Νεομάρτυς ̉Αθανάσιος ὁ ἐξ ̉Ατταλείας (7 ̉Ιανουαρίου)

                  Νεομάρτυς  ̉Αθανάσιος ὁ ἐξ  ̉Ατταλείας

(7 ̉Ιανουαρίου)

Ο ῞Αγιος Ἀθανάσιος κατήγετο ἀπό τήν Ἀττάλεια, ἀλλά ζοῦσε στή Σμύρνη. Βρισκόμαστε περί τά τέλη τοῦ 17ου αἰ. Ὁ Ἀθανάσιος ζοῦσε ἐκεῖ ὡς πιστός χριστιανός, τηροῦσε τά χριστιανικά του καθήκοντα, στίς συζητήσεις του δέν δίσταζε νά ἐκδηλώνει τήν ὑπεροχή τοῦ Χριστοῦ ὡς τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, νά κάνει τόν σταυρό του ἤ νά παρεμβάλλει στά λόγια του ἐκφράσεις εὐλαβείας πρός τόν Θεόν, ὅπως «δόξα τῷ Θεῷ». Ἄν στίς συναναστροφές του ὑπῆρχαν φανατικοί μουσουλμάνοι, τόν περιγελοῦσαν καί τόν πείραζαν γιά τήν πίστη του στόν Χριστό. Κάποιοι ἀπό αὐτούς, πού αἰσθάνονταν ντροπιασμένοι, πείσμωσαν καί συνεννοήθηκαν μεταξύ τους νά τόν παρακολουθοῦν, γιά νά βροῦν ἀφορμή νά τόν καταγγείλουν. Ἦταν ἀρχές Ἰανουαρίου τοῦ 1700. Κάποια μέρα φώναξε στή διάλεκτο πού μιλοῦσε τό «λαϊ λαλά», δηλαδή «δόξα τῷ Θεῷ. Οἱ ἐχθροί του ὅταν τόν ἄκουσαν τόν συνέλαβαν καί τόν πῆγαν στό δικαστήριο. Ἐκεῖ κατέθεσαν ὅτι ἀποδέχθηκε δημοσίως τή θρησκεία τους. Ὁ Ἀθανάσιος ἐξήγησε ὅτι ὁ λόγος πού εἶπε ἐκφράζει δοξολογία πρός τόν Θεό καί γι’αὐτό καθένας μπορεῖ νά τόν λέγει. Οἱ κατήγοροί του ὅμως ὑποστήριζαν ὅτι ἀρνήθηκε τόν Χριστό καί ἀσπάστηκε τόν μουσουλμανισμό. Τότε ὁ δικαστής διέταξε τή φυλάκισή του καί στή συνέχεια νά τιμωρηθεῖ αὐστηρά.

   Ὁ Μάρτυς ὁμολογοῦσε σταθερά τήν πίστη του κι ὁ δικαστής διέταξε νά θανατωθεῖ μέ ἀποκεφαλισμό. Ἔτσι ὁ γενναῖος ἀθλητής ἔλαβε τό στεφάνι τοῦ μαρτυρίου. Χριστιανοί ἐνταφίασαν τό λείψανο τοῦ Ἁγίου  στήν Ἁγία Παρασκευή Σμύρνης.

   Ἡ μνήμη του τιμᾶται ἀπό τήν Ἐκκλησία μας τήν 7η Ἰανουαρίου.

Παρακλητικος Κανων

 εἰς τὸν Νεομάρτυρα ῾Αγίον ̉Αθανάσιον τὸν ἐξ ̉Ατταλίας

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλ­μὸς ρμβ´ (142ος)

Εὐθὺς ὁ Χορὸς σὲ  Ἦχον δ´ λέγει τὸ Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν,… (τετράκις).

καὶ τὰ παρόντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.

Τ ὸν Νεομάρτυρα ὑμήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατα­νύξει ᾀδωντες ἐκ μέσης ψυχῆς* ῥῦσαι, Θεοδόξαστε,* ̉Αθανάσιε μάκαρ,* πάντας τοὺς σοι προστρέχο­ντας ἐκ ποικίλων κινδύνων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λιταῖς σου, θαυμαστέ,* σὺ εἶ τῶν πιστῶν φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

Δόξα Πατρὶ… Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Θείας πίστεως…  

Θ εῖον γόνον σε γῆ Ἀτταλείας,* ἀνεβλάστησε, καρποφοροῦντα,* Ἀθανάσιε τὰς τῆς πίστεως χάριτας* τῶν γὰρ πατρώων θεσμῶν ἀντεχόμενος,* τοὺς ἐναντίους ἀθλήσας, κατήσχυνας.* Μάρτυς ἔνδοξε,* Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,* δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ… Θεοτοκίον.

Ο ὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέ­ρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σού˙* σοὺς γὰρ δούλους σώ­ζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δει­νῶν.

Εἶτα τὸν Νʹ (50ος) Ψαλμόν (χύμα). ̉Ελέησόν με, ὁ Θεός,… καὶ ἀκολουθοῦν αἱ ᾨδαὶ τοῦ Κανόνος.^[1]

ᾨδή α´.  ῾Υγράν διοδεύσας…

Τ ὸν Κύριον πάντων καὶ Ποιητήν,* ἱκέτευε μάρτυς* σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς,* ὅπως ὑγιείαν τε καὶ ῥώμην* παράσχῃ τοῖς σοι πιστῶς καταφεύγουσι.

 

Ε ̉ ν Σμύρνῃ ἐνήθλησας, θαυμαστέ,* καὶ ἔλαβες χλαίναν, Νεομάρτυρος ἐκ Θεοῦ,* διὸ σε ἱκετεύομεν πόθῳ* ἡμῖν παράσχου τὴν πίστιν ἀκλόνητον.

Ε ̉ ξέκλινα, Μάρτυς, ἐκ τῆς ὁδοῦ* τοῦ Εὐαγγελίου διό τρέμω καί δηλιῶ* καί σου πρεσβεῖες, μάκαρ, αἰτοῦμαι,* ἵνα ῥυσθῶ τῆς κολάσεως, ἔνθεε. 

Θεοτοκίον.

Π αρθένε Θεόνυμφε Μαριάμ,* πρός Σε ὡς ἱκέταις* καταφεύγομεν ταπεινῶς* καί Σου μεσιτείαις ἐξαιτοῦμεν,* ὅπως σωθῶμεν ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.

                                                              ᾨδή γ´. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Ι ῾ κετεύω σέ, μάρτυς,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξον* σὺ γάρ,  ̉Αθανάσιε,* τὸν Λυτρωτὴν καὶ Σωτήραν,* ἐκ παιδὸς ἠγάπησας,* Σμύρνης τὸ καύχημα.

Τ οῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀ­γρούς, Νεομάρτυς, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύλα­ξον,* ἵνα  ὑμνοῦμεν  σὲ* τὸν  τοῦ  Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ καταφύγιον. 

Α̉ νεργίαν διώκει ταῑς σαῖς λιταῖς, ῞Αγιε,* ὁ τῶν οὐ­ρανῶν Κυβερνήτης* διὸ σοι ἅπαντες* γονυ­κλι­νῶς, θαυμαστέ,* τὰς χείρας αἴρομεν πόθῳ* καὶ αἰτούμεθα πίστει* τὴν μεσιτείαν σου. 

Θεοτοκίον.

Ω ῏ Πανάχραντε κόρη, Χριστιανῶν καύχημα καὶ τῶν ̉Ορθοδόξων τὸ κλέος, σὺ μὲ προστάτευσον ἐκ τῶν βελῶν τοῦ ἐχθροῦ καὶ ἐκ δολίων ἀνθρώπων* καὶ παθῶν, Θεόνυμφε,* ψυχῆς ἁπάλλαξον.

Δ ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων,  ̉Αθανάσιε, σοῦ ἱκέ­τας* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέ­γαν τῶν  ̉Ορθοδόξων προστάτην.

Ε ̉ πίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία…

Σ ὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος τὸ ἀπόρθητον,* ἐλέ­ους πηγὴ* καὶ πιστῶν καταφύγιον,* ἐκτε­νῶς βοῶ­μεν σοι,*  ̉Αθανάσιε μάρτυς Χριστοῦ, πρόφθα­σον* καὶ παράσχου ἀκλινὴν* ὑγείαν τοῖς σοι πί­στει προ­σφέγουσι.

ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα Κύριε...

Α ̉ θανάσιε πάντιμε,* ἱκετεύω σε θερμῶς ὁ ἀνάξιος* μή με παρίδης τὸν ἄθλιον* ἀλλά συ παράσχου μοι μετάνοιαν.

Τ ὴν ψυχὴν μου θεράπευσον* ταπεινῶς σοῦ δέομαι ὁ ἀνάξιος* ἐκ τῶν παθῶν ἃ τιτρώσκουσι* ταύτην, Νεομάρτυς  ̉Αθανάσιε.

Τ έκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι,  ̉Αθανάσιε εὔσημε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Θεοτοκίον.

Ε ̉ κ τροχαίου προστάτευσον* τὸν ἱκέτην, Δέσποι­να Θεονύμφευτε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ καταφεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Θεοδόξαστε. 

ᾨδή ε´. Φώτισον ἡμᾶς…

Σ τήριξον ἡμᾶς* ἐν τῇ πίστει, ἱερότατε,* καὶ τεθλιμέ­νους παραμύθησον* τοὺς πρός σε πόθῳ καταφεύ­γοντας.

Υ ῞ μνους καὶ ᾠδάς,* σοί προσφέρομεν Ὀρθόδοξοι* καὶ παρὰ σου ἐξαιτοῦμεν, σοφέ,* ἐκ τῶν ποικίλων, παθῶν ἡμᾶς ἐλευθέρωσον.

Ν έος ἀθλητής,* ἀνεδείχθης Μάρτυς ἔνδοξε,* καὶ Ὀρθοδόξων πιστῶν καταφυγή,*  ̉Αθανάσιε, τῆς Σμύρνης δόξα καὶ σέμνωμα.

Θεοτοκίον.

Δ έσποινα θερμῶς* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος* ὁμόνοιαν, εἰρήνην καὶ χαρὰν* τοῖς οἴκοις πάντων ἡμῶν* παράσχου,  ̉Αμόλυντε.

ᾨδή στ´. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Ο ῾ τάλας σέ, ἱκετεύω ἔνδοξε,* καὶ αἰτῶ τὴν σὴν θερμὴν μεσιτείαν,* πάντας ἡμᾶς τοὺς προσπίπτοντας πίστει,* πρὸ τῆς ἁγίας εἰκόνος σου φύλαττε,* ἐκ πάντων τῶν διαβολῶν,* ἅς κακότροποι, Μάρτυς, ὑφαίνουσι.

Ν ῦν πάντες, ἱκετικῶς προσφεύγομεν* καὶ δεόμεθα θερμῶς, φωτοφόρε,* ἐκ τοῦ καρκίνου διάσωσον πάντας* καὶ ἐξ ἐχθρῶν ἀοράτων προστάτευσον* καὶ φύλαξον ἐκ συμφορῶν* τοὺς ἱκέτας σου, Μάρτυς τρισένδοξε.

Σ ὲ τεῖχος καὶ φρουρὸν ὀνομάζουσι*  ̉Ορθοδόξων οἱ χοροὶ, θεοφόρε,* καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νόσοις παμμάκαρ,* σὲ ὀνομάζομεν πάντες, Θεόφιλε.* Δεόμεθα ἱκετικῶς* ἐκ παθῶν ἡμᾶς τάχος διάσωσον.

Θεοτοκίον.

Π ανάχραντε,  ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διά­σωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ Ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον. 

Δ ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων,  ̉Αθανάσιε, σοῦ ἱκέ­τας* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέ­γαν τῶν  ̉Ορθοδόξων προστάτην.

Α ῎χραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμη­νεύ­τως*  ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυ­σώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος βʹ. Προστασία...

Σ ὺ προστάτης τῶν  ̉Ορθοδόξων ἀκαταίσχυ­ντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Πλαστουργὸν ἀ­μετάθε­τος,* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς˙* ἀλ­λὰ πρό­φθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοή­θειαν ἡ­μῶν* τῶν πιστῶς δεομένων σοι˙* δέχου τὰς παρακλήσεις*  καὶ  σπεῦσον εἰς ἱκεσί­αν,* σὺ εἶ ἀκοίμητος φρουρός,*  ̉Αθανάσιε, πάντων τῶν τιμῶντών σε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δʹ.

Δ ίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.  (δίς)

 

Στίχος: Πεφυτευμένος ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου.

Δ ίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. ιβ΄ 8 – 12)...

Ε ἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· πᾶς ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁμολογήσει ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ· ὁ δὲ ἀρνησάμενός με ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀπαρνηθήσεται ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ. Καὶ πᾶς ὃς ἐρεῖ λόγον εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· τῷ δὲ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα βλασφημήσαντι, οὐκ ἀφεθήσεται. Ὅταν δὲ προσφέρωσιν ὑμᾶς ἐπὶ τὰς συναγωγάς, καὶ τὰς ἀρχάς, καὶ τὰς ἐξουσίας, μὴ μεριμνᾶτε πῶς ἤ τι ἀπολογήσησθε, ἤ τι εἴπητε· τὸ γὰρ Ἅγιον Πνεῦμα διδάξει ὑμᾶς ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἃ δεῖ εἰπεῖν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Τ αῖς τοῦ ̉Αθανασίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ…

Τ αῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. ῞Ολην ἀποθέμενοι...

Μ ὴ ἐγκαταλείπεις μέ συ  ̉Αθανάσιε μάρτυς,* τὸν θερμῶς προστρέχοντα* καὶ γονυκλι­νῶς αἰ­τοῦντα βοήθειαν˙* νόσοι κατέβαλον ὅλον μου τὸ σῶ­μα* καὶ τὴν ψυχὴν μου κατεράκωσαν πάθη δυ­σίατα* ὡς καὶ πειρασμοὶ ἀκατάβλητοι,* πάντοθεν πε­ρικέ­κλεισμαι καὶ παρηγορίαν οὐκ ἔχω πλήν σου,* Νεομάρτυς ἔνδοξε,* προπύργιον ἁπάντων τῶν πιστῶν* καὶ τῆς νεό­τητος, πάντιμε,* φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς .

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

Γ υναικῶν ἀτεκνίαν* θεραπεύεις ταχέως,* πανευω­δέστατε,* διὸ καὶ αἱ ποθοῦσαι* υἱοὺς καὶ θυγατέ­ρας* πρὸς σὲ σπεύδουσι ᾄδουσαι˙* Χαῖρε, πι­στῶν ἡ χαρὰ* καὶ  ̉Ατταλείας κλέος.

Ε ̉ ργατῶν τοῦ Κυρίου* ἀνεδείχθης προστάτης,* σεμνέ  ̉Αθανάσιε,* καὶ τούτοις σὺ παρέχεις* ὑγεί­αν καὶ σοφίαν,* ἵνα πᾶσι κηρύττουσι* τὰ μεγαλεῖα Χρι­στοῦ* πρὸς δόξαν τοῦ Δεσπότου.

Τ οὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος σου,  ̉Αθανάσιε ἔνδοξε,* παράσχου ὑγιείαν,* ταπείνω­σιν καὶ πίστιν,* ἵνα πάντες δοξάζωμεν,* τὸν  ̉Αναστά­ντα Χριστόν,* εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. 

Θεοτοκίον.

Μ ητροπάρθενε Κόρη,* σὸν Υἱὸν καθικέτευε σοῦ δε­όμεθα* ὑπὲρ τῶν σὲ ὑμνοῦντων* καὶ σὲ δοξολο­γοῦντων* καὶ ἁπαύστως βοῶντων σοι˙* Χαῖ­ρε, λι­μὴν ἀσφαλὴς* ἡμῶν τῶν ̉Ορθοδόξων.

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τ ὸν Βασιλέα καὶ Ποιητὴν ἐκδυσώπει* τοῦ δοθεῖ­ναι ἱκέταις εἰρήνην,* ἵνα  σὺν ̉Αγγέλοις*  δοξάζω­μεν Τριάδαν.

Α ̉ δυναμίας* τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θερα­πεύει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς γονέας* χα­ρὰν παρέχει, μάρτυς. 

Τ ὸν Βασιλέα σὺ καθικέτευε πάντες* σοῦ δεόμε­θα, κλεινέ Νεομάρτυς,* ὅπως καταπαύσῃ* τὴν τοῦ πυ­ρὸς μανίαν.

Θεοτοκίον.

Τ ὴν Θεοτόκον* τῶν ̉Ορθοδόξων τὰ πλήθη* ἀνυ­μνοῦσι ἁπαύστως βοῶντες˙* Χαῖρε, Θεομῆτορ,* πι­στῶν χαρὰ καὶ κλέος.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον...

Θ εράπευσον τὰ πάθη,* τὰς ἀδυναμίας* καὶ τῆς ψυ­χῆς μου τὰ ἔλκη, σεμνέ˙* ἵνα ἁπαύστως δοξάζω* σέ, παναοίδιμε.

Μ ετάνοιαν οὐκ ἔχω* διὸ καὶ πτοοῦμαι* καὶ καταφεύγω τῇ σκέπῃ σου, μάρτυς σοφέ,* ἣν, Νέομάρτυς, ταχέως* δίδου μοι δέομαι.

Π αράσχου σῷ ἱκέτῃ* πίστιν καὶ ἀγάπην* ὡς καὶ ἐλ­πίδαν, σοφέ ̉Αθανάσιε,* καὶ τοῖς νοσοῦσι σὺ δί­δου* ὑγείαν, ἔνδοξε. 

Θεοτοκίον.

Η ῾μᾶς τοὺς ̉Ορθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν οἱ ἀχρείοι,* Θεομακάριστε.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

Α῎ ξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σερα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

Δ ιὰ τὴν ἀγάπην τοῦ ̉Ιησοῦ* διωγμοὺς ὑπέστης* καὶ μαρτύρια πολλαπλά˙* σὺ καὶ τὴν ζωὴν σου* προ­σέφερες τῷ Κτίστῃ* διὸ σὺν τοῖς  ̉Αγγέλοις* νῦν κα­τευφρένεσαι.

Ε ̉ ν Σμύρνῃ ἐτμήθης τήν κεφαλήν* κλεινέ Νεομάρτυς  ̉Αθανάσιε θαυμαστέ,* διό ἐκ τοῦ Πλάστου καί τοῦ Κριτοῦ ἁπάντων* ἔλαβες τούς στεφάνους* σύ Θεοδόξαστε.

Ν οῦν καὶ  τὴν καρδίαν πάντων ἡμῶν* σύ μάρτυς βοήθει, σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς* ἐναρμονήσαι πάντες ἐντολαῖς Κυρίου,* ἵνα ἐν Παραδείσῳ* Αὐτόν ὀψόμεθα.

Ε ῎ λαβες τὴν χάριν παρὰ Θεοῦ* νόσους θεραπεύειν,* Νεομάρτυς θαυματουργέ,* καὶ πιστοῖς παρέχειν* βοήθειαν, τρισμάκαρ,* Νεομαρτύρων κλέος,* ὦ  ̉Αθανάσιε.

Τ όν Χριστόν ἠγάπησας, ἀθλητά* διό ἐν  ̉Ατταλίᾳ ὁμολόγησας εὐθαρσῶς* τήν πίστιν σου, Θεόφρων,* καί ἔλαβες τό γέρας* παρά ἀγωνοθέτου,* Θεομακάριστε.

Π ᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πά­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: ῞Αγιος ὁ Θεός, ῞Αγιος…(τρίς), Δόξα Πατρὶ…, Πάτερ ἡμῶν… καὶ ὁ ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστὶν… 

Εἶτα τὸ Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Θείας πίστεως…

Θ εῖον γόνον σε γῆ Ἀτταλείας,* ἀνεβλάστησε, καρποφοροῦντα,* Ἀθανάσιε τάς τῆς πίστεως χάριτας* τῶν γάρ πατρώων θεσμῶν ἀντεχόμενος,* τούς ἐναντίους ἀθλήσας, κατήσχυνας.* Μάρτυς ἔνδοξε,* Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε,* δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Δέησις καὶ ὁ   ῾Ιερεὺς ποι­εῖ ἀπό­λυσιν. Τῶν  πιστῶν  ἀσπαζομένων  τὰς ἱερὰς εἰκόνας  ψάλ­λομεν:

                                                             ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Δ έχου παρακλήσεις ἱκετῶν,* δέχου ̉Ορθοδόξων δε­ήσεις* ὦ, Νεομάρτυς Χριστοῦ,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔ­χομεν* πρὸς τὸν Θεὸν πρεσβευτήν,* οἱ παθῶν ἐμπι­μπλάμενοι* ἀόκνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπικαλούμεθα καὶ ἱκετεύομεν˙* ῞Αγιε  ̉Αθανάσιε, σπεῦσον* ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου τάχος* ἐκ πάσης περιστάσεως καὶ θλίψε­ως.  

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δ έσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης  καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τ ὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δ ι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉ Αμήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…