Προσοχή εἰς τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀσεβῶν

Προσοχή εἰς τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀσεβῶν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Συχνὴ εἶναι ἡ ἀπογοήτευση ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ μέχρι χθὲς τοὺς γνωρίζαμε καὶ εἴχαμε καλὴ γνώμη γι’ αὐτοὺς καὶ τελικὰ ἀποδεικνύεται ὅτι εἴχαμε πέσει ἔξω στὶς ἐκτιμήσεις μας. Δὲν εἴχαμε γνωρίσει τοὺς ἀληθινοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τοὺς ὑποκριτές. «Πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα», ὅπως λέει ὁ λαός. Κι ἂν εἴχαμε ἐμπιστοσύνη σ’ αὐτοὺς καὶ τηρούσαμε τὶς συμβουλές τους γιὰ τὴ λύση διαφόρων προβλημάτων μας, τότε ἡ πικρία μας εἶναι μεγάλη κι ἔχει τραγικὰ ἀποτελέσματα. Οἱ πληγὲς ποὺ μᾶς γεμίζει ἡ διαπίστωση τῆς θλιβερῆς πραγματικότητας, δύσκολα θεραπεύονται.

  Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι σύνηθες στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, γιατί εἶναι προσφιλὴς ἡ τακτικὴ τῶν χριστιανῶν νὰ ἐπαινοῦν πρόσωπα ποὺ δὲν τοὺς εἶναι γνωστά, ἀλλὰ ἁπλῶς εἶχαν ἀκούσει θετικὲς κρίσεις καὶ διηγήσεις ἀπὸ τρίτους ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν ἐντυπωσιαστεῖ ἀπὸ κάποια ἔργα τους, ποὺ εἶχαν κάνει πρὸς τὸ θεαθῆναι. Οἱ πληροφορίες ὅμως αὐτὲς εἶναι ἐπισφαλεῖς καὶ παραπλανητικές. Ἐὰν δὲν ὑπάρχει προσωπικὴ ἐπικοινωνία μὲ κάποιο πρόσωπο καὶ στηριζόμαστε μόνο στὶς κρίσεις ἄλλων, ἡ γνώση μας εἶναι ἐλλιπής.

  Τὰ παραδείγματα εἶναι πολλὰ καὶ πληγώνουν τοὺς καλοπροαίρετους καὶ ἀγαθοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας. Σημειώνουμε μερικά, γιὰ νὰ περιορίσουμε τὴν παραπλάνηση πιστῶν ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τῶν ἀσεβῶν, ποὺ ἐμφανίζονται ὡς εὐσεβεῖς.

 Πολλὲς φορὲς βλέπουμε κάποιον ἀρχιερέα νὰ λειτουργεῖ καὶ ἐντυπωσιαζόμαστε ἀπὸ τὰ λαμπρὰ καὶ πολυτελῆ ἄμφιά του, ἀπὸ τὴν ὡραία φωνή του, τὴ ρητορική του δεινότητα, τὴν εὐγένεια, ὅταν μοιράζει τὸ ἀντίδωρο καὶ τὶς πληθωρικὲς εὐχές του.

  Ἔχουμε καλὴ ἰδέα γιὰ τὸ συγκεκριμένο πρόσωπο, χωρὶς νὰ ἔχουμε μάθει τὸ παρελθόν του, γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει μετανοήσει, δὲν γνωρίζουμε τὸ παρόν του, ὅπου ἐκτὸς τοῦ ναοῦ εἶναι ἀπαράδεκτο, γιατὶ ἡ συμπεριφορά του, οἱ ἐπιθυμίες του, οἱ σκέψεις του καὶ προπαντὸς τὰ ἔργα του δὲν ταιριάζουν μὲ τὴν ἀρχιερατική του ἰδιότητα.

  Τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ μὲ ἕνα κληρικό, ὁ ὁποῖος ξέρει νὰ ὑποκρίνεται, νὰ ἐμφανίζεται ὡς ἐνάρετος καὶ νὰ διδάσκει αὐτά, ποὺ ποτὲ ὁ ἴδιος δὲν τήρησε στὴ ζωή του. Καὶ ὅμως αὐτὸς ἔγινε κληρικὸς καὶ ἀκούστηκε τὸ βροντῶδες «ἄξιος» κατὰ τὴ χειροτονία του, συγκίνησε τὸ πλῆθος, τὸ ὁποῖο ὅμως πολὺ γρήγορα σκανδαλίστηκε καὶ ἔχασε τὴν ἐμπιστοσύνη του σ’ αὐτόν. Γιατί ἔγινε αὐτό; Ἁπλὰ ὁ κληρικὸς ὡς λαϊκὸς ζοῦσε, ὅπως ὅλοι οἱ κοσμικοί, χωρὶς πνευματικὰ βιώματα καὶ χωρὶς φόβο Θεοῦ. Ὅταν πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ γίνει ἱερέας, φόρεσε τὸ ἔνδυμα τῆς ὑποκρισίας καὶ μεταμορφώθηκε σὲ εὐλαβέστατο ὑποψήφιο, ποὺ ἔχει ἐπικοινωνία μὲ κάποιον ἐνάρετο γέροντα, ὁ ὁποῖος τὸν προέτρεψε νὰ ἱερωθεῖ, γιὰ νὰ προσ­φέρει στὴν Ἐκκλησία μὲ τὰ πολλὰ χαρίσματα ποὺ ἔχει. Θὰ εἶναι εὐλογία γιὰ τὸν τόπο, ποὺ θὰ ὑπηρετήσει, θὰ ὁδηγηθοῦν πολλοὶ στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ἐξασφαλίσουν τὴ σωτηρία ἐξαιτίας του κ.λπ. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ ὑποκρισία δὲν εἶναι εὔκολη καὶ εὐχάριστη συμπεριφορά, γρήγορα ὁ «ἄξιος» κληρικὸς ἐμφανίζεται μὲ τὸ πραγματικό του πρόσωπο καὶ ἡ σκανδαλώδης ἐμφάνισή του ἀπογοητεύει καὶ προκαλεῖ ὄχι μόνο τοὺς πιστούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς κοσμικούς, οἱ ὁποῖοι, παρόλο ποὺ εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, δὲν ἐπιθυμοῦν ἕνα τέτοιον κληρικό, ποὺ βεβηλώνει τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς Πατρίδας.

  Τὰ ἴδια ἀποτελέσματα παρατηρεῖ κανεὶς καὶ ἀπὸ ἕνα μοναχό, ποὺ δέχτηκε τὸ ράσο ἀπὸ ἀνώριμο καὶ ἀσταθῆ ἐνθουσιασμό, μετὰ ἀπὸ «πνευματικὴ» καθοδήγηση κάποιου ἱερομονάχου, ποὺ ἐπίσης ἦταν ἐπιπόλαιος καὶ δὲν εἶχε φόβο Θεοῦ, ἀλλὰ ἤθελε νὰ ἔχει ὑποτακτικὸ καὶ νὰ ὁλοκληρώνει τὶς ἐπιλογές του, ποὺ δὲν εἶχαν ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὶς μοναχικὲς ἀρετές, δηλαδὴ τὴν παρθενία, τὴν ἀκτημοσύνη καὶ τὴν ὑπακοή.

  Τὴν ἴδια ἐσφαλμένη γνώμη ἔχουμε καὶ γιὰ «πιστοὺς» κι ἐνάρετους λαϊκούς, γιατί τοὺς βλέπουμε τακτικὰ στὸ ναὸ νὰ συμμετέχουν στὶς διάφορες δραστηριότητες τῆς ἐνορίας καὶ νὰ ἔχουν καλὲς σχέσεις μὲ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ παραμένουν μὲ τὶς ἁμαρτωλές τους συνήθειες, χωρὶς νὰ ἐπιλέγουν τὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ χωρὶς ἀγώνα γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν.

  Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀναφερόμενος στὰ κριτήρια, μὲ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ κρίνουμε ἕνα ἄνθρωπο, γιὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὴν παραπλάνηση καὶ τὸ σκανδαλισμό, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μένουμε ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὶς ἀδυναμίες τοῦ λαοῦ, τονίζει: «Μὴ σχηματίζεις γνώμη ἀπὸ τὰ φυσικὰ χαρακτηριστικὰ ἑνὸς ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν προαίρεσή του, ὄχι ἀπὸ τὴν ἐξωτερικὴ ὄψη, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ διάθεσή του. Καὶ ὄχι μόνο ἀπὸ τὴ διάθεσή του, ἀλλὰ νὰ ἐξετάζεις καὶ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς του». Καὶ γιὰ τὰ χαρακτηριστικὰ καὶ τὶς ἀδυναμίες τοῦ λαοῦ λέει: «Ἂν ρωτοῦσε κανεὶς τί τέλος πάντων εἶναι ὁ λαὸς θὰ ἀπαντήσουμε: Ἕνα πλῆθος θορυβῶδες καὶ ταραγμένο, ποὺ ἀποτελεῖται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ παράλογους ἀνθρώπους, ποὺ παρασύρεται εὔκολα ἀπὸ τὰ κοινωνικὰ ρεύματα, ποὺ ἐπικρατοῦν κάθε φορὰ καὶ ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἄτομα μὲ διαφορετικὴ καὶ ἀντίθετη γνώμη.

  Χρειάζεται ἐγρήγορση, γιὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὴν παραπλάνηση καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅτι οἱ πρῶτες ἐντυπώσεις δὲν ἔχουν πάντα σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα.

orthodoxostypos