδελφό μας στό βωμό τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς φιλαυτίας μας.

Καί ποιός εἶναι ὁ μισθός, ποιά εἶναι τά «ὀψώνια» πού μᾶς δίνει αὐτός ὁ σκληρός ἐργοδότης πού λέγεται ἁμαρτία; «Τά γάρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος», μᾶς λέει ὁ οὐρανοβάμων Παῦλος. Εἶναι ἕνας καρπός, πού ὁδηγεῖ τήν ψυχή στόν πνευματικό θάνατο, ἐκεῖ ὅπου ὁ ἄνθρωπος χάνει τήν κοινωνία του μέ τόν Θεό καί λησμονεῖ τόν Δημιουργό του. Ὁ πνευματικός θάνατος εἶναι ἡ φυσική συνέπεια, εἶναι τό «νόμισμα» μέ τό ὁποῖο πληρώνει ἡ ἴδια ἡ ἁμαρτία, ἐπειδή χωρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν Πηγή τῆς Ζωῆς.

Ἀγαπητοί μου, μέ τό ἅγιο Βάπτισμά μας νεκρωθήκαμε στήν σαρκική ζωή τῆς ἁμαρτίας καί ἀναγεννηθήκαμε ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι σέ μιά πνευματική καί ἁγία ζωή. Ἁμαρτάνοντας ὅμως μετά τό Βάπτισμα, μολύναμε τόν λευκό χιτώνα του καί ἰσχύει αὐτό πού λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος: «Σκύλος πού ἐπέστρεψε στό δικό του ξέρασμα καί τό γουρούνι, μετά τό λούσιμο, κυλιέται πάλι στόν βοῦρκο» (Β΄ Πετρ. 2,22). Μοναδικός τρόπος γιά τή σωτηρία μας καί τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ μετάνοια! Εἴθε νά ἐργαστοῦμε σέ αὐτήν.

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ