Ἡ περιπέτεια τῆς ἀλήθειας

 

Ἡ περιπέτεια τῆς ἀλήθειας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

   Εἶναι σπουδαῖο πρᾶγμα νὰ γνωρίζεις τὴν ἀλήθεια γιὰ κάποιο σοβαρὸ γεγονὸς καὶ νὰ τὴν ὑπερ­ασπίζεσαι μὲ θάρρος, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνόχων. Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν τὴν ὑπερασπίζονται, ἐνισχύοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐκείνους ποὺ τὴν καλύπτουν καὶ μὲ περισσὸ θράσος ἐπιδιώκουν τὴ συσκότισή της.

Ἀλήθεια, πόσο ταιριάζει σ’ ἕνα συνειδητὸ χριστιανὸ νὰ μὴ ὑπερασπίζεται τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ βρίσκει ἀνάπαυση στὸ ψεῦδος τῶν ἄλλων; Ὅταν μάλιστα οἱ ἄνθρωποι εὔκολα παρασύρονται καὶ γίνονται ὑπερασπιστὲς τοῦ ψεύδους; Ἀπέναντι στὴν ἀλήθεια ἡ σιωπὴ εἶναι κατακριτέα. Δὲν πρέπει νὰ κυριαρχεῖ τὸ σκότος τοῦ ψεύδους καὶ νὰ παραμένει σβηστὸ τὸ λυχνάρι τῆς ἀλήθειας.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς πίστης καὶ μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἐχθροί της ἔχουν αὐξηθεῖ. Τὸ παράδειγμα μᾶς τὸ δίνουν οἱ Ἀπόστολοι καὶ τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας ἔμπειρος ἐπίσκοπος ἔλεγε σχετικά: «Ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπτόητοι καὶ μὲ παρρησία ἔλεγαν πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς· “Οὐ δυνάμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνα ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε νὰ μὴ τὰ κηρύττουμε”. Αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ὑπερ­άσπιση τῆς ἀλήθειας, γιὰ τὴν ὁποία ὁδηγοῦνται στὸ μαρτύριο μέχρι θανάτου οἱ Ἅγιοι».

Τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα δὲν ὑπάρχει σὲ ὅλους τοὺς χριστιανούς. Στὴ θέση του εἶναι ἡ δειλία καὶ ὁ φόβος. Γνωρίζουν καὶ δὲν ὁμολογοῦν. «Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀδάπανη καὶ ἀνώδυνη μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ· τίποτε δὲν στοιχίζει νὰ ξέρεις καὶ νὰ μὴ ξέρεις, νὰ λὲς καὶ νὰ μὴ λές, νὰ πολεμᾶς καὶ νὰ μὴ κινδυνεύεις. Τὸ πιὸ ἀηδιαστικὸ γιὰ τὴν πίστη καὶ γιὰ τὴ μαρτυρία τῆς ἀλήθειας εἶναι νὰ εἶσαι οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, ἀλλὰ χλιαρός».

Στὴν ἐποχή μας οἱ ἐχθροὶ τῆς ἀλήθειας ἔχουν πληθυνθεῖ. Εἶναι οἱ ἀντίχριστοι ποὺ δὲν μποροῦν καὶ δὲν θέλουν νὰ δοῦν τὴν ἀλήθεια, παρόλο ποὺ μερικὲς φορὲς ἐμφανίζονται ὡς ὑπερασπιστές της. Τὸ κάνουν αὐτὸ, γιὰ νὰ διατηροῦν στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ τὰ ἀξιώματά τους καὶ τὴ θέση τους. «Εἶναι στ’ ἀλήθεια οἰκτροὶ καὶ τραγικοί». Τέτοιους ἀνθρώπους, δυστυχῶς, βλέπουμε καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι ποὺ ὑποστηρίζουν δῆθεν τὴν ἀλήθεια, καὶ τὴν ἀκρίβεια τῆς πίστεως, γιὰ νὰ καλύψουν τὸ ψεῦδος. Μιλᾶμε γιὰ μία δυναμικὴ ὑποκρισία ποὺ εἶναι καὶ μισητὴ καὶ ἐπικίνδυνη. «Νὰ βάζεις μπροστὰ τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ καλύψεις τὸ ψεῦδος. Νὰ δείχνεις ἅγιος, γιὰ νὰ σκεπάσεις τὴν ἀσέβειά σου· νὰ φωνάζεις τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ καλύψεις τὴν παρουσία τοῦ διαβόλου. Καὶ εἶναι πιὰ τόσο συνηθισμένο αὐτὸ στὸν καιρό μας, ποὺ μᾶς χρειάζεται πολλὴ προσοχὴ καὶ ἄσκηση, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ συνεννοηθοῦμε οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας. Ἔγινε τέχνη καὶ ἐπιστήμη, ἐπάνω στὴν ὁποία στηρίζεται ἡ μεγάλη κακία τοῦ αἰώνα, ἡ προπαγάνδα, ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ διπλωματία· Ποιά εἶναι τέλος πάντων ἡ ἀλήθεια;» τόνιζε μὲ πόνο ὁ ἔμπειρος ἐπίσκοπος.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ σέβεται τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀλήθεια τῶν κοινωνικῶν ὑποθέσεων, συχνὰ ἀντιμετωπίζει τὴν περιφρόνηση καὶ κάποτε καὶ τὸν χλευασμό. Δυστυχῶς, συν­εργοῦν καὶ μερικοὶ κληρικοὶ σ’ αὐτὴ τὴ δυσάρεστη τακτική. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐπικρίνουν τοὺς πάντες, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους!

Ἡ παρασιώπηση τῆς ἀλήθειας γιὰ τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἦθος ἑνὸς ἀνθρώπου εἶναι συχνὸ φαινόμενο στὶς διάφορες ἐκδηλώσεις τιμῆς ποὺ διοργανώνονται, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐπικήδειους λόγους ποὺ ἐκφωνοῦνται.

Ὅλοι εἶναι παρόντες καὶ ἀπουσιάζει μόνο ἡ ἀλήθεια. Ἂν ἡ ἱστορία στηριχθεῖ σ’ αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις, ἔχουμε παραπλάνηση καὶ βέβαια ὑποβάθμιση τῆς ἀξίας ποὺ ἔχουν τὰ ἱστορικὰ συμπεράσματα γιὰ πρόσωπα, πράγματα καὶ δραστηριότητες.

orthodoxostypos