Νέο Οικουμενιστικό ολίσθημα

Το Ρωμαιοκαθολικό «μοναστήρι» του Μπόζε στη βόρεια Ιταλία, είναι γνωστό στους οικουμενιστικούς κύκλους γιατί εκεί εγκαταβιώνουν «μοναχοί και μοναχές» που ανήκουν σε διαφορετικά χριστιανικά δόγματα.
Στο μοναστήρι γίνονται δεκτοί χριστιανοί (καθολικοί, προτεστάντες, ορθόδοξοι).Πρόκειται δηλαδή για μια, μεικτή και διομολογιακή μοναστική κοινότητα.
Η κοινότητα, ιδρύθηκε το 1965, και σήμερα αποτελείται από ογδόντα μέλη, μοναχούς και μοναχές.
Ιδρυτής και ηγούμενος της μοναστικής κοινότητας είναι ο πατήρ Enzo Bianchi.
Σ΄αυτό λοιπόν το «μοναστήρι» το τετραήμερο από 9 έως 12 Σεπτεμβρίου 2009, θα διοργανωθεί συνέδριο και θα μιλήσουν ρωμαιοκαθολικοί και ορθόδοξοι με θέμα : O πνευματικός αγώνας στην Ορθόδοξη παράδοση («Spiritual Struggle in the Orthodox Tradision»).
Το μοναστήρι του Μπόζε (Bose) είναι πρότυπο ένωσης για τους οικουμενιστές ;

Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Συνάντηση με τη θεϊκή δόξα

Πόθος καυτός καί ἵμερος βαθύς τοῦ ἀνθρώπου ἡ συνάντησή του μέ τή θεϊκή δόξα. Δεμένος μέ τό χῶμα στενάζει κάτω ἀπό τό βάρος τῆς φθαρτότητος καθημερινά, μά δέν ἔπαυσε ποτέ ν᾿ ἀναρριγᾶ στή σκέψη τοῦ ᾿Αφθάρτου, νά συγκλονίζεται ἀπό τήν ἰδέα τῆς ἐπικοινωνίας καί κοινωνίας του μέ τόν οὐράνιο Πατέρα.
Αὐτήν τήν ποθητή καί φοβερή συγχρόνως κοινωνία γεύθηκαν οἱ τρεῖς ἐκλεκτοί μαθηταί τοῦ Κυρίου, Πέτρος, ᾿Ιάκωβος καί ᾿Ιωάννης, ἐπάνω στό «ὑψηλόν ὄρος», ὅπου τούς εἶχε ἀνεβάσει «κατ᾿ ἰδίαν», μόνους αὐτούς, ὁ Διδάσκαλος. ᾿Εκεῖ «μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν». ῎
Ανοιξαν τά χοϊκά τους μάτια στό ἄκτιστο φῶς κι εἶδαν τόν ἄυλο Θεό, τόν Θεάνθρωπο ᾿Ιησοῦ Χριστό, ὄχι ὅμως ὅπως τόν ἔβλεπαν μέχρι τότε, ὡς ταπεινό ἄνθρωπο. Τόν εἶδαν στή θεϊκή του δόξα. ῎Εγιναν αὐτοί, οἱ ταπεινοί ψαράδες, αὐτόπτες τῆς θείας αὐτοῦ μεγαλειότητος. Καί θαμπωμένοι τότε ὁμολόγησαν μέ τό στόμα τοῦ Πρωτοκορυφαίου· «καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι...»!
Ἀλλά δέν εἶναι θέμα τόπου ἡ προσέγγιση τῆς θεϊκῆς μακαριότητος. Εἶναι κυρίως θέμα ἐσωτερικῆς τοποθετήσεως τοῦ ἀνθρώπου. ῾Η ὑπερκόσμια φωνή τοῦ Πατέρα αὐτό μαρτυρεῖ, καθώς συνιστᾶ τόν Μονογενῆ του Υἱό καί ὑποδεικνύει τή λατρευτική ἀφοσίωση στό ἅγιο θέλημά του· «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός... αὐτοῦ ἀκούετε».
῾Η συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ θά μείνει ἀτελέσφορη χωρίς τοῦ ἀνθρώπου τήν κατάφαση. Μέ τήν ὑπακοή στό θεῖο θέλημα καί τήν πειθαρχία στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ -καί μόνο μ᾿ αὐτά- θά γίνει δεκτικός τῆς θείας χάριτος, ἡ ὁποία θά τόν ἀνεβάσει στή θέωση.
Καί προσφέρεται ἄπλετη ἡ θεία χάρη ἀπό τήν ἁγία τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία. Μέσα σ᾿ αὐτήν ἐπιτελεῖται ἡ συνάντηση Θεοῦ καί ἀνθρώπου. Διότι ἡ ᾿Εκκλησία κρατᾶ μές στούς θησαυρούς της χειροπιαστή τήν ἐμπειρία τῆς θεϊκῆς δόξας καί προσκαλεῖ τόν κάθε ἄνθρωπο νά ᾿ρθεῖ κοντά της καί νά τή γευθεῖ. Τοῦ δίνει τή δυνατότητα νά μεταμορφωθεῖ ὁ ἴδιος κι ἀπό χοϊκός καί ψυχικός νά γίνει πνευματικός καί θεοτικός. Χωρίς νά χάσει τίποτε ἀπό τήν ὕπαρξή του, θά κερδίσει τήν παραδείσια δόξα πού εἶχε πρίν χωρισθεῖ ἀπό τόν Θεό καί ἄλλα ἀκόμη περισσότερα· τήν ἕνωση μαζί του, τή θέωση.
Ἀπό πλευρᾶς Θεοῦ τό θέμα εἶναι λυμένο. Τό βάρος πέφτει στή στάση τοῦ ἀνθρώπου, στήν εἰλικρινῆ διάθεση μέ τήν ὁποία θά ὑπακούσει στό θεϊκό παράγγελμα, στή φιλότιμη προσπάθεια μέ τήν ὁποία θά ἐνστερνισθεῖ τήν ἐντολή τῆς ᾿Εκκλησίας. Ζῆ τότε ὁ χοϊκός ἄνθρωπος τή Μεταμόρφωση ὡς γεγονός τῆς προσωπικῆς του ζωῆς καί ψηλαφᾶ μέσα στό ἴδιο τό εἶναι του τή «θαυμαστή ἀλλοίωση τῆς δεξιᾶς τοῦ ῾Υψίστου».
Νιώθει τό θεῖο φῶς νά καταυγάζει τήν ψυχή του, ὅταν σπάζει τόν κλοιό τῆς φιλαυτίας, ὅταν ξεπερνᾶ τό μῖσος καί τήν ἐκδικητικότητα, ὅταν μετά ἀπό μάχες σκληρές στῆς ψυχῆς του τήν κονίστρα καταθέτει ὑποτακτικά στόν Κύριο· «γενηθήτω τό θέλημά σου».Τό βλέπει ἱλαρό νά τόν περιβάλλει, κυρίως ὅταν ξεπλένοντας τά μάτια του μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας γονατίζει μπροστά στόν πνευματικό, γιά νά ἀποθέσει κάτω ἀπό τό πετραχήλι του τῆς ψυχῆς τά βάρη, ὅταν «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης» προσέρχεται στό φρικτό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Κι εὐγνώμονα τότε ἐπαναλαμβάνει τήν ὁμολογία τῶν τριῶν μαθητῶν·
«καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι»!
Στέργιος Ν. Σάκκος ομοτ. καθηγ. Πανεπιστημίου

Κωνσταντίνος Χολέβας, Οι Χριστιανοί και ο Παρθενώνας

Kάθε Μουσείο, άρα και το Μουσείο της Ακροπόλεως, είναι χώρος προβολής της Ιστορίας και της ιστορικής αλήθειας. Οι επιγραφές και τα αγάλματα είναι ιστορικές πηγές. Δεν είναι δυνατόν μέσα σ’ένα Μουσείο να προβάλλονται γεγονότα ιστορικώς ατεκμηρίωτα, όπως η σκηνή με τους ρασοφόρους που καταστρέφουν τον Παρθενώνα. Είναι σεβαστή η προσωπικότητα του διακεκριμένου σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, όμως η συγκεκριμένη σκηνή είναι δημιούργημα της φαντασίας του. Αν μεθαύριο ένας άλλος διακεκριμένος σκηνοθέτης παρουσιάσει σ’ένα «ντοκυμανταίρ» τον Ελευθέριο Βενιζέλο να πυροβολεί πολιτικούς αντιπάλους του, θα πρέπει να παρουσιασθεί αυτή η εικόνα στο Ιστορικό και Εθνολογικό Μουσείο; Όχι, βέβαια. Η φαντασία του σκηνοθέτη δεν έχει θέση στα Μουσεία, αλλά μόνο στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Πιθανόν κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ορισμένοι Χριστιανοί να προέβησαν σε καταστροφές αρχαίων αγαλμάτων. Όμως πρέπει να μπούμε στο πνεύμα της εποχής. Μετά από 3 αιώνες διωγμών και μαρτυρίων είναι κατανοητή η αντίθεση των Χριστιανών κατά των συμβόλων της ειδωλολατρίας. Φυσικά με τα σημερινά κριτήρια ουδείς Χριστιανός θα έκανε κάτι τέτοιο. Τότε, όμως, είχε προηγηθεί πολύς πόνος και πολύ αίμα. Πάντως τις όποιες καταστροφές τις έκαναν αυθορμήτως και όχι με καθοδήγηση από την Εκκλησία.
Η μετατροπή του Παρθενώνος σε Ναό της Παναγίας Αθηνιώτισσας επί Βυζαντίου (Ρωμανίας) διέσωσε τον Παρθενώνα και από περαιτέρω καταστροφές και από την φθορά του χρόνου. Καταδεικνύει επίσης την συνέχεια του Ελληνισμού. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τιμούσαν την Παναγία Παρθένο εκεί όπου οι Αρχαίοι πρόγονοί τους τιμούσαν την Αθηνά Παρθένο. Είναι χαρακτηριστική η σκηνή που περιγράφει ο Κωστής Παλαμάς στην «Φλογέρα του Βασιλιά», ότι δηλαδή ο Βασίλειος Βουλγαροκτόνος κατέβηκε πανηγυρικά από την Κωνσταντινούπολη για να προσκυνήσει στην Παναγία την Αθηνιώτισσα, στον Παρθενώνα.
Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, ήρωας του 1821, γαλουχημένος μέσα στην Ελληνορθόδοξη Παράδοση και ευλαβής Χριστιανός, τονίζει στους στρατιώτες του να προσέχουν τα αρχαία αγάλματα και τους κίονες, διότι: «γι’αυτά πολεμήσαμε» ! Αυτή είναι και η σημερινή πεποίθηση της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων που εντάσσονται συνειδητά στην Ορθόδοξη Εκκλησία και είναι υπερήφανοι για την Αρχαία Ελλάδα!
Κ.Χ.
antibaro.gr

Η παράσταση Γαβρά, πότε τελειώνει;

ΑΦΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ:
1. «Οι πρώτοι χριστιανοί ήταν σαν τους Ταλιμπάν»

2. «Εάν ο κλήρος έθεσε τέτοιο αίτημα, είναι εντελώς γελοίος και ακατανόητος ο εκνευρισμός του »

3. «Η Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την Ευρώπη και τη Δημοκρατία»

4. «Η Εκκλησία αρνείται πάντοτε την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Νόμιζα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει απ' όλες αυτές τις μικρότητες...»

5 .«Επιτέλους, να γίνουμε πιο δημοκρατικοί»

6. «Βρίσκω πολύ λυπηρό και απαράδεκτο για την Ελλάδα, μια χώρα που είναι και μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αυτό που συνέβη: το να υποκύψει δηλαδή η Πολιτεία στις πιέσεις εκπροσώπων της Εκκλησίας και να προβεί σε αυτήν την πράξη παρέμβασης σ' ένα φίλμ που αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα. Ο,τι απεικονίζεται σε αυτό το μικρό φίλμ είναι ιστορικά αποδεδειγμένο»

7.«Λυπάμαι πολύ τον φουκαρά τον διευθυντή του μουσείου, γιατί προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα»
ΤΩΡΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ:
1. «στην επίμαχη σκηνή του φιλμ δεν απεικόνιζε ούτε υπονοούσε ότι οι καταστροφές έγιναν από ιερείς,αλλά από ανθρώπους της εποχής".
Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ…
Κανονικά θα προβάλλεται το φιλμ του Γαβρά……
ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΚΙ΄ ΕΓΩ Ο ΦΟΥΚΑΡΑΣ ΑΝΑΖΗΤΩ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥ .....

ΥΠΕΠΘ: Πρωινή προσευχή και ανάρτηση σημαίας

Με πρόσφατη εγκύκλιο του (3/8/2009) το ΥΠΕΠΘ με θέμα "Λειτουργία σχολείων για το σχολικό έτος 2009-2010" υπενθυμίζει στα σχολεία τα προβλεπόμενα από τους νόμους σχετικά με την πρωινή προσευχή και την ανάρτηση της ελληνικής σημαίας. Αναφέρει σχετικά η εγκύκλιος:

" 11. Πρωινή Προσευχή – ανάρτηση σημαίας

Σύμφωνα με το ΠΔ 201/98 (ΦΕΚ 161 τ.Α΄- άρθρο 13, παρ. 5, εδάφ. α και β και παρ. 10, εδαφ. δ.) σας επισημαίνουμε ότι:
Α. Πριν από την έναρξη των μαθημάτων πραγματοποιείται κοινή προσευχή των μαθητών και του διδακτικού προσωπικού στο προαύλιο του σχολείου με ευθύνη των εκπαιδευτικών που εφημερεύουν. Σε περίπτωση δυσμενών καιρικών συνθηκών η προσευχή πραγματοποιείται στην αίθουσα κάθε τάξης.
Οι εκπαιδευτικοί συμμετέχουν υποχρεωτικά στην πρωινή προσευχή και στον εκκλησιασμό και επιβλέπουν τα τμήματά τους. Οι ετερόδοξοι μαθητές παρευρίσκονται με το τμήμα που ανήκουν στο χώρο της συγκέντρωσης χωρίς να συμμετέχουν στην προσευχή, τηρώντας απόλυτη ησυχία, σεβόμενοι τους δασκάλους και τους συμμαθητές τους που προσεύχονται.
Β. Επίσημη ανάρτηση της σημαίας γίνεται :
α. Την πρώτη Δευτέρα κάθε μήνα (από το σχολείο της πρωινής βάρδιας)
β. Τις εθνικές επετείους και τις τοπικές εθνικές εορτές
γ. Όταν κρίνεται απαραίτητο από το Σύλλογο Διδασκόντων ή ορίζεται από τις αρμόδιες αρχές.
Διαβάστε ολόκληρη τη σχετική εγκύκλιο ΕΔΩ
Από:Θρησκευτικά

Το ΥΠΕΠΘ και οι Προτεστάντες.

Η Εταιρεία Βιβλικών Σπουδών έχει ιδρύσει από χρόνια στο Πικέρμι την Ελληνική Βιβλική Σχολή.
Οι σπουδαστές της Ε.Β.Σ ανήκουν στην ευρύτερη ομάδα των προτεσταντικών ομολογιών.
Ανάμεσα στα κολέγια που το ΥΠΕΠΘ έδωσε άδεια ιδρύσεως, και μάλλον θέλουν να γίνουν ΑΕΙ, είναι και η Ελληνική Βιβλική Σχολή, ένα εκπαιδευτικό Ίδρυμα που ανήκει στην οικογένεια του Ευρωπαϊκού Ευαγγελικού Συνδέσμου Αναγνώρισης Θεολογικών Τίτλων – ΕΕΑΑ [European Evangelical Accrediting Association] με πλήρη αναγνώριση από το 2004
Το ΥΠΕΠΘ έδωσε την άδεια, με κριτήριο τη διασύνδεσή τους με τα ξένα πανεπιστήμια αλλά και τον χώρο προέλευσης των διαφόρων κέντρων που αιτήθηκαν την κολεγιακή αναβάθμιση και αναγνώριση.
Στόχος της Σχολής όπως λένε είναι η «εκπαίδευση ευαγγελικών στην ευαγγελική Θεολογία με ενδεχόμενη επαγγελματική δραστηριοποίηση σε καθήκοντα ποιμένων εκκλησιών, ιεραποστόλων, λειτουργών της Εκκλησίας αλλά και θεολόγων ερευνητών με προοπτική ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας».
Διευκρινίζουν μάλιστα ότι «δεν υπάρχει ενδεχόμενο διεκδικήσεως θέσεων καθηγητών- θεολόγων στη μέση εκπαίδευση, δεδομένου ότι αυτή εκ του νόμου περιορίζεται στο πλαίσιο της ορθόδοξης θεολογίας».
ΠΟΙΟΣ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ;
=== ===== ===== ====== ====== =
Και ιδιωτικό κολέγιο για πάστορες

ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ

Υποψήφιοι ιεροκήρυκες, πάστορες, ιεραπόστολοι, ερευνητές και θεολόγοι που θα υπηρετήσουν στις Ευαγγελικές Εκκλησίες της Ελλάδος θα αποφοιτούν από το Κολέγιο της Εταιρείας Βιβλικών Σπουδών, το οποίο ήταν μεταξύ των 33 σχολών που έλαβαν την περασμένη εβδομάδα άδεια ιδρύσεως από το υπουργείο Παιδείας και αναμένουν την άδεια λειτουργίας τους.
Η απόφαση του υπουργείου Παιδείας προκάλεσε αίσθηση μεταξύ των κληρικών και των μητροπολιτών της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος και ορισμένοι έσπευδαν να ζητήσουν εξηγήσεις.
«Στόχος της Σχολής είναι η εκπαίδευση ευαγγελικών στην ευαγγελική Θεολογία με ενδεχόμενη επαγγελματική δραστηριοποίηση σε καθήκοντα ποιμένων εκκλησιών, ιεραποστόλων, λειτουργών της Εκκλησίας αλλά και θεολόγων ερευνητών με προοπτική ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας» επισημαίνει προς «Το Βήμα» ο κ. Δημοσθένης Κατσάρκας, γιατρός και από τα πλέον γνωστά ηγετικά στελέχη της Ευαγγελικής Εκκλησίας στην Ελλάδα.
Όπως σπεύδει να διευκρινίσει ο ίδιος, ό,τι και αν γίνει με την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων του κολεγίου «δεν υπάρχει ενδεχόμενο διεκδικήσεως θέσεων καθηγητών- θεολόγων στη μέση εκπαίδευση, δεδομένου ότι αυτή εκ του νόμου περιορίζεται στο πλαίσιο της ορθόδοξης θεολογίας».
Σημειώνεται ότι οι σχολές των Ευαγγελικών Εκκλησιών λειτουργούν τα τελευταία 30 χρόνια και από αυτές συνολικά έχουν αποφοιτήσει περισσότερα από 200 άτομα. Αρχικά οι σχολές ήταν τριετούς φοιτήσεως και τα κτίριά τους βρίσκονταν στο Καστρί. Σήμερα 25 Ελληνες ευαγγελικοί φοιτούν στη σχολή, που βρίσκεται στο Πικέρμι, η μετατροπή της οποίας σε κολέγιο αυξάνει σε τέσσερα τα έτη φοίτησης.
Με την αποφοίτησή τους, εκτιμούν ότι η άδεια του υπουργείου θα τους δώσει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν καλύτερες μεταπτυχιακές σπουδές, αν και ορισμένοι απόφοιτοι της σχολής βρίσκονται ήδη στην Οξφόρδη και στο Σικάγο προκειμένου να ειδικευθούν σε κάποιον κλάδο της Θεολογίας.
Σημειωτέον ότι στη σχολή φοιτούν και φοιτητές από το εξωτερικό, κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ μεταξύ των καθηγητών διδάσκουν εκπαιδευτικοί από άλλες χώρες οι οποίοι έχουν πραγματοποιήσει ειδικές σπουδές σε γνωστά πανεπιστήμια των ΗΠΑ.
ΤΟ ΒΗΜΑ - 04/08/2009

Ισλαμικό «καμτσίκι» στο Σουδάν

Στο Χαρτούμ του Σουδάν , συνέλαβαν σε εστιατόριο μια σουδανή δημοσιογράφο, υπεύθυνη ενημέρωσης της Αποστολής του ΟΗΕ στο Σουδάν (UΝΜΙS), μαζί με άλλες 13 γυναίκες με την κατηγορία της άσεμνης περιβολής. Δέκα από αυτές τιμωρήθηκαν ήδη με μαστιγώματα για παράβαση του ισλαμικού νόμου.
Η Λούμπνα Αχμεντ αλ Χουσέιν, αρθρογραφεί και στην εφημερίδα «αλ-Σαχάφα», κινδυνεύει να καταδικαστεί σε ποινή 40 χτυπημάτων με μαστίγιο, σύμφωνα με το άρθρο 152 του σουδανικού ποινικού κώδικα που προβλέπει την τιμωρία όποιου «διαπράττει μια άσεμνη πράξη ή μια πράξη που προσβάλλει τη δημόσια αιδώ ή είναι άσεμνα ενδεδυμένος».
Η Χουσέιν ζήτησε δικηγόρο και η δίκη της αναβλήθηκε για την ερχόμενη εβδομάδα.Έχει καλέσει μάλιστα δημοσιογράφους να παρακολουθήσουν τη μαστίγωσή της, σε περίπτωση που καταδικαστεί.

Ας μη ξεχνάμε ότι για μια γυναίκα στο Σουδάν ισχύει :
●86% δεν έχουν καμία βασική εκπαίδευση
●96,5% δεν μπορούν να διαβάσουν ή να γράψουν το όνομά τους
● 99% δεν έχουν ή δεν γνωρίζουν την ηλεκτρική ενέργεια
●98,5% δεν έχουν καμία πρόσβαση στο τρεχούμενο νερό
●93% έχουν χάσει τουλάχιστον ένα οικογενειακό μέλος
● 68% των παντρεμένων γυναικών ζουν σε έναν πολύγαμο γάμο
Εμπρός λοιπόν στις Έλληνιδες πολιτικούς - που συχνά πυκνά κατηγορούν την Ορθοδοξία – ας πηγαίνουν να ζήσουν για λίγο στο Χαρτούμ.
Θα περάσουν καλά. Ο δρόμος είναι ανοιχτός.

Σεξουαλική αγωγή στο δημοτικό.(Καραμανίδης Ιωάννης)

Σαν εκπαιδευτικός, που επί 30 και πλέον έτη υπηρέτησα σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, πιστεύω απόλυτα ότι αν υλοποιηθεί η πρόθεση της σημερινής κυβερνήσεως, να εισαχθεί το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών στα σχολεία από την Πέμπτη τάξη του δημοτικού, μόνο επικίνδυνες και επιζήμιες καταστάσεις και προκλητικές αναστατώσεις σε γονείς, μαθητές και διδάσκοντες θα επιφέρει.
Βέβαια οι λόγοι που συνηγορούν στη μη εισαγωγή του μαθήματος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών του δημοτικού είναι πάρα πολλοί και κραυγαλέοι και θα χρειαζόταν πολύς χρόνος να απαριθμηθούν. Θα αναφερθούν όμως ενδεικτικά ορισμένοι λόγοι για να γίνει όσο είναι δυνατόν κατανοητό πόσο άκαιρη, άστοχη, ανώριμη και αντιπαιδαγωγική είναι η επιχειρούμενη σεξουαλική ενημέρωση στην ηλικία αυτή της απλότητας και της παιδικής αθωότητας.
1. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση δημιουργεί περισσότερα προβλήματα σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς από όσα πρόκειται να λύσει. Τα αποτελέσματα, στις χώρες που εφαρμόσθηκε το μάθημα, δείχνουν ότι αυξήθηκαν ραγδαία οι εγκυμοσύνες και οι εκτρώσεις στις μαθήτριες 12-15 ετών από αυξημένη περιέργεια, εξοικείωση με διαδικασίες πρόωρες για την ηλικία τους κτλ. Για να αντιμετωπιστεί μια τέτοια κατάσταση και για να επουλωθούν οι πληγές που θα δημιουργήσει η διδασκαλία του μαθήματος, σκεφθείτε τί πλήθος από γιατρούς, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και λοιπούς θα χρειαστεί. Και αν επουλωθούν οι πληγές.
2. Προκαλεί την εξοικείωση των αθώων παιδιών με τις ορέξεις παιδοφίλων, την άμβλυνση του αισθήματος της ντροπής, την απαξίωση της καθαρής φιλίας και καθίσταται επικίνδυνη για την ομαλή ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού ακόμη και μέσα στο ίδιο οικογενειακό περιβάλλον .
3. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών είναι αποκλειστικά ιερό καθήκον, δικαίωμα και ευθύνη των γονέων τους. Ο ευαίσθητος και σοβαρός αυτός ρόλος των γονέων δεν εκχωρείται σε άλλους ούτε υφαρπάζεται από άλλους. Μόνο ο γονέας είναι ο πιο κατάλληλος, με προσοχή και σεβασμό στην τρυφερή ηλικία και την ψυχοσύνθεση του παιδιού, να προσεγγίσει τη γενετήσια λειτουργία και να κατατοπίσει το παιδί. Αυτὀ σημαίνει ότι η πολιτεία πρέπει να ρίξει το βάρος της διαπαιδαγώγησης στην οικογένεια και όχι στην πρόωρη και αντιπαιδαγωγική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των μικρών μαθητών του δημοτικού σχολείου.
4. Η ανἀθεση της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από το γονέα, όσο ειδικός και αν θεωρείται αυτός ο άλλος, δημιουργεί ανασφάλεια, άγχος και φοβικά σύνδρομα στους γονείς, σκεπτόμενοι την πορεία των παιδιών τους προς την ενηλικίωση και ωριμότητα.
5. Πρακτικά είναι αδύνατον να γίνει μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης δημόσια μέσα στην τάξη λόγω της διαφορετικής ψυχοσωματικής ανάπτυξης των παιδιών. Άλλα παιδιά θα μειδιούν, άλλα θα μένουν απαθή, άλλα σοβαροφανή, άλλα θα αναφέρονται σε γεγονότα άσχετα, άλλα θα ντρέπονται να μιλήσουν. Και αυτὀ θα συμβαίνει διότι τα προσφερόμενα από το δάσκαλο δε θα ανταποκρίνονται στην ψυχική και σωματική ωριμότητα των παιδιών.
6. Θα επικρατεί διχασμός και αναστάτωση στα σχολεία και μεταξύ γονέων και μεταξύ διδασκόντων λόγω διαφωνιών στον τρόπο διδασκαλίας της προσφοράς της ύλης ανάλογα με την ειδικότητα, την κατάρτιση της προσωπικότητας των απόψεων και πεποιθήσεων κάθε διδάσκοντος. Σκεφθείτε πώς θα μιλήσει επί του ιδίου θέματος ένας σεξολόγος και ένας ιερέας-δάσκαλος, που θα συνυπηρετούν στο ίδιο σχολείο. Όχι λοιπόν στο μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία. Τα αποτυχημένα δυτικά πρότυπα σεξουαλικής αγωγής δεν έχουν καμία θέση στη χώρα μας.
Μετά τιμής,
Καραμανίδης Ιωάννης
meta-parrisias.gr/

Αποκεφάλισε Ελληνοκύπριο και ήπιε το αίμα του σαν κρασί

Η τ/κ εφημερίδα «Αφρίκα» γράφει στο κύριό της θέμα πως ο Τούρκος Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν, αξιωματικός του τουρκικού στρατού κατά την εισβολή στην Κύπρο, ανέφερε σε φυλακισμένους στη φυλακή του Ντιγιάρμπακίρ, στην ανατολική Τουρκία, πως έκοψε το κεφάλι ενός Ελληνοκύπριου παιδιού και ήπιε το αίμα του αντί για κρασί μπροστά στον πατέρα του.
Η εφημερίδα, που τιτλοφορεί το δημοσίευμα «Δέστε υπό ποιους ήμασταν... Τι είδους διοικητές, τι είδους αξιωματικούς... Ήπιε το αίμα ενός Ε/κ παιδιού αντί για κρασί», αναφέρει πως ο Γιλντιράν συμμετείχε στην εισβολή της 20ής Ιουλίου 1974.Κατά την «Αφρίκα», μετά την τουρκική εισβολή, ο Γιλντιράν ανέλαβε ως υπεύθυνος στις φυλακές στο Ντιγιάρμπακίρ όπου έγινε γνωστός για τα βασανιστήρια που έκανε σε Κούρδους κρατούμενους, στους οποίους διηγείτο τα βασανιστήρια που έκανε σε Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους στην Κύπρο.
Την ομολογία του Γιλντιράν για το ότι έσφαξε με μαχαίρι ένα Ε/κ παιδί στην Κύπρο και ήπιε το αίμα του σαν κρασί μπροστά στον πατέρα του αποκάλυψε ένας κατάδικος των φυλακών του Ντιγιάρμπακίρ που ήταν ζωντανός μάρτυρας αυτής της ομολογίας, σύμφωνα με την τ/κ εφημερίδα.
Η εφημερίδα αναφέρει ότι ο Γιλντιράν επιβραβεύθηκε από το καθεστώς στην Τουρκία, στήνοντας ένα μνημείο με την επωνυμία «Ηρωας» στο Ακσαράι, που είναι μια από τις καλύτερες συνοικίες της Κωνσταντινούπολης. Αργότερα πλήρωσε βαρύ τίμημα για όσα έκανε. Δολοφονήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1988 σε ένα δημοτικό λεωφορείο στην Κωνσταντινούπολη από έναν Κούρδο που του φύτεψε τρεις σφαίρες στο κεφάλι.
Η ιστορία αυτή αποτελεί μέρος της στήλης του Σενέρ Λεβέντ. Ο κ. Λεβέντ έγραψε πως μετά τη γνωστοποίηση αυτού του περιστατικού μπορεί να γίνει καλύτερα αντιληπτό τι είδους τραγωδία ήταν αυτή του 1974 για την Κύπρο.
ΣΗΜΕΡΙΝΗ - 01/08/2009

Ελεύθερος ως 70άρης

Εν μέσω θερινής ραστώνης και στη διάρκεια του Αυγούστου, αποφυλακίζεται ο πρώην μητροπολίτης Αττικής και νυν μοναχός Παντελεήμων.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ.Ε.», καθώς ο κληρικός είναι πάνω από 70 ετών, η έκτιση της ποινής του υπολογίζεται διπλή, κι έτσι ο ένας χρόνος που παρέμεινε στη φυλακή λογίζεται ως δύο και, κατά συνέπεια, συμπληρώνεται η έκτιση των δύο τρίτων της ποινής και μπορεί να αποφυλακισθεί.
*Ο Παντελεήμων είχε οδηγηθεί στις φυλακές Κορυδαλλού στις 21 Ιουνίου του 2008, μετά την καταδίκη του σε εξαετή κάθειρξη από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων με την κατηγορία της υπεξαίρεσης 66,5 εκατομμυρίων δραχμών κατά την περίοδο 1995-1998 από τη Μονή του Οσίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη. Οπως είχε δηλώσει τότε, επρόκειτο για «οικονομίες για τα γεράματά του».
*Η Ιερά Σύνοδος είχε προκαλέσει το δημόσιο αίσθημα, καθώς το πρωτοβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο αρχικά τον αθώωσε αλλά, μετά την καταδικαστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αναγκάστηκε να συνέλθει εκ νέου στις 14 Μαΐου 2009 και να τον καθαιρέσει, μεταθέτοντάς τον στις τάξεις των μοναχών. Ο Παντελεήμων δεν αποδέχθηκε την απόφαση και προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
*Το ερώτημα που απασχολεί τώρα τους ιεράρχες είναι τι θα κάνει ο κληρικός, βγαίνοντας από τη φυλακή, δεδομένου ότι εκκρεμεί και η προσφυγή του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Θεωρείται βέβαιο πάντως πως θα συνεχίσει να αμφισβητεί την απόφαση της καθαίρεσης, που ελήφθη χωρίς προηγουμένως να υπάρξει εκκλησιαστική δίκη. Αυτό, άλλωστε, έχει επισημάνει ευθέως προς την Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο έχει κληθεί να αποφανθεί σε ανώτατο εκκλησιαστικό βαθμό.
*Κανένας, λοιπόν, δεν γνωρίζει πώς θα βγει από τη φυλακή ο Παντελεήμων: Ως απλός μοναχός ή με όλα τα διακριτικά του ως μητροπολίτης πρώην Αττικής; Μάλιστα στο τελευταίο έγγραφό του προς την Ιερά Σύνοδο, στο οποίο ζητεί να πληροφορηθεί τις ενέργειές της προς το Πατριαρχείο για την υπόθεσή του, υπογράφει ως εν ενεργεία «μητροπολίτης Αττικής».
Μ. ΠΑΠ.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/08/2009

Μητροπολίτης Μεσογαίας ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Η εξάπλωση του ιού της γρίπης και τα Μυστήρια της Εκκλησίας.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ & ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ- 19004 ΣΠΑΤΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
Τηλ: 210-6632687, fax: 210-6025101
Πρωτ. 681
Ἀριθμ. Διεκπ. 433
Σπάτα, 27 Ἰουλίου 2009

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 41Η

Θέμα: «Ἡ ἐξάπλωσις τοῦ ἰοῦ τῆς γρίππης τῶν χοίρων καὶ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας»,

Πρὸς
Τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Πρόσφατα, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐνσκήψασα πανδημία τῆς γρίππης τῶν χοίρων, ἀνεφύη, ὡς μὴ ὤφειλε, καὶ τὸ θέμα τοῦ ἐνδεχομένου τῆς μεταδόσεως ἀσθενειῶν μέσῳ τῆς Θείας Κοινωνίας. Δυστυχῶς, συχνὰ μὲ διάλεκτο ἀσεβῆ, ὕφος εἰρωνικὸ καὶ ἐπιχειρηματολογία ὄχι καλοπροαίρετη, ἔγινε ἀκόμη μιὰ προσπάθεια ἀποδόμησης τῆς πίστης μας σὲ μέρες ποὺ δὲν μᾶς ἔχει μείνει κανένα ἄλλο στήριγμα νὰ κρατηθοῦμε.
Μὲ τὴν εὐκαιρία λοιπὸν αὐτήν, θεωρῶ πὼς καλὸ θὰ ἦταν νὰ ποῦμε κάποιες ἀλήθειες, ἀναγκαῖες γιὰ νὰ περισωθεῖ ὁ πολύτιμος θησαυρὸς τῆς πίστης μέσα μας.
Ἡ Ἐκκλησία μας δυὸ χιλιάδες χρόνια μεταδίδει τὴ χάρι τῶν μυστηρίων της μὲ τὸν γνωστὸ τόσο ἀνθρώπινο καὶ ταυτόχρονα εὐλογημένο τρόπο πρὸς «ἴασιν καὶ θεραπείαν ψυχῆς καὶ σώματος». Ποτὲ δὲν προβληματίστηκε μὲ τὴ σύγχρονη λογικὴ τῆς ἀσεβοῦς ἀμφισβήτησης, ἀλλὰ καθημερινὰ ζεῖ μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς ἐπιβεβαίωσης ἑνὸς μεγάλου θαύματος. Εἶναι δυνατὸν ἡ κοινωνία τοῦ Θεοῦ νὰ γίνει αἰτία ἀσθένειας ἢ παραμικρῆς βλάβης; Εἶναι δυνατὸν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας νὰ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα μας; Εἶναι δυνατόν καθημερινὴ ἐμπειρία δυὸ χιλιάδων χρόνων νὰ συντριβεῖ ἀπὸ τὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τὴν ψυχρὴ ρηχότητα τῆς ἐποχῆς μας;
Ἀπὸ αἰῶνες μεταλαμβάνουν οἱ πιστοί, ὑγιεῖς καὶ ἀσθενεῖς, ἀπὸ τὸ ἴδιο ἅγιο ποτήριο καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια ἁγία λαβίδα, ποὺ ποτὲ δὲν πλένουμε, ποὺ ποτὲ δὲν ἀπολυμαίνουμε, καὶ ποτὲ δὲν παρατηρήθηκε κάτι. Οἱ ἱερεῖς τῶν νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων, ἀκόμη καὶ τῶν λοιμωδῶν, μεταλαμβάνουν τοὺς πιστοὺς καὶ μὲ εὐλάβεια καταλύουν τὴ Θεία Κοινωνία καὶ μακροζωοῦν. Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὅ,τι ἱερώτερο ὡς Ἑκκλησία καὶ ἄνθρωποι ἔχουμε, τὸ μεγαλύτερο φάρμακο ψυχῆς καὶ σώματος. Αὐτὸ εἶναι καὶ διδασκαλία καὶ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ὅσοι δυσπιστοῦν στὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὅσοι εἰρωνεύονται τὴν ἐκ παρθένου γέννησή Του, ὅσοι ἀρνοῦνται τὴν εὐωδία τῶν ἁγίων λειψάνων, ὅσοι περιφρονοῦν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια, ὅσοι βυσσοδομοῦν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅσοι ζητοῦν νὰ ἐξαφανίσουν καὶ τὸ ἐλάχιστο ἴχνος πίστης ἀπὸ τὶς ψυχές μας φυσικὸ εἶναι νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὴν εὐκαιρία νὰ προσβάλουν καὶ τὸ ἱερώτατο μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἀγγλικανοὶ καὶ οἱ Καθολικοὶ ἀποφάσισαν, γιὰ προληπτικοὺς λόγους, τὴ διακοπὴ τῆς μετάδοσης τῆς θείας κοινωνίας στὴν Ἀγγλία καὶ τὴ Νέα Ζηλανδία ἀντίστοιχα, ἂν ἀληθεύει, δὲν φανερώνει, ὅπως μερικοὶ ὑποστηρίζουν, σύνεση καὶ ἐλευθερία, ἀλλὰ καταδεικνύει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὴν τεράστια ἀπόσταση τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ εἶναι Eὐχαριστιακὴ στὴ θεολογία καὶ ζωή της, ποὺ ζεῖ, πιστεύει καὶ κηρύττει τὸ Μυστήριο, ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες χριστιανικὲς ὁμάδες, ποὺ ἔμμεσα ὁμολογοῦν τὴν ἀπουσία τῆς χάριτος καὶ τῶν σημείων τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ λεγόμενα μυστήριά τους καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταυτότητάς τους. Ζωὴ χωρὶς Μυστήριο μοιάζει μὲ σοβαρὴ ἀσθένεια χωρὶς φάρμακο.
Δυστυχῶς, τὸ μεγάλο πρόβλημα δὲν εἶναι ὁ ἰὸς τῆς γρίππης -ὅπως διατείνονται τὰ ΜΜΕ- οὔτε ὁ ἰὸς τοῦ παγκόσμιου πανικοῦ -ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ ἰατρικοὶ σύλλογοι- ἀλλὰ ὁ ἰὸς τῆς ἀσεβείας καὶ τὸ μικρόβιο τῆς ὀλιγοπιστίας. Καὶ τὸ καλύτερο ἐμβόλιο εἶναι ἡ «μετὰ καθαροῦ συνειδότος» καὶ «ἀκατάκριτος» συχνὴ συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.
Ἡ ἀπάντησή μας στὴν ἀνίερη αὐτὴ πρόκληση τῶν ἡμερῶν εἶναι ἡ δική μας ζωή. Καλὸ θὰ εἶναι οἱ πνευματικοί μας, μετὰ διακρίσεως, ὅπου κρίνουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν πνευματικὰ κωλύματα, νὰ προτρέπουν τοὺς πιστοὺς νὰ μεταλαμβάνουν συχνότερα τοῦτες τὶς δύσκολες μέρες, ὅσοι δὲ ἔχουμε τὴν εὐλογία τους νὰ προσερχόμαστε συχνὰ στὸ ποτήριο τῆς ζωῆς, πάντοτε ὅμως «μετὰ φόβου Θεοῦ, πολλῆς πίστεως καὶ εἰλικρινοῦς ἀγάπης».

Μετὰ πατρικῶν εὐχῶν καὶ τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
†῾Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Κίνδυνος να «σιγήσει» η ραδιοφωνική φωνή της Εκκλησίας

Οι προϋποθέσεις λειτουργίας των περιφερειακών σταθμών
Του Νίκου Παπαχρήστου

Με το λουκέτο επί θύραις βρίσκονται περίπου 40 ραδιοφωνικοί σταθμοί που ανήκουν σε Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης και της Δωδεκανήσου. Ο λόγος αφορά τις προϋποθέσεις αδειοδότησης και λειτουργίας των ραδιοφωνικών σταθμών που περιλαμβάνονται στον νόμο για τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, αυτόν που ψήφισε η Βουλή το 2007 και το ενδεχόμενο να «σιγήσει» η φωνή της Εκκλησίας στα FM προκάλεσε την παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου καθώς και του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου.
Αμφότεροι φέρονται να έχουν ζητήσει από την κυβέρνηση να μην αντιμετωπίζει τους εκκλησιαστικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς με τα ίδια κριτήρια με τους υπόλοιπους, ενώ την ίδια ώρα ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος διαμηνύουν πως «αν δεν υπάρξει αλλαγή πλεύσης», τα εκκλησιαστικά ραδιόφωνα θα αναγκαστούν να σταματήσουν να εκπέμπουν και τότε... πιστοί θα βγουν στους δρόμους.
«Εμείς ούτε διαφημίσεις έχουμε, ούτε θέλουμε να έχουμε, ούτε κερδοσκοπικός είναι ο σταθμός μας. Ο μόνος λόγος που η Αρχιεπισκοπή Κρήτης χρειάζεται ραδιοφωνικό σταθμό είναι για να επικοινωνεί, να κατηχεί, να βρίσκεται κοντά στο ποίμνιό της», δηλώνει χαρακτηριστικά στην «Κ» ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος.

Κεφάλαιο και εργαζόμενοι

Ο σχετικός Νόμος (3592/2007) προβλέπει, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση των υποψηφίων προς αδειοδότηση ραδιοφωνικών σταθμών να διαθέτουν ως ελάχιστο κεφάλαιο, ποσό που κυμαίνεται από 60.000 έως και 500.000 ευρώ (ανάλογα με την περιοχή και τον πληθυσμό), κατώτατο αριθμό προσωπικού (τουλάχιστον πέντε εργαζόμενοι) πλήρους απασχόλησης με σύμβαση εργασίας, ενώ θέτει ως ανώτατο όριο γεωγραφικής κάλυψης (εμβέλειας εκπομπής) μέχρι τρεις νομούς.
«Χωρίς έσοδα είναι προφανές ότι ο ραδιοφωνικός σταθμός μας δεν μπορεί να απασχολεί επαγγελματίες αλλά ούτε να διαθέσει 150.000 ευρώ που απαιτεί ο νόμος ως εγγύηση. Ως εκ τούτου με τα κριτήρια αυτά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Γι’ αυτό ζητήσαμε να υπάρξει μια εξαίρεση για τους σταθμούς της Εκκλησίας. Εάν αυτό δεν γίνει, τότε ο σταθμός μας θα σιγήσει και βεβαίως θα υπάρξει κοινωνική αναστάτωση», εκτιμά ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης. Όπως υποστηρίζει ο κ. Ειρηναίος, παρά τις διαβεβαιώσεις αρμοδίων κυβερνητικών παραγόντων τόσο στον ίδιο όσο και στον Οικουμενικό Πατριάρχη έως σήμερα δεν προωθήθηκε κάποια ρύθμιση.

Κάτω από την «ομπρέλα»

«Γίνεται αγώνας από τις μητροπόλεις να κρατήσουμε τους σταθμούς. Ζητιανεύουμε για να μπορεί να ακούγεται ο Λόγος του Θεού στα ακριτικά μας νησιά», τονίζει στην «Κ» ο μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας Ευσέβιος. Η Εκκλησία της Ελλάδος φέρεται να έχει προτείνει στην κυβέρνηση να υπαχθούν όλοι οι υφιστάμενοι ραδιοφωνικοί σταθμοί των μητροπόλεών της κάτω από την «ομπρέλα» του ραδιοφωνικού σταθμού της Συνόδου, ο οποίος σε μια τέτοια περίπτωση θα γίνει και επισήμως εθνικής εμβέλειας.
«Ο νόμος δεν επηρεάζει άμεσα τον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Συνόδου γιατί και το ανθρώπινο δυναμικό διαθέτει και το απαιτούμενο κεφάλαιο υπάρχει.
Ενδιαφερόμαστε όμως να μη σιγήσουν οι περιφερειακοί εκκλησιαστικοί σταθμοί», τονίζει ο διευθυντής του ραδιοφώνου της Εκκλησίας της Ελλάδος, κ. Αλέξανδρος Κατσιάρας. «Ζητάμε μια εξαίρεση γιατί εάν σιγήσουν τα εκκλησιαστικά ραδιόφωνα, θα υπάρξουν αντιδράσεις από τους χιλιάδες ακροατές τους και η όποια κυβέρνηση προκαλέσει κάτι τέτοιο θα εισπράξει το ανάλογο τίμημα», διαμηνύει μέσω της «Κ» ο διευθυντής του σταθμού της Αρχιεπισκοπής Κρήτης, αρχιμανδρίτης Μακάριος Γρινιεζάκης.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - 02/08/2009
==== ===== ===== ====== ===
Έχουμε αναφερθεί σε παλαιότερες αναρτήσεις ότι: «Δυστυχώς πολλοί επίσκοποι δείχνουν σαν να μην ενδιαφέρονται που η Ελλάδα γέμισε με ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς διαφόρων αιρέσεων.Φοβούμαστε ότι θα κλείσουν κι΄άλλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί μητροπόλεων με το πρόσχημα ότι δεν πληρούν τις προυποθέσεις.Γι΄αυτό βέβαια δε θα ευθύνεται μόνον η πολιτεία, αλλά και όλοι εκείνοι που αδιαφορούν».
Όταν κλείνουν ορθόδοξους ραδιοφωνικούς σταθμούς και βάζουν στον Ελληνικό δορυφόρο τους πεντηκοστιανούς , δεν φταίει μόνο η πολιτεία αλλά και η αδιαφορία πολλών επισκόπων.
Εξακολουθούμε να ρωτούμε:
Ποιος έδωσε άδεια για δορυφορική προβολή του πεντηκοστιανισμού;
Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία αναδιοργανώθηκε και είναι έτοιμη να δημιουργήσει το δικό της ομοσπονδιακό τηλεοπτικό κανάλι.
Το ίδιο έχουν κάνει και άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Η Εκκλησία της Ελλάδος ελεύθερη χρόνια και δεν έχει ακόμη αξιοποιήσει ούτε την περιουσία της.
Ευτυχώς όμως υπάρχουν κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, που δείχνουν τι χρειάζεται να γίνει.
Όπως οι :
Λυχνος TV . Ορθόδοξος τηλεοπτικός σταθμός της Μητρόπολης Πατρών που μπορείτε να τον παρακολουθήσετε μέσω διαδικτύου.
4Ε TV . Ελληνικός Ορθόδοξος Εκκλησιαστικός Τηλεοπτικός Σταθμός που εκπέμπει στην Μακεδονία- Θράκη, και μέσω του Ηellas sat δορυφορικά σ΄ολόκληρο τον κόσμο αλλά και μέσω διαδικτύου.
Μάλιστα τελευταία πήρε έγκριση μετάδοσης ψηφιακής εκπομπής προγράμματος.
Είναι δηλ. μέσα στους 42 τηλεοπτικούς σταθμούς που πέρασαν στην ψηφιακή εποχή. Μπράβο στον υπεύθυνο αρχιμ. Θεόφιλο Ζησόπουλο και την Αδελφότητα Λυδία, που φρόντισαν ο σταθμός να αναβαθμισθεί σωστά.
"Αρκεί εις άνθρωπος ζήλω πεπυρωμένος ολόκληρον δήμον αναμορφώσασθαι".

Στη Ρωσία κτίζουν και στην Ελλάδα γκρεμίζουν...(Γράφει ο μοναχός Μωυσής, αγιορείτης)

Μου έστειλαν από το διαδίκτυο κάποιες ειδήσεις που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και σας τις μεταφέρω με κάποια μικρά σχόλια. Εμείς είμεθα πιο προοδευμένοι και ελεύθεροι από τους Ρώσους;
Γιατί στη σημερινή Ρωσία συνέβησαν τα εξής πρόσφατα:
Ο πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό της Ρωσίας κ. Β. Πούτιν. Ο πατριάρχης κατά τη συνάντηση αυτή δήλωσε ότι το έργο της Εκκλησίας είναι μια συνεχής προσφορά, θετική κι ευεργετική για τον λαό και την κοινωνία, που τελικά ωφελεί και την Εκκλησία και το Κράτος. Ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι οι σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους τα τελευταία χρόνια είναι πολύ καλές.
Ο Ρώσος πατριάρχης συνέχισε πως οι σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους και της κοινωνίας των πολιτών είναι βεβαίως πολύ καλά αναπτυγμένες, αλλά θα πρέπει να εργασθούμε όλοι για μεγαλύτερη ανάπτυξή τους.
Πολύ καλή εργασία γίνεται από τους στρατιωτικούς ιερείς στον ρωσικό στρατό. Γίνονται θείες λειτουργίες, κηρύγματα και εξομολογήσεις. Ιερουργούν 650 ιερείς σε 530 ναούς του στρατού. Όλοι οι στρατιωτικοί ιερείς απολαμβάνουν την υποστήριξη των στρατιωτικών διοικητών.
Ο υπουργός Πολιτισμού της Ρωσίας κ. Α. Σοκολόβ δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι θεωρεί πως ήρθε η ώρα για την διδασκαλία των “αρχών του Ορθόδοξου Πολιτισμού” στα σχολεία μέσης εκπαιδεύσεως, λέγοντας πως σε πολλές περιοχές της Ρωσίας υπάρχει ήδη συσσωρευμένη εμπειρία στο θέμα αυτό.
Προ καιρού Έλληνας επίσκοπος, που είχε επισκεφτεί τη Μόσχα, ρωτήθηκε από τον υπουργό Παιδείας της Ρωσίας με αγωνία αν είναι αλήθεια ότι η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να καταργήσει το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Τώρα ακούμε εμείς ότι στα ελληνικά σχολεία θα εισαχθεί η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και η γιόγκα. Τι άλλο θ’ ακούσουμε;
Κατά την πρόσφατη επίσκεψη στη Μόσχα αγιορείτου ηγουμένου και τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Ρωσίας κ. Δ. Μεντβέντεφ διαπίστωσε τον βαθύ σεβασμό του προς την Εκκλησία. Προς τους σπουδαστές της Θεολογικής Ακαδημίας της Πετρουπόλεως, που κατόπιν συνάντησε, τους είπε γι’ αυτόν: “Πρέπει να ομολογήσω ότι ο πρόεδρός σας με εξέπληξε. Συζητήσαμε μαζί του αρκετά. Και είδα έναν άνθρωπο που αγαπάει την πατρίδα του, που αγαπάει την Εκκλησία και τον κλήρο”.
Κατά τις επισκέψεις μου στη Ρωσία για δύο συνέδρια, προ διετίας και τριετίας, παρατήρησα μια θρησκευτική αναγέννηση, ανοικοδόμηση νέων ναών, ανακαίνιση παλαιών μονών κι εκκλησιών, συνειδητή συμμετοχή νέων στα μυστήρια της Εκκλησίας και λοιπά. Δεν λέω ότι όλα στη Ρωσία σήμερα είναι ρόδινα και τέλεια.
Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν προβλήματα. Δεν συμφωνούμε με ανίερες βλέψεις και περί άστοχων ιδεών τρίτης Ρώμης. Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι δεύτερη Ρώμη, αλλά είναι η Νέα Ρώμη. Όμως στη Ρωσία υπάρχει σεβασμός, υπάρχει ειλικρινής αναζήτηση του αληθινού φωτός της Ορθοδοξίας.
Στη Ρωσία κτίζουν και στην Ελλάδα γκρεμίζουν. Η Ελλάδα είναι πιο προοδευτική και μοντέρνα. Θέλει να καταργήσει το μάθημα των θρησκευτικών, την προσευχή στα σχολεία, να κάνει χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Ν’ αποϊεροποιήσει τα πάντα.
Η ελευθερία να μη σέβεται και να τιμά τίποτε. Να γελοιοποιήσει όλους τους κληρικούς και τους μοναχούς. Να χαμηλώσει και το Άγιον Όρος. Να υποτιμήσει την Εκκλησία. Κρίμα για κάποια λάθη ορισμένων, να ισοπεδώνονται θεσμοί, αρχές, πρόσωπα, σύμβολα και αρχαίες αξίες…
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - 02/08/2009

Πακιστάν: Φονικές επιθέσεις εναντίον χριστιανών

Εξοργισμένοι μουσουλμάνοι σκότωσαν έξι χριστιανούς και τραυμάτισαν άλλους 12 με την κατηγορία ότι βεβήλωσαν το Κοράνι, ενώ πυρπόλησαν 40 σπίτια και μια εκκλησία σε ένα χωριό στο δυτικό Πακιστάν.
«Έξι χριστιανοί, μεταξύ των οποίων και ένα παιδί, σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 12 τραυματίστηκαν σε αυτό το λυπηρό περιστατικό», δήλωσε ο υπουργός Μειονοτήτων, Σαχμπάζ Μπατί.
Ο υπουργός είπε ότι τα θύματα δέχτηκαν επίθεση «από μια ομάδα ατόμων» στο χωριό Γκότζρα, περίπου 160 χλμ. δυτικά της Λαχόρης. Δεν διευκρινίστηκε πάντως για τι είδους «βεβήλωση» κατηγορήθηκαν.
«Οι νεκροί είναι όλοι τους χριστιανοί. Μου είπαν ότι κάηκαν ζωντανοί», πρόσθεσε.
Σύμφωνα με την αστυνομία, στις αρχές Ιουλίου σημειώθηκε στο χωριό μια αντιπαράθεση μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων με αφορμή το Κοράνι, όμως το πρόβλημα αργότερα λύθηκε. Τα πνεύματα οξύνθηκαν όμως και πάλι σήμερα, με την επίθεση εναντίον της χριστιανικής κοινότητας και το κάψιμο των κτηρίων.
«Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, πρόκειται για την ίδια διαφορά», είπε ο επικεφαλής της τοπικής αστυνομίας, Ινκισάρ Χαν.
Η πακιστανική αστυνομία έδειξε αστυνομικούς να χρησιμοποιούν δακρυγόνα για να διαλύσουν το οργισμένο πλήθος.
Η βεβήλωση του Κορανίου στο Πακιστάν τιμωρείται με θάνατο. Οι χριστιανοί (μόλις το 3% του πληθυσμού) υποστηρίζουν ότι οι νόμοι περί βλασφημίας χρησιμοποιούνται για να εφαρμόζονται αντίποινα στις κοινότητές τους.
kathimerini.gr - 01/08/2009- με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πετρέλαιο στο Άγιο Όρος.

Η εφημερίδα Μακεδονία – 01/08/2009 αναφέρει:

● Σε νέα κοιτάσματα πετρελαίου στοχεύει πλέον η Καβάλα Όιλ, η οποία προσδοκά να αποκτήσει τα δικαιώματα ερευνητικών γεωτρήσεων στην περιοχή του Άθω, ενώ το Σεπτέμβριο αναμένει τα πρώτα αποτελέσματα από τις έρευνες του ωκεανογραφικού “Αιγαίο” στον κόλπο της Καβάλας.
● Χθες η εταιρεία άρχισε να αντλεί πετρέλαιο από το κοίτασμα του Βόρειου Πρίνου, ενώ μέχρι το τέλος του 2009 αναμένει τον τριπλασιασμό της παραγωγής της, φτάνοντας τα 5.000 βαρέλια την ημέρα.

Της Σοφίας Χριστοφορίδου

Την άνοιξη το ωκεανογραφικό “Αιγαίο” του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών πραγματοποίησε σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό νέων πεδίων έρευνας στην ευρύτερη περιοχή του κόλπου της Καβάλας, για την οποία η Καβάλα Όιλ έχει τα ερευνητικά δικαιώματα. Παράλληλα η Ενεργειακή Αιγαίου βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με το υπουργείο Ανάπτυξης για την απόκτηση των δικαιωμάτων στις περιοχές Άθως και Αμμώδες.
Τα δικαιώματα ανήκουν κατά 75% στην εταιρεία Calfrac -πρώην Denison- η οποία όμως έχει χρόνια να εκτελέσει ερευνητικές γεωτρήσεις στην περιοχή και θεωρητικά το υπουργείο μπορεί να τα εκχωρήσει σε άλλη εταιρεία.
Κατά τη δεκαετία του ’80 είχαν πραγματοποιηθεί ερευνητικές γεωτρήσεις που δεν είχαν δώσει αξιόλογα αποτελέσματα. “Τα στοιχεία αυτά ήταν παλιά. Υπάρχουν πολύ πιο εξελιγμένες μέθοδοι εντοπισμού και άντλησης”, σημειώνει ο κ. Μαθιός Ρήγας, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Ενεργειακής Αιγαίου, της εταιρείας που κατέχει το 95% της Καβάλα Όιλ, ο οποίος εμφανίζεται αισιόδοξος ως προς την απόκτηση των δικαιωμάτων του Άθω.
Η γεώτρηση στο παλιό κοίτασμα του Βορείου Πρίνου εκτελέστηκε μέσα στο καλοκαίρι και κόστισε 35 εκατ. ευρώ. “Για πρώτη φορά έλληνες μηχανικοί πραγματοποιούν μια τέτοια δύσκολη γεώτρηση, στα 4.400 μέτρα με οριζόντια κατεύθυνση”, σημειώνει στη “Μ” ο κ. Ρήγας.
Ωστόσο τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν, όπως τα περίμενε η εταιρεία, καθώς το πολυδιαφημισμένο γεωτρύπανο Εnergy Exeter, για το οποίο η εταιρεία πλήρωνε 150.000 δολάρια κάθε μέρα που περνούσε, παρουσίαζε τεχνικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το κόστος της γεώτρησης και να καθυστερήσει η αύξηση της παραγωγής του πετρελαίου.

ΝΕΑ ΓΕΩΤΡΗΣΗ

Τώρα η εταιρεία βρίσκεται σε αναζήτηση νέου γεωτρύπανου, προκειμένου να προχωρήσει την γεώτρηση στο πεδίο “Ε”. Πρόκειται για έναν ταμιευτήρα “παρθένο”, που ανακαλύφθηκε το 2002, αλλά, λόγω των αλλαγών στο μετοχικό σχήμα και την έλλειψη ρευστότητας των προηγούμενων ετών, η εταιρεία δεν κατάφερε να αξιοποιήσει. Βρίσκεται σε γεωλογική ζώνη και ιζηματογενές περιβάλλον ανάλογο με αυτό του κοιτάσματος του Πρίνου, που έδωσε περί τα 100 εκατ. βαρέλια πετρελαίου σε μια εικοσαετία.
Ωστόσο το “Ε” έχει χαμηλότερη διαπερατότητα από τον Πρίνο και η γεώτρηση θεωρείται αρκετά δύσκολη. Από τον περασμένο Μάρτιο το πεδίο “βομβαρδίστηκε” με ηχητικά κύματα και με βάση τη διάθλαση και την επιστροφή αυτών θα “αποκρυπτογραφηθεί” το είδος των πετρωμάτων, η γεωλογική τους σύσταση, η ύπαρξη ρηγμάτων, κοιλοτήτων με πετρέλαιο κτλ.
Η γεώτρηση προγραμματίζεται για τις αρχές Σεπτεμβρίου, αφού πρώτα γίνει η περιχαράκωση του κοιτάσματος. Η εταιρεία προσδοκά να ξεκινήσει την άντληση πετρελαίου από το “Ε” μέσα στο φθινόπωρο, ώστε μαζί με τις ποσότητες που θα δώσουν ο Βόρειος Πρίνος και το παλιό κοίτασμα του Πρίνου να φτάσει την παραγωγή της στα 5.000 βαρέλια ημερησίως μέχρι το τέλος του έτους.
Υπενθυμίζεται ότι η κοινοπραξία NAPC αποχώρησε στα μέσα της δεκαετίας του ’90, καθώς έκρινε ότι η παραγωγή των 7.000 βαρελιών ήταν ασύμφορη. Η παραγωγή, που σήμερα βρίσκεται στα 1.400 βαρέλια, είχε πέσει το προηγούμενο διάστημα μέχρι το “ψυχολογικό” όριο των 1.000 βαρελιών. Με αυτά τα δεδομένα η εταιρεία δεν βγάζει τα λειτουργικά της έξοδα.

ΣΤΟΧΟΣ ΤΑ ΝΕΑ ΠΕΔΙΑ

Όπως διευκρινίζει ο κ. Ρήγας, με την επίτευξη του στόχου των 5.000 βαρελιών, και με βάση συντηρητικούς υπολογισμούς της τιμής του πετρελαίου στα 50-60 δολάρια το βαρέλι, η εταιρεία θα μπει σε θετική πορεία.
Ωστόσο το συνολικό επενδυτικό πρόγραμμα προϋπολογισμού 200 εκατ. ευρώ που ανακοίνωσε η εταιρεία δεν περιορίζεται ούτε στα παλιά πηγάδια του Πρίνου, ούτε στο πεδίο Ε. “Ο στόχος μας δεν είναι μόνο τα 5.000 βαρέλια αλλά ο εντοπισμός νέων πεδίων” σημειώνει.

Το λιβελογράφημα δεν είναι ιστοριογραφία

Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

Νέα επίθεση της νεοπαγανιστικής μανίας κατά του Χριστιανισμού. Μέσω ενός CD αυτή τη φορά κατηγορούνται οι Χριστιανοί-και μάλιστα οι ρασοφόροι, για καταστροφές αρχαίων μνημείων. Και κάποιοι φανατικοί κατηγόρησαν την Ιερά Σύνοδο (εφημερίδες 24-7-09) για παρέμβαση «σκανδαλιστική», αντί να την ευγνωμονούν, που θα απαλειφθεί το εχέγγυο της άγνοιάς τους και το ανεπίτρεπτο για ανθρώπους, που διατείνονται ότι ξέρουν γράμματα, να συγχέουν την ιστοριογραφία με την λιβελογραφία, αναπαραγωγή δηλαδή χαλκευμένων στερεοτύπων και άκριτη χρήση τους. Δεν είναι, βέβαια, έγκλημα η άγνοια, αλλά το θράσος για την επιβολή της. Τι μαρτυρεί, λοιπόν, η υπεύθυνη επιστημονική έρευνα γι’ αυτό το θέμα:
1. Το ότι, μέσα στο ανταποδοτικό πάθος « χριστιανών», τον 4ο αιώνα πέρασαν στην εποχή της revanche, καταστράφηκαν αρχαιοελληνικά μνημεία, που συντηρούσαν τη λατρεία των ειδώλων, είναι γεγονός. Παρ’ όλα αυτά, η επιστημονική (αντικειμενική και αμερόληπτη) προσέγγιση των πραγμάτων προσφέρει δυνατότητες ασφαλεστέρων κρίσεων και συμπερασμών. Εξ άλλου, μόνο από τον 4ο αιώνα μπορεί να γίνει λόγος για μοναχούς και μοναχισμό.
Επικαλούμεθα τα πορίσματα της ερεύνης διακεκριμένων αρχαιολόγων, που συνοψίζουν τα δεδομένα μακροχρόνιων επιστημονικών ερευνών, συναδέλφων τους, αλλά και δικών τους. Το 1994 δημοσιεύθηκε (περ. Ελληνικά, τ. 44, Θεσσαλονίκη 1994, σσ. 31-50) μελέτη της κ. Πολύμνιας Αθανασιάδη, καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με τον τίτλο « Το λυκόφως των Θεών στην Ανατολική Μεσόγειο: Στοιχεία ανάλυσης για τρεις επί μέρους περιοχές». Η κυρία Αθανασιάδη, με βαθειά γνώση των πραγμάτων, αξιοποιεί τα δεδομένα των ερευνών του χώρου της για το επίμαχο αυτό θέμα. Πρώτα επιλέγει «τρεις περιοχές της αυτοκρατορίας με διαφορετική γεωγραφική φυσιογνωμία, ιστορικό υπόβαθρο και δημογραφική σύνθεση», εξασφαλίζοντας έτσι για την έρευνά της μεγαλύτερη αξιοπιστία. Οι περιοχές δε αυτές είναι η Ελλάδα, η Κωνσταντινούπολη και Συρία-Παλαιστίνη. Έτσι αντιμετωπίζει εύκολα τις «γενικεύσεις του Λιβανίου», όσο και τον «υπερβολικά μεγάλο αριθμό φιλολογικών μαρτυριών» σε χριστιανούς και εθνικούς συγγραφείς για την καταστροφή ναών, που καταντά όπως λέγει, «ύποπτος»! Στην προσπάθειά τους να ηρωοποιήσουν επισκόπους και αυτοκράτορες, σε μια περίοδο, κατά την οποία ο θρησκευτικός φανατισμός θεωρείτο αρετή, συχνά οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς απέδιδαν σ’ αυτούς φανταστικές καταστροφές ναών ή, στην καλύτερη περίπτωση, μεγαλοποιούσαν τα ηροστράτεια ανδραγαθήματά τους». Από την άλλη πλευρά, απαντά η «κινδυνολογία» των εθνικών, για να παρουσιάσουν «τους εαυτούς τους ως μάρτυρες και την κοσμοθεωρία τους ως αντικείμενο συστηματικού και βάναυσου διωγμού, που διεξήγετο παράνομα, στο πλαίσιο μιας θεωρητικά ανεξίθρησκης αυτοκρατορίας».
Γι’ αυτό η αντικειμενική συγγραφέας συνιστά «επιφυλακτική στάση» στις όποιες κρίσεις. Η ανεξιθρησκεία άλλωστε αυτοκρατόρων, όπως ο Μ. Κωνσταντίνος, είναι αποδεδειγμένη.
Η μεταφορά «ειδωλολατρικών» μνημείων στη νέα πρωτεύουσα ( Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη) για τη διακόσμησή της ναι μεν εμποδίζει τη συνέχεια των τοπικών λατρειών, αλλά τα αναδεικνύει ακόμη περισσότερο στην ίδια την ( χριστιανική, αργότερα) πρωτεύουσα. Εν τούτοις ο Μ. Κωνσταντίνος «επεδίωξε συνειδητά να εξασφαλίσει για την πόλη του τη συνδρομή όλων των θείων δυνάμεων». Έτσι, εκτός από χριστιανικούς ναούς (Αγία Ειρήνη, Άγιοι Απόστολοι) αφιέρωσε και δύο ναούς σε εθνικές θεότητες, τη Ρέα και τη θεά Τύχη. Συνεχίζει όμως η κ. Αθανασιάδη: «Σε τόπους όπως η Αθήνα ή οι Δελφοί, ο κανόνας είναι ότι τα μεταγενέστερα στρώματα έχουν καταστραφεί από τους ίδιους τους αρχαιολόγους στην προσπάθειά τους να φτάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο κλασικό υπόστρωμα». Τις παρατηρούμενες καταστροφές αποδίδουν οι αρχαιολόγοι στους σεισμούς, τις βαρβαρικές επιδρομές (4ο –6ο αι.) και την εγκατάλειψη. Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών και των Δελφών έμειναν απείραχτα από τους χριστιανούς. Η μετατροπή τους σε χριστιανικές εκκλησίες δείχνει περίτρανα τη συνείδηση της ιστορικής συνέχειας.
Την συνείδηση της ιστορικής συνέχειας των Ελλήνων-Χριστιανών, που δεν απέρριψαν τον πολιτισμό των προγόνων τους, αλλά μόνο την θρησκεία τους υποστηρίζει και η κ. Αθανασιάδη: «Οι εκκλησίες και τα παρεκκλήσια, που βρέθηκαν σπαρμένα μέσα και γύρω από το τέμενος του Απόλλωνα (=στους Δελφούς) υπογραμμίζουν τη συνέχιση της πανάρχαιης θρησκευτικής παράδοσης του τόπου». Όπως, άλλωστε, θρησκειολόγοι και λαογράφοι έχουν παραδεχθεί, αν «ξυπνούσε» σήμερα ένας αρχαίος ΄Ελληνας και βρισκόταν σε ένα χριστιανικό πανηγύρι, δεν θα ένοιωθε ξένος στο περιβάλλον. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι πολλοί σύγχρονοι επικριτές της ορθόδοξης λαϊκής θρησκευτικότητας, κυρίως της ελληνικής, σ’ αυτό το «επιχείρημα» καταφεύγουν, λησμονώντας ότι η ελληνική θρησκευτικότητα παρέμεινε ακέραιη, άλλαξε όμως ο προσανατολισμός της (Πραξ. 17,23: Ο Απόστολος Παύλος δεν καταστρέφει ή διαστρέφει την ελληνική θρησκευτικότητα, αλλά την στρέφει προς τον αναμενόμενο Αληθινό Θεό). Άλλωστε, η ελληνική πολυθεία δεν ήταν, κατά πολλούς θρησκειολόγους (π.χ. Λ. Φιλιππίδης), παρά θεοποιητική υποστασιοποίηση των ιδιοτήτων της μιας ενιαίας θεότητας. «Ο βανδαλισμός ιερών αντικειμένων (από χριστιανούς Έλληνες) ήταν πράξη σπάνια στην Ελλάδα» δέχεται η κ. Αθανασιάδη. Τέτοιες περιπτώσεις είναι «μεμονωμένες». «Η γενική εντύπωση από την Ελλάδα είναι ότι η φθίνουσα αρχαία πίστη ενέπνεε στους νεοφώτιστους χριστιανούς, παρά τη δομική μισαλλοδοξία της θρησκείας τους, σεβασμό και συχνά κάποια συγκίνηση». Ακόμη και ο όχι τόσο ανεξίθρησκος Κωνστάντιος ( 337-361) «δεν φαίνεται να πείραξε ναούς», αλλά και «οι καλλιεργημένοι χριστιανοί του αυτοκρατορικού περιβάλλοντος αντιμετώπισαν τα αρχαία ιερά ως έργα τέχνης και όχι ως κατοικία των δαιμόνων».
Οι φανατικοί, βέβαια, δεν έλειπαν –όπως σε κάθε εποχή-, αλλά οι προτροπές τους για καταστροφή κατά κανόνα έπεφταν στο κενό. Ως την εποχή του Ιουστινιανού εισέρρεαν αρχαία εθνικά μνημεία στην Κωνσταντινούπολη. Μόνο εκεί, που δεν υπήρχε «επαφή με την αστική παιδεία του ελληνορωμαϊκού κόσμου», εκτός δηλαδή του ιστορικού ελληνικού χώρου, και όπου «η παραδοσιακή θρησκεία είχε ισχυρές ρίζες», παρατηρείται φανατισμός και γίνονται καταστροφές.
Αυτό συνέβαινε περισσότερο στην Ανατολή ( Συρία-Φοινίκη-Παλαιστίνη). Η κ. Αθανασιάδη όμως ερμηνεύει με τα επιστημονικά κριτήριά της τις συμπεριφορές και σε περιοχές όπως η Συρία: «…εδώ δεν έχουμε μιαν αμιγή περίπτωση θρησκευτικού φανατισμού, αλλά ένα ξέσπασμα κοινωνικού και φυλετικού μίσους, ένα υποσυνείδητο εθνικό κίνημα με αμφίεση, βέβαια, θρησκευτική».
2. Σκόπιμα «εκμεταλλευθήκαμε», καθ’ υπερβολήν μάλιστα, την έρευνα της εκλεκτής Συναδέλφου, διότι προσφέρει σημαντικές δυνατότητες για την ερμηνεία και κατανόηση πραγμάτων, που η κακοπιστία, κακεντρέχεια, αλλά και η ανθελληνική σκοπιμότητα των ξένων κέντρων συστηματικά παρερμηνεύει. Τα πορίσματα της κ. Αθανασιάδη μου επιβεβαίωσε και ο γνωστός αρχαιολόγος Άγγελος Χωρέμης (+2002) ερμηνεύοντας την περίπτωση του Μεγάλου Θεοδοσίου. Κατά την γραπτή δήλωσή του, «το διάταγμα του Θεοδοσίου του Μεγάλου ( 391-3 μ.Χ.) αναφέρει απαγόρευση λατρείας σε αρχαία ιερά και την είσοδο στους ναούς, δεν εντέλλεται όμως την καταστροφή τους. Άλλωστε δεν φαίνεται ανασκαφικά τέτοια καταστροφή… Τα μεγάλα κέντρα της αρχαίας λατρείας, εκείνα ακριβώς που λογικά θα έπρεπε να υποστούν τη μεγαλύτερη καταστροφή, όπως οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Δωδώνη, τα ιερά των Αθηνών κ.ά. δεν φαίνεται, ανασκαφικά τουλάχιστον, να έπαθαν ζημιές από ανθρώπινο χέρι στα τέλη του δ΄ αι. μ.Χ. Εξ άλλου, πολλοί ναοί της αρχαίας λατρείας σώθηκαν ως τις ημέρες μας σχεδόν ανέπαφοι, κυρίως στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία (όπου επίσης βασίλευε ο Μ. Θεοδόσιος), αλλά και την κυρίως Ελλάδα, όπως το συγκρότημα της Ακροπόλεως των Αθηνών, ο ναός του Ηφαίστου (Θησείον) και ο Ναός του Ιλισσού». Μάλιστα, στον Θεοδοσιανό Κώδικα ( XVI, 10,25) «επιτρέπεται στους χριστιανούς να μετατρέπουν τους αρχαίους ναούς σε χριστιανικούς» και γι’ αυτό δεν καταστράφηκαν, αλλά σώθηκαν αυτούσιοι.
Κατά τον μεγάλο βυζαντινολόγο Διον. Ζακυθηνό η διάταξη αυτή έγινε ακριβώς για να σωθούν οι ναοί. «Δεν υπάρχει-λοιπόν-καμμία κρατική πολιτική, που να ενθαρρύνει την καταστροφή των αρχαίων ιερών».
Εκδηλώσεις φανατισμού μεμονωμένων προσώπων παρατηρούνται - και κατά τον ΄Αγγ. Χωρέμη – στο πνεύμα της «revanche», αυτό όμως ουδέποτε υπήρξε πολιτική του Μεγάλου Θεοδοσίου, για να μείνουμε σε ένα τόσο παρεξηγημένο στο σημείο αυτό αυτοκράτορα. Ακόμη και η περίπτωση της κατάργησης των Ολυμπιακών Αγώνων, με την οποία βαρύνεται από τους νεοειδωλολάτρες ιδιαίτερα ο Θεοδόσιος, κατανοείται διαφορετικά από εκείνους, φυσικά, που μπορούν να «αναγνώσουν» και αποκρυπτογραφήσουν τις πηγές επιστημονικά, διασταυρώνοντας δηλαδή τις πληροφορίες, και το σημαντικότερο, μη αρκούμενοι στη μία κα μοναδική πηγή πληροφόρησης «άνευ ετέρου», διότι αυτό «βολεύει»την αντιχριστιανική πολεμική.
Το 392, με διάταγμα του Θεοδοσίου, παρακωλύονται οι αθλητικοί αγώνες λόγω του θρησκευτικού (ειδωλολατρικού) χαρακτήρα τους, με αποκορύφωμα την κατάργηση των Ολυμπιακών αγώνων (393), στο πλαίσιο όμως της απαγορεύσεως κάθε εθνικής θρησκευτικής εκδηλώσεως και όχι από φανατικό «ανθελληνισμό». Διότι ούτε τα ιερά της Ολυμπίας καταστράφηκαν, ούτε πολύ περισσότερο το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Ολυμπίου Διός, που μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, για τη διακόσμηση της νέας πρωτεύουσας του Κράτους. Το πρόβλημα ήταν λοιπόν, η λατρεία των ειδώλων και όχι το πνεύμα του Ολυμπισμού.
Η παύση των Ολυμπιακών αγώνων, που είχαν από μακρού περιέλθει σε κατάσταση πτώσεως και παντελούς ανυποληψίας ήταν η μεγαλύτερη γι’ αυτούς ευεργεσία. Οι Ολυμπιακοί αγώνες είχαν πεθάνει ηθικά πολύ προ του Θεοδοσίου. Θα επικαλεσθούμε εδώ τη γνώμη του γνωστού αθλητικογράφου ΄Αγγ. Παλαιολόγου:
«΄Όταν το 393 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας διέτασσε την κατάπαυση των Ολυμπιακών Αγώνων, διέπραττε βεβαίως μια βάρβαρη πράξη. ΄Όμως η πρακτική αξία αυτής της απαγόρευσης δεν ήταν το ίδιο μεγάλη, γιατί ο Θεοδόσιος στην πραγματικότητα παραβίαζε ανοικτάς θύρας, αφού οι Ολυμπιακοί αγώνες είχαν πια περιπέσει σε κατάσταση υψίστης παρακμής και ανυποληψίας. Οι αγώνες μπορεί να μην είχαν σταματήσει ακόμα, είχε όμως εκλείψει η Ολυμπιακή Ιδέα».
3. Για το θέμα της καταστροφής αρχαίων μνημείων από «χριστιανούς», παράλληλα με τα συμπεράσματα της κ. Πολύμνιας Αθανασιάδη, είναι και εκείνα του αρχαιολόγου Gerasimos Pagoulatos, «The Destruction and Conversion of ancient temples to Christian Churches during fourth, fifth and sixth Centuries», Θεολογία, τ. ΞΕ΄ (1994), σσ. 152-170. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι και στο περ. Δαυλός ( αρ. 138/Ιούνιος 1993, σσ. 8022-23) σημειώνεται:
«Όλοι σχεδόν οι καταστροφείς αρχαίων Ελληνικών μνημείων είναι Χριστιανοί εξ Ιουδαίων, δηλαδή Εβραίοι. Οι Χριστιανοί εξ εθνικών, δηλαδή οι Έλληνες, σπάνια μετείχαν σε διωγμούς Ελλήνων».
Σημασία δε έχει ότι και ο γνωστός «εικονοκλάστης» αλλά σπουδαίος ιστορικός ερευνητής και συστηματικός παρουσιαστής της «αρνητικής πλευράς» Κυριάκος Σιμόπουλος, ενώ μιλεί για τις «αποτρόπαιες βαρβαρότητες των Χριστιανών» (σ. 112 έ.ε.) στα αρχαία μνημεία, δεν παραλείπει να παρεμβάλει και κεφάλαιο με τον τίτλο: «Ο βυζαντινός άνθρωπος συντηρεί με ευλάβεια την παράδοση της αρχαίας ελληνικής τέχνης» (σ. 208 έ.έ.) [ βλ. το βιβλίο του: Η λεηλασία και καταστροφή των Ελληνικών Αρχαιοτήτων, Αθήνα 1997].
Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από το παραπάνω βιβλίο του Κυρ. Σιμόπουλου (σσ. 209-10) «Η πολιτιστική παράδοση θα κρατηθεί ζωντανή στους βυζαντινούς αιώνες-λογοτεχνία, επιστήμη, γραμματική, ρητορική και η ελληνική γλώσσα θα παραμείνει ανόθευτη. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι υπήρξε μια παιδευτική και συναισθηματική συνέχεια του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στο Βυζάντιο, όχι μόνο από τη διανόηση αλλά και από τον λαϊκό άνθρωπο, ενίοτε και από την εξουσία. Ο αυτοκράτορας της Νίκαιας Θεόδωρος Δούκας Λάσκαρις ( 1254-1258), κατά την επίσκεψή του στην Πέργαμο, νοιώθει συγκίνηση μπροστά στα λείψανα των αρχαίων μνημείων και έργων τέχνης και εκφράζει ενθουσιασμό και ευλάβεια για τα μεγαλουργήματα των προγόνων». […] (σ. 211) Ο Κωνσταντίνος θα αξιοποιήσει την ελληνική πολιτιστική παράδοση για την προσωπική του αίγλη ταυτίζοντας το χάλκινο άγαλμα του Απόλλωνος που έστησε πάνω στην περίφημη πορφυρή κολώνα της Αγοράς, τον «κυκλοτερή πορφυρούν κίονα», με το αυτοκρατορικό του μεγαλείο. Στην κεφαλή του αγάλματος, που αφιέρωσε στον εαυτό του, πρόσθεσε ακτινωτά ήλους «από τον σταυρό του Χριστού», για να λάμπει κι αυτός σαν τον ήλιο. […] (σ. 212-3): Αυτά τα καλλιτεχνήματα που συγκέντρωσε στην Κωνσταντινούπολη ο πρώτος αυτοκράτορας έμειναν αλώβητα σ’ ολόκληρη τη βυζαντινή περίοδο. Ούτε λαϊκή αποστροφή ούτε βανδαλισμοί. […]
Η παραδοσιακή επομένως αισθητική και η πανάρχαιη λαϊκή πολιτιστική παιδεία δεν είχε σβήσει, παρά τους βανδαλισμούς των πρώτων χριστιανών εναντίον των κλασσικών μνημείων. Και δεν θα σβήσει ποτέ στον ελληνικό κόσμο. Έτσι εξηγείται η διατήρηση ανέπαφων τόσων γλυπτών στην Κωνσταντινούπολη ως την επιδρομή των Δυτικών βαρβάρων. Απώλειες σημειώθηκαν μόνο από σεισμούς, πυρκαγιές και εσωτερικές αναταραχές-λαϊκές εξεγέρσεις, συγκρούσεις και καταστολές. Οι χριστιανοί της πρωτεύουσας θαύμαζαν τα αγάλματα που στόλιζαν την πόλη τους. […] (σ. 226-7): Οι Βυζαντινοί διανοούμενοι –ακόμα και θεολόγοι- έχουν βαθειά γνώση της αρχαίας τέχνης και εκφράζουν χωρίς επιφυλάξεις τον απεριόριστο θαυμασμό τους. Συχνότατες στους βυζαντινούς αιώνες οι αναγωγές στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και τους επιφανείς δημιουργούς του και οι συγκρίσεις της βυζαντινής εικονογραφίας με την κλασσική ζωγραφική που αποκαλύπτουν κοινά ή παράλληλα καλλιτεχνικά ιδεώδη. […]
Αλλά και ο αείμνηστος Φίλος ΄Αγγ. Χωρέμης, αναφερόμενος στο διάταγμα του Θεοδοσίου, σημειώνει:
«΄Εξ άλλου και η απαγόρευση δεν φαίνεται να εφαρμόστηκε πολύ αυστηρά σε όλη την έκταση της Αυτοκρατορίας. Αλλιώς δε θα είχε νόημα η επανάληψή της 40-45 χρόνια αργότερα από τον Θεοδόσιο Β΄ στον Θεοδοσιανό Κώδικα (C. Th. XVI, 10,25). Στον ίδιο κώδικα, λίγο παρακάτω (XVI, 10, 25) επιτρέπεται στους Χριστιανούς να μετατρέπουν τους αρχαίους ναούς σε Χριστιανικούς πράγμα που σημαίνει ή ότι οι ναοί αυτοί ακόμη λειτουργούσαν ή ότι είχαν εγκαταλειφθεί. Πάντως δεν είχαν καταστραφεί (…)
Ενώ λοιπόν υπάρχει κρατική πολιτική για την επιβολή του Χριστιανισμού (πολιτική που άλλωστε εφαρμόστηκε αρκετά ήπια), δεν υπάρχει καμμία πολιτική που να ενθαρρύνει την καταστροφή των αρχαίων ιερών. Αυτό που πράγματι έγινε είναι καταστροφές και ακρότητες σε τοπικό επίπεδο, από φανατικούς εκκλησιαστικούς και πολιτικούς παράγοντες, κυρίως εναντίον αγαλμάτων αρχαίων θεοτήτων με συνηθέστερο το φαινόμενο της ρινοκοπής και καταστροφής των προσώπων. Οι άνθρωποι αυτοί εξαγρίωναν τον όχλο, πράγμα όχι δύσκολο, αν σκεφτούμε ότι μόλις 75-80 χρόνια χώριζαν την εποχή αυτή από τους φοβερούς διωγμούς των Διοκλητιανού και Γαλερίου (+311) και 55-60 χρόνια από τον «ηπιώτερο» διωγμό του Δικινίου (310-324)˙ τον εξαγριωμένο αυτόν όχλο τον εξαπέλυαν να κάψει και να καταστρέψει οτιδήποτε «εθνικό» εύρισκε μπροστά του. Αυτό όμως ουδέποτε υπήρξε πολιτική του Μεγάλου Θεοδοσίου και, όπως θα δούμε, όταν έγινε προσπάθησε να το σταματήσει και να το θεραπεύσει».
Σώζεται, επίσης, Λιβανίου Αντιοχέως, Λόγος προς Θεοδόσιον τον βασιλέα, Υπέρ των Ιερών (αρ. 30). Ο μεγάλος ρητοροδιδάσκαλος (314-393), επιφανής εκπρόσωπος της φθινούσης ελληνικής αρχαιότητος, διδάσκαλος και του Ιω. Χρυσοστόμου, έγραψε το 386 το κείμενο αυτό, απευθυνόμενος στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄(379-395) και παραπονούμενος για την στάση φανατικών μοναχών (της Αντιοχείας) έναντι των τεμενών (εθνικών ναών). Απεχθανόταν ιδιαίτερα τους «μελανειμονούντας» (λογ.30,8. Εν τούτοις χριστιανοί νέοι, όπως ο Μ. Βασίλειος, Αμφιλόχιος Ικονίου και Ιωάννης ο Χρυσόστομος έγιναν μαθητές του. Ο Βασίλειος στην (αμφιβόλου γνησιότητος) αλληλογραφία του με τον Λιβάνιο φαίνεται να του στέλνει συνεχώς μαθητές «και έτερον σοι πέμπω Καππαδόκην»!
Χαρακτηριζόταν «μικρός Δημοσθένης». Για την κατανόηση της στάσεώς του έναντι του Χριστιανισμού, ας σημειωθεί ότι ήταν συνεπής οπαδός της ειδωλολατρίας, εθυσίαζε στις θεότητές της και μετερχόταν την μαντεία. Είχε μυηθεί σε διάφορα εθνικά μυστήρια.
Ο ιερός Χρυσόστομος τον ονομάζει «πάντων δεισιδαιμονέστατον» (ευσεβέστατον). (Εις Νεωτ. Χηρεύσασαν, 1). Πίστευσε στην προσπάθεια του αυτοκράτορα Ιουλιανού και στην ανάσταση του ειδωλολατρικού κόσμου, μολονότι κατά την νεότητά του έδειξε τάσεις φιλοχριστιανικές. Τον επηρέασε όμως ο Ιουλιανός, όπως και αυτός επηρεάσθηκε από τον Λιβάνιο, του οποίου μελετούσε τα έργα και έγινε έμμεσα μαθητής του. (Βλ. το άρθρο του Παν. Χρήστου στην Θ.Η.Ε., τ. 8, 1966, στ. 294-299 με βιβλ.)

Παρατίθεται και ο σχολιασμός του ΄Αγγ. Χωρέμη:

«Ο λόγος του Λιβανίου “ υπέρ των ιερών” δεν γράφτηκε λόγω ακροτήτων, που έγιναν εις εφαρμογήν του διατάγματος κατά της αρχαίας θρησκείας. Το διάταγμα εξεδόθη το 391 και το κείμενο του Λιβανίου γράφτηκε το 386, δηλ. πέντε ολόκληρα χρόνια νωρίτερα με άλλη ευκαιρία. Ο Θεοδόσιος διώρισε ύπαρχο της Ανατολής κάποιον συμπατριώτη και φίλο του, τον ΄Ιβηρα Μάτερνο Κυνήγιο. Ο άνθρωπος αυτός ήταν φανατικός θρησκόληπτος και έξαλλος˙ υπεκίνησε πράγματι τον όχλο, επι κεφαλής του οποίου ήταν φανατικοί καλόγεροι, και άρχισαν να καταστρέφουν τα αρχαία ιερά, στην αρχή κυρίως τα μικρά (και απροστάτευτα) ιερά της υπαίθρου και εν συνεχεία άρχισαν να μπαίνουν και να καταστρέφουν ιερά και μέσα στις πόλεις. Τότε ο Λιβάνιος γράφει τον περίφημο και ωραιότατο λόγο του “ υπέρ των Ιερών” . Η αντίδραση του “ θρησκόληπτου” Θεοδοσίου ήταν να … απαγορεύσει στους μοναχούς την είσοδο στις πόλεις, προστατεύοντας έτσι τα εθνικά ιερά των άστεων και όταν σε λίγο πέθανε Ο Μάτερνος Κυνήγιος τοποθέτησε ως ΄Υπαρχο της Ανατολής τον σώφρονα εθνικό Ευτόλμιο Τατιανό, ο οποίος κατάφερε να ηρεμήσει τα πράγματα και να φέρει την καταλλαγή".
΄Όλα αυτά μαρτυρούν ότι ουδέποτε υπήρξε επίσημη πολιτική του Θεοδοσίου η καταστροφή του αρχαίου κόσμου και μάλιστα με την μορφή των ακραίων βανδαλισμών, όπως λέγεται συνήθως.
Μαρτυρούν επίσης το κύρος που είχε ο Λιβάνιος στον θεωρούμενο θρησκόληπτο βασιλέα, κύρος που φάνηκε και όταν με δύο ακόμή λόγους του, τους “Προς Θεοδόσιον τον Βασιλέα επί ταις διαλλαγαίς” κατόρθωσε να σώσει την Αντιόχεια, η οποία είχε στασιάσει. Σ΄ αυτήν την προσπάθεια είχε και την συνεπικουρία του επισκόπου Αντιοχείας Φλαβιανού, του οποίου τον λόγο φαίνεται ότι είχε γράψει ένας νεαρός Χριστιανός κληρικός, μαθητής του Λιβανίου, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Βλέπουμε λοιπόν, ότι και συνεργασία με Χριστινούς είχε ο Λιβάνιος, όταν κοινοί στόχοι το επέβαλαν».
Χρειάζεται, πράγματι, νηφαλιότητα και γνώση, για να κατανοηθεί η συνεργασία του Λιβανίου με τους Χριστιανούς. Αλλά οι άνθρωποι εκείνοι ζούσαν τα πράγματα μέσα στη φυσικότητά τους και όχι στο τεχνητό κλίμα αντιπαλότητας, που δημιουργούν οι φανατικοί ( εκατέρωθεν) των ημερών μας.
Μήπως σ’ όλη τη μακρά διάρκεια του «Βυζαντίου»/Ρωμανίας δεν έλαβαν χώρα παρόμοιες συνεργασίες και συνυπάρξεις; Η χαρακτηριστικότερη, μάλιστα, ήταν η συνεργασία των δύο ιδεολογικά αντιπάλων, που η αντίθεσή τους σκόπιμα και τεχνητά υπερτονίζεται σήμερα του Οικουμ. Πατριάρχου Γενναδίου Β΄ του Σχολαρίου και του σοφού και υποστηρικτού της αρχαίας θρησκείας, Γεωργίου Πλήθωνος-Γεμιστού. Ο τελευταίος δεν δίστασε να συμμετάσχει στην κρίσιμη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438/39), ως μέλος της Ορθόδοξης αντιπροσωπίας για να βοηθήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία στις τραγικές εκείνες στιγμές γι’ αυτήν και το Γένος. Εκεί έδωσε μάχη, με τις επιστημονικές του γνώσεις, υπέρ της Ορθοδοξίας και μαζί με τον πρωταγωνιστή της Ορθοδοξίας, άγιο Μάρκο τον Ευγενικό (+1444), δεν υπέγραψε την ΄Ενωση με τον Παπισμό. Παρά τις διαφορετικές ιδεολογικο-πνευματικές προϋποθέσεις τους θεωρούσαν και οι δύο την ΄Ενωση ως υποταγή στον παπισμό και επιζήμια για το Γένος/΄Εθνος. Αλλά έτσι σκέπτονται όσο αγαπούν το ΄Εθνος!
Οι σημερινοί Νεοπαγανιστές, σχεδόν κατά κανόνα, δεν αγαπούν το ΄Εθνος και τον Ελληνισμό, παρά τα λεγόμενά τους, διότι πολεμώντας την Ορθοδοξία που είναι πια αδιαίρετα ενωμένη με την ελληνικότητα, κατεργάζονται την διάλυσή τους.
(Ως βάση για το κείμενο αυτό χρησιμοποιήθηκε το βιβλίο του π. Γ.Δ. Μεταλληνού., Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία; Αθήνα 2003)
Ρεσάλτο

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, Επιτακτική ανάγκη άξιων ιερέων

Ἤθελα, χριστιανοί μου, νά εἶμαι πάντοτε μαζί σας, νά σᾶς λέγω πότε τό ἕνα, πότε τό ἄλλο· μά τί νά σᾶς κάμω, ὁπού εἶναι χιλιάδες χῶρες, ὅπου δέν ἤκουσαν λόγον Θεοῦ ποτέ καί μέ περιμένουν. Διά τοῦτο σᾶς παρακαλῶ, ἅγιοι ἱερεῖς, καί σᾶς παραγγέλλω νά φροντίσητε διά τούς κοσμικούς πῶς νά σωθῶσι καί ἐκεῖνοι καί σεῖς.
Ομοίως πάλιν οἱ κοσμικοί νά τιμᾶτε τούς ἱερεῖς σας· καί ἄν τύχῃ ἕνας ἱερεύς καί ἕνας βασιλεύς, τόν ἱερέα νά προτιμήσῃς· καί ἄν τύχῃ ἕνας ἱερεύς καί ἕνας ἄγγελος, τόν ἱερέα νά προτιμήσῃς, διότι ὁ ἱερεύς εἶναι ἀνώτερος ἀπό τούς ἀγγέλους.
῾Ο δέ ἱερεύς ὁπού θέλει τό καλόν του, νά διαβάσῃ τόν Νόμον, νά καταλάβῃ τό χρέος του. Διά τούς ἁγίους ἱερεῖς δέν ἔχω νά σᾶς πῶ τίποτε. ᾿Εγώ ἔχω χρέος, ὅταν ἀπαντήσω ἱερέα, νά σκύψω νά τοῦ φιλήσω τά χέρια καί νά τόν παρακαλέσω νά παρακαλῇ τόν Θεόν διά τάς ἁμαρτίας μου. Διότι ὅλος ὁ κόσμος νά παρακαλέσῃ τόν Θεόν δέν δύνανται νά τελειώσουν τά ῎Αχραντα Μυστήρια, καί ἕνας ἱερεύς, ἔστω καί ἁμαρτωλός, δύναται μέ τήν χάριν τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος νά τά τελειώσῃ.
Λέγω μόνον ὅτι ὅστις θέλει νά γίνῃ ἱερεύς, πρέπει νά εἶναι καθαρός ὡς ἄγγελος· νά ἠξεύρῃ γράμματα νά ἐξηγῇ τό ἅγιον Εὐαγγέλιον. Καί ὅταν γίνῃ 30 χρονῶν καί τόν παρακαλέσουν οἱ κοσμικοί καί ὁ Δεσπότης, τότε νά γίνεται ἱερεύς, χωρίς νά δώσῃ χρήματα. Καί νά κατοικῇ πλησίον εἰς τήν ἐκκλησίαν, ὅποιαν ὥραν τόν ζητήσουν οἱ κοσμικοί νά τόν εὑρίσκουν.
Νά στοχάζεται ποῖος εἶναι μαλωμένος μέ τήν γυναῖκά του, ποῖος ἀδελφός μέ τόν ἀδελφόν του, ποῖος γείτονας μέ τόν γείτονά του, νά τούς φέρῃ εἰς ἀγάπην, καί νά θυσιάζεται διά τό ποίμνιόν του. Καί ὅταν λειτουργῇ καί τελειώνῃ τό Εὐαγγέλιον, νά τό ἐξηγῇ εἰς τούς χριστιανούς, τί παραγγέλλει ὁ Χριστός νά κάμνουν. Καί νά στοχάζεται ὅτι οἱ φοῦντες, ὁπού εἶναι εἰς τό ἐπιτραχήλι, σημαίνουν τάς ψυχάς τῶν χριστιανῶν· καί ἄν χαθῇ μία ψυχή, ἔχει νά δώσῃ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως. Καί νά στοχάζεται ὅτι τό φαιλόνι ὁπού φορεῖ καί δέν ἔχει μανίκια, φανερώνει πώς ὁ ἱερεύς δέν πρέπει νά ἔχῃ χέρια νά ἀνακατώνεται εἰς τά κοσμικά πράγματα, ἀλλά νά ἔχῃ πάντοτε τόν νοῦν του εἰς τόν οὐρανόν.
Καί ὅταν μαζεύῃ τό φαιλόνιον καί γίνεται ὡσάν δύο πτέρυγες, φανερώνει πώς ἄν κάμνῃ καλά ἔργα, ὡσάν ἄγγελος θά πετάξῃ νά ὑπάγῃ εἰς τόν παράδεισον. ῎Αν δέ εἶναι ἀνάξιος, ἀγράμματος, μολυσμένος μέ ἁμαρτίας, καί δίδῃ γρόσια, καί βάνῃ μεσίτας νά γίνῃ ἱερεύς, τότε μέ αὐτά ἀγοράζει τήν κόλασιν· καί ὅταν λέγῃ τό Εὐαγγέλιον, καί λέγῃ τόσα ψεύματα, ἀλλοίμονον εἰς ἐκεῖνον τόν ἱερέα.
(᾿Από τό βιβλίο τοῦ ἐπ. Αὐγουστίνου Καντιώτου, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, σελ. 160-162).

Θεόδωρος Κορμπίλας, Θρησκευτικά ή Σεξουαλική διαφώτισις εις τα σχολεία;

Γράφει o κ. Θεόδωρος Κορμπίλας, Yποστράτηγος ΕΛ.ΑΣ. ε.α.

Η σημερινή διαφθορά

Σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας κατεδείχθη, νομίζω, ἀρκούντως γιατὶ θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀδιανόητη ἡ σχολικὴ σεξουαλικὴ διαφώτισις. Πρέπει ὅμως οἱ γονεῖς νὰ συνυπολογίσουν καὶ κάτι ἄλλο συναφές. Τὴ σαπίλα τῆς κοινωνίας. Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἐγγυηθῆ ὅτι ἡ ἐκτεταμένη σήμερα σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς διαφθορὰ δὲν ἔχει ἐπεκταθῆ ἔν τινι μέτρω καὶ στοὺς ἐκπαιδευτικούς;
Τί ποσοστὸ ἆραγε ἐκπαιδευτικῶν μὲ "προοδευτικὲς" σεξουαλικὲς ἀντιλήψεις μοιραίως θὰ ὑποχρεωθῆ, κατ’ ἀνάγκη, νὰ διδάξη τὴ “σεξουαλικὴ ἀγωγή”, ἂν αὐτὴ καθιερωθῆ στὰ σχολεῖα; Ἄγνωστον. Καὶ τοῦτο διότι οἱ “ἰδιαιτερότητες”, δηλαδὴ τὰ ἠθικὰ “κουσούρια”, ἔχουν σήμερα νομιμοποιηθῆ. Τὰ σκεπάζει καὶ τὰ προστατεύει ὁ νόμος τῶν “προσωπικῶν δεδομένων”.
Ὡς ἐκ τούτου οἱ φορεῖς των ἔχουν διεισδύσει παντοῦ στὸ δημόσιο καὶ μάλιστα ἡ γνώμη τους εἶναι ἡ πλέον βαρύνουσα σὲ σοβαρὰ ζητήματα. Γενικῶς ἡ κοινωνία μας πάσχει. Ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπανέλθη στὴ ζωὴ ὁ Ἅγιος Κλήμης Ρώμης, βλέποντας τὸ πλῆθος καὶ τὸ μέγεθος τῶν δημοσίων σκανδάλων καὶ τὴν ἐκτεταμένη διαφθορά, θὰ κατέγραφε, νομίζω, τὴν σημερινὴ Ἑλληνικὴ πραγματικότητα μὲ τὰ ἴδια λόγια, ποὺ ἐχρησιμοποίησε στὴν πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολήν του (P G 1/213): "Ἐπηγέρθησαν οἱ ἄτιμοι ἐπὶ τοὺς ἐντίμους, οἱ ἄδοξοι ἐπὶ τοὺς ἐνδόξους, οἱ ἄφρονες ἐπὶ τοὺς φρονίμους καὶ οἱ νέοι ἐπὶ τοὺς πρεσβυτέρους".
Καὶ ἂν ἄφρων εἶναι ἐκεῖνος ποὺ εἶπε “τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ οὐκ ἔστι Θεός”, ὅπως λέει ὁ 13ος ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ, τότε οἱ ἄφρονες αὐτοῦ τοῦ εἴδους ρυθμίζουν πολλὰ δημόσια πράγματα σήμερα. Προφανῶς αὐτοί, ὄντες “ἐχθροὶ τοῦ Σταυροῦ” εἰσηγοῦνται ἀφ’ ἑνὸς τὴν “σεξουαλικὴ ἀγωγὴ” στὰ σχολεῖα καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν κατάργηση τῆς διδασκαλίας τῶν θρησκευτικῶν, τὴν ἀπομάκρυνση τῶν εἰκόνων ἀπὸ τὰ σχολεῖα καὶ τὰ δικαστήρια, τὴν κατάργηση τῆς προσευχῆς τῶν μαθητῶν, τοῦ ὅρκου στὰ δικαστήρια κ.λπ.
Εὐλόγως, βέβαια, ἀφοῦ “θεός” τους εἶναι "ἡ κοιλία αὐτῶν" καὶ ἡ δόξα τους ἔγκειται "ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν", ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Εὐλόγως, δεδομένου ὅτι θρησκευτικὰ καὶ “Ἀφροδίτη” στὸ σχολεῖο δὲν συμβιβάζονται. Τὸ ἕνα ἀποκλείει τὸ ἄλλο. Τὸ ἕνα συνεπάγεται εὐσέβεια καὶ τὸ ἄλλο ἀκολασία. Οἱ γονεῖς τῶν παιδιῶν πρέπει νὰ ἐπιλέξουν ἢ τὸ ἕνα ἢ τὸ ἄλλο.................Συνήγοροι τῆς ἀκολασίας εἶναι οἱ ἄθεοι. Συνήγοροι τῆς εὐσεβείας εἶναι ὅλοι οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ σπουδαιότεροι σοφοὶ τῆς προχριστιανικῆς Ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος. Οἱ ἄθεοι, βεβαίως, θέλουν ἄθεα γράμματα, ἀθέους μαθητές, ἀθέους πολίτες. Ἀλλὰ τί ἐστὶ ἄθεος;

Ἡ ψυχολογία τοῦ ἀθέου

Ὁ Ἅγιος Μάξιμος, ὁ Ὁμολογητὴς λέει ὅτι ὁ νοῦς, ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ Θεό, "ἢ κτηνώδης γίνεται, φιλήδονος γεγονώς, ἢ θηριώδης, διὰ ταῦτα τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενος"[1]. Δηλαδὴ ὁ ἄθεος ζεῖ σὰν τὸ ζῶον, ἀγωνιζόμενος γιὰ τὴν ἀπόλαυση τῶν ἡδονῶν. Ὁμοίως καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέει ὅτι εἶναι "κτηνώδης ἢ δαιμονιώδης" ὁ ἄθεος. Ἀλλὰ καὶ ὁ Πλάτων κάλλιστα περιγράφει τὴν ψυχολογία τοῦ ἀθέου στοὺς "Νόμους" του. Θεωρεῖ τὴν ἀθεΐα ἀφύσικο "πάθος" καὶ χαρακτηρίζει τὸν ἄθεο "λώβη (=χλεύη καὶ βλάβη) τῶν ἄλλων ἀνθρώπων", ὁ ὁποῖος "καταγελᾷ" τοὺς θρησκευομένους. Εἶναι "εἰρωνικὸν" εἶδος ἀνθρώπου ἐπικίνδυνον.
Ἂν μάλιστα εἶναι "εὐφυὴς" (=ἔξυπνος), τότε εἶναι "δόλου καὶ ἐνέδρας πλήρης". Ἀπ’ αὐτούς, λέει, προέρχονται οἱ πανοῦργοι στὶς μαγγανεῖες ἀγύρτες, οἱ "τύραννοι", οἱ ἐπικίνδυνοι "δημηγόροι καὶ στρατηγοὶ" καὶ οἱ πολυμήχανοι "σοφιστές" (900a -908e). Ἀλλοῦ λέει ὅτι ὁ Θεὸς πρέπει νὰ εἶναι "πάντων χρημάτων (=πραγμάτων) μέτρον" καὶ ὅτι ὁ ἄθεος "καταλείπεται ἔρημος θεοῦ". Καὶ προσθέτει: "Μένοντας ὅμως ἔτσι ἐγκαταλειμμένος καὶ παίρνοντας μαζί του καὶ ἄλλους ὁμοίους του, ζεῖ μὲ σκιρτήματα ἀναρχίας διαταράσσοντας συνάμα τὰ πάντα… Ὕστερα ἀπὸ λίγο χρόνο τιμωρεῖται δικαίως, ὅπως τοῦ ἀξίζει, ἔχοντας ὅμως καταστρέψει συθέμελα τὸ σπίτι του, τὴν πόλη του καὶ τὸν ἑαυτόν του" ("Νόμοι" 715e – 717a).
Ἡ ἀρίστη καὶ ἀκριβεστάτη λεκτικὴ ἀπεικόνισις τῶν ἀθέων ὅμως ἔχει γίνει ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο στὸ κεφ. Α τῆς πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῆς του: "…Παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεός", λέει, "εἰς πάθη ἀτιμίας (ὁμοφυλοφιλίαν)…. εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα, πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ, πονηρίᾳ, πλεονεξίᾳ, κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρέτας κακῶν κ.λπ., κ.λπ.". Τέτοιους, λοιπόν, μαθητὲς καὶ αὐριανοὺς πολίτες θέλουμε νὰ βγάλη τὸ σχολεῖο;

Ἀναγκαία ἡ θεολογία καὶ ἡ εὐσέβεια στὰ σχολεῖα;

Ναί, ἀπαντοῦν τόσον οἱ ἅγιοι, ὅσον καὶ οἱ μεγάλοι μας ἀρχαῖοι φιλόσοφοι. Πασίγνωστες εἶναι ἐν προκειμένω οἱ θέσεις τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Συνιστοῦν "παιδείαν καὶ νουθεσίαν Κυρίου", δηλαδὴ ἐμφύτευση εὐσεβείας στοὺς νέους. Ὁ Πλάτων, ἂν καὶ δὲν ἐγνώριζε τὸν ἀληθινὸ Θεόν, ἐν τούτοις στὴν ἰδανικὴ πολιτείαν, τὴν ὁποίαν διαμορφώνει μὲ τοὺς «Νόμους» του, θεωρεῖ τὴν εὐσέβειαν ὡς τὴν θεμελιωδεστάτην ἀρετή, λέγοντας: "Μεῖζον μὲν γὰρ ἀρετῆς μηδεὶς ἡμᾶς ποτὲ πείσῃ τῆς εὐσεβείας εἶναι τῷ θνητῷ γένει".
Γιὰ νὰ ἐμφυτευθῆ στὰ παιδιά, θεωρεῖ ἀπαραίτητο τὸν «ἐκκλησιασμό» τους ἀπὸ τῆς ἡλικίας τῶν 3 ἕως 6 ἐτῶν[2] (794a). Πιστεύει ὅτι ἄρχοντας στὰ σπίτια καὶ στὶς πόλεις πρέπει νὰ εἶναι ὁ Θεός, διότι μόνον κατὰ τὸ Πυθαγορικὸν δόγμα "ἕπου θεῷ καὶ ὁμοιοῦσθαι αὐτῷ" μπορεῖ νὰ τελειοποιηθῆ ὁ ἄνθρωπος καὶ νὰ καταστῆ εὐδαίμων. Καὶ προειδοποιεῖ: "Σὲ ὅσες πόλεις συμβαίνει νὰ κυβερνᾶ θνητὸς καὶ ὄχι ὁ Θεός, σ΄ αὐτὲς εἶναι ἀδύνατη ἡ ἀποφυγὴ τῶν κακῶν καὶ τῶν πόνων" (Νόμοι 713e καὶ Πολιτεία 613a).
Τὸ αὐτὸ φρονεῖ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης. "Ἄρχων ὁ Θεός", λέει, καὶ ἀποφαίνεται: "Ὅποια, λοιπόν, ἐπιλογὴ καὶ κτῆσις ἐκ τῶν φύσει ἀγαθῶν, εἴτε πρόκειται περὶ ἀγαθῶν σωματικῶν ἢ χρημάτων ἢ φίλων ἢ τῶν ἄλλων ἀγαθῶν, συντελεῖ εἰς τὴν θεωρίαν τοῦ Θεοῦ εἰς βαθμὸν ὕψιστον, αὕτη εἶναι ἀρίστη καὶ ὁ κανὼν αὐτὸς ἄριστος" (Ἠθ Εὐδ 1249b).
Θεωρεῖ δὲ τὴν θεολογίαν ἐπιστήμην "τιμιωτάτην" ἐπειδὴ ἀσχολεῖται μὲ τὸ "τιμιώτατον γένος" τῶν ὄντων, δηλαδὴ τὸν Θεόν (.Τὰ Μετὰ τὰ Φυσικά. 1026a). Καὶ ναὶ μὲν ὅλες οἱ ἄλλες ἐπιστῆμες εἶναι ἀναγκαιότερες, λέει, οὐδεμία ὅμως εἶναι σπουδαιότερη τῆς Θεολογίας ("Ταύτης ἀμείνων οὐδεμία")[3] ("Τὰ Μετὰ τὰ Φυσικά" 983a). Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ἐδῶ θὰ προσέθετε: "Θεοῦ γὰρ ἄγνοια, θάνατός ἐστι ψυχῆς" (PG 32/1373).
Ἀπὸ τὰ παραπάνω καταδεικνύεται, νομίζω, σαφέστατα ἡ τεραστία ἀξία τῆς διδασκαλίας τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα.

Ἐνδείκνυται ἡ σεξουαλικὴ διαφώτισις στὰ σχολεῖα;

Σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας ἀναφέραμε τὶς ἀρνητικὲς γνῶμες φιλοσόφων καὶ Ἁγίων. Ἐδῶ θὰ προσθέσουμε ὅτι ἡ ἄκρα ἐπικινδυνότης ἔγκειται στὸ ποιὸν τοῦ δασκάλου. Τὸ ποιὸς θὰ διδάξη ὁτιδήποτε στὰ παιδιὰ εἶναι "τὸ πάντων μέγιστον", λέει ὁ Πλούταρχος καὶ συνιστᾶ: "Διδασκάλους γὰρ ζητητέον τοῖς τέκνοις, οἳ καὶ τοῖς βίοις εἰσὶν ἀδιάβλητοι καὶ τοῖς τρόποις ἀνεπίληπτοι καὶ ταῖς ἐμπειρίαις ἄριστοι" (Βλ. "Περὶ παίδων ἀγωγῆς", 4b). Γιατί; Τὴν ἀπάντηση τὴ βρίσκουμε σὲ ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, ὅπου λέει: "Κοῦφον γὰρ ἡ νεότης. καὶ εὐκίνητον πρὸς τὰ φαῦλα· ἐπιθυμίαι δυσκάθεκτοι, ὀργαὶ θηριώδεις, προπέτειαι καὶ ὕβρεις, ὑπερηφάνειαι καὶ φυσιώσεις, σύντροφα τῇ νεότητι πάθη φθόνοι πρὸς τὸ ὑπερέχον. ὑποψίαι πρὸς τὸ οἰκεῖον, μυρίων κακῶν συνεύζεκται τῆ νεότητι" (PG32/1380).
Ἐὰν ὁ δάσκαλος εἶναι ἄθεος ἢ φιλήδονος ἢ πάσχων ἀπὸ κάποιο σεξουαλικὸ πάθος, ποῦ θὰ ὁδηγήση μὲ τὴν "σεξουαλικὴ ἀγωγὴ" τὴν “εὐκίνητον πρὸς τὰ φαῦλα” νεότητα; Σίγουρα στὴν καταστροφή. Διότι κατὰ τὸν Ἀριστοτέλην "ἕκαστος οἷός ἐστι, τοιαῦτα λέγει καὶ πράττει καὶ οὕτω ζῇ". Δηλαδή, ὁ καθένας κατὰ τὸ ποιόν του, καὶ λέγει, ὅσα λέγει, καὶ πράττει, ὅσα πράττει, καὶ ἔτσι ζεῖ[4].
Κατὰ τὸ ποιόν του, λοιπόν, καὶ μὲ τρόπον ὕπουλο θὰ "διδάξη" ἕνας τέτοιος δάσκαλος καὶ θὰ ἐξάψη "τὰ σύντροφα τῆς νεότητος πάθη", ἔστω καὶ ἂν τὰ σχολικὰ βιβλία εἶναι προσεγμένα. Τὸ "μάθημα" θὰ καταστῆ "ὑπέκκαυμα" πάθους. Κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον ὁ δάσκαλος εἶναι "ὥσπερ γεωργός", διότι καλλιεργεῖ τὸν "ἀγρὸν τῆς ψυχῆς" τῶν παιδιῶν. Κόβει ἀγκάθια, σκάβει καὶ μεταφυτεύει σ’ αὐτὸν τὰ λουλούδια τῆς δικῆς του ψυχῆς. Ἂν ὁ ἴδιος εἶναι κατὰ τὴν προφητείαν "γῆ χερσωθεῖσα πλήρης ἀκανθῶν", τί θὰ μεταφυτεύση στὰ παιδιά;
Ἀλλὰ καὶ ἕνας ἀνεπίληπτος ἰδανικὸς δάσκαλος πῶς θὰ διδάξη ἕνα τέτοιο μάθημα; Τὸ σχετικὸ λεξιλόγιο καὶ ἡ φρασεολογία τοῦ "μαθήματος" τούτου δὲν θὰ λειτουργήσουν ὡς βενζίνη στὴ φωτιά; Καὶ ἡ "φωτιὰ" αὐτὴ δὲν θὰ κάψη τὴν παιδικὴν τους ἁγνότητα καὶ τὴν ἔμφυτό τους αἰδῶ; Δὲν θὰ ἐξάψη τὴν παιδική τους σεξουαλικότητα; Δὲν θὰ τὰ ἐξωθήση σὲ ἀσέλγεια καὶ σὲ πράξεις πορνικές; Κατὰ τὸ ἄρθρον 349 τοῦ Π.Κ. .ὁ προάγων πρὸς πορνείαν ἢ ἐξωθῶν πρὸς διαφθορὰν ἀνήλικα πρόσωπα εἴτε ὑποθάλπει ἢ διευκολύνει τὴν πορνείαν ἢ διαφθορὰν ἀνηλίκων. ὀνομάζεται μαστροπός καὶ τιμωρεῖται. Θὰ μεταβάλουμε, λοιπόν, τὸ σχολεῖο σὲ μαστροπό ; Προβληματισμοὺς θέτω. Ἂς τὰ σκεφθοῦν αὐτὰ καλὰ οἱ γονεῖς.
__________________
Σημειώσεις:

1. Βλέπε «Φιλοκαλίαν», ἐκδ. «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι 1958, τόμ. Β, σελ. 21, νβ`.
2. 794a: «Συνιέναι δὲ εἰς τὰ κατὰ κώμας ἱερά δεῖ πάντα ἤδη τὰ τηλικαῦτα παιδία, ἀπὸ τριετοῦς μέχρι τῶν ἓξ ἐτῶν…» (Βλ. ἐδάφ. 106 τοῦ βιβλίου μου «ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ ΔΙΔΑΓΜΑΤΩΝ»).
3. Βλ. ἐδάφ. 228, 331 καὶ 303 βιβλ.μου «ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΩΝ ΔΙΔΑΓΜΑΤΩΝ».
4. Ἠθ. Νικ.1127a. (Βλ. ἐδάφ. 115 ὡς ἄνω βιβλ. μου). «Ὁ τρόπος τῆς λέξεως καὶ ὁ λόγος τῷ τῆς ψυχῆς ἤθει ἕπεται» λέει καὶ ὁ Πλάτων («Πολιτεία» 400d. Βλ. ἐδάφ. 31 τοῦ ὡς ἄνω βιβλίου μου).
πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 31/7/2009
Από: Θρησκευτικά

Freegans. Τρώγοντας τα σκουπίδια των άλλων……

Τροφορακοσυλλέκτες από το Χάρβαρντ

Είναι μεσοαστοί, οικογενειάρχες και διαμαρτύρονται για τη σπατάλη τροφών μαζεύοντάς τες από τα σκουπίδια: είναι οι freegans

Επιμέλεια: ΕΙΡΗΝΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Φάτε τζάμπα από τα σκουπίδια των άλλων... Λέγεται freeganism και έχει γίνει μόδα σε ΗΠΑ και Βρετανία. Δεν το κάνουν ρακένδυτοι απόκληροι της ζωής, αλλά 30άρηδες απόφοιτοι των πανεπιστημίων του Χάρβαρντ και του Κέιμπριτζ. Είναι οι πρωτοπόροι σε ένα οικολογικό κίνημα που θέλει να πολεμήσει τον καπιταλισμό και τις σπατάλες του.
Ο Τρίσταμ Στιούαρτ ψάχνει κάθε μέρα στα σκουπίδια. Ψηλός, 32 ετών, με κατσαρά μαλλιά και σμιλεμένα χαρακτηριστικά, είναι εξπέρ των απορριμμάτων.
Μπορεί να πει τι ώρα βγάζουν στον δρόμο τις τσάντες με τα σκουπίδια τα σουπερμάρκετ στο κέντρο του Λονδίνου και μαντεύει με αρκετή ακρίβεια τι περιέχουν. Ξέρει να πει πόσα από τα σκουπίδια τους πηγαίνουν για υγειονομική ταφή και πόσα ανακυκλώνονται ή καίγονται, ποια καταστήματα αφήνουν τους κάδους ανοιχτούς και ποια τους κλειδώνουν.
Ο Στιούαρτ είναι «freegan» ή τροφορακοσυλλέκτης- τρέφεται σε μεγάλο βαθμό από τρόφιμα που πετάνε οι άλλοι. Μέσω αυτής της πρακτικής, έχει μάθει εδώ και καιρό τι αξίζει και τι όχι στα σκουπίδια και έχει πάψει να σιχαίνεται. «Για εκείνον ένας κάδος γεμάτος με πεταμένο φαγητό δεν είναι αντικείμενο αποστροφής αλλά μάλλον ευκαιρία» γράφει ο «Guardian».
Ο Στιούαρτ έγινε τροφορακοσυλλέκτης στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ όπου σπούδαζε φιλολογία. Ως φοιτητής προμηθευόταν το περισσότερο φαγητό του από τους κάδους του τοπικού σουπερμάρκετ Sainsbury΄s. «Θυμάμαι ότι ζούσα με πολύ ψωμί του τοστ και έτοιμο φαγητό. Δεν ήμουν πολύ ιδιότροπος τότε» λέει.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν, έγινε πιο επιλεκτικός. Σήμερα τουλάχιστον ένα μέρος του φαγητού του προέρχεται από άλλες πηγές. Στον κήπο του- ζει με τη γυναίκα του σε ένα ειδυλλιακό αγροτόσπιτο- καλλιεργεί λαχανικά. Εχει μελίσσια και εκτρέφει γουρούνια σε μια γειτονική φάρμα. Μερικές φορές προμηθεύεται τρόφιμα με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή τα αγοράζει. Δεν έχει παραιτηθεί όμως από το ψάξιμο στα σκουπίδια.
Το ρεύμα του «freeganism» ορίζεται χαλαρά ως ένα σύνολο ευρύτερων αντικαπιταλιστικών και περιβαλλοντικών κινημάτων. Οι ρίζες του φθάνουν στη δεκαετία του 1960 και στην υιοθέτηση εναλλακτικών, αντικαταναλωτικών τρόπων ζωής. Ο Στιούαρτ λέει ότι το κίνημα εμπνέεται έντονα και από την ιδέα του Γκάντι για τη μη βίαιη δράση.
Μεταξύ άλλων, οι freegans ζουν σε κοινόβια, κάνουν κατάληψη σε άδεια κτίρια και χαρίζουν ηλεκτρικές συσκευές που δεν τις χρειάζονται άλλο.
Ο,τι πιο κοντινό υπάρχει σε μανιφέστο είναι το «Why Freegan» («Γιατί να είσαι freegan»), ένα φυλλάδιο γραμμένο το 1999 από τον Γουόρεν Οουκς, ντράμερ του αμερικανικού πανκ συγκροτήματος «Αgainst Μe»! Ακόμη και αυτό όμως δεν κατάφερε να αποδώσει με ακρίβεια σε τι συνίσταται το freeganism.
Το βέβαιο είναι ότι οι άνθρωποι το υιοθετούν για διαφορετικούς λόγους. Για ορισμένους, είναι μέρος της γενικότερης επιθυμίας να μη συμμετέχουν σε μια καπιταλιστική οικονομία. Για άλλους, στόχος είναι η προστασία του περιβάλλοντος. Και για κάποιους, αναμφίβολα, το κίνητρο είναι η εξοικονόμηση χρημάτων.
Πολλές από τις τροφές που πετιούνται θεωρούνται ακατάλληλες με πολύ ελαστικά κριτήρια και οι freegans υποστηρίζουν ότι η αξιοποίησή τους θα ανακούφιζε τον πλανήτη σε μεγάλο βαθμό
Oι λόγοι που οδήγησαν τον Στιούαρτ να γίνει freegan είναι απολύτως συγκεκριμένοι. Είναι ένας τρόπος να διαμαρτυρηθεί για την τρομακτική σπατάλη του φαγητού στη δυτική κοινωνία. «Αν δεν πετούσαμε αναίτια τέτοιες ποσότητες φαγητού, θα σταματούσα να είμαι freegan» λέει στον «Guardian». Οι περισσότεροι άνθρωποι θα συμφωνούσαν ότι δεν είναι καλό να πετάμε τρόφιμα. Θα έλεγαν όμως ότι τα πράγματα δεν μπορεί να είναι τόσο σοβαρά. Δεν είναι κάπως ακραία και δυσάρεστη αντίδραση η «ανασκαφή» στους κάδους απορριμμάτων;
Ο Στιούαρτ διαφωνεί. Στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Waste: Uncovering the Global Food Scandal» («Σπατάλη: Αποκαλύπτοντας το παγκόσμιο διατροφικό σκάνδαλο») εξηγεί με λεπτομέρειες γιατί θα έπρεπε να μας απασχολεί όλους το πρόβλημα αυτό. Κατά τη γνώμη του, η σπατάλη των τροφίμων είναι η μεγάλη, ανείπωτη περιβαλλοντική κρίση της εποχής μας, μαζί με την αποψίλωση των δασών, τη λειψυδρία και το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
«Αν πετάγαμε λιγότερα τρόφιμα, θα χρειαζόμασταν λιγότερη γη για να τα καλλιεργήσουμε. Θα κόβαμε λιγότερα δέντρα, θα χρησιμοποιούσαμε λιγότερο νερό για την άρδευση των εδαφών και λιγότερα καύσιμα για τη μεταφορά και την επεξεργασία τους. Αν δούμε το πράγμα με απλούς όρους, η σπατάλη των τροφίμων θέτει ένα ζήτημα ισοζυγίου:αν δεν σπαταλούσαμε τόσο φαγητό, θα υπήρχε περισσότερο διαθέσιμο, πράγμα που σημαίνει ότι λιγότεροι άνθρωποι στον κόσμο θα πεινούσαν» λέει.
Στο φυλλάδιο που έγραψε το 1999 ο Οουκς, η έννοια του κινήματος είναι ελαφρώς συγκεχυμένη, ουσιαστικά όμως ορίζεται ως η «αντικαταναλωτική ηθική της διατροφής». Περιλαμβάνει από βουτιές σε σκουπιδοτενεκέδες ως μικροκλοπές και την καλλιέργεια λαχανικών και φρούτων. Παράλληλα περιγράφονται και άλλες πρακτικές, όπως η εξοικονόμηση νερού, η χρήση ηλιακής ενέργειας, η ποδηλασία και η ανακύκλωση αγαθών, που συνάδουν με τον τρόπο της ζωής ενός freegan.
Το ρεύμα γεννήθηκε μέσα από τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και υπέρ της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης. Πηγή έμπνευσης των μελών του ήταν οργανώσεις σαν τη διεθνή ομάδα με το όνομα «Τρόφιμα, όχι βόμβες», η οποία διοργανώνει συσσίτια αστέγων με γεύματα που δωρίζουν οι επιχειρήσεις. Συνήθως οι freegans είναι πτυχιούχοι από μεσοαστικές οικογένειες.
Στη Νέα Υόρκη ο αριθμός τους ξεπερνάει τις 14.000. Οι βετεράνοι διδάσκουν στους νέους πού βρίσκονται τα καλύτερα σκουπίδια, τι ώρα και πώς πρέπει να τα συλλέγουν. Η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος στις ΗΠΑ εκτιμά ότι οι Αμερικανοί παράγουν 245 εκατομμύρια τόνους σκουπίδια τον χρόνο. Περίπου το 12% από αυτά είναι τρόφιμα.
Πολλά από τα φαγητά που πετάνε τα σουπερμάρκετ επειδή έχει περάσει η ημερομηνία λήξης τους μπορούν κάλλιστα να καταναλωθούν. Συχνά, λαχανικά και φρούτα απορρίπτονται απλώς και μόνο λόγω άσχημου χρώματος ή σχήματος. Υπάρχουν ειδικές ιστοσελίδες που ενημερώνουν επίδοξους freegans για την ιδανική διαδρομή συλλογής των σκουπιδιών. Άλλα sites δίνουν συνταγές μαγειρικής για τα αποφάγια.
ΤΟ ΒΗΜΑ - 01/08/2009
==== ===== ===== ==
Μετά τα πνευματικά σκουπίδια που τρώνε σε ΗΠΑ και Βρετανία τώρα έγιναν μόδα και τα κανονικά σκουπίδια.
Η αναζήτηση αληθινής πνευματικής τροφής αποτελεί ακόμη ζητούμενο.

Ρωσία: Μια απόφαση που αποτελεί ορόσημο

Οι εκπρόσωποι της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της μουσουλμανικής κοινότητας της Ρωσίας ονόμασαν την απόφαση για την εφαρμογή της διδασκαλίας των βάσεων του θρησκευτικού πολιτισμού στα σχολεία,«ορόσημη» και «δίκαιη», καθώς και οι εκπρόσωποι του Ιουδαϊσμού εξέφρασαν τις ευχαριστίες τους προς το Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών.
Την Τρίτη,21 Ιουλίου, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ υποστήριξε την ιδέα της διδασκαλίας στα σχολεία της Ρωσίας των βάσεων του θρησκευτικού πολιτισμού και της κοσμικής ηθικής.
«Είναι μια ορόσημη απόφαση», - είπε ο Αντιπρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, ιερομόναχος Φίλιππος(Ριαμπίχ).
Ο επικεφαλής του Συνοδικού Τμήματος για την αλληλεπίδραση μεταξύ της Εκκλησίας και της κοινωνίας,πρωθιερεύς Βσέβολοντ Τσάπλιν, δήλωσε ότι η απόφαση η οποία εγκρίθηκε «στεφανώνει μια μακρά και δύσκολη συζήτηση στην κοινωνία μας».
«Ο Πρόεδρος πρότεινε ένα σύστημα που ικανοποιεί όλους. Νομίζω ότι θα ικανοποιήσει και τους άθεους, επειδή πρόκειται για ένα μοντέλο, που δοκιμάστηκε σε διαφορετικές χώρες και βασίζεται στο σεβασμό για την ελευθερία του ατόμου και στη βοήθεια του κράτους,για να μπορέσουν άνθρωποι διαφορετικών ιδεολογιών να αισθάνονται ελεύθερα στο σχολείο και το στρατό », - είπε.
Ο προϊστάμενος του Τμήματος των Εσωτερικών Υποθέσεων του Συμβουλίου των μουφτήδων της Ρωσίας, Αρσλάν Σανδρίεφ συμφώνησε ότι τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν τα στοιχεία των βασικών θρησκειών της Ρωσίας.
«Εκτός από την κοσμική πλευρά, πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στο θρησκευτικό στοιχείο. Η Ρωσική ιστορία και ο πολιτισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την πνευματική ζωή, και αυτό πρέπει, επίσης, να γνωρίσει η νέα γενιά», - είπε ο Σαντρίεφ.
Στο πλαίσιο αυτό, τόνισε ότι «δεν μπορούμε να χωρίζουμε την κοινωνία μας, δίνοντας προτεραιότητα σε μόνο μία θρησκεία».
Ο πρώτος αντιπρόεδρος της Κεντρικής Πνευματικής Διοίκησης των Μουσουλμάνων (ΚΠΔΜ), Αλμπίρ Κργκάνοφ, υπενθύμισε ότι η θρησκευτική οργάνωσή τους τασσόταν πάντα υπέρ της διδασκαλίας της ιστορίας των θρησκειών σχετικά με τις κύριες ομολογίες της Ρωσίας.
«Για τις προθέσεις μας, ενημερώναμε τον Πατριάρχη Αλέξιο II, καθώς και τον τωρινό Πατριάρχη Κύριλλο. Πιστεύουμε ότι αυτή είναι μια δίκαιη απόφαση: να δώσουμε στα παιδιά μας την θρησκευτική εκπαίδευση, λαμβάνοντας υπόψη την πολυθρησκευτική σύνθεση της Ρωσικής Ομοσπονδίας », - είπε. Ο Αρχιραββίνος της Ρωσίας Μπερλ Λάζαρ ευχαρίστησε το Υπουργείο Παιδείας.
«Είμαι πολύ ευγνώμων προς το Υπουργείο Παιδείας για το ότι βρήκε μια τέτοια λύση η οποία σέβεται την πνευματικότητα του κάθε παιδιού, της κάθε οικογένειας», - είπε ο Λάζαρ.
«Το πιο σημαντικό πράγμα τώρα είναι να χρησιμοποιήσουμε αυτή την αντίληψη σε όλη της την έκταση, για να ξέρουν τα παιδιά ήδη από το σχολείο ότι η Ρωσία είναι μία πολυεθνική χώρα, ότι κάθε λαός έχει τις παραδόσεις του», - πρόσθεσε.
Ο Λάζαρ εξέφρασε, επίσης, την βεβαιότητά του ότι η σύσκεψη που έγινε «θα δώσει σ’όλους μας μια νέα πνοή στο έργο, ώστε η νέα γενιά πολιτών της Ρωσίας να μεγαλώνει πιο υγιής».
bogoslov.ru/
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
Eπιστρέφει τo μάθημα των Θρησκευτικών στη Ρωσία
Ο Μεντβέντεφ υποστηρίζει περισσότερη θρησκεία σε σχολεία και στρατό.