Νεομάρτυς ̉Ιωάννης ὁ ἐξ ̉Αγράφων (7 ̉Ιανουαρίου)

Νεομάρτυς ῞Αγιος ̉Ιωάννης ὁ ἐξ Ἀγράφων

(7 ̉Ιανουαρίου)

   ῾Ο Νεομάρτυς Ιωάννης ο εξ Αγράφων είναι Άγιος τῆς Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο οποίος κατήγετο ἀπό τά Άγραφα καί συγκεκριμένα, ἀπό τόν οἰκισμό Κλιματάκι τοῦ χωριοῦ Μάραθος Αργιθέας Καρδίτσης. Αργότερα λόγω οικονομικών δυσμενῶν συνθηκῶν αναγκάστηκε να μετοικίσει στην Αδριανούπολη και να υπηρετεῖ τις θρησκευτικές ανάγκες των πιστών της περιοχής ὡς ἱερομόναχος. Εκεί ἐργάστηκε μετά ζήλου γιά να διαφυλάξει τό ποίμνιόν του ἀπό τόν έξισλαμισμό. Καθημερινά νουθετοῦσε καί συμβούλευε τούς πιστούς νά προσεύχονται, να βοηθοῦν τούς ἀναγκεμένους ἀδελφούς τους καί γενικά νά ἐκτελοῦν τά θρησκευτικά τους καθήκοντα. ῞Ολα αὐτά ἔγιναν αἰτία κάποιοι φανατικοί Μουσουλμάνοι νά τόν βάλουν διαβάλουν, μαζί με άλλους δεκαέξι ἱερεῖς, στόν πασά τῆς ̉Αδριανούπολης ὅτι ἤθελαν νά βαπτίσουν ἕνα Τουρκόπουλο Χριστιανό. Ο πασάς, ὅταν ἄκουσε τίς κατηγορίες κάλεσε τούς ἱερείς νά ἀλλαξοπιστήσουν, ἄν θέλουν νά ζήσουν γιατί ἀλλιῶς θά τούς βασάνιζε καί καί τελικά θά τούς θανάτωνε. ῞Οταν αὐτοί ἀρνήθηκαν νά ἀλλαξοπιστήσουν ἀφοῦ τούς βασάνισε τούς φυλάκισε κάτω ἀπό ἄθλιες συνθήκες κι ὅταν πείστηκε ὅτι δέν ἀρνοῦνται τό Χριστό ἔδωσε διαταγή νά τούς ἀποκεφαλίσουν.

   Σύμφωνα μέ τόν Κώδικα τῆς Μονῆς Δουσίκου, τόν ἅγιο ῾Ιερομάρτυρα ̉Ιωάννη τόν ἀποκεφάλισαν, στίς 7  ̉Ιανουαρίου τοῦ 1460, δηλαδή 7 χρόνια μετά τήν ἄλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μαζί μέ δεκαέξι ἄλλους ἱερεῖς. Τήν τιμία κάρα του τήν πήραν, δίνοντας χρήματα σέ Τούρκους στρατιώτες, συγγενεῖς του καί τήν μετέφεραν στήν ῾Ιερά Μονή Δουσίκου,  ὅπου φυλάσσεται ὡς πολύτιμος θησαυρός.

   Στόν τόπο, ὅπου γεννήθηκε οἱ πατριῶτες του ἔκτισαν στό ὄνομά του περεκκλήσιο τοῦ ὁποίου τά θυρανοίξια ἔγιναν τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2019.

   Στόν κώδικα τῆς Μονῆς Δουσίκου ἀναφέρονται ἀπό τόν ἱερομόναχο Χατζη-Γεράσιμο τά παρακάτω θαύματα:

   1ο. ῾Η κάρα του ὑπῆρχε ἀνάμεσα σέ ἄλλες κάρες, ἀδελφῶν τῆς Μονῆς Δουσίκου, στό παρεκκλήσι τῶν ῾Αγίων Πάντων, χωρίς νά γνωρίζουν οἱ μοναχοί ποιά ἀπό αὐτές ἦταν. Κάποια φορά διαπίστωσαν ὅτι μία κάρα ἐξέπεμπε μέσα στή νύχτα ἕνα φῶς πολύ διαφορετικό ἀπό τό συνηθισμένο, ἔμοιαζε οὐράνιο. ῎Εβγαλαν μία-μία τις κάρες καί διαπίστωσαν ὅτι ἦταν ἐκείνη τοῦ ῾Ιερομάρτυρα ̉Ιωάννη.

   2ο. ̉Ακόμη ἕνα θαῦμα περιγράφει ὁ Χατζη-Γεράσιμος στό κώδικα: «Δέν μπορῶ νά ἀποσιωπήσω ὅτι καί κατά τό τρέχον ἔτος 1839 ̉Ιουνίου 25 ἤμουν ἔγκλειστος ἔσωθεν τοῦ μοναστηρίου μαζί μέ τόν συνάδελφόν μου κυρ ῾Ιερώνυμον, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀσθενής καί κλινήρης, διότι πρήσθηκαν τά πόδια του ἀπό δύο πληγές πού εἶχε, ἀκόμα δέν εἶχε οὔτε ἄνεση ἤ ἡσυχίαν. Οἱ ἄλλοι πατέρες εἶχαν κατέβει στά λιβάδια ἀπό τόν Μάιο. Τέλεσε ἁγιασμό ἔχοντας μπροστά του τήν κάρα τοῦ ἁγίου ̉Ιωάννου, ἤπιε ὁ π. ῾Ιερώνυμος καί οἱ δύο παρεκαλέσαμε τόν ἅγιο νά φέρει τήν ἴαση. ῾Η ἀπάντηση ἦρθε ἄμεσα. Τά πόδια τοῦ π. ῾Ιερώνυμου ξεπρήσθηκαν καί οἱ πληγές του θεραπεύτηκαν».

   ῾Η μνήμη τοῦ ῾Ιερομάρτυρος ῾Αγίου ̉Ιωάννου τοῦ ἐξ  ̉Αγράφων ἐορτάζεται στίς 7  ̉Ιανουαρίου.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν Νεομάρτυρα ῞Αγιον ̉Ιωάννην τὸν ἐξ Ἀγράφων

Ποίημα Γεωργίου Μηλίτση, διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλ­μὸς ρμβ´ (142ος), εἶτα ὁ χορὸς σὲ  Ἦχον δ´ λέγει τὸ Θεὸς Κύριος,… (τετράκις) καὶ τὰ παρόντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ...

Τῷ Ἰωάννῃ οἱ πιστοὶ νῦν προσδράμωμεν,* καὶ ἱκετεύσωμεν αὐτὸν ταπεινῶς καὶ ἐν δάκρυσι,* κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς·* Ἅγιε βοήθησον τοὺς ἀχρείους ἱκέτας,* σπεῦσον ἀπολλύμεθα ὑπὸ πλήθους πταισμάτων,* μὴ ἀποστρέψῃς σοὺς δούλους κενούς,* σὲ γὰρ προστάτην κεκτήμεθα ἅπαντες.

Δόξα Πατρί ... Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῶν Ἀγράφων τὸν γόνον,* Θεσσαλίας ἀγλάϊσμα,* καὶ Μονῆς Δουσίκου τὸ κλέος* Ἰωάννην τιμήσωμεν·* ἀθλήσας γὰρ λαμπρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ,* θαυμάτων ἀνεδείχθη ἡ πηγή,* καὶ λυτροῦται ἐκ κινδύνων παντοειδῶν,* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας·* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,* δόξα τῷ σὲ δωρήσαντι ἡμῖν,* πρέσβυν ἀκοίμητον.

Καὶ νῦν...  Θεοτοκίον.

Ο

ὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέ­ρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σού˙* σοὺς γὰρ δούλους σώ­ζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δει­νῶν. 

Εἶτα τὸν Νʹ (50ος) Ψαλμόν (χύμα) καὶ ἀκολουθοῦν αἱ ᾨδαὶ τοῦ Κανόνος.^[1] 

ᾨδή α´.  ῾Υγράν διοδεύσας…

Ῥ

υσθῆναι κινδύνων πολυειδῶν,* καὶ πάσης κακίας θλίψεως τε καὶ συμφορᾶς,* πρὸς σὲ καταφεύγω Ἰωάννη,* τῶν Ὀρθοδόξων τὸ μέγα προπύργιον.

Τὰ πάθη συνέχουσι θαυμαστέ,* ἐμὲ τὸν ἀχρεῖον ὡς καὶ τύψεις παντοειδεῖς,* διό σοι προσπίπτω Ἰωάννη,* καὶ ἐκζητῶ ταῖς λιταῖς σου, μακάριε.

Ὑπὲρ ἐκζητούντων σὴν ἀρωγήν,* ἱκέτευσον μάκαρ τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγόν,* καὶ τοῖς ἀσθενοῦσι Ἰωάννη,* τὴν θεραπείαν παράσχου τρισόλβιε.

Θεοτοκίον.

Χ

αῖρε, Πανάχραντε Μαριάμ,*  ̉Αγγέλων ἡ δό­ξα* καὶ ἀνθρώπων ἡ χαρμονή,* δεόμεθά σου ἀπαύ­στως οἱ  ἀχρείοι,* ὑπὲρ  ἡ­μῶν τὸν Υἱὸν Σου, ἱκέτευε.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψίδος.

Ἰσχυράν σε ἐλπίδα καὶ ἱερὰν ἄγκυρα,* ἔχομέν σε ὦ Ἰωάννη πάντες οἱ Ἕλληνες,* διὸ ἡμεῖς ταπεινῶς,* σοὶ καταφεύγομεν πόθῳ,* καὶ τὴν σὴν βοήθειαν* πάντες αἰτούμεθα.

Τῆς Μονῆς τοῦ Δουσίκου φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος,* μάκαρ Ἰωάννη ἐδείχθης* καὶ καταφύγιον,* τῶν δὲ ἀλγούντων πιστῶν,* ἡ ἰσχυρὰ προστασία,* καὶ τῆς νεολαίας* ἅγιον πρότυπον.

Ὀρθοδόξων τὸ κλέος καὶ ἱερὸν καύχημα,* πάτερ Ἰωάννη κατέστης ἐσχάτοις ἔτεσι,* σῶσον λιταῖς σου, σοφέ,* πρὸς τὸν οἰκτήρμονα Κτίστην,* τοὺς σοι καταφεύγοντας* ἐκ πάσης θλίψεως.

Θεοτοκίον.

Π

ροστασίαν οὐκ ἔχω παρ̉  οὐδενός, ῎Αχραντε,* διὸ σοι καταφεύγω ὁ τάλας,* Κόρη πανύμνητε,* καὶ ταπεινῶς ἐκζητῶ * τὴν σὴν βοήθειαν, Μῆτερ,* ἣν σὺ παράσχου, Δέσποινα,* τάχος ἱκέτῃ Σου. 

Διάσωσον,* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου Ἰωάννη,* ὅτι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύγομεν,* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία.

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία…

Πρεσβείαν τὴν σὴν κατέχοντες μακάριε,* ἐκ παγίδων ἐχθροῦ σωζόμεθα ἱκέτες σου, ἐκτενῶς βοῶμέν σοι·* ̉Ιωάννη σπεῦσον βοήθησον,* καὶ ἐκ νόσων λύτρωσον ἡμᾶς, τοὺς πόθῳ προσφεύγοντας τῇ κάρᾳ σου.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.

Δίδου πᾶσι μακάριε, τοῖς πιστῶς προστρέχουσι πρὸ τῆς κάρας σου, ὑγείαν ἀδιάπτωτον, Ἰωάννη Ἀγράφων τὸ γέννημα.

Ἐμπεσὼν εἰς τοὺς ὄνυχας, τοῦ νοητοῦ δράκοντος ὁ πανάθλιος, καὶ βοήθειαν οὐ κτώμενος, σοὶ προσφεύγω Ἰωάννη πάντιμε.

Τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον,* ταῖς λιταῖς σου ̉Ιωάννη διάλυσον,* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνασον,* τῶν ἐμῶν πταισμάτων ἀξιάγαστε. 

Θεοτοκίον.

Θ

εοτόκε πανάχραντε,* τὸν υἱὸν σου σκέπε καὶ διαφύ­λαττε* καὶ τὸ στόμα μου διάνοιξον,* τοῦ δο­ξάζειν Σε Θεοκοινώνητε.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.

Λύτρωσον ἡμᾶς,* ἐκ κινδύνων Ἰωάννη σοφέ,* καὶ τοὺς σοὶ καταφεύγοντας Ἀθλητά,* ἐκ τοῦ πυρὸς τοῦ ἀσβέστου διάσωσον.

Δός μοι λογισμῶν,* ἐξαγόρευσιν καὶ δάκρυα,* καὶ ἐκκοπὴν θελήματος ἀγαθέ,* Ἰωάννη ταῖς λιταῖς σου τρισμακάριστε

Νόσων ἰατρός,* ἀνεδείχθης μέγας ἔνδοξε,* καὶ πάντων τῶν Χριστιανῶν ὁ φρουρός,* ἀσπὶς καὶ τεῖχος ἀπόρθητον ἀξιάγαστε.

Θεοτοκίον.

῎Α

χραντε θερμῶς,* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος,* ἐκ τῶν πα­γίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ,* τὸν Σὸν ἱκέτην,* ἀπαύ­στως Μαριάμ, προστάτευσον.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.

Προστάτην σε, τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι,* καὶ φρουρόν σε θαυμαστὲ ὀνομάζω,* τοῦ πειραστοῦ* διαλύεις τὰ βέλη,* σὺ καὶ τὰς νόσους διώκεις μακάριε,* σοῦ δέομαι ὁ δυσμενής,* ἐκ τῶν θλίψεων τάχος ἐξάρπασον.

Σὲ τεῖχος, καταφυγὴ κεκτήμεθα,* οἱ Ὀρθόδοξοι σεμνὲ Ἰωάννη,* καὶ ἰατρὸν τοῦ καρκίνου καλοῦμεν,* ὡς καὶ πηγὴ δωρημάτων σὲ λέγομεν,* δεόμεθά σου ἀγαθέ,* ἐκ παθῶν τούς ἱκέτας διάσωσον.

Παράσχου μοι ὑγιείαν ῞Αγιε,* καὶ  ἀνεπαίσχυντα τέλη, θεόφρον* τὰ δὲ ψυχῆς μου ἀόρατα ἕλκη,* ταῖς λιταῖς σου, ̉Ιωάννη, θεράπευσον,* σοῦ δέομαι γονυκλινῶς* ἐκ ματαίως οἰήσεως σῶσόν με.

Θεοτοκίον.

Θ

ανάτου τοῦ αἰφνιδίου ρῦσαι με* τὸν ἀνάξιον ἱκέ­την σου, Μῆτερ,* καὶ ἐκ φθορᾶς καὶ ποικίλων παγί­δων* τοῦ ἀρχεκάκου ἐχθροῦ τάχος μὲ λύτρωσον,* ὦ κλέος  τῶν χριστιανῶν,* ἐκ τῶν παθῶν λιταῖς σου διάσωσον.

Διάσωσον,* ἀπὸ κινδύνων ἱκετας σου Ἰωάννη,* ὅτι πάντες δεητικῶς* πρὸς σὲ καταφεύγομεν,* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία.

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμη­νεύ­τως*  ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυ­σώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν. 

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος βʹ. Προστασία...

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος,* μὴ παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθασον θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν πιστῶς δεομένων σου·* τάχυνον εἰς πρεσβείαν* καὶ σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν,* ὁ ἑτοιμότατος φρουρός,* Ἰωάννη παναοίδιμε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δʹ.

Δ

ίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.  (δίς)

Στίχος: Πεφυτευμένος ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου.

Δ

ίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι …

῾Ο χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. ιβ΄ 8 – 12). 

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· πᾶς ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁμολογήσει ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ· ὁ δὲ ἀρνησάμενός με ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀπαρνηθήσεται ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ. Καὶ πᾶς ὃς ἐρεῖ λόγον εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· τῷ δὲ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα βλασφημήσαντι, οὐκ ἀφεθήσεται. Ὅταν δὲ προσφέρωσιν ὑμᾶς ἐπὶ τὰς συναγωγάς, καὶ τὰς ἀρχάς, καὶ τὰς ἐξουσίας, μὴ μεριμνᾶτε πῶς ἤ τι ἀπολογήσησθε, ἤ τι εἴπητε· τὸ γὰρ Ἅγιον Πνεῦμα διδάξει ὑμᾶς ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἃ δεῖ εἰπεῖν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Τ

αῖς τοῦ  ̉Αθλοφόρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ…

Τ

αῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. ῞Ολην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπης με,* τῶν Ὀρθοδόξων προστάτα,* Ἰωάννη ἔνδοξε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέτου σου,* θλῖψις συνέχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι,* τῶν δαιμόνων τὰ τοξεύματα,* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐδὲ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος,* πάντοθεν πολεμούμενος,* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν σου,* Μάρτυς τοῦ Κυρίου,* ἐλπὶς καὶ καταφύγιον πιστῶν,* μὴ μοῦ παρίδῃς τὴν δέησιν,* τὸ συμφέρον ποίησον.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν. Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς .

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

Τῆς ψυχῆς σωτηρίαν,* ἐκ νεότητος Πάτερ σὺ ἐπεπόθησας,* διὸ καὶ μαρτυρίου,* τὴν χλαίναν ἐνεδύθης,* Ἰωάννη μακάριε·* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν,* Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Πολλαπλῶν νοσημάτων* καταγώγιον γέγονα ὁ πανάθλιος,* διό σοι καταφεύγω,* καὶ πόθῳ ἱκετεύω,* ὁ ἀνάξιος δοῦλός σου,* Ἱερομάρτυς Χριστοῦ,* ταχὺ θεράπευσόν με.

Ὀρθοδόξων τὰ πλήθη* ἐν Μονῇ τῇ τοῦ Δουσίκου σπεύδουσι Ἅγιε,* θερμῶς δὲ προσκυνοῦσι,* καὶ πόθῳ ἀνυμνοῦσι,* Ἰωάννη τὴν κάραν σου·* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν,* Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Θεοτοκίον.

Θ

εοτόκε Παρθένε* σοι προσπίπτομεν πάντες θερ­μῶς δεόμενοι* παράσχου σοῦ ἱκέταις* θάῤ­ῥος ὁμο­λογίας* ὡς καὶ πίστιν ἀκλόνητον˙* ἵνα δοξά­ζωμεν Σέ* τό εὔχος τῶν ̉Αγγέλων.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.

Τῶν ἰαμάτων,* κρουνὸς σοφὲ ἀνεδείχθης* καὶ πτωχοὺς μὴ παρίδῃς θεόφρον,* ἵνα σὲ ὑμνῶμεν,* εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Σὺ τοὺς κυκλοῦντας,* τὴν παναγίαν Σου κάρα,* ὑγείαν καὶ ῥώμην, παράσχου* μάκαρ Ἰωάννη,* καὶ σῶσον ἐκ τῆς πλάνης.

Εἰς ἀθυμίαν,* ἐκ τῆς πολλῆς ῥαθυμίας,* περιπέπτωκα Πάτερ ὁ τάλας,* ἐξ αὐτῆς λύτρωσόν με,* λιταῖς σου Ἰωάννη.

Θεοτοκίον.

Σ

ὲ Θεοτόκε* τοῦ Πλαστουργοῦ τὴν Μητέρα* ἱκετεύο­μεν πάντες βοῶντες* παράσχου ἱκέταις* τὴν ἄνω­θεν εἰρήνην.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.

Ἐνήθλησας ἐνδόξως,* μάκαρ Ἰωάννη,* καὶ μαρτυρίου στεφάνους ἀπέλαβες,* διὸ τιμῶμέν σε πάντες* καὶ μακαρίζομεν.

Ῥοήν μου τῶν δακρύων,* μὴ ἀποποιήσης,* θαυματουργὲ Ἰωάννη μακάριε,* καὶ τῆς ψυχῆς μου τὰ ἕλκη* τάχος θεράπευσον.

῾Ημῶν τῶν ἐν ἀνάγκαις* ὄντων ̉Ιωάννη,* σὺ εἶ προστάτης* καὶ τεῖχος ἀπόρθητον* καὶ τῶν νοσοῦντων θεράπων,* μάκαρ ἀνάργυρος.

Θεοτοκίον.

Τ

ὰ τέκνα ̉Ορθοδόξων* σὲ καθικετεύω* ἐκ τῆς ἀπιστί­ας, Μῆτερ, διάσωσον* καὶ εἰς νομὰς τοῦ Κυρί­ου* ταύ­τα ὁδήγησον.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

Ἄξιόν ἐστιν ὦς ἀληθῶς,* μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον,* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτόκον,* σὲ μεγαλύνομεν.

Χαίροις τῶν Ἀγράφων θεῖος βλαστός* καὶ τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀκοίμητος ὀφθαλμός,* χαίροις τῆς Δουσίκου,* ἀγλάϊσμα καὶ δόξα* καὶ τῶν ἐν θλίψει ὄντων* τὸ καταφύγιον.

Πάντων τῶν αἰτοῦντων σὴν ἀρωγήν,* μὴ ἐγκαταλείπεις εἰς τὰς χείρας τοῦ πτερνιστοῦ,* ἀλλὰ σὺ παράσχου, τρισμάκαρ  ̉Ιωάννη* βοήθειαν καὶ πίστιν* καὶ θάρρος, ἔνδοξε.

Ἔχοντες τὴν κάραν σου ἀγαθέ,* θησαύρισμα μέγα οἱ τῆς Τρίκκης Χριστιανοί,* προσέρχονται ἐν πίστει,* ταύτην προσκυνῆσαι,* καὶ λαβεῖν πλουσίως* τὰ θεῖα δῶρά σου.

Δύναμιν ἀντλοῦσιν ἀνελειπῶς,* μοναζόντων τάξεις,* Ὀρθοδόξων τε ἡ πληθύς,* ἐκ τῆς σεβασμίας* καὶ ἱερᾶς σου κάρας,* παμμάκαρ Ἰωάννη* πιστῶν τὸ στήριγμα.

Χαίροις τῶν Μαρτύρων ἡ καλλονή* καὶ τῶν μοναζόντων ἀδαπάνητος θησαυρός,* χαίροις Ἱερέων,* ἀλάνθαστος πυξίδα,* καὶ τῶν ἐν πόνῳ ὄντων* τὸ παραμύθιον.

Π

ᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πά­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς. 

῾Ο Χορός: ῞Αγιος ὁ Θεός, ῞Αγιος …(τρίς), Δόξα Πατρὶ …, Πάτερ ἡμῶν … καὶ ὁ ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστὶν…  

Εἶτα τὸ Ἀπολυτίκιον.  Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῶν Ἀγράφων τὸν γόνον,* Θεσσαλίας ἀγλάϊσμα* καὶ Μονῆς Δουσίκου τὸ κλέος,* Ἰωάννην τιμήσωμεν·* ἀθλήσας γὰρ λαμπρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ,* θαυμάτων ἀνεδείχθη ἡ πηγή* καὶ λυτροῦται ἐκ κινδύνων παντοειδῶν,* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας·* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,* δόξα τῷ σὲ δωρήσαντι ἡμῖν,* πρέσβυν ἀκοίμητον.

Δέησις καὶ ὁ ῾Ιερεὺς ποι­εῖ ἀπό­λυσιν. Τῶν  πιστῶν  ἀσπαζομένων  τὰς ἱερὰς εἰκόνας  ψάλ­λομεν: 

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πάντων, τῶν πιστῶν Χριστιανῶν,* φρουρὸς ἀνεδείχθης θεόφρον* καὶ Ὀρθοδόξων ἐλπίς,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν* οἱ ἐν κινδύνοις πολλοῖς,* καταφύγιον Ἅγιε,* σεπτὲ Ἰωάννη,* διό σοι προσφεύγομεν ἐν ἱκεσίᾳ θερμῇ,* Μάρτυς Ἐκκλησίας τὸ κλέος,* σὺ ὑπάρχεις πάντιμε σπεῦσον,* δυσωποῦμεν ῥύσασθαι ἱκέτας σου.

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δ

έσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου*  καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης  καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τ

ὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δ

ι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉ Αμήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…