Τὸ ξυπνητήρι τῆς πρωτοχρονιᾶς
Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος
Χρόνος, καλοί μου φίλοι, εἶναι πολὺ ἁπλὰ αὐτὸ τὸ τρίπτυχο: Παρελθόν, παρὸν καὶ μέλλον. Καὶ πρωτοχρονιά; Μία νέα ἀρχή, ἕνα καινούργιο ξεκίνημα, μία ἀκόμη ἀνατολὴ στὴ ζωή μας. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ σκεφτοῦμε καὶ νὰ ἀξιολογήσουμε καλύτερα αὐτὸ τὸ παρελθόν, τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τῆς ζωῆς μας. Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε σ’ αὐτήν. Γιὰ νὰ κατορθώσουμε τὸ ἀνώτερο, τὸ καλύτερο, κι ἐν τέλει τὸν σκοπό της.
Βλέπετε εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι ποὺ στέκονται στὸ παρελθόν! Ποὺ ζοῦν μὲ τὶς ἀναμνήσεις.
Θυμοῦνται κάποιες καλὲς στιγμὲς ἢ κάποια θλιβερὰ γεγονότα. Κλαῖνε καὶ
μεμψιμοιροῦν ἢ καὶ πανηγυρίζουν ἀκόμη γιὰ κάποιες παλιὲς ἐπιτυχίες. Δηλαδὴ μὲ ὅ,τι
θυμοῦνται, χαίρονται ἢ θλίβονται! Καὶ μένουν ἐκεῖ «κολλημένοι», χάνοντας
κυριολεκτικὰ τὸ «τώρα», καὶ ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ μέλλον σὰν νὰ μὴ ὑπάρχει γι’ αὐτούς!
Ἔ, λοιπόν, γι’ αὐτοὺς ἔρχεται ἡ πρωτοχρονιά, γιὰ νὰ τοὺς
πεῖ πὼς τίποτα δὲν χάθηκε. Νὰ τοὺς δώσει ἐλπίδα. Νὰ τοὺς γεμίσει αἰσιοδοξία, γιὰ
νὰ προχωρήσουν καὶ νὰ παλέψουν. Καὶ τότε, σίγουρα, τὸ μέλλον θὰ εἶναι καλύτερο.
Ἤ, στὴν περίπτωση ποὺ θέλγονται ἀπὸ τὶς παλιὲς ἐπιτυχίες, ὅτι μποροῦν νὰ ἔλθουν
καὶ νέες, ἂν θελήσουν νὰ ἀγωνιστοῦν.
Ἄλλοι πάλι ζοῦν μὲ τὸ «τώρα»! Εἶναι οἱ ὀπαδοί, θὰ λέγαμε,
τοῦ «φάγωμεν πίωμεν αὔριο γὰρ ἀποθνήσκομεν». Νὰ φᾶμε καὶ νὰ πιοῦμε, γιατί αὔριο
θὰ πεθάνουμε! Ἔχουν κόψει τὶς ρίζες τους μὲ τὸ παρελθόν. Ὁπότε καὶ δὲν
διδάσκονται ἀπ’ αὐτό. Μὲ ἀποτέλεσμα τὸ «τώρα» νὰ γίνεται ὅλο καὶ πιὸ δύσκολο
γι’ αὐτούς. Εἶναι ἑπόμενο νὰ μὴ ἔχουν προοπτικές. Κανένα στόχο γιὰ τὸ μέλλον.
Κανένα ὅραμα. Ἀδρανοῦν τελείως γι’ αὐτό. Τὰ θυσιάζουν ὅλα στὸ σήμερα. Εἶναι
πραγματικὰ κοντόφθαλμοι. Ὁπότε τὸ «σήμερα» καὶ τὸ «τώρα» γίνεται σαφῶς πιὸ
δύσκολο. Καὶ στὸ τέλος χάνεται κι αὐτὸ καὶ πολὺ γρήγορα μάλιστα!
Σ’ αὐτοὺς ἡ πρωτοχρονιὰ ἔρχεται σὰν ράπισμα, γιὰ νὰ τοὺς ξυπνήσει ἀπ’ αὐτὴ
τὴ λάθος στάση ζωῆς, καὶ νὰ τοὺς δείξει ὅτι πρέπει νὰ βγοῦν ἀπ’ αὐτὸ τὸ τέλμα
καὶ νὰ προχωρήσουν δυναμικὰ μπροστά. Νὰ κερδίσουν ἀληθινὰ τὴ ζωή. Νὰ πορευτοῦν
στὸ πραγματικὰ καλύτερο, τὸ ἀνώτερο, τὸ οὐράνιο.
Ὑπάρχουν ἀκόμη κι ἐκεῖνοι ποὺ ζοῦν μὲ τὸ μέλλον μόνο!
Πλάθουν ἄπιαστα ὄνειρα γι’ αὐτό. Ἀπ’ τὸ πρωὶ ὥς τὸ βράδυ σχεδιάζουν! Ναί, αὐτὴ
εἶναι ἡ δουλειά τους καὶ καμμιὰ ἄλλη! Δηλαδή, δὲν κάνουν κάτι, γιὰ νὰ τὰ ἐπιτύχουν
αὐτά. Ἀδρανοῦν τελείως. Τοὺς ἀρκεῖ ποὺ… ὀνειρεύονται! Καὶ ἀφοῦ χάνουν μὲ αὐτὸ τὸν
τρόπο τὸ τώρα, τὸ σήμερα καὶ τὸ παρόν, ἄραγε μὲ ποιὸν τρόπο θὰ κερδίσουν τὸ
μέλλον; Φυσικὰ εἶναι καὶ ἀπροσγείωτοι! Γιατί δὲν λογαριάζουν τὶς διδαχὲς τοῦ
παρελθόντος.
Λοιπόν, ἡ πρωτοχρονιὰ γιὰ αὐτοὺς ἔρχεται, γιὰ νὰ τοὺς προσγειώσει. Καὶ νὰ
τοὺς πεῖ ὅτι μὲ ὄνειρα μόνο, τίποτα δὲν κατορθώνεται. Χρειάζονται καὶ ἡ δράση, ὁ
ἀγώνας, ἡ ἐνεργοποίηση καὶ ἡ πλήρης ἀξιοποίηση τοῦ «τώρα».
Τελικὰ ἡ ἀρχὴ τοῦ χρόνου, τοῦ κάθε χρόνου, ποὺ κάθε φορὰ ἐμφανίζεται μὲ τοὺς
τόσους πανηγυρισμοὺς καὶ τὰ τραγούδια μας, ἔρχεται, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὅτι πρέπει νὰ
δένεται τὸ παρελθὸν μὲ τὸ μέλλον. Νὰ μὴ προχωροῦμε χωρὶς τὶς ἐμπειρίες μας,
χωρὶς νὰ εἶναι δάσκαλός μας πολύτιμος τὸ παρελθόν. Καὶ τὰ δύο δέ, παρελθὸν καὶ
μέλλον, φτιάχνουν σωστὰ τὸ παρόν. Τὸ σήμερα. Τὸ τώρα. Τὴν κάθε στιγμή.
Τὰ μηνύματα αὐτὰ τῆς πρωτοχρονιᾶς, πραγματικὰ εἶναι σπουδαῖα. Ἂν τὰ
νοιώσουμε καὶ τὰ ἐφαρμόσουμε, σίγουρα θὰ προχωρήσουμε μπροστά, δηλαδὴ θὰ
προοδεύσουμε, θὰ ἐπιτύχουμε τοὺς στόχους μας, θὰ ἀνέβουμε, θὰ κερδίσουμε τὴ
ζωή. Καὶ τὸ ὅτι πᾶμε καλὰ σ’ αὐτό, θὰ τὸ νοιώθουμε. Καὶ μάλιστα καθημερινά. Δὲν
χρειάζεται νὰ κάνουμε κάτι ἄλλο.
Εὔχομαι, καλοί μου φίλοι, ὁ κάθε χρόνος καὶ βέβαια τὸ 2026, νὰ μᾶς ἀνεβάζει
μὲ τὴν καθημερινή μας δράση στοὺς ἀνώτερους αἰθέρες, μέσα ἀπ’ τὶς ἐμπειρίες τοῦ
παρελθόντος καὶ τὰ σχέδιά μας γιὰ τὸ μέλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου