Ανακοινωθέν περὶ της Συνάξεως των Προκαθημένων των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Κύπρου (31.08.2011).

Συνέρχεται, τῇ προσκλήσει καὶ ὑπὸ τὴν προεδρείαν τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, Σύναξις τῶν Προκαθημένων τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων καὶ τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας Κύπρου εἰς Φανάριον μεταξὺ 1ης καὶ 3ης Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. . Τῆς Συνάξεως ταύτης θὰ μετάσχωσιν αὐτοπροσώπως οἱ Μακαριώτατοι Πατριάρχαι Ἀλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρος καὶ Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. κ. Χρυσοστόμος, οἵτινες ἀφικνοῦνται σήμερον εἰς ΚΠολιν. Τὸν Πατριάρχην Ἀντιοχείας κ. Ἰγνάτιον, κωλυθέντα τελικῶς νὰ παραστῇ, ἂν καὶ οὗτος πρῶτος πάντων τῶν προσκληθέντων Πατριαρχῶν ἀσμένως ἀπεδέξατο τὴν πρόσκλησιν ὅπως μετάσχῃ τῆς Συνάξεως ταύτης, θὰ ἐκπροσωπήσῃ ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Ἀπαμείας κ. Ἰσαάκ.

Οἱ Μακαριώτατοι Πατριάρχαι, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου μετὰ τῶν Ἀρχιερέων συνοδῶν Αὐτῶν καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας θὰ συγχοροστατήσουν μετὰ τῆς Α.Θ.Παναγιότητος καὶ τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κατὰ τὴν τελεσθησομένην Θείαν Λειτουργίαν, τῇ Πέμπτῃ, 1ῃ Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ., ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῆς Ἰνδίκτου, καὶ θὰ συνυπογράψoυν τὴν ἐπὶ τούτῳ καταστρωθησομένην Πρᾶξιν ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους.

Αἱ ἐργασίαι τῆς Συνάξεως θὰ ἀρχίσουν τὸ ἑσπέρας τῆς ἰδίας ἡμέρας ἐν τῷ ἐν Φαναρίῳ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ καὶ θὰ ἀσχοληθοῦν μετὰ τῆς καταστάσεως τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἐν τῇ Μέσῃ Ἀνατολῇ κατὰ τὴν παροῦσαν χρονικὴν συγκυρίαν, ὡς καὶ μετὰ τῶν Ὀρθοδόξων ἐν γένει πραγμάτων, περιλαμβανομένου καὶ τοῦ θέματος τῆς πορείας πρός τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 31ῃ Αὐγούστου 2011

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου

Δείτε και:

-Στο Φανάρι στις 31 Αυγούστου οι Πατριάρχες των τριών πρεσβυγενών Πατριαρχείων και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου για τη Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας και τις περιουσίες των Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα

Μήνυμα Αρχιεπισκόπου σε Ε/κ να μην ξεπουλήσουν περιουσίες

''Πολλοί έσπευσαν στην ‘επιτροπή αποζημιώσεων’ για να πάρουν πινάκιο φακής για την περιουσία τους''

Μήνυμα προς τους Ελληνοκυπρίους που βιάζονται «να ξεπουλήσουν τις περιουσίες τους στα κατεχόμενα αντί πινακίου φακής», κατά την έκφρασή του, να μην συνεχίσουν να το πράττουν, έστειλε σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β' αφού, όπως εξήγησε, λόγω της ευρωπαϊκής της πορείας, η Τουρκία θα υποχρεωθεί να επιστρέψει αργά ή γρήγορα τις περιουσίες που κρατεί στις υπό τα τουρκικά στρατεύματα περιοχές της Κύπρου.

Σε δηλώσεις στο αεροδρόμιο Λάρνακας προτού αναχωρήσει για την Κωνσταντινούπολη για να συμμετάσχει σε σύσκεψη για τις ραγδαίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ο Αρχιεπίσκοπος κλήθηκε να σχολιάσει την πρόταση της Τουρκίας προς το Πατριαρχείο και την ελληνική κοινότητα της χώρας να συνεργαστούν για να τους επιστραφεί η εκκλησιαστική και άλλη περιουσία που κατασχέθηκε από το τουρκικό κράτος το 1936.

Αφού ανέφερε ότι «εμείς χαιρετίζουμε αυτή την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης», ο Αρχιεπίσκοπος πρόσθεσε πως «φοβούμαι γιατί εμείς οι Ελληνες πάντοτε είμαστε πρόχειροι. Οπως πολλοί από μας έσπευσαν να πάνε στην ‘επιτροπή αποζημιώσεων’ για να πάρουν πινάκιο φακής για την περιουσία τους (στα κατεχόμενα), θέλω να πιστεύω ότι και οι αδελφοί Ελληνες το ίδιο έκαναν».

Πρόσθεσε πως «θα είναι ελάχιστες οι περιουσίες (που θα επιστραφούν) και πιστεύω περισσότερο πως θα είναι οι περιουσίες της Εκκλησίας. Οι άλλοι θα τις έχουν πουλήσει δυστυχώς» είπε και σημείωσε ότι «αυτό πρέπει να μας φρονηματίσει γιατί κάτω από την πίεση πλέον της Ευρώπης, αφού η Τουρκία έχει ευρωπαϊκή κατεύθυνση, δεν μπορεί να κρατεί τις περιουσίες του ενός και του άλλου. Θα υποχρεωθεί να τις επιστρέψει αργά ή γρήγορα».

«Αρα, προς γνώση και συμμόρφωση» είπε, προσθέτοντας παράλληλα πως αυτό «είναι ένα μήνυμα προς αυτούς που βιάζονται να ξεπουλήσουν τις περιουσίες τους αντί πινακίου φακής».

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου αναφέρθηκε και στη σύσκεψη που θα πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη ύστερα από πρόσκληση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και στην οποία θα συμμετάσχουν επίσης οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας Θεόδωρος, Αντιοχείας Ιγνάτιος και Ιεροσολύμων Θεόφιλος.

«Το πρώτο θέμα που θα απασχολήσει τη σύσκεψη είναι αυτό που απασχολεί όλες τις εκκλησίες της Μέσης Ανατολής, με τα προβλήματα που έχουν οι χώρες αυτές» γεγονός που απασχολούσε και τον Οικουμενικό Πατριάρχη, είπε και πρόσθεσε πως ο Πατριάρχης «πάντοτε ενδιαφέρεται για την όλη Εκκλησία και όχι μόνο για την Κωσταντινουπόλεως, αλλά ως ο επικεφαλής της Εκκλησίας που έχει το συντονιστικό ρόλο των θεμάτων όλων των Εκκλησιών» ήθελε να καταπιαστεί και με αυτά τα θέματα για να βοηθήσει τις εκκλησίες της Μέσης Ανατολής.

Είπε ακόμα ότι «θα ενώσουμε όλοι τις δυνάμεις μας και με το κύρος της θέσης που έχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης πιστεύω ότι θα διαδραματίσει ένα θετικό ρόλο για τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής και προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, τα Ηνωμένα Εθνη, το Συμβούλιο Ασφαλείας γιατί πρέπει να κινηθούμε γρήγορα μέσα σε σωστά πλαίσια".

"Αν δεν προλάβουμε, αρκετά έχει συρρικνωθεί ο χριστιανισμός στη Μέση Ανατολή και αν, ο μη γένοιτο, επικρατήσουν οι εξτρεμιστές στις χώρες αυτές, ο χριστιανισμός θα αποτελεί παρελθόν σ' αυτές τις χώρες», σημείωσε.

Αναφερόμενος στο δεύτερο θέμα που θα συζητηθεί στη σύσκεψη στην Κωνσταντινούπολη που είναι η Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος είπε ότι αυτή προετοιμάζεται από το 1960 και πρόσθεσε πως «τα πάντα έχουν ωριμάσει και ήρθε η ώρα που επιτέλους πρέπει να αποφασίσουμε για τα χρονίζοντα προβλήματα που απασχολούν την Ορθοδοξία. Πρέπει να ληφθούν οι ανάλογες αποφάσεις ώστε να μην υπάρχουν άλυτα προβλήματα στο χώρο της Ορθοδοξίας».

«Εμείς είμαστε έτοιμοι να συμβάλουμε προς τούτο ώστε το συντομότερο δυνατό να λάβει χώρα η μεγάλη Σύνοδος που προγραμματίζεται εδώ και μερικές δεκαετίες. Για μερικά θέματα κατά τις Πανορθοδόξους Διασκέψεις από το 1960 μέχρι σήμερα έχουν ληφθεί ομόφωνες αποφάσεις. Υπάρχουν όμως και 2-3 θέματα που δεν έχει πετύχει η Ορθοδοξία ομοφωνία και θα μας απασχολήσει αν πρέπει να προχωρήσουμε κατά πλειοψηφία ή εάν θα επιμένουμε στην ομοφωνία» ανέφερε.

Η θέση της Εκκλησίας της Κύπρου, συνέχισε, «είναι ότι πρέπει να επιμείνουμε στην ομοφωνία γιατί αν ληφθούν αποφάσεις κατά πλειοψηφία μπορεί κάποιες εκκλησίες να διαφωνήσουν και συνήθως τα σχίσματα δημιουργούνται με τέτοιες διαφωνίες. Καλό είναι μέσα στην πορεία της Ορθοδοξίας, των δύο χιλιάδων ετών, εκεί που υπήρχαν ομοφωνίες είχαμε και καλό αποτέλεσμα. Η Εκκλησία πάντοτε υπερέβαινε τις διάφορες δυσκολίες, αντιξοότητες και προβλήματα που αντιμετώπιζε κατά καιρούς».
Προς αυτή την κατεύθυνση εμείς ως Εκκλησία της Κύπρου, κατέληξε, «θα εισηγηθούμε στη Σύνοδο ότι η ομοφωνία πρέπει να μείνει».

«ikypros.com” 31/08/2011 -Να μην ξεπουλήσουμε περιουσίες

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, Σε καμίνι η Εκκλησία

Σε καμίνι η Εκκλησία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Σε καμίνι δοκιμασίας της αντοχής και της μαρτυρίας της στο σύγχρονο κόσμο βρίσκεται η Εκκλησία. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, υπό τη νέα της σύνθεση από την 1^η Σεπτεμβρίου, καλείται να αντιμετωπίσει κρίσιμα ζητήματα. Η πρόσφατη απόφαση του «αριστερού ελληνοαμερικανού» Δημάρχου Αθηναίων κ. Γ. Καμίνη να απαγορεύσει την προσευχή στις κατασκηνώσεις του Δήμου Αθηναίων και η επίσης πρόσφατη απόφαση του «αριστερού βιομηχάνου» κ. Ι. Μπουτάρη να προχωρήσει στην κατασκευή κρεματορίου, το οποίο θα δέχεται προς καύση νεκρούς κάθε θρησκεύματος, επομένως και Ορθοδόξους, είναι δύο συμπτώματα που δείχνουν την επιδίωξη του ιδεολογικού εποικοδομήματος της Ελλάδος να σπάσει τις ρίζες με το ιστορικό παρελθόν της, να περιθωριοποιήσει την Εκκλησία και να επιβάλει τις αρχές της παγκοσμιοποίησης και του συγκρητισμού, εν ονόματι του «κοσμικού», δηλαδή άθεου κράτους. Όπως φαίνεται έπεται σύντομα η διαστροφή της έννοιας του γάμου, με τη νομιμοποίηση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων, και η καθιέρωση της ηλεκτρονικής ταυτότητας.

Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος έθεσε ορισμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, απαντώντας σε επιστολή της, με την οποία ζητούσε οι Μητροπολίτες να είναι προσεκτικοί όταν ομιλούν δημόσια, για να μην την φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ο κ. Άνθιμος σωστά επισημαίνει ότι τρεις ή, το πολύ, τέσσερις Μητροπολίτες είναι αυτοί που μιλάνε δημόσια τα τελευταία 3,5 χρόνια. Από αυτούς μπορεί να πει κανείς ότι μόνον εκείνος εκφράζει την άποψη μεγάλου μέρους των Ελλήνων, αν και ορισμένες φορές, από την αγάπη του προς την Ορθοδοξία και την Ελλάδα, οδηγείται σε υπερβολές, τις οποίες εκμεταλλεύονται οι εχθροί της Εκκλησίας. Αλλά το ζήτημα δεν είναι τόσο το τί λένε οι 3-4 Μητροπολίτες, αλλά γιατί οι υπόλοιποι 79 δεν μιλάνε. Γιατί οι 79 δέχονται με τόση παθητικότητα το γκρέμισμα των αξιών του Γένους, από τις οποίες μόνο κάποια υπολείμματα σήμερα απομένουν;

Θα αναφέρουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα, που δείχνει τον τρόπο που αντιμετωπίζονται ύψιστα ζητήματα για τον άνθρωπο - πρόσωπο. Η κυβέρνηση Γ.Α. Παπανδρέου ψήφισε Νόμο, με τον οποίο πέρασε την εικαζόμενη συναίνεση στην περίπτωση των μεταμοσχεύσεων. Δηλαδή, με άλλα λόγια, παθαίνει ένας νέος ένα ατύχημα, οδηγείται στο νοσοκομείο, εκεί αποφασίζεται ότι είναι κλινικά νεκρός και, χωρίς να έχει δηλώσει ότι επιθυμεί να είναι δότης οργάνων και χωρίς την άδεια των συγγενών του, λεηλατούνται τα καίρια όργανα του ( καρδιά, ήπαρ, νεφροί, μάτια) και ακούσια αποδεκατισμένος παραδίδεται προς ταφή. Η αντίδραση της Εκκλησίας ήταν εξαιρετικά χλιαρή. Καμία φωνή, μόνο ανακοινώσεις και αποχώρηση του εκπροσώπου της από τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων.... Παρά ταύτα ο Υπουργός Υγείας επισκέφθηκε πρόσφατα τον Αρχιεπίσκοπο, επιχειρώντας να αποκτήσει τη συναίνεση της Εκκλησίας, αν είναι δυνατό. Η πρώτη ανακοίνωση για τη συνάντηση ήταν δυο σειρές και αναφαιρόταν μόνο στην επίσκεψη και πως είχε ως θέμα την εικαζόμενη συναίνεση. Προφανώς αυτή η συσκότιση δεν ικανοποίησε τους υπηρεσιακούς παράγοντες της Εκκλησίας και του Υπουργείου Υγείας και υπήρξαν διαρροές. Σε μία από αυτές και χωρίς να διαψευσθεί εγράφη η εξής, εντός εισαγωγικών, δήλωση του Αρχιεπισκόπου: « Η Εκκλησία είναι επιφυλακτική στο θέμα της εικαζόμενης συναίνεσης, είναι ένα θέμα που πιθανόν να δημιουργήσει προβλήματα άλλων μορφών, όπως ιδιοτέλειες σκοπιμοτήτων. Ωστόσο όμως η διαφωνία δεν εμποδίζει να συνεργαστούμε, να δούμε ποιά είναι η σκέψη που μπορεί να μας βοηθήσει». Η εκφρασθείσα άποψη ότι « η Εκκλησία είναι επιφυλακτική» και η θέση του κ. Ιερωνύμου πως «η διαφωνία με την Πολιτεία δεν εμποδίζει να συνεργαστούμε» αποδυναμώνει τις Αρχές της Εκκλησίας, που δεν τίθενται προς συζήτηση σε οποιαδήποτε περίπτωση. Τέτοιες είναι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Μητροπολίτης μας είπε ότι η άποψη του Αρχιεπισκόπου δεν δεσμεύει τις αποφάσεις της Εκκλησίας και πως αυτές για σοβαρά ζητήματα λαμβάνονται εν Συνόδω. Όμως υπάρχει το επικοινωνιακό ζήτημα και εκεί εμφανίζεται η Εκκλησία ότι, για το συγκεκριμένο ζήτημα, δια μέσου του Προκαθημένου Της αναζητεί σημείο συνεννόησης με την Πολιτεία και ότι συζητά και διαπραγματεύεται τις Αρχές Της.

Ο κ. Άνθιμος θέτει τα ακόλουθα ζητήματα στα οποία δοκιμάζεται, ως σε καμίνι, η γνησιότητα της πίστης της ποιμαίνουσας Εκκλησίας και του λαού:

- Η άμβλυνση της ψυχολογίας του λαού, που παθητικά δέχεται τη διάβρωση της ψυχής του.

- Η διαφώτιση του λαού εκ μέρους της ποιμαίνουσας Εκκλησίας.

- Η προώθηση της κάρτας του πολίτου, χωρίς επαρκή στοιχεία, ότι δεν θα είναι μέρος της μετατροπής των πολιτών σε αριθμούς.

- Η απομάκρυνση της νεολαίας από την Εκκλησία.

- Η πολιτική κηδεία και η καύση των νεκρών.

- Τα εθνικά ζητήματα. Και

- Το μεταναστευτικό

Θέτει κι ένα εσωτερικό ζήτημα της διοικούσης Εκκλησίας, όπως είναι το έργο και η διαχείριση της Αποστολικής Διακονίας, που έχει καταλήξει σήμερα να είναι, όπως γράφει ο κ. Άνθιμος, ένας ελλειμματικός εκδοτικός οργανισμός.

Σωστά είναι τα ζητήματα που θέτει ο κ. Άνθιμος. Όμως ο λαός δεν περιμένει πλέον διαπιστώσεις, περιμένει προτάσεις και παραδείγματα. Στα ζητήματα λοιπόν που σωστά θέτει ο Σεβ. Θεσσαλονίκης καλόν είναι να προσθέσει πώς ο ίδιος αντιμετωπίζει στη Μητρόπολη του τα ζητήματα αυτά και ποιές είναι οι προτάσεις του. Βεβαίως τα μείζονα ζητήματα απαιτούν φωνή στεντορεία από το κέντρο, από τη Σύνοδο, από τον Αρχιεπίσκοπο και αυτά δεν υπάρχουν. Και εδώ θα δοκιμαστεί η ΔΙΣ υπό τη νέα της σύνθεση. Και γιατί ο κ. Άνθιμος δεν διαμαρτυρήθηκε για τη θεματολογία της προσεχούς Ιεραρχίας, αφού δεν συζητείται κανένα από τα θέματα που θέτει; Γιατί δεν φωνάζει με όση δύναμη διαθέτει: « Όχι άλλες διαλέξεις στην Ιεραρχία! Πράξεις μας χρειάζονται, ζέουσα πίστη και πνεύμα όχι καθησυχασμού, αλλά ιεραποστολής». Τί μπορεί να πει σήμερα για τον γάμο, για τη συζυγία, για την οικογένεια και για την ανατροφή των παιδιών ένας άγαμος κληρικός, που δεν βιώνει την πραγματικότητα αυτή, αλλά την μαθαίνει μόνο περιγραφικά, από τους προσερχόμενους στην εξομολόγηση, από τα βιβλία και τα περιοδικά; Το ζήτημα δεν είναι λοιπόν η περιγραφή προβλημάτων και αποφάσεις που παραπέμπονται στις Συνοδικές Επιτροπές, από τις οποίες τίποτε πρακτικό δεν προκύπτει, αλλά πώς μιλά η Εκκλησία στις καρδιές των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων, πώς οι κληρικοί και οι λαϊκοί θα ξεφύγουμε από το λήθαργο, τη μοιρολατρία και την αδιαφορία που μας έχει καταλάβει. Πώς δηλαδή θα ενεργοποιηθεί η μικρά ζύμη.

Ας τολμήσει η ΔΙΣ την αλλαγή του εκκλησιαστικού τοπίου με μιαν εύκολη αρχή. Ας ζωογονήσει το πεθαμένο εκκλησιαστικό ρεπορτάζ. Ας ανοίξει τις πόρτες της και πάλι στην ενημέρωση του λαού, ας υπάρξει διαφάνεια στο τί συμβαίνει πίσω από την πόρτα της αίθουσας συνεδριάσεως της, ποιοί οι προβληματισμοί της, ποιά τα προς συζήτηση θέματα, ποιά η διαχείριση των οικονομικών της. Και αυτά όχι γενικόλογα, που δίνουν την αίσθηση της κοροϊδίας και κάνουν τους δημοσιογράφους και την κοινή γνώμη αδιάφορους, αλλά με λεπτομέρειες και ακρίβεια. Η ΔΙΣ είναι το μόνο δημόσιο συλλογικό όργανο που οι ενέργειες του καλύπτονται από παντελή έλλειψη πληροφόρησης. Αυτό εύκολα το διαπιστώνει κανείς από το ότι στα εναπομένοντα εκκλησιαστικά ΜΜΕ καταχωρούνται σχεδόν αποκλειστικά δελτία Τύπου και ενημερωτικά κείμενα, πάντοτε θετικά σε όσους αναφέρονται. Αν κάποιος δεν ζει στην Ελλάδα, δεν έχει εκκλησιαστική εμπειρία και διαβάζει μόνο τα εκκλησιαστικά ΜΜΕ ασφαλώς έχει την ψευδαίσθηση ενός θρησκευόμενου ελληνικού λαού, με υπερδραστήριους ιεραποστολικά κληρικούς.

Ας τολμήσει η ΔΙΣ να αποκτήσει φωνή. Τα κείμενα και οι συμβολικές ενέργειες δεν αρκούν. Δεν γίνεται έτσι ο ευαγγελισμός του λαού. Αλίμονο αν ο Παύλος μόνο έγραφε και δεν μιλούσε με τους ανθρώπους χωρίς να υπολογίζει ταλαιπωρίες και βάσανα. Η αίσθηση πως στη ΔΙΣ υπάρχουν Μητροπολίτες με ιεραποστολική συνείδηση και με αίσθημα ευθύνης έναντι της Εκκλησίας ως συνόλου δημιουργεί μια συγκρατημένη αισιοδοξία πως, αν το θελήσουν, μπορούν να δημιουργήσουν μια νέα κατάσταση στην Εκκλησία.-

Συνάντηση του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα με τον Πολωνό Πρέσβη στη Ρωσία για θέματα συνεργασίας Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών

30/08/2011- Τον Πρέσβη της Δημοκρατίας της Πολωνίας στη Ρωσική Ομοσπονδία κ. Βοΐτσεχ Ζαϊοντσκόβσκυ δέχθηκε στο γραφείο του, στις 30 Αυγούστου 2011, ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας, Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.

Κατά τη διάρκεια της συναντήσεως συζητήθηκαν θέματα συνεργασίας Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών στην υπεράσπιση των παραδοσιακών χριστιανικών αξιών καθώς και η πορεία της εκπονήσεως του κειμένου για την εκκλησιαστική συμβουλή στη συμφιλίωση των λαών Ρωσίας και Πολωνίας, πρωτοβουλία του οποίου ανέλαβαν από κοινού το Πατριαρχείο Μόσχας και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην Πολωνία. (mospat -Митрополит Волоколамский Иларион встретился с послом Польши в России Войцехом Зайончковски)

Κωνσταντίνος Χολέβας, Το άσυλο καταργήθηκε, η πολυπολιτισμικότητα μας ταλαιπωρεί

Το άσυλο καταργήθηκε, η πολυπολιτισμικότητα μας ταλαιπωρεί

Κωνσταντίνος Χολέβας,Πολιτικός Επιστήμων

Επιτέλους η Ανωτάτη Παιδεία μας απηλλάγη από το ψευδοπροοδευτικό ιδεολόγημα που λεγόταν «Πανεπιστημιακό άσυλο». Είναι αξιέπαινος ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος επέβαλε στην Κυβέρνηση αυτήν τη νομοθετική ρύθμιση. Η πραγματική αξία του ασύλου είναι η προστασία των ιδεών και των φιλοσοφικών ή επιστημονικών αντιλήψεων στον χώρο του Πανεπιστημίου. Γι’ αυτό και καθιερώθηκε στην Δυτική Ευρώπη όταν υπήρχαν απολυταρχικά καθεστώτα, τα οποία φυλάκιζαν επιστήμονες για τις ιδέες που ανέπτυσσαν. Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα είχε καταντήσει ένας διάτρητος θεσμός που παρείχε προστασία στην αυθαιρεσία, στον τραμπουκισμό, στην εγκληματική δράση και κατεξευτέλιζε την έννοια της Παιδείας. Είναι προφανές ότι η κοινωνία μας σε κάποιους τομείς ωριμάζει και είναι έτοιμη να αποδεχθεί την κατάργηση μερικών ψευδοπροοδευτικών μύθων.

Δεν είναι, όμως, μόνο το άσυλο. Υπάρχουν και άλλες ιδεολογικές αγκυλώσεις που έχουν επιβληθεί στην παιδεία, στην κοινωνία και στον χώρο των ιδεών στο όνομα ενός δήθεν προοδευτισμού, ο οποίος αντιγράφει κάθε τι το αποτυχημένο από άλλες χώρες και το διατηρεί ακόμη και αν οι άλλες χώρες αρχίζουν να το απορρίπτουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πολυδιαφημισμένη πολυπολιτισμικότητα. Σε όλα τα σχολικά προγράμματα και σε άλλες εκφάνσεις της πολιτιστικής μας ζωής ακούμε και διαβάζουμε αυτόν τον όρο, ο οποίος έρχεται σε σύγκρουση με την εθνική ταυτότητα και την ελληνορθόδοξη κληρονομιά του λαού μας. Με πρόσχημα την παρουσία μεγάλου αριθμού μεταναστών, εκ των οποίων οι περισσότεροι παράνομοι, οι δήθεν προοδευτικοί προσπαθούν να καταργήσουν την έννοια του Έθνους, τη συνέχεια του Ελληνισμού, την προβολή των ηρώων μας, την αξία της ελληνικής γλώσσας, τα ελληνορθόδοξα ιδανικά των Τριών Ιεραρχών και του Πατροκοσμά. Λέγουν ότι όλα αυτά είναι «εθνικιστικά» και ότι πρέπει η πολιτιστική ταυτότητα της πλειοψηφίας να υποχωρήσει για να προβληθεί ο πολιτισμός, η θρησκεία και η ταυτότητα των αλλοδαπών και τω λαθρομεταναστών.

Στο όνομα του «πολυπολιτισμού» κακοποιούν την Ιστορία μας, καταργούν τον όρο Εθνική από το Υπουργείο Παιδείας, προσπαθούν να αλλοιώσουν τον Ορθόδοξο χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών, συγγράφουν βιβλία Ιστορίας με φιλοτουρκικό περιεχόμενο, υποβαθμίζουν τις εθνικές επετείους και γενικά χλευάζουν την παράδοση και την εθνική φυσιογνωμία του Ελληνισμού.

Η αντίληψη αυτή είναι λανθασμένη και αποτυχημένη. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν υποχωρεί η εθνική ταυτότητα, η γλώσσα και η ιστορία της πλειοψηφίας για να κολακευθούν οι απρόσκλητοι αλλοδαποί επισκέπτες. Και όπου τυχόν συνέβη αυτό τώρα οι ηγέτες των αντιστοίχων χωρών έχουν το θάρρος να ομολογήσουν την αποτυχία του πειράματος. Η Γερμανίδα Καγκελλάριος Άγκελα Μέρκελ παραδέχθηκε επανειλημμένως ότι το πολυπολιτισμικό πείραμα στη Γερμανία απέτυχε. Την ίδια παραδοχή έκανε δημοσίως και ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ντ. Κάμερον. Στην Ιταλία προ ολίγων ετών ο γνωστός αριστερός ηγέτης Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα ομολόγησε στον Ιταλοαμερικανό πολιτειολόγο Τζιοβάνι Σαρτιόρι ότι στο ζήτημα του πολυπολιτισμού «οι συντηρητικοί είχαν δίκιο» . Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου προέβη σε μία έμπρακτη ομολογία της αποτυχίας της πολυπολιτισμικότητας: Ενώ αρχικά είχε ζητήσει από την Ιταλία να κατεβάσει τον Εσταυρωμένο από τις σχολικές αίθουσες, με δεύτερη απόφασή του δικαίωσε την Ιταλία και δέχθηκε το δικαίωμα της κάθε χώρας να προβάλλει μέσα στο σχολείο τη θρησκευτική και εθνική της ταυτότητα. Στη Γαλλία μετά από τα αιματηρά επεισόδια που προκάλεσαν νεαροί Αφρικανικής καταγωγής στα προάστεια, ο Νικολά Σαρκοζί δημιούργησε Υπουργείο Εθνικής Ταυτότητος και καταπολεμεί τους πολυπολιτισμικούς μύθους. Είναι χαρακτηριστική και η απάντηση του κορυφαίου Γάλλου ιστορικού των Πολιτισμών Φερνάν Μπρωντέλ . Ερωτηθείς αν μία χώρα εμπλουτίζεται ή απειλείται αν γίνει πολυπολιτισμική, απήντησε:
- «Πολυπολιτισμική», αυτό εξαρτάται από το πώς εκλαμβάνετε τη λέξη. Αν εννοείτε πως διάφοροι πολιτισμοί συνομιλούν μεταξύ τους και ανταλλάσσουν τα αγαθά τους, ναι, είμαι ευνοϊκός για το «πολυ-πολιτισμικό». Αν όμως αυτό σημαίνει πως κάποιος πολιτισμός διαρρήγνυται προς πάσαν κατεύθυνση για να ικανοποιηθούν οι μεν ή οι δε, τότε είμαι εναντίον.

Ο Μπρωντέλ αρνείται το πολυπολιτισμικό πρότυπο που έχει επιβάλλει στην Παιδεία μας ο ψευδοπροοδευτισμός. Ένα πρότυπο που διαρρηγνύει την εθνική συνοχή και γκρεμίζει τις αξίες της πατρίδας, της Ορθοδοξίας, του ηρωισμού. Μας υποδεικνύει ότι άλλο πράγμα είναι ο διάλογος των πολιτισμών, κάτι αντίστοιχο με την Οικουμενικότητα του ελληνικού πνεύματος, και άλλο –τελείως εσφαλμένο- είναι να αναγκάζεις ένα λαό να αρνηθεί την ταυτότητά του για να ικανοποιηθούν οι γειτονικοί λαοί και οι λαθρομετανάστες. Ο Ελληνισμός και ως κλασικός και ως Αλεξανδρινός και ως Ορθόδοξος Χριστιανικός και ως σύγχρονος, που μετέχει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, πάντοτε ήθελε και θέλει να είναι Οικουμενικός. Δεν έμεινε ποτέ κλεισμένος στο καβούκι του. Όμως άλλο πράγμα είναι η Οικουμενικότητα , η οποία διαφυλάσσει την εθνική μας κληρονομιά ώστε να την μεταδώσει ως αγαθό στους άλλους πολιτισμούς, και άλλο είναι η πολυπολιτισμική χοάνη, η οποία καταργεί κάθε τι το ελληνικό για να μάς επιβάλει ξένα πρότυπα και να μας μεταβάλει σε έναν πολυεθνικό, άπατρι και ανελλήνιστο πολτό.

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ έχει παρατηρήσει ορθώς ότι το Βυζάντιο ήταν ένα κράτος πολυεθνικό μεν (προ του 1204), αλλά μονοπολιτισμικό. Ο επικρατών πολιτισμός στη γλώσσα, στην παιδεία, στην κοινωνία, ήταν ο ελληνικός. Τα μονοπολιτισμικά κράτη διαρκούν πολλούς αιώνες, τα πολυπολιτισμικά αποσυντίθενται.