Κλήσις των Πρωτοκορυφαίων (Β΄Ματθαίου)

ΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ(B’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Καί περιῆγεν ὅλην τήν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς…κηρύσσων…τό εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας…».

Ἦλθεν στόν κόσμον ὁ καταβάς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καί περιόδευε διδάσκων καί θεραπεύων τήν Πληγήν-τόν ἄνθρωπον. Συνήντησε σήμερα τούς Πρωτοκορυφαίους καί τούς κάλεσε στό Ἀποστολικό ἀξίωμα.

Ἐκεῖνοι, ἀφιέντες τά πλοῖα, τά δίκτυα καί τούς γονεῖς των, «ἠκολούθησαν αὐτῷ». Στό πεδινό ὄρος τοῦ κόσμου τούτου τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ σήκωσαν ψηλά τήν σημαῖα  τῆς καινούριας διδασκαλίας καί γνώσεως καί μέ τήν φωνή τῆς σοφίας τοῦ Λόγου, στήριξαν τήν Οἰκουμένη διδάσκοντας τούς ἀδελφούς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, γιά τούς ὁποίους ἐνηνθρώπησε καί ἦλθε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, τό Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας.

Ἀποκάλυψαν τόν σκοπόν τῆς θείας Οἰκονομίας, ὥστε οἱ θέλοντες, νά κατανοοῦν τίς θαυμαστές δωρεές τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ ὁδηγῶντάς τους στήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν Του. Εἶπεν ὁ Ἰησοῦς στόν κάθε ἕναν τῶν Ἀποστόλων: «μή φοβηθεῖς ἀπό ἐκείνους πού φθονοῦν τήν δύναμη τῶν λόγων σου καί διαστεβλώνουν κάθε θεία Γραφή γιατί αὐτοί εἶναι ἄδειοι, σαρωμένοι καί ἕτοιμοι γιά κατοικία τοῦ διαβόλου». Ὁ Θεός καταγράφει τά λόγια σου καί τόν κόπο σου στό βιβλίο τῶν ζώντων τῆς Βασιλείας Του καί δέν θά πάθεις βλάβη ἀπό αὐτούς. «...καί θρίξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μή ἀπόληται».

Προφανῶς, ἁγία γερόντισσα, καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἀνταποκρίθηκαν. «Ἰδού ὁ Θεός μου καί Κύριος εἶναι Σωτῆρας μου· θά ἔχω τήν πεποίθησή μου σ’ Αὐτόν, θά μέ σώσει καί δέν θά φοβηθῶ, γιατί ἡ δόξα μου καί ἡ ὕμνησή μου εἶναι ὁ Κύριος, καί Αὐτός ἔγινε Σωτῆρας μου. Δέν θά πάψω νά ἀναγγέλω τά ἔνδοξα ἔργα Του σέ ὅλη τη γῆ».

Καί ὁ Κύριος τούς φανέρωσε τήν δόξα τῆς βασιλείας Του νά ἔρχεται μέ δύναμη ἐνώπιόν των[1]. Ἐκεῖνοι ἐκήρυξαν πανταχοῦ, θυσιάζοντες τά πάντα καί τήν ζωή τους· ἀπεκάλυψαν στόν κόσμο τό μεγαλεῖο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί τήν καινούρια πραγματικότητα πού ἦλθε καί ἔφερε ὁ Θεάνθρωπος Διδάσκαλος καί Καθηγητής.

Εἶπαν στό κήρυγμα: «Ὅλες οἱ ἡμέρες, ὅλες οἱ νύκτες, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί μαζί τους ὁλόκληρη ἡ δημιουργία σπεύδουν πρός τήν ἔσχατη ἡμέρα, κατά τήν ὁποία θά τελειώσει τό μυστήριο αὐτοῦ τοῦ κόσμου καί τῆς ἀνθρώπινης Ἱστορίας».

Μετάνοια λοιπόν ἀδελφοί καί πίστη εἰς τόν Σωτῆρα Χριστό, ὅπου ὁ Υἱός θά φανερωθεῖ ὡς ὁ Κριτής ἐν δόξῃ καί δυνάμει, γι’ αὐτό ἐκείνη ἡ ἡμέρα ὀνομάζεται «ἡμέρα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου», «ἡμέρα Κυρίου», «ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ» καί «ἡμέρα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ»[2].

Ἐν τούτοις, παρ’ ὅλο πού ὁ Κύριος χάριν τῆς σωτηρίας μας, μᾶς ἄφησε στήν ἀβεβαιότητα περί τοῦ χρόνου τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του, δέν ἔκανε τό ἴδιο μέ τά σημεῖα πού θά προηγηθοῦν αὐτῆς καί θά σηματοδοτήσουν τήν ἐγγύτητα τῆς ἐλεύσεώς Του. Αὐτά τά σημεῖα εἶναι: τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου σέ ὅλα τά ἔθνη, σέ ὅλη τήν κτίση, ἡ μεταστροφή τοῦ Ἰσραήλ στόν Χριστό Ἰησοῦ, ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου, σεισμοί, πόλεμοι, ἐπαναστάσεις, λιμοί, λοιμοί, ἀναταραχή τόσο ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους ὅσο καί στή φύση, ἐμφανῆ σημεῖα στόν οὐρανό.

Ἡ ἀκηδία καί ἡ πετρωμένη ἀναισθησία τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς τοῦ Νῶε[3] καί ἡ βορβορώδης ἀσχημοσύνη τῆς ἐποχῆς τοῦ Λώτ ἔτσι ὅπως ἀκριβῶς περιγράφεται στήν ἁγία Γραφή, ἔτσι θά γίνει καί κατά τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου.

Ζῶντας μ’ αὐτήν τήν συμβουλή τοῦ Σωτῆρος Θεανθρώπου, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι πού ἐκλήθησαν σήμερα, τήν παραδίδουν μέ μεγάλο ζῆλο· γι’ αὐτό καί ἀπευθυνόμενοι στούς χριστιανούς, ἀλλά καί στούς ἀπίστους λέγουν: «…ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου ἤγγικε»[4], «πάντων δέ τό τέλος ἤγγικε»[5], «ἐσχάτη ὥρα ἐστι»[6].

Ἐπίσης μετέδωσαν, τήν Ὀρθοδοξία, καί στούς ἔχοντες τήν ἀποστολικήν διαδοχήν «τρόπῳ καί θρόνῳ». Ἡ κήρυξη τοῦ Εὐαγγελίου σ’ ὅλα τά ἔθνη θά προκαλέσει ἤ καλύτερα ἀποτελεῖ σημάδι τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου, σύμφωνα καί μέ τά λόγια Του: «… κηρυχθήσεται τοῦτο τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας ἐν ὅλῃ τῇ Οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσι, καί τότε ἤξει τό τέλος»[7].

Αὐτό σημαίνει, χριστιανοί μου, ὅτι τό Εὐαγγέλιο θά τό γνωρίσουν μέν ὅλα τά ἔθνη[8], ὄχι ὅμως και ὅτι ὅλοι θά τό ἀσπαστοῦν. Τοῦτο καταδεικνύεται ἀπό τά παρακάτω: «εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσι»[9]. Καί τοῦτο σημαίνει, μαρτυρία περί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τοῦ λυτρωτικοῦ κατορθώματος τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, περί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί περί ὁλόκληρης τῆς θαυμαστῆς οἰκονομίας τῆς σωτηρίας ἐν Αὐτῇ.

Ὡς ἐκ τούτου, κανείς δέν θά μπορέσει νά πεῖ: «δέν γνώριζα γιά τόν Χριστό καί γιά τήν ἁγία Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία Του». Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί σήμερα διδάσκει καί ὁμολογεῖ· μάθετε πάντες ἄνθρωποι ὅπου γῆς· ὁ Θεός δέν μᾶς βλέπει μέσα ἀπό τά τραύματα καί τά λάθη μας, ἀλλά ἀπό τό φῶς πού ὁ Ἴδιος ἔβαλε στήν ψυχή μας.

Εἶναι λοιπόν τό Φῶς πού δέν χάνεται ὅσο κι ἄν σκοτεινιάσει ὁ δρόμος. Ὁ Τριαδικός Θεός καί ὁ Σωτῆρας Χριστός δέν μᾶς θεωρεῖ ποτέ «λίγους» καί μᾶς ἀναμένει διά τῆς μετανοίας· διαφορετικά, χανόμαστε.

Καί μεῖς, ἀδελφοί, ἄς παραδώσουμε ὁλοκληρωτικά τούς ἑαυτούς μας στόν Ἰησοῦ, τόν Κύριο καί Θεό μας.

Σ’ Αὐτόν ἡ Δόξα καί ἡ Βασιλεία καί ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

[1](Μάρκ. 9, 1)

[2](Λουκ.17,22), (Β’ Πέτρ.3,10), (B’ Θεσ/κεῖς 2,2), (Β’ Κορινθ. 1, 14).

[3](Ματθ.24, 37-39)

[4](Ἰακ. 5, 7)

[5](Α’ Πέτρ.4, 7)

[6](Α’ Ἰωάν.2, 18)

[7](Ματθ. 24,14)

[8](Ρωμ.11,25)

[9](Ματθ. 24,14)