Ἐν Πειραιεῖ 7-5-2014
ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΑΝΑΒΙΩΣΙΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΠΑΣΧΙΤΙΣΜΟΥ
ἐφημ.
Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ν. Καλλιπόλεως Πειραιῶς
Εισαγωγή
Αναγινώσκοντας
το άρθρο του κ. Θανάση Ν. Παπαθανασίου με τίτλο ‘Ὁ πάσχων Θεός, ὁ σύντροφος
Θεός’, που
δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ‘Σύναξη’, τεῦχος 129, Ἰανουάριος – Μάρτιος 2014,
σσ. 17-27, πραγματικά μάς κατέλαβε κατά Θεόν λύπη, εξαιτίας των γραφομένων εκ
μέρους του περί θεοδικίας, θεοεγκαταλήψεως, δήθεν «ορθοδόξου θεοπασχητισμού»
και σχετικής αντιδόσεως των ιδιωμάτων, αλλά και εξαιτίας του ειρωνευτικού και
περιφρονητικού ύφους έναντι της Ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας, η οποία, κατά τον κ.
Θ. Π., «συχνά θολώνει σε αλαζονεία». Θα χρειαζόταν κατ’αρχήν να γράψουμε ένα
ολόκληρο βιβλίο πολλών σελίδων, για να απαντήσουμε σε όλες τις θέσεις του κ. Θ.
Π. Χάριν, όμως, συντομίας, θα εστιάσουμε την προσοχή μας μόνο στην αναίρεση της
αιρέσεως του Θεοπασχητισμού, που διέπει όλο το άρθρο του, κάνοντας όμως
αναφορές και στα υπόλοιπα θέματα. Η αλήθεια είναι πώς δεν εκπλαγήκαμε από τις
θέσεις, που διατυπώνει στο άρθρο του ο κ. Θ. Π., διότι γνωρίζουμε ότι «ο
κ. Ἀθανάσιος Παπαθανασίου εἶναι ἕνας ἐκ τῶν 44 πρωτεργατῶν τῆς διασπαστικῆς θεολογικῆς
ὁμάδος τοῦ «ΚΑΙΡΟΥ». Διευθυντής τοῦ ἐκσυγχρονιστικοῦ περιοδικοῦ «Σύναξη», ἐπιλέχθηκε
ἀπό τόν μεταπατερικό Σεβ. Μητρ. Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιο στή «Συνοδική Ἐπιτροπή
γιά θέματα παιδείας καί νεότητας». Ἀπορρίπτει τόν ὁμολογιακό χαρακτήρα τοῦ
μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ὡς μέθοδο διδασκαλίας στά σχολεῖα, συμπλέοντας μέ
τη νεοταξική «μίς Μπίλντερμπεργκ», Ἄννα Διαμαντοπούλου καί το ὑπουργείο ἀ-παιδείας.