Τὸ χρέος τοῦ ἐλέους
Σοφία Μπεκρῆ,
φιλόλογος - θεολόγος
«Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου,
ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;» (Ματθ., ιη’ 33). Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ εὔσπλαγχνος Κύριος
μᾶς θυμίζει τὸ χρέος μας ἀπέναντι στοὺς ἀδελφούς μας, στοὺς «συνδούλους» μας ἐν
Κυρίῳ. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, δὲν μᾶς ζητάει νὰ κάνωμε κάτι ποὺ ὁ Ἴδιος δὲν ἔκανε, ἀλλὰ
μᾶς προτρέπει νὰ μιμηθοῦμε τὸ δικό Του παράδειγμα. Αὐτὸς ὑπῆρξε σ’ ὅλη τὴν
διάρκεια τῆς ἐπιγείου Του ζωῆς ὁ ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Κύριος: σκόρπιζε τὸ ἔλεός
Του στοὺς ἀναγκεμένους συνανθρώπους του, θεράπευε πρόθυμα τὶς ἀσθένειές των, ἁπάλυνε
στοργικὰ τὸν πόνο των. Καὶ ἐνῶ σπάνια εἰσέπραττε εὐγνωμοσύνη γιὰ τὶς
πλουσιοπάροχες δωρεές Του, ἐν τούτοις, πάνω στὸν Σταυρό, ἐπισφράγισε τὴν ἐπίδειξη
τοῦ ἀπείρου Του ἐλέους, μὲ τὴν συγχώρηση ὅλων, ἀνεξαιρέτως, τῶν σταυρωτῶν Του:
«Πάτερ ἄφες αὐτοῖς, οὐ γὰρ οἴδασιν τί ποιοῦσιν.» (Λουκ. κγ’ 34).
Γιὰ ἕναν τέτοιο μεγαλόκαρδο καὶ
συγχωρητικὸ Βασιλέα κάνει λόγο ὁ Ματθαῖος σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς παραβολές Του γιὰ τὴν
βασιλεία τῶν οὐρανῶν, τὴν παραβολὴ τῶν μυρίων ταλάντων (ιη’ 23-35), ὅπως εἶναι περισσότερο γνωστή. Εἶναι
τόσο συχνὴ ἡ ἀναφορὰ τοῦ Ματθαίου στὸ θέμα τῆς οὐρανίου Βασιλείας, ὥστε τὸ Εὐαγγέλιό
του νὰ ὀνομάζεται Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας. Ἀπὸ τὴν ἐπὶ τοῦ ὄρους Ὁμιλία (κεφ.
5-7) ἕως καὶ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς κρίσεως (κεφ. 25) ὁ Κύριος προτρέπει τοὺς μαθητές
Του νὰ ἐπιζητοῦν πρῶτα ἀπ’ ὅλα τὴν «βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ»
(ὅ. π. στ’ 33), τονίζοντας, μὲ νόημα, ὅτι στὴν Βασιλεία Του εἰσέρχεται «οὐ πᾶς ὁ
λέγων Κύριε Κύριε, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός (του) τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (ὅ.
π. ζ’ 21) καὶ ὅτι ἡ τελικὴ κρίση θὰ γίνῃ μὲ βάση τὴν ἐφαρμογὴ ἐμπράκτως τοῦ
λόγου Του «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου… καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (ὅ.
π. κβ’ 37-39).