Ο Οικουμενικός Πατριάρχης σε Παπική Θεία Λειτουργία για την επέτειο εκλογής του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄

……αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα……

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, το απόγευμα του Σαββάτου, 9 Μαΐου 2026, μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα, μετέβη στον ΡΚαθολικό Ναό του Αγίου Πνεύματος στο Harbiye, όπου παρέστη στη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε για την πρώτη επέτειο από την εκλογή της Α.Α. του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄, κατά την οποία μίλησε επικαίρως στην αγγλική, κατόπιν παρακλήσεως του Νουντσίου του Βατικανού στην Τουρκία Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Marek Solczynski.

Με τον Παναγιώτατο παρακολούθησαν την Θεία Λιτουργία και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Κρήνης κ. Κύριλλος, και Προύσης κ. Ιωακείμ, καθώς και ο Ιερολ. Πατριαρχικός Διάκονος κ. Φώτιος Πουλόπουλος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, κατά την ομιλία του, υπογράμμισε τη σημασία της ενότητας των Χριστιανών, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εκλογή του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄.

Ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα. Όπως τόνισε, «τα πολλά ορόσημα που έθεσαν οι προκάτοχοί μας στην πορεία της αγάπης και της αλήθειας διαμόρφωσαν μία ζώσα συνείδηση κοινής κλήσεως και κοινού πεπρωμένου».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πρόσφατη αποστολική επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ στην Τουρκία, η οποία συνέπεσε με τη συμπλήρωση 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας και με τη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Παναγιώτατος υπογράμμισε ότι η κοινή αυτή παρουσία «δεν αποτελεί απλώς μία πράξη ιστορικής ευλαβείας, αλλά μία βαθιά θεολογική διακήρυξη ότι το Σύμβολο της Νικαίας παραμένει ζωντανός δεσμός κοινωνίας».

Παράλληλα, επεσήμανε ότι η επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της Εκκλησίας, αλλά συνδέεται άμεσα με την ειρήνη στον κόσμο. «Η ενότητα δεν είναι μόνο μία εκκλησιαστική ελπίδα, αλλά μία οδός προς τη μεταμόρφωση του κόσμου», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία συγκρούσεων, αλλά καρπός κοινωνίας, δικαιοσύνης και της χάριτος του Θεού».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επανέλαβε επίσης την κοινή έκκληση υπέρ της ειρήνης, επισημαίνοντας ότι «σε πολλές περιοχές του κόσμου οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων ανθρώπων», ενώ κάλεσε πολιτικούς ηγέτες και καλοπροαίρετους ανθρώπους να εργασθούν «ώστε να τερματισθεί αμέσως η τραγωδία του πολέμου».

Κλείνοντας, εξέφρασε τις αδελφικές ευχές του προς τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, υπογραμμίζοντας ότι «η φωνή του έχει καταστεί για πολλούς μία ηθική πυξίδα μέσα σε έναν κατακερματισμένο κόσμο», και ευχήθηκε ο Αναστάσιμος φωτισμός να συνεχίσει να καθοδηγεί τη διακονία του «ως σημείο ελπίδος για ολόκληρη την ανθρωπότητα».

(Φωτογραφία: Νίκος Παπαχρήστου)

orthodoxianewsagency

……………………………….

His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew Homily, Holy Mass “Pro Pontifice”, May 9, 2026

 

Your Excellency, dear Archbishop Marek Solczynski, Apostolic Nuncio,

Yours Eminences and Excellencies,

Reverend Fathers,

Ladies and Gentlemen,

Dear brothers and sisters in Christ,

Christ is Risen!

During this paschal season, we greet you with this ancient and ever-new proclamation of joy in the Risen Lord. Although this year we were not all blessed to celebrate the “Feast of Feasts” together in its fullness, we are nevertheless gathered once more in spirit and in faith, and we proclaim with the Apostle Paul: “Now Christ has been raised from the dead, the first fruits of those who have fallen asleep. For since through a man came death, also through a man came the resurrection of the dead” (1 Corinthians 15:20–21).

It is a particular joy today to join the Roman Catholic community in Istanbul in marking the first anniversary of the election of His Holiness Pope Leo XIV, our dear brother in Christ. We can hardly believe how swiftly time has passed since the repose in the Lord of Pope Francis, for whom we continue to pray. May his memory be eternal!

Looking back over this past year, we can only give thanks to God for the deepening rapprochement that continues to inspire our two Sister Churches of Rome and Constantinople. This irreversible path, which began in 1964 with the prophetic encounter between Pope Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras, has profoundly shaped the journey of reconciliation on which we continue to walk with hope, trust, and perseverance in God. The many milestones set by our predecessors along this path of charity and truth have formed a living consciousness of shared vocation and common destiny, which continues to sustain and inspire our dialogue today.

In such a special way, we reflect this evening on the recent apostolic visit of His Holiness Pope Leo XIV to Türkiye. As we know, this visit was marked by a profound double commemoration: the 1700th anniversary of the First Ecumenical Council of Nicaea, and the patronal feast of the Ecumenical Patriarchate, celebrating the memory of the Holy Apostle Andrew the First-Called. This raises a fundamental question for our ecumenical pilgrimage: what does such a moment signify for the journey we share?

We speak intentionally of a “pilgrimage,” for it is by pilgrimage that our relationship was renewed in Jerusalem; it is by pilgrimage that we went together to İznik—ancient Nicaea—to proclaim the faith of the Church with “one voice and one heart.”

This joint commemoration stands as a moment of profound ecclesial and spiritual significance for the relationship between the Catholic and Orthodox Churches. By returning together to the very wellspring of their shared faith—the confession of the consubstantiality of the Son with the Father—we bear witness to a unity that, though wounded in history, has never been entirely lost. This act of common remembrance is not a mere gesture of historical piety, but a deeply theological affirmation that the Creed of Nicaea remains a living bond of communion, calling both Churches to rediscover one another in the truth they already share.

In this sense, Nicaea is not only a memory, but a horizon: a point of spiritual orientation from which the path toward the restoration of full communion can be discerned anew. As the Gospel reminds us, Christ himself prayed “that they may all be one; as you, Father, are in me and I in you, that they also may be in us” (John 17:21). In echoing this prayer at Nicaea, together with the many Christian leaders who joined this solemn occasion, we offered a renewed prophetic sign to the world: that reconciliation is not an abstract ideal, but a living vocation entrusted to the Churches, so that their unity may become a credible witness to the truth and love revealed in Christ.

Allow us to repeat what we declared together: “The goal of Christian unity includes the objective of contributing in a fundamental and life-giving manner to peace among all peoples. Together we fervently raise our voices in invoking God’s gift of peace upon our world. Tragically, in many regions of our world, conflict and violence continue to destroy the lives of so many. We appeal to those who have civil and political responsibilities to do everything possible to ensure that the tragedy of war ceases immediately, and we ask all people of good will to support our entreaty.”

The pursuit of Christian unity is therefore not inward-looking, but profoundly outward-facing: it is a mission for the life of the world. It is a concrete and necessary contribution to reconciliation among peoples, to the healing of divisions, and to the cessation of violence. In a time when war and conflict continue to wound the human family, this shared appeal resounds as both a moral and spiritual summons—to leaders, to communities, and to all people of goodwill—to labor tirelessly so that the tragedy of war may cease.

The more the Churches draw closer to one another in truth and love, the more credible and effective their witness for peace becomes. Thus, unity is not only an ecclesial hope, but a path toward the transfiguration of the world, where peace is not merely the absence of conflict, but the fruit of communion, justice, and the grace of God at work in human hearts.

Dear sisters and brothers in Christ,

On this day, as we celebrate the first anniversary of the election of His Holiness Pope Leo XIV, we continue to pray for our dear brother in Christ. His voice has become for many a moral compass in a fractured world, grounded in the truth of Christ’s teaching. May the light shining from the empty tomb continue to illumine our path and remain a sign of hope for all humanity. We pray that the Lord grant Pope Leo many years in good health, strengthened by his grace, so that his ministry may continue to grow and to inspire many.

Christ is Risen!

 

……………………………..

Εξοχότατε, αγαπητέ Αρχιεπίσκοπε Μάρεκ Σολτσίνσκι, Αποστολικό Νούντσιο,

Εξοχότατε και Εξοχότατε,

Σεβασμιότατοι  Πατέρες,

Κυρίες και Κύριοι,

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ,

Χριστός Ανέστη!

Κατά τη διάρκεια αυτής της πασχαλινής περιόδου, σας χαιρετάμε με αυτή την αρχαία και πάντα νέα διακήρυξη χαράς εν Κυρίω Αναστάντος. Αν και φέτος δεν είχαμε όλοι την ευλογία να γιορτάσουμε μαζί την «Εορτή των Εορτών» στην πληρότητά της, είμαστε ωστόσο συγκεντρωμένοι για άλλη μια φορά εν πνεύματι και εν πίστεως, και διακηρύττουμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «Τώρα ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, η απαρχή των κεκοιμημένων· επειδή, μέσω ανθρώπου, ήρθε ο θάνατος, έτσι και μέσω ανθρώπου έγινε η ανάσταση των νεκρών» (Α΄ Κορινθίους 15:20-21).

Είναι ιδιαίτερη χαρά σήμερα που συμμετέχουμε στην Ρωμαιοκαθολική κοινότητα στην Κωνσταντινούπολη για να τιμήσουμε την πρώτη επέτειο της εκλογής της Αυτού Αγιότητας Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, του αγαπημένου μας αδελφού εν Χριστώ. Δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος από την εν Κυρίω κοίμηση του Πάπα Φραγκίσκου, για τον οποίο συνεχίζουμε να προσευχόμαστε. Ας είναι αιωνία η μνήμη του!

Κοιτάζοντας πίσω στο περασμένο έτος, δεν μπορούμε παρά να ευχαριστήσουμε τον Θεό για την εμβάθυνση της προσέγγισης που συνεχίζει να εμπνέει τις δύο Αδελφές Εκκλησίες μας, της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης. Αυτή η μη αναστρέψιμη πορεία, η οποία ξεκίνησε το 1964 με την προφητική συνάντηση μεταξύ του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, έχει διαμορφώσει βαθιά το ταξίδι της συμφιλίωσης στο οποίο συνεχίζουμε να πορευόμαστε με ελπίδα, εμπιστοσύνη και επιμονή στον Θεό. Τα πολλά ορόσημα που έθεσαν οι προκάτοχοί μας σε αυτή την πορεία της φιλανθρωπίας και της αλήθειας έχουν διαμορφώσει μια ζωντανή συνείδηση ​​κοινής κλίσης και κοινού πεπρωμένου, η οποία συνεχίζει να στηρίζει και να εμπνέει τον διάλογό μας σήμερα.

Με έναν τόσο ιδιαίτερο τρόπο, αναλογιζόμαστε απόψε την πρόσφατη αποστολική επίσκεψη της Αυτού Αγιότητας του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στην Τουρκία. Όπως γνωρίζουμε, η επίσκεψη αυτή σημαδεύτηκε από μια βαθιά διπλή εορτή: την 1700ή επέτειο της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας και την πολιούχο εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που τιμά τη μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου. Αυτό εγείρει ένα θεμελιώδες ερώτημα για το οικουμενικό μας προσκύνημα: τι σημαίνει μια τέτοια στιγμή για το ταξίδι που μοιραζόμαστε;

Μιλάμε σκόπιμα για «προσκύνημα», διότι μέσω του προσκυνήματος ανανεώθηκε η σχέση μας στην Ιερουσαλήμ· μέσω του προσκυνήματος πήγαμε μαζί στο Ιζνίκ -την αρχαία Νίκαια- για να διακηρύξουμε την πίστη της Εκκλησίας με «μία φωνή και μία καρδιά».

Αυτή η κοινή εορτή αποτελεί μια στιγμή βαθιάς εκκλησιαστικής και πνευματικής σημασίας για τη σχέση μεταξύ της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επιστρέφοντας μαζί στην ίδια την πηγή της κοινής τους πίστης - την ομολογία της ομοούσιας φύσης του Υιού με τον Πατέρα - μαρτυρούμε μια ενότητα που, αν και τραυματισμένη στην ιστορία, δεν έχει χαθεί ποτέ εντελώς. Αυτή η πράξη κοινής μνήμης δεν είναι μια απλή χειρονομία ιστορικής ευσέβειας, αλλά μια βαθιά θεολογική επιβεβαίωση ότι το Σύμβολο της Νίκαιας παραμένει ένας ζωντανός δεσμός κοινωνίας, καλώντας και τις δύο Εκκλησίες να ανακαλύψουν ξανά η μία την άλλη στην αλήθεια που ήδη μοιράζονται.

Υπό αυτή την έννοια, η Νίκαια δεν είναι μόνο μια ανάμνηση, αλλά ένας ορίζοντας: ένα σημείο πνευματικού προσανατολισμού από το οποίο μπορεί να διακριθεί εκ νέου η πορεία προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας. Όπως μας υπενθυμίζει το Ευαγγέλιο, ο ίδιος ο Χριστός προσευχήθηκε «για να είναι όλοι ένα· όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος με μένα και εγώ ενωμένος με εσένα, ώστε και αυτοί να είναι ενωμένοι με εμάς» (Ιωάννης 17:21). Απηχώντας αυτή την προσευχή στη Νίκαια, μαζί με τους πολλούς Χριστιανούς ηγέτες που συμμετείχαν σε αυτή την επίσημη περίσταση, προσφέραμε ένα ανανεωμένο προφητικό σημάδι στον κόσμο: ότι η συμφιλίωση δεν είναι ένα αφηρημένο ιδανικό, αλλά μια ζωντανή κλήση που έχει ανατεθεί στις Εκκλησίες, έτσι ώστε η ενότητά τους να γίνει μια αξιόπιστη μαρτυρία της αλήθειας και της αγάπης που αποκαλύφθηκε στον Χριστό.

Επιτρέψτε μας να επαναλάβουμε αυτό που δηλώσαμε μαζί: «Ο στόχος της χριστιανικής ενότητας περιλαμβάνει τον στόχο της θεμελιώδους και ζωογόνου συμβολής στην ειρήνη μεταξύ όλων των λαών. Μαζί υψώνουμε ένθερμα τις φωνές μας επικαλούμενοι το δώρο της ειρήνης του Θεού στον κόσμο μας. Δυστυχώς, σε πολλές περιοχές του κόσμου μας, οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων πολλών. Απευθύνουμε έκκληση σε όσους έχουν αστικές και πολιτικές ευθύνες να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να διασφαλίσουν ότι η τραγωδία του πολέμου θα σταματήσει αμέσως και ζητούμε από όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης να υποστηρίξουν την έκκλησή μας».

Η επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας δεν είναι επομένως εσωστρεφής, αλλά βαθιά στραμμένη προς τα έξω: είναι μια αποστολή για τη ζωή του κόσμου. Είναι μια συγκεκριμένη και απαραίτητη συμβολή στη συμφιλίωση μεταξύ των λαών, στην επούλωση των διαιρέσεων και στην παύση της βίας. Σε μια εποχή που ο πόλεμος και οι συγκρούσεις συνεχίζουν να πληγώνουν την ανθρώπινη οικογένεια, αυτή η κοινή έκκληση αντηχεί ως ηθική και πνευματική πρόσκληση - προς τους ηγέτες, τις κοινότητες και όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης - να εργαστούν ακούραστα ώστε να σταματήσει η τραγωδία του πολέμου.

Όσο περισσότερο οι Εκκλησίες πλησιάζουν η μία την άλλη εν αληθεία και αγάπη, τόσο πιο αξιόπιστη και αποτελεσματική γίνεται η μαρτυρία τους για την ειρήνη. Έτσι, η ενότητα δεν είναι μόνο μια εκκλησιαστική ελπίδα, αλλά μια πορεία προς τη μεταμόρφωση του κόσμου, όπου η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία σύγκρουσης, αλλά ο καρπός της κοινωνίας, της δικαιοσύνης και της χάρης του Θεού που εργάζεται στις ανθρώπινες καρδιές.

Αγαπητές αδελφές και αδελφοί εν Χριστώ,

Την ημέρα αυτή, καθώς γιορτάζουμε την πρώτη επέτειο της εκλογής της Αυτού Αγιότητας Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, συνεχίζουμε να προσευχόμαστε για τον αγαπητό μας αδελφό εν Χριστώ. Η φωνή του έχει γίνει για πολλούς ηθική πυξίδα σε έναν διασπασμένο κόσμο, βασισμένη στην αλήθεια της διδασκαλίας του Χριστού. Είθε το φως που λάμπει από τον άδειο τάφο να συνεχίσει να φωτίζει το μονοπάτι μας και να παραμένει σημάδι ελπίδας για όλη την ανθρωπότητα. Προσευχόμαστε ο Κύριος να χαρίσει στον Πάπα Λέοντα πολλά χρόνια με καλή υγεία, ενισχυμένο από τη χάρη Του, ώστε η διακονία του να συνεχίσει να αναπτύσσεται και να εμπνέει πολλούς.

Χριστός Ανέστη!