Γιατί ο Ιώβ είπε: Καταραμένη η ημέρα που γεννήθηκα;

                                                                             ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ 174η Πώς πρέπει να εννοούμε αυτό που ειπώθηκε για τον Ιώβ· «καταραμένη η ημέρα που γεννήθηκα»;

   Καταριέται ο Ιώβ την ημέρα της γέννησής του και τα άλλα, όχι τόσο γιατί υπέφερε από τις ανυπόφορες πληγές του, αλλ’ επειδή ο νους του κλονιζόταν από τη σκέψη, μήπως άραγε έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο παράβασης, ώστε να κίνησε τόσο μεγάλη οργή του Θεού εναντίον του· δηλαδή: «Σε τέτοιο σημείο παρέκλινα από τις δεσποτικές εντολές, ώστε να μου διαφύγει βέβαια εμένα το μέγεθος του κακού, και να παροξύνω σε τέτοιο βαθμό τη μακροθυμία και φιλανθρωπία του Θεού, ώστε και να κριθώ εγώ τόσης οργής ένοχος και να υφίσταμαι τόσο μεγάλες τιμωρίες;». Καταραμένη να είναι η ημέρα εκείνη· η κατάρα γίνεται όχι γιατί αγανακτούσε για όσα κακά έφερε, αλλά γιατί θρηνούσε και έκλαιγε για τη λύπη που νόμιζε ότι προκάλεσε στον Θεό.

Και αυτό το παριστάνει με σαφήνεια η Δεσποτική φωνή προς αυτόν μ’ αυτά που λέγει· «Νομίζεις πως γι’ άλλο λόγο τα έκανα αυτά σε σένα, κι όχι για ν’ αποδειχθείς δίκαιος;»· αντί δηλαδή να πει: «Τα πάθη στα οποία επέτρεψα ν’ αγωνισθείς δεν είναι πληρωμή για τα αμαρτήματά σου, αλλά γύμνασμα βέβαια της αρετής, που προξενούν όμως αμοιβή με έπαθλα και στεφάνια μεγαλύτερα από τους πόνους και τα πλήγματά σου. Δεν είναι λοιπόν ξέσπασμα της οργής μου που παρεχώρησα να υποβληθείς σε τόσες τιμωρίες, αλλά για να φανεί πολύ πιο λαμπρότερη η αρετή σου και να αναδειχθείς σε όλα νικητής και τροπαιούχος εναντίον του κοινού εχθρού του ανθρώπου».

Καταριέται λοιπόν την ημέρα της γέννησής του, όχι απλώς γι’ αυτό, αλλ’ επειδή κατά την ημέρα αυτή με λαμπρές συνεστιάσεις δεξιωνόταν τους φίλους και τους συγγενείς, και ήταν φυσικό οι καλεσμένοι του να ψυχαγωγούνταν με τερπνά κι ευχάριστα θεάματα και τραγούδια που τέρπουν την ακοή και τα μάτια (γιατί όταν οι συμποσιαστές είναι βασιλιάδες, είναι φυσικό να έχουν θέση κι αυτά στο συμπόσιο)· γι’ αυτό επομένως τον τάραζαν οι σκέψεις, μήπως αυτά τα απεχθανόταν ο Θεός και κίνησαν την οργή του εναντίον του. Γι’ αυτό καταριέται την ημέρα της γέννησής του, δηλαδή την ημέρα κατά την οποία άφησε τη δύναμη της ψυχής του και την περισυλλογή στον εαυτό του να διαχέεται στην τρυφή και να παρασύρεται στις επιπόλαιες αυτές ηδονές. Κι αν πρόφερε με τα χείλη την κατάρα, για να μην φανεί στους πολλούς ότι ήταν αναίσθητος στη φοβερή εκείνη συμφορά που υπέφερε, να μη σκεφθούμε τίποτε που δεν ταιριάζει· γιατί εκστομίζει την κατάρα όχι για ένα πράγμα που υπήρχε, αλλά που έγινε και δεν υπήρχε πια· και η κατάρα έκανε φανερά και το μέγεθος της συμφοράς και τη συναίσθηση των οδυνηρών, και αυτόν που καταριόταν δεν τον παρουσίαζε ένοχο καμιάς παράβασης.

Γιατί η αγανάκτησή του στρεφόταν εναντίον πραγμάτων που δεν υπήρχαν. Κι αν κάποιος πει, ότι το είπε επειδή θυμήθηκε και τη Δεσποτική απόφαση, δεν οδηγείται μακριά από γνώμη αρεστή στο Θεό. Ποιας απόφασης; Εκείνης που έβγαλε εναντίον της Εύας, όταν εκείνη έκανε κοινωνό της απάτης της τον Αδάμ. Γιατί τότε ήταν που λέγει, «Με λύπες θα γεννάς τα παιδιά σου», φορτώνοντας τη γέννηση του ανθρώπου με λύπες και οδύνες, και την κατάρα, το γεγονός από όπου πήγαζαν ελπίδες χαράς, να συνοδεύεται από σκληρή ανυπόφορη λύπη. Σ’ αυτή τη λύπη μεταφέροντας τη σκέψη του ο Ιώβ, θαυμάζει κατά κάποιο τρόπο την απόφαση και υμνεί τον Κύριο, λέγοντας: Πράγματι είναι καταραμένη η ημέρα κατά την οποία, προκαλώντας ο άνθρωπος τις ωδίνες τοκετού της μητέρας του, έρχεται προς το φως του ήλιου.

ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΑ ΑΜΦΙΛΟΧΙΑ Γ’ – Ε.Π.Ε, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1997 – ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:  Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ https://www.entaksis.gr/job_katarameni_mera/