«Κρεῖσσον ἡμέρα μία…»: Γιατί ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός προτιμά την Πάφο από τις τιμές της Αρχιεπισκοπής

«Κρεῖσσον ἡμέρα μία…»: Γιατί ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός προτιμά την Πάφο από τις τιμές της Αρχιεπισκοπής

Η φράση του Ψαλμού —«ἐξελεξάμην παραρριπτέσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον ἢ οἰκεῖν ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν»— δεν αποτελεί απλώς έναν ποιητικό λόγο της Αγίας Γραφής. Είναι μια στάση ζωής. Ένα μέτρο επιλογών. Ένα κριτήριο αλήθειας.

Στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα, το νόημα αυτού του στίχου φαίνεται να αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα μέσα από τη στάση του Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός. Σύμφωνα με όσα λέγονται, του προτάθηκε να μεταβεί στην Αρχιεπισκοπή, με όλες τις ανέσεις που αυτό συνεπάγεται: διαμονή σε σουίτα, υπηρεσιακό αυτοκίνητο με οδηγό, διάκονο στη διάθεσή του, πλήρη μισθό, τιμές και προνόμια.

Εξωτερικά, μια τέτοια πρόταση μοιάζει τιμητική. Για πολλούς θα ήταν ίσως και επιθυμητή. Όμως το ερώτημα δεν είναι τι προσφέρεται — αλλά τι σημαίνει.

Διότι η Αρχιεπισκοπή δεν είναι απλώς ένας χώρος διοικητικής εξουσίας. Είναι πρωτίστως πνευματικό κέντρο. Και εκεί ήδη διαμένει ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, ο οποίος κατά καιρούς έχει βρεθεί στο επίκεντρο δημόσιων συζητήσεων και επικρίσεων. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η επιλογή της συνύπαρξης δεν είναι απλώς πρακτική — είναι και ηθική.

Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός φαίνεται να απαντά όχι με λόγια, αλλά με στάση: επιλέγει να παραμείνει στην Πάφο. Κοντά στο ποίμνιό του. Κοντά στους απλούς ανθρώπους. Εκεί όπου η ζωή δεν έχει πολυτέλεια, αλλά έχει αλήθεια.

Διότι τι αξίζει περισσότερο;

Η άνεση ή η συνείδηση;

Η τιμή ή η ειρήνη της καρδιάς;

Το «παραρριπτέσθαι» του ψαλμού δεν σημαίνει εξευτελισμό. Σημαίνει ταπείνωση εκούσια. Σημαίνει να διαλέγεις τη θέση που σε κρατά κοντά στον Θεό, ακόμη κι αν είναι η πιο αφανής. Αντίθετα, τα «σκηνώματα ἁμαρτωλῶν» δεν αναφέρονται μόνο σε πρόσωπα, αλλά σε καταστάσεις όπου η αλήθεια θολώνει και η δικαιοσύνη υποχωρεί.

Η επιλογή, λοιπόν, δεν είναι γεωγραφική — είναι πνευματική.

Ο ιεράρχης που μένει κοντά στο ποίμνιο του, που ζει απλά, που συναναστρέφεται τους πιστούς του όχι ως άρχοντας αλλά ως ποιμένας, ενσαρκώνει το ήθος της Ορθόδοξης παράδοσης. Όχι της εξουσίας, αλλά της διακονίας. Όχι της επίδειξης, αλλά της θυσίας.

Και ίσως τελικά, αυτό να είναι το πραγματικό μήνυμα του ψαλμού:

Ότι η αξία της ζωής δεν μετριέται με προνόμια, αλλά με παρουσία.

Όχι με το πού βρίσκεσαι, αλλά με το πώς ζεις.

Και πως, πράγματι,

είναι προτιμότερο να ζει κανείς ταπεινά, κοντά στον Θεό και στους ανθρώπους, παρά να απολαμβάνει τιμές σε έναν χώρο όπου η αλήθεια δοκιμάζεται.

Λαός της Πάφου