14 Φεβ 2009

Καρποί Σεξουαλικής Αγωγής.


Μπορεί η Βρετανία να κατέχει την πρώτη θέση σε εγκυμοσύνες εφήβων, αλλά αυτή η περίπτωση υπερβαίνει κατά πολύ τα συνηθισμένα: ένα αγόρι μόλις 13 ετών έγινε πατέρας. Μάλιστα ο Αλφι Πάτεν δεν μοιάζει μεγαλύτερος από 8 ετών, καθώς το ύψος του δεν ξεπερνά το 1,20 μ. Η μητέρα του παιδιού, ενός υγιέστατου κοριτσιού, η Σαντέλ Στίντμαν, είναι 15 ετών και φαίνεται πολύ μεγαλύτερη από τον πατέρα. Ο πρώιμος γονέας δήλωσε ότι δεν γνωρίζει καν πόσο κοστίζει μια πάνα. Μαζί με την αγαπημένη του όμως αποφάσισαν κρυφά να μην καταφύγουν σε άμβλωση, όταν βεβαιώθηκαν για την εγκυμοσύνη. Έτσι το μωρό τους, η Μέιζι-Ρωξάνη, γεννήθηκε σε μαιευτήριο του Σάσεξ με βάρος τρία κιλά. «Δεν γνωρίζω τι σημαίνει να είσαι πατέρας» δήλωσε ο Αλφι στην εφημερίδα «Τhe Sun». «Νόμιζα ότι θα ήταν καλό να κάνουμε ένα παιδάκι. Όταν το έμαθε η μαμά μου, νόμισα ότι θα μπλέξω άσχημα. Το μωρό το θέλαμε ,αλλά φοβόμαστε τις αντιδράσεις του κόσμου». Ο πατέρας του Αλφι, Ντέιβιντ, 45 ετών, είναι σίγουρος ότι ο γιος του δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Πιστεύει όμως ότι θα ανταποκριθεί στα πατρικά καθήκοντά του με υπευθυνότητα, αφού ήδη παρουσιάζει συμπτώματα χαζομπαμπά. Ήθελε να είναι ο πρώτος που θα πάρει το νεογέννητο στην αγκαλιά του: «Θα μπορούσε να μείνει σπίτι με τα παιχνίδια του, αλλά όμως ξημεροβραδιαζόταν στο μαιευτήριο» λέει ο 45χρονος παππούς. Η Μέιζι-Ρωξάνη είναι καρπός μιας και μοναδικής νύχτας ερωτικών περιπτύξεων των δύο παιδιών χωρίς προφυλάξεις.

Ο Αλφι μόλις είχε κλείσει τα 12 και η Σαντέλ τα 14. Η εγκυμοσύνη διαπιστώθηκε 12 εβδομάδες μετά τη σύλληψη και πέρασαν άλλες έξι προτού το πει στη μαμά της. Η Πένι Στίντμαν, 38 ετών, πρόσεξε τη φουσκωμένη κοιλιά της κόρης της και έσπευσε να την «εξομολογήσει». Ετσι μαθεύτηκε το μυστικό που κρατήθηκε σε πολύ στενό κύκλο και από τους γονείς του Αλφι για να μην έχει το παιδί επιπτώσεις στο σχολείο του.

Επειδή είναι σε ηλικία που δεν επιτρέπει τη συγκρότηση οικογένειας, τα δύο παιδιά δεν μένουν μαζί αλλά το καθένα στο σπίτι των γονιών του.Το μωρό το φροντίζουν οι Στίντμαν, αλλά ο Αλφι το επισκέπτεται πολύ συχνά, ενίοτε διανυκτερεύοντας στο σπίτι της φίλης του. Βεβαίως δεν είναι ο νεότερος πατέρας στη Βρετανία. Το 1998 απέκτησαν μωρό ένας 12χρονος και η 15χρονη γειτονοπούλα του.
Πηγή: «Βήμα»
Φαίνεται η Σεξουαλική αγωγή που παίρνουν τα παιδιά στα βρετανικά σχολεία αποδίδει καρπούς.
Ελπίζω οι επίδοξοι εισαγωγείς του μαθήματος στην Ελλάδα να καταφέρουν να κατεβάσουν και το όριο ηλικίας των γονιών!!!!!!!!
Δείτε και δύο προηγούμενες σχετικές δημοσιεύσεις :
ΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ; ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ - ΛΥΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ!!!;;;


ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ :Τα…«τσίσα» του Ασκητή στo δημοτικό σχολείο.
Τα αποτελέσματα της Σεξουαλικής Αγωγής στα Βρετανικά σχολεία:
http://www.inout.gr/showthread.php?t=24778
http://www.zougla.gr/news.php?id=5868
Πότε επιτέλους θα συνέλθουμε;

Ο κόσμος καίγεται και κάποιοι καρναβαλίζονται.


Όταν στην Πάτρα πάνω από 5.500 άποροι σιτίζονται καθημερινά με 2 γεύματα από την Εκκλησία κάποιοι εκπρόσωποι της θολοκουλτούρας θα περιφέρουν και θα ξεφτιλίζουν το τιμημένο ράσο στο αμφιλεγόμενο καρναβάλι τους.
Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που θα συμβεί, αλλά το φετινό πολυέξοδο καρναβάλι εν μέσω μεγάλης οικονομικής κρίσης είναι πρόκληση για τον απλό πολίτη.
Γι ΄αυτό τον εμπαιγμό κατά της Εκκλησίας , την κατασυκοφάντηση και τον διασυρμό όλων των ιερέων, ο θρησκευτικός σύλλογος της πόλης "Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός” έχει εκδηλώσει την πρόθεσή του να προχωρήσει στην κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων, ενώ επιφυλάσσεται για κάθε νόμιμο δικαίωμά του.
Ο σύλλογος ισχυρίζεται ότι γελοιοποιείται η Ορθόδοξος Εκκλησία και προσβάλλεται βάναυσα το θρησκευτικό συναίσθημα.Από την πλευρά του, ο δήμος εμπαίζει τους πιστούς λέγοντας ότι δεν νοείται τέτοιο θέμα, αφού η σάτιρα δεν αφορά τον θεσμό της Εκκλησίας, αλλά το πρόσωπο του ηγουμένου, που τόσο πολύ απασχόλησε την κοινή γνώμη το περασμένο διάστημα. Ο δημοτικός σύμβουλος Πέτρος Ρηγάτος, απέστειλε επιστολή προς τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού Αλέξη Σκαρμέα ζητώντας την απόσυρση του άρματος. Δέχτηκε πολλά τηλεφωνήματα από δημότες που έχουν ενοχληθεί και διαχώρισε ότι όσα έγιναν από την πλευρά του μοναχού (ΑΝ ΕΓΙΝΑΝ) «είναι κατακριτέα και μεμπτά πράγματα», αλλά δεν πρέπει να προσβάλλεται το θρησκευτικό συναίσθημα.
Επιστολή προς το δήμαρχο της Πάτρας έστειλαν σύσσωμες και οι 20 μονές του Αγίου Όρους, με αίτημα να αποσυρθεί το άρμα που παρουσιάζει τον ηγούμενου Εφραίμ... καρνάβαλο.
Στην επιστολή τους οι αντιπρόσωποι και προϊστάμενοι των Ιερών Μονών ζητούν από τον Δήμαρχο να επανεξετάσει το όλο θέμα σημειώνοντας ότι «είμεθα βέβαιοι ότι εν τέλει θα πρυτανεύση η σύνεσις και η διάκρισις και θα αποσοβηθούν περαιτέρω ανωφελή σχόλια τα οποία μέγιστην πνευματικήν ζημία θα προκαλέσουν εις το κοινωνικόν σύνολον».
Δείτε εδώ το πλήρες κείμενο της επιστολής.
ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ - ΑΡΧΕΙΟ PDF (0,4Μ)
Η απάντηση του δήμου Πατρέων:


Σχετικά με την επιστολή που έστειλαν προς τον Δήμαρχο Πατρέων κ. Ανδρέα Φούρα οι αντιπρόσωποι και προϊστάμενοι των Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, το Γραφείο Τύπου του Δήμου Πατρέων παρατηρεί τα εξής: «Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Καρναβαλιού υπήρξε και εξακολουθεί να είναι η σάτιρα. Από την Αρχαία Κωμωδία μέχρι τις μέρες μας η σάτιρα αγγίζει πρόσωπα και θίγει επιλήψιμες διαγωγές ανθρώπων του δημόσιου βίου. Το να ταυτίζουμε το σατιριζόμενο πρόσωπο με τον θεσμό από τον οποίο προέρχεται (λόγου χάρη τον δικαστή με την Δικαιοσύνη, τον πρόεδρο με την Προεδρία, τον ηγούμενο με την Ορθοδοξία κ.ο.κ.) αποτελεί εσφαλμένη προσέγγιση που εν τέλει οδηγεί σε ακύρωση της σατιρικής πράξης.

Επιπροσθέτως ο σατιρισμός διαγωγών που κατά κοινή παραδοχή είναι επιλήψιμες λειτουργεί καθαρτήρια και τελικώς ευεργετικά. Με αυτές τις σκέψεις και με κάθε σεβασμό προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους η δημοτική αρχή διευκρινίζει ότι δεν προτίθεται να λογοκρίνει καρναβαλικά άρματα επειδή ακριβώς επιθυμεί να πρυτανεύσουν η σύνεση και η διάκριση και να αποφευχθούν περαιτέρω ανώφελα σχόλια».
Εκείνο που έχουμε να πούμε στον κ. Δήμαρχο είναι ότι:
1.
Δεν είναι άλλο η οικονομική κρίση και... άλλο η διασκέδαση.
2. Πόσα εκατομμύρια θα στοιχήσουν ο διασυρμός όλων των ιερέων και η διαπόμπευση του Αγίου Όρους που θα μεταδίδεται απευθείας σε πανελλήνια και παγκόσμια μετάδοση;
3. Θα μπορούσε με την ίδια ευκολία να διακωμωδήσει, Mουσουλμάνους,Eβραίους και Παπικούς;
4. Θα μπορούσε με την ίδια ευκολία και την ίδια δικαιολογία να διακωμωδήσει κάποιον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, χωρίς να διακωμωδεί το Θεσμό;
5. Δεν ταυτίζουμε τον ηγούμενο Εφραίμ όπως λέτε, με την Ορθοδοξία, αλλά το ράσο είναι σύμβολο όλων των ιερέων και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
6.Για τα συμβαίνοντα στη διάρκεια του καρναβαλιού δείτε τα παρακάτω:
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=34&artId=79331

http://patrablog.blogspot.com/2008/03/blog-post.html

http://www.bigfatopinion.net/2007/11/blog-post_28.html

http://www.myday.gr/_NEA/preview_news.asp?news_data_id=658
7. Και η Ιερά Μητρόπολη Πατρών ζήτησε με επιστολή από τον αρμόδιο αντιδήμαρχο την απόσυρση του άρματος του π. Εφραίμ από το Καρναβάλι. Άλλοι όμως είναι οι σκοποί των διοργανωτών.
Ξεχνούν φαίνεται τα Θεϊκά λόγια : "Σαούλ, Σαούλ τι με διώκεις, σκληρόν σοι προς κέντρα λακτιζειν", και τα τελευταία λόγια του Ιουλιανού του Παραβάτου "Νενίκηκάς με Ναζωραίε".

Απάντηση σε επώνυμο υβριστή.


Στο ΒΗΜΑ (13/2/2009) ο Σ. Ψυχάρης έγραψε ένα μικρό βλάσφημο σχόλιο με τον τίτλο «Ήμαρτον Θεέ μου...» κατά του μαθήματος των Θρησκευτικών. Γράφει: «Η Χάρις και η Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος ας τους φωτίσει. Μοιάζει απίστευτο αλλά στη Β ΄ τάξη του Γυμνασίου οι έφηβοι διδάσκονται δύο ώρες Θρησκευτικά και μία ώρα Χημεία. Ημαρτον, Θεέ μου! (ΥΓ.: 200 χρόνια μετά τη γέννηση του Δαρβίνου.)»
Η ανοησία στο τετράγωνο από έναν πρώην Διοικητή του Αγίου Όρους. Όπως γράφτηκε:
«Κανένας δεν ξέρει τι ακριβώς μεσολάβησε και ποιοι ακριβώς ήταν οι λόγοι για τους οποίους ο τότε υπουργός Εξωτερικών ανέτρεψε εκείνη την απόφαση για τον Παπαστάθη και τελικά διόρισε στη θέση του τον Ψυχάρη, χρησιμοποιώντας μάλιστα μια απλή βεβαίωση του τότε πρύτανη του Παντείου Αιμίλιου Μεταξόπουλου( νυν έγκλειστου στις φυλακές) ότι ο Σταύρος Ψυχάρης διέθετε τα απαιτούμενα για τον διορισμό του ακαδημαϊκά προσόντα (!), ξεσηκώνοντας θύελλα... και φέρνοντας στο επίκεντρο και πάλι το Άγιον Όρος...».
Στα πρακτικά της Βουλής διαβάζουμε:
«Ερχόμαστε τώρα στο θέμα του διορισμού του κ. Ψυχάρη ως Διοικητή του Αγίου 'Ορους. Τη σχετική ευθύνη το πόρισμα την αποδίδει στον τότε Υπουργό Εξωτερικών, στον κ. Πάγκαλο. Το Σεπτέμβριο του '96, για να πιάσω τα πράγματα από την αρχή, το Πάντειο Πανεπιστήμιο πρότεινε στον κ. Ψυχάρη, δημοσιογράφο, εκδότη και διευθυντή της εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ", η οποία ανήκει στο δημοσιογραφικό οργανισμό Λαμπράκη, στον οποίο κύριος μέτοχος είναι ο ίδιος ο κ. Λαμπράκης με 53%, να διδάξει και τα δύο εξάμηνα του '96 και του '97, με σύμβαση, σύμφωνα με ένα προεδρικό διάταγμα, νομίζω το 407/80, στο τμήμα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης αυτού.

Την επομένη ακριβώς ημέρα ο κ. Ψυχάρης αποδέχεται την πρόταση η οποία του έγινε και καλά έκανε. Στη συνέχεια ο κ. Ψυχάρης υπογράφει δύο συμβάσεις εργασίας, την πρώτη για το διάστημα, προσέξτε την ημερομηνία, από 6.11.1996 έως 28.2.1997 και τη δεύτερη σύμβαση για το διάστημα από 1.3.1997 έως 31.8.1997.

Εξάλλου, με προεδρικό διάταγμα που εκδόθηκε στην Αθήνα στις 7.10.1996 -προσέξτε αυτήν την ημερομηνία- κατόπιν προτάσεως του κ. Πάγκαλου, ο οποίος ήταν Υπουργός Εξωτερικών τότε και δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 14.10.96 ο κ. Ψυχάρης διορίστηκε ως Διοικητής του Αγίου 'Ορους, με την ιδιότητα του πανεπιστημιακού, με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, σύμφωνα με τις διατάξεις του προεδρικού διατάγματος 407/80, στο Τμήμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου.

'Αλλωστε, με κοινή υπουργική απόφαση, η οποία ισχύει από πολύ παλιά, μπορούν να διορίζονται στη θέση του Διοικητή του Αγίου 'Ορους μέλη -προσέξτε παρακαλώ τη διατύπωση- "του κυρίου ή και του βοηθητικού προσωπικού των ανωτέρων και ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων" και αυτής της διατάξεως έκανε χρήση ο κ. Πάγκαλος.

Η επίκλησή του καθ' εαυτή ήταν νόμιμη, δεν υπάρχει καμία αιτίαση σχετικά με αυτό.Με βάση, λοιπόν, αυτά -αυτό είναι το πραγματικό υλικό, αυτό είναι το νομικό υπόστρωμα- ο Εισαγγελέας κ. Ντογιάκος στο πόρισμά του λέει ότι κατά το χρόνο κατά τον οποίο διορίστηκε ο κ. Ψυχάρης -δηλαδή τότε που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το διάταγμα, στις 14.10.1996- δεν είχε την ιδιότητα μέλους του προσωπικού ανωτάτου εκπαιδευτικού ιδρύματος, αφού η πρώτη σύμβαση την οποία υπέγραψε με το ίδρυμα, με το Πάντειο δηλαδή Πανεπιστήμιο, έγινε μεταγενέστερα, δηλαδή στις 6.11.1996.

Στις 14.10.1996 διορίστηκε ο κ. Ψυχάρης και στις 6.11.1996 άρχισε να ασκεί καθήκοντά του. Δηλαδή, υπήρχε μια διαφορά, όταν διορίστηκε δεν είχε την ιδιότητα.

Υπάρχει βεβαίως και η άποψη -υποστηρίζεται από το πόρισμα, την καταθέτω εδώ, είναι προς συζήτηση- ότι ακόμη και αν δεν υπήρχε αυτό το πρωθύστερο, δηλαδή να διοριστεί πρώτα και μετά να αποκτήσει την ιδιότητα του πανεπιστημιακού, δεν θα εθεωρείτο πανεπιστημιακός ο κ. Ψυχάρης, διότι όσοι διορίζονται με βάση το ειδικό αυτό διάταγμα το 407/80, με σχέση εργασίας ορισμένου χρόνου δεν είναι ούτε κύριο ούτε βοηθητικό προσωπικό του ανωτάτου ιδρύματος.

Αν στα ανωτέρω προσθέσει κανείς ότι: πρώτον, υπήρξαν δημοσιεύματα στον Τύπο, τα οποία χαρακτήριζαν αυτό το διορισμό ως -βάζω εισαγωγικά και μεταφέρω εδώ τον τίτλο εφημερίδος- "παροχή Σημίτη προς Λαμπράκη" -υπήρχαν δηλαδή δημοσιεύματα τέτοια- δεύτερον, ότι το έργο του Υπουργού για το διορισμό διοικητή του Αγίου 'Ορους ανάγεται στην εκπλήρωση των καθηκόντων του, ανάγεται δηλαδή στα ίδια τα καθήκοντα και τη φύση της υπηρεσίας του και εν πάση περιπτώσει, προκύπτει από το νόμο και αν υπολογίσει κανείς ότι απαιτείται και εδώ δόλος, αρκούντος του ενδεχομένου και χρειάζεται και ο σκοπός να περιποιήσει κανείς όφελος ή ζημία -αλλά τα δύο τελευταία δεν είναι δυνατόν να τα εξετάσουμε εμείς, διότι διαφεύγουν της δικαιοδοσίας μας- ευλόγως θα έλεγα ότι αναπόφευκτα ευστοχεί το εισαγγελικό πόρισμα, καταλήγοντας ότι "πιθανολογείται η τέλεση αξιοποίνων πράξεων και μνημονεύει το άρθρο 242 που αφορά την ψευδή βεβαίωση και το άρθρο 259 του Ποινικού Κώδικα που αφορά την παράβαση καθήκοντος εκ μέρους των εμπλακέντων στη σχετική διαδικασία και κατονομάζει τον τότε Υπουργό Εξωτερικών τον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο".

Ας μπούμε τώρα σε μια άλλη ενότητα επί τροχάδην, είναι η ενότητα της αντικρούσεως των επιχειρημάτων: Λένε πολλοί ότι μας οδηγείτε στην ποινικοποίηση της πολιτικής. Εγώ δεν θα σας πω τίποτε άλλο περί αυτού, αλλά θα σας διαβάσω τι είπε ο κ. Μαγκάκης -δικός σας σύντροφος, Υπουργός-, υπερασπίζοντας το 1994 την πρόταση πενήντα εννέα Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, εναντίον του κ. Μητσοτάκη και της κας Μπακογιάννη, σχετικά με την υποκλοπή των τηλεφωνημάτων.

Ο κ. Μαγκάκης, λοιπόν -σας διαβάζω επί λέξει τα πρακτικά της συνεδρίασης στις 28.1.1994- λέει: "Εάν ακολουθηθεί αυτή η οδός που επιβάλλεται, κατά την αντίληψή μας, από το συμφέρον του τόπου και που πρέπει να κινηθεί στα πλαίσια των συνταγματικά προβλεπομένων διαδικασιών, τότε ούτε καθ' υπόθεση δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ποινικοποίηση της πολιτικής που αληθινά αποτελεί αρρώστια για το δημόσιο βίο μιας χώρας όταν εμφανιστεί.

Εδώ δεν πρόκειται γι' αυτό"."Ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής" -λέει ο κ. Μαγκάκης- "υπάρχει όταν χρησιμοποιείται η ποινική δικαιοσύνη για την αντιμετώπιση, για να μην πω την εξόντωση του πολιτικού αντιπάλου με βάση κατασκευασμένες κατηγορίες που δεν προήλθαν από τους χώρους της δικαιοσύνης και από τις διαδικασίες της, αλλά από αυτοσχεδιασμούς θα λέγαμε στο χώρο της πολιτικής αντιπαράθεσης".

"Επομένως" -συνεχίζει ο κ. Μαγκάκης- "δεν βρικόμαστε προ του φαινομένου του ενδεχομένου να αρρωστήσει ξανά η πολιτική μας ζωή από τη βαριά νόσο της ποινικοποίησης της πολιτικής. Αυτό έχω την εντύπωση ότι η συντριπτική μας Πλειοψηφία ή θα έλεγα όλοι δεν το θέλαμε.

Εδώ βρισκόμαστε προ του αντιστρόφου φαινομένου, προ της ανάγκης να αποδοθεί δικαιοσύνη και να προστατευτεί έτσι ο δημόσιος βίος της χώρας σε τέτοιες περιπτώσεις".Και συνεχίζει ο κ. Μαγκάκης υπερμαχόμενος αυτής της ιστορίας και στο τέλος ακολουθούν χειροκροτήματα -έτσι καταγράφουν τα Πρακτικά- από το ΠΑΣΟΚ.

Δεν ξέρω άραγε, θα ακολουθήσουν χειροκροτήματα και για μένα, που επικαλέσθηκα τα όσα ο κ. Μαγκάκης τότε, από τη αντίθετη θέση, ισχυριζόταν;

Ο χρόνος δεν με παίρνει να αντικρούσω -πιστεύω, αν έχω δευτερολογία, θα το κάνω- τα υπόλοιπα επιχειρήματα τα οποία είτε ακούστηκαν είτε θα ακουστούν στην Αίθουσα αυτή.Εκείνο που έχω να σας πω είναι ότι είναι ανάγκη να παραμερίσουμε τηνοποιαδήποτε κομματική μας εμπάθεια.

Είναι ανάγκη να δούμε το θέμα ως στοιχείο το οποίο θα ανεβάσει το κύρος του πολιτικού κόσμου. Είναι ανάγκη να προχωρήσουμε μόνο στο σημείο, και να σταθούμε σ' αυτό, της διαπιστώσεως της υπάρξεως υπονοιών για την τέλεση του αδικήματος» .
http://www.parliament.gr/ergasies/showfile.asp?file=Es010202.txt
Στην υπόθεση του διορισμού Ψυχάρη ο Μεταξόπουλος μάλλον προσπάθησε να σώσει την κατάσταση. Διαβάστε τι έγινε με τον Πάγκαλο στη βουλή:
«Ψευδόμενος απολογήθηκε ο υπουργός Eξωτερικών Θ. Πάγκαλος χθες στη Bουλή για την επιλογή του να διορίσει τον εκδότη-διευθυντή της εφημερίδας «Tο Bήμα» διοικητή του Aγίου Ορους.
Στηρίχθηκε σε μια ιδιωτική επιστολή του πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου, Aιμ. Mεταξόπουλου (αλήθεια, πώς βρέθηκε στα χέρια του;) προς τον ίδιο τον Στ. Ψυχάρη, με την οποία τον προσκαλούσε να διδάξει μελλοντικά στο Πανεπιστήμιο, επιχειρώντας να εμφανίσει έτσι την επιλογή του ως νομότυπη.

Δεν παρέλειψε να χαρακτηρίσει τον εκλεκτό του ως «τον καταλληλότερο από όσους εξεδήλωσαν ενδιαφέρον», χωρίς να αναφέρει αν... προκηρύχθηκε η θέση του διοικητή ή αν είχε υπόψη της η κυβέρνηση κι άλλους υποψηφίους (π.χ. καθηγητής Παπαστάθης).
Ο ερωτών βουλευτής του KKE Λέων Aυδής, κατήγγειλε ότι ο Στ. Ψυχάρης δεν πληροί τα προσόντα του νόμου, ότι δεν είναι κατ' εξουσιοδότηση του νόμου η υπουργική απόφαση του 1983, η οποία προβλέπει και καθηγητές ή βοηθούς AEI και TEI για διοικητές και την οποία επικαλέσθηκε ο υπουργός, για να δικαιολογήσει την επιλογή του. Kαι τόνισε ότι το ουσιαστικό θέμα είναι «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο» και αναφερόμενος στον Xρ. Λαμπράκη.


Kαι αιχμή κατά Mεταξόπουλου


Ο κ. Πάγκαλος που χαρακτήρισε έγκυρη την επιλογή του κ. Ψυχάρη κατέθεσε επιστολή του πρύτανη του Παντείου A. Mεταξόπουλου -χωρίς να τη διαβάσει- με την οποία στις 18 Σεπτεμβρίου 1996, εκαλείτο ο κ. Ψυχάρης να διδάξει για δύο εξάμηνα με το μισθό του αναπληρωτή καθηγητή. Προκάλεσε όμως έτσι καγχασμούς και αντιδράσεις βουλευτών, υποχρεώνοντας μάλιστα τον πρόεδρο του Σώματος Aπ. Kακλαμάνη να επανέλθει εσπευσμένα στην έδρα απ' όπου είχε κατέλθει λίγα λεπτά πριν.
Eτσι ο κ. Πάγκαλος ουσιαστικά επιχείρησε με μια επιστολή πρόσκλησης για πανεπιστημιακή διδασκαλία να καλύψει το γράμμα του νόμου.
Kαταθέτοντας μάλιστα την επιστολή ο υπουργός είπε ότι οι έως τώρα δηλώσεις του κ. Mεταξόπουλου με τις οποίες επισημαίνει ότι ο κ. Ψυχάρης δεν διδάσκει στο Πάντειο αποτελούν «χαρακτηριστικά του δημοσίου ήθους που επικρατεί στη χώρα». Aκόμη ο υπουργός Eξωτερικών διατύπωσε την άποψη ότι ο κ. Ψυχάρης ήταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσε να κάνει και παρουσίασε τον εαυτό του ως «διωκόμενο» από το συγκρότημα Λαμπράκη, παρότι θα επιθυμούσε τη στήριξή του γιατί είναι ωφέλιμη.


Παρέμβαση Mητσοτάκη


Aίσθηση προκάλεσε η εκτός διαδικασίας παρέμβαση του επίτιμου προέδρου της N.Δ. K. Mητσοτάκη, που χαρακτήρισε «σαφώς παράνομο το διορισμό του κ. Ψυχάρη» παραδεχόμενος ταυτοχρόνως ότι και η δική του επιλογή το 1989 στο πρόσωπο του αλευροβιομήχανου K. Λούλη ήταν επίσης παράνομη. Ο κ. Mητσοτάκης διευκρίνισε ότι η επιλογή του ήταν τελικά κατ' εξοχήν πετυχημένη.
Ο κ. Πάγκαλος στερούμενος σαφώς πειστικών επιχειρημάτων προσπάθησε να υποβαθμίσει το ρόλο του διοικητή του Aγίου Ορους λέγοντας ότι η παρουσία του στοχεύει στην «τήρηση συνθηκών ομόνοιας» και αναρωτήθηκε γιατί δεν υπήρχαν αντιδράσεις όταν επελέγη για τη θέση του διοικητή ο κ. Λούλης.
Σε μια στιγμή μάλιστα, έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει πως τα ουσιαστικά προσόντα του κ. Ψυχάρη είναι το ότι η επιλογή του έγινε αναγκαστικά μεταξύ όσων είχαν υποβάλει υποψηφιότητα, γιατί δεν θα ήταν δυνατόν να ψάξει μεταξύ του συνόλου του ελληνικού λαού ή του συνόλου του πνευματικού κόσμου της χώρας για να βρει τον πλέον κατάλληλο.
Προσπάθησε επίσης να εμφανίσει ότι η επιλογή του έγινε δεκτή με ενθουσιασμό και είπε: «Tο Πατριαρχείο επεδοκίμασε ενθουσιωδώς το διορισμό και όπως ξέρετε η Iερά Kοινότητα τον υπεδέχθη χωρίς μείζονες αντιδράσεις. Για όλες τις άλλες υποψηφιότητες είχα υπόψη μου αντιδράσεις, που προέρχονταν από διενέξεις που δυστυχώς υπάρχουν στο Aγιον Ορος, όπως υπάρχουν και αλλού».


«Διωκόμενος» από το συγκρότημα


Ο υπουργός Eξωτερικών προσπαθώντας να αποσείσει τις καταγγελίες του κ. Aυδή ότι ο διορισμός του κ. Ψυχάρη αποκαλύπτει πως το παρασκήνιο αποφάσισε πλέον να καταλαμβάνει και καίριες θέσεις στο προσκήνιο εμφανίστηκε ως «διωκόμενος» από το συγκρότημα Λαμπράκη.

Aνέφερε μάλιστα χαρακτηριστικά πως κατά την υποψηφιότητά του ως δημάρχου Aθηναίων ο κ. Aυδής γνώριζε πολύ καλά ποιον γνώριζε και ποιον υποστήριξε ο κ. Λαμπράκης, ποιον πολεμούσε και ποιον υπονόμευε. Λοιπόν, συνέχισε ο κ. Πάγκαλος, «δεν θέλω να μου αποδίδετε εμένα ιδιότητες που δεν έχω. Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω τη στήριξη του κ. Λαμπράκη. Eίναι εξαιρετικά ωφέλιμος. Aλλά δεν έχω καμία σχέση μ' αυτό το συγκρότημα, το οποίο έχει ασχοληθεί μαζί μου με τρόπο που ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει».
Kαι κατέληξε απευθυνόμενος στον κ. Aυδή λέγοντας «λοιπόν αφήνω σε εσάς την ιδιότητα του φίλου του κ. Λαμπράκη, εφόσον ενδιαφέρεσθε για τον κ. Λαμπράκη».


Έκρηξη Aυδή


Ο τόνος της παρατήρησής του αυτής, αλλά και το ότι απευθύνθηκε προσωπικά στον κ. Aυδή, συνυποψήφιό του στην ίδια εκλογική μάχη, προκάλεσαν την έκρηξη του βουλευτή. Zήτησε το λόγο επί προσωπικού, αλλά ο κ. Kακλαμάνης έκρινε ότι η αναφορά δεν είχε προσωπικό χαρακτήρα.
Kατόπιν τούτου, σε γραπτή δήλωση ο βουλευτής του KKE τόνισε: «Ο κ. Πάγκαλος, όπως συνηθίζει, κατέφυγε κατά τη δευτερολογία του εκ του ασφαλούς (γιατί δεν είχα δικαίωμα απάντησης) σε κάλπικους ισχυρισμούς και στην ύβριν ότι τάχα στις δημοτικές εκλογές ο κ. Λαμπράκης υποστήριξε εμέ και ``έθαψε'' τον κ. Πάγκαλο. Ως προς εμέ ο κ. Πάγκαλος ψεύδεται. Ως προς τον ίδιο, υποθέτω ότι μετά το διορισμό του κ. Ψυχάρη οι τυχόν διαφορές του παρελθόντος επιλύθηκαν φιλικά και ``οικογενειακά''».
Προηγουμένως, απαντώντας στον υπουργό ο Λ. Aυδής τόνισε:
«Eίναι πάρα πολύ ουσιαστικές οι αρμοδιότητες του διοικητή και δεν μπορεί να παραμεληθεί και να θεωρηθεί ως εντελώς ασήμαντο περιστατικό η παραβίαση των κριτηρίων του διορισμού.

H υπουργική απόφαση, την οποία μνημόνευσε ο υπουργός, δεν εκδόθηκε με κάποια νομοθετική εξουσιοδότηση. Στο προοίμιό της επικαλείται δύο άσχετες διατάξεις, που δεν περιέχουν ίχνος εξουσιοδότησης.

Πέρα απ' αυτό, όμως, δεν έχει τα προσόντα ο κύριος Ψυχάρης, γιατί δεν μας είπε ο κύριος υπουργός αν έχει κάποια προϋπηρεσία σε δημόσια υπηρεσία ή αν ανήκει στο διδακτικό προσωπικό, κύριο ή βοηθητικό, κάποιας ανώτερης ή ανώτατης σχολής, σύμφωνα με αυτή την υπουργική απόφαση».


H επιστολή Μεταξόπουλου


H επιστολή του πρύτανη του Παντείου προς τον εκδότη-διευθυντή της εφημερίδας «Tο Bήμα», με ημερομηνία 18.9.96, την οποία κατέθεσε στη Bουλή ο Θ. Πάγκαλος, χωρίς να τη διαβάσει, αναφέρει τα εξής:
«Aγαπητέ κ. Ψυχάρη,
Mε την παρούσα επανέρχομαι σε όσα συζητήσαμε προ ολίγων μηνών σχετικώς με τη διδακτική συνεισφορά σας στο Tμήμα των Mέσων Mαζικής Eνημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου. Kατόπιν συνεννοήσεως με τον πρόεδρο του Tμήματος, καθηγ. Γ. Aνδρεάδη, και με μικρή καθυστέρηση λόγω των ανώμαλων συνθηκών διεξαγωγής των εξετάσεων κατά το τρέχον ακαδημαϊκό έτος, σας προτείνω να διδάξετε κατά τα δύο εξάμηνα 1996-97, με σύμβαση του ΠΔ 407, στο εν λόγω Tμήμα, με το υψηλότερο επίπεδο αποδοχών που επιτρέπει πρόσφατη απόφαση του YΠEΠΘ (αναπλ. καθηγητή).
Eίμαι βέβαιος ότι θα ανταποκριθείτε θετικά και προσβλέπω σε μια άριστη συνεργασία. Για τα ζητήματα που αφορούν διδακτικής και τεχνικής φύσεως θέματα, θα επικοινωνήσει μαζί σας ο καθηγ. Γ. Aνδρεάδης το συντομότερο δυνατόν.
Ο πρύτανης καθηγ. Aιμ. Mεταξόπουλος


Ο πρύτανης δέχθηκε την απρόκλητη επίθεση του υπουργού περί «δημοσίου ήθους», επειδή έκανε στις 20.10.96 δήλωση, στην οποία ανέφερε ότι δεν έχει νομική υπόσταση ο όρος «πανεπιστημιακός» και συνέχιζε: «Ο κ. Ψυχάρης δεν είναι, όπως άλλωστε γνωρίζετε, ούτε υπήρξε μέλος του διδακτικού προσωπικού (ΔEΠ) του Πανεπιστημίου μας.

Eπίσης, δεν είχε μέχρι σήμερα διδάξει, με κάποια εργασιακή σχέση (επισκέπτης καθηγητής, ειδικός επιστήμονας, συμβασιούχος ΠΔ 407), στο Πάντειο, ενώ έχει δώσει, ως προσκεκλημένος, διαλέξεις σε σεμινάρια. Eχει όμως νομοτύπως προσκληθεί να διδάξει ως διευθυντής εγκρίτου εφημερίδας -όπως και πλείστοι άλλοι γνωστοί δημοσιογράφοι (Δασκαλάκη, Kαραπαναγιώτης, Πολυμίλης κ.ά.), στο πλαίσιο της ιδιαιτερότητας των σπουδών δημοσιογραφίας και των αναγκών για κατάρτιση υψηλής εξειδίκευσης από προσωπικό με αναγνωρισμένη επαγγελματική εμπειρία -κατά το χειμερινό εξάμηνο του τρέχοντος ακαδημαϊκού έτους στα δημοσιογραφικά σεμινάρια του Tμήματος MME, με ομόφωνη απόφαση της οικείας Γ.Σ.
Mέχρι τη στιγμή αυτή, ωστόσο, σύμβαση (Π.Δ. 407) μεταξύ του πρύτανη και του κ. Ψυχάρη δεν έχει υπογραφεί, πράγμα σύνηθες, λόγω των γραφειοκρατικών διαδικασιών, και ο ίδιος, εξαιτίας της καθυστερημένης έναρξης του εξαμήνου -συνέπεια της αποχής του διδακτικού προσωπικού- δεν έχει αρχίσει το έργο του».
Yπενθυμίζεται ότι στο Π.Δ. του διορισμού του Στ. Ψυχάρη ο Θ. Πάγκαλος είχε επικαλεστεί ως ιδιότητα του εκλεκτού του ότι είναι «πανεπιστημιακός».
Kατά τη συζήτηση χθες στη Bουλή παρενέβη, διαμαρτυρόμενος στον υπουργό, και ο βουλευτής της N.Δ. Aθαν. Γιαννόπουλος, λέγοντας: «Δεν μας καλύπτει, κύριε Πάγκαλε, η εξήγησή σας».
http://www.hri.org/E/1996/96-10-30.dir/keimena/vasiko/vasiko.htm
Όσο για τον Ψυχάρη που θα διαφήμιζε το Πάντειο τι να πει κανείς . Ένας πρώην διοικητής που ήταν υπέρ της καύσεως των νεκρών και του διαχωρισμού των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας!!!.( Το ΒΗΜΑ, 11/12/2005 , Σελ.: A01). Και όπως γράφτηκε το Σάββατο, 26 Απρίλιος 2008 « Ανήμερα του Πάσχα ο Ψυχάρης που ήταν διοικητής του Αγίου Όρους ,τα βάζει με την εκκλησία. Ωιμε, φαρισαισμός»

12 Φεβ 2009

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ζητά σαφή θέση για τα Θρησκευτικά.


Τον προβληματισμό του για τη διάκριση μεταξύ Παιδείας και εκπαίδευσης, αλλά και για την απομάκρυνση του σχολείου από την Εκκλησία, εξέφρασε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο οποίος παρέστη σε ημερίδα με θέμα «Το μάθημα των θρησκευτικών σε Ελλάδα και Ευρώπη: Διαπιστώσεις - Προοπτικές».
Την ημερίδα διοργάνωσε η Μητρόπολη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης κεντρικής Μακεδονίας και συμμετείχαν θεολόγοι της μέσης εκπαίδευσης, καθηγητές πανεπιστημίων, στελέχη της εκπαίδευσης και εκπρόσωποι της Εκκλησίας.
Υπέρ του υποχρεωτικού χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών τάσσεται ο Αρχιεπίσκοπος, Ιερώνυμος, αναφερόμενος και σε αντίστοιχη απάντηση που είχε δώσει ο απερχόμενος υπουργός Παιδείας, Ευριπίδης Στυλιανίδης προς τον Συνήγορο του Πολίτη.
Τότε, μετά από παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη, ο οποίος ζητούσε να υπάρξει απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών χωρίς ωστόσο να είναι υποχρεωτική η δήλωση του θρησκεύματος από τους μαθητές, ο κ. Στυλιανίδης απάντησε πως το μάθημα των Θρησκευτικών «παραμένει υποχρεωτικό για όλους του ορθόδοξους Χριστιανούς μαθητές».
Πρόσθεσε, μάλιστα, πως το συγκεκριμένο μάθημα «δεν έχει ομολογιακό-κατηχητικό χαρακτήρα, αλλά είναι γνωσιολογικό και ως εκ τούτου προκύπτει ότι είναι υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές».
«Δικαίωμα εξαιρέσεως έχουν οι αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι μαθητές, εφόσον το επιθυμούν, οι οποίοι στην αίτησή τους δεν χρειάζεται να αναγράφουν το δόγμα ή το θρήσκευμα στο οποίο πιστεύουν», κατέληξε ο κ.Στυλιανίδης.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος τόνισε ότι για το θέμα της αντιμετώπισης της διδασκαλίας του μαθήματος των θρησκευτικών «λείπει μια εγκύκλιος που να ξεκαθαρίζει με σαφήνεια τη θέση της πολιτείας» και πρόσθεσε πως μια τέτοια θα μπορούσε να είναι η παραπάνω απάντηση του τότε υπουργού Παιδείας στο Συνήγορο του Πολίτη.
Ο Ιερώνυμος παρουσίασε επίσης και προτάσεις από συλλόγους και ενώσεις θεολόγων από τους οποίους ζήτησε να είναι ρεαλιστές. «Δημιουργήθηκαν ομάδες που έκαναν τη διδασκαλία του χριστιανισμού ιδεολογία. Όμως ο χριστιανισμός είναι βίωμα και τρόπος ζωής», είπε.
Τέλος, ο Αρχιεπίσκοπος διαπίστωσε πως το σχολείο ξεμακραίνει καθημερινά από την Εκκλησία και τις αλήθειες της, υπογραμμίζοντας πως «υπάρχει απόκλιση, η οποία δόμησε τις διαφορές μεταξύ παιδείας και εκπαίδευσης. Ωστόσο, άλλο είναι η παιδεία και άλλο η στεγνή εκπαίδευση».
Πηγή : «in.gr»

Κύπρος:Άρχισε η υπόγεια εκθεμελίωση της αλήθειας.


O Υπουργός Παιδείας, κάποιοι κύκλοι εντός και πέριξ του ΑΚΕΛ και ορισμένοι «επαναπροσεγγιστικοί» φιλόσοφοι δεν έχουν κατανοήσει το βάρος της ευθύνης που αναλαμβάνουν, με την παραχάραξη της Ιστορίας και τη διαστρέβλωση των γεγονότων.
Δεν έχουν αντιληφθεί ότι έχουν καταστεί οι καλύτεροι νεροκουβαλητές στο μύλο της τουρκικής προπαγάνδας και των τουρκικών στρατηγικών στόχων, και ότι έχουν μετατραπεί σε επικίνδυνες και διαιρετικές εστίες, που είναι δυνατό να μεταλλαχθούν σε φωλιές διχασμού και αντιπαραθέσεων μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα.

Ήδη, με την όλη πολιτική τους και την υπόγεια προώθηση της «καλλιέργειας κουλτούρας επαναπροσέγγισης με την τουρκοκυπριακή κοινότητα», έχουν καλλιεργήσει κλίμα διχόνοιας και αντιπαράθεσης μέσα στους εγκλωβισμένους της Καρπασίας, και είναι θέμα χρόνου να ανάψουν το φυτίλι της σύγκρουσης και μεταξύ των νέων μας, των εκπαιδευτικών και γενικότερα της κοινωνίας.

Όλοι αυτοί δεν μπορούν να κρύβονται κάτω από το ψεύτικο επιχείρημα πως «δεν υπάρχει προς συζήτηση τέτοιο θέμα», πως δεν έχει διοριστεί η αρμόδια επιτροπή που να ασχοληθεί με τον καταρτισμό του αναλυτικού προγράμματος και τη συγγραφή των βιβλίων της Ιστορίας». Μπορεί επίσημα και με κρατική στήριξη να μην άρχισε η επίσημη εκθεμελίωση, αλλά «η ουρά της κουφής» φαίνεται και η υπόγεια εκθεμελίωση ξεκίνησε.

Η κοινή γνώμη έχει μπροστά της σαφή δείγματα και τεκμηριωμένες αποδείξεις για το τι πρόκειται να γίνει και τι αναμένεται να επακολουθήσει.
Υπάρχουν τα βιβλία που κατά καιρούς αποκάλυψε η «Σημερινή», τα οποία προσφέρονται στους εκπαιδευτικούς σαν «βοηθήματα» και σαν «πηγές προβληματισμού». Υπάρχει η πρόσφατη εγκύκλιος του Υπουργού Παιδείας, υπάρχει το ερωτηματολόγιο που δημοσίευσε μόλις προχθές η εφημερίδα μας προς τους μαθητές συγκεκριμένου Λυκείου.

Υπάρχουν οι δημόσιες τοποθετήσεις επαναπροσεγγιστικών κύκλων. Όλα αυτά συνδέονται και ταυτίζονται μεταξύ τους, κινούνται στην ίδια γραμμή, έχουν την ίδια κουλτούρα και φιλοσοφία, είναι η αρχή που προδιαγράφει με συνέπεια τη συνέχεια.Ας μη μας πουν ότι όλα αυτά είναι αποκυήματα φαντασίας, ούτε ότι δεν έχουν καμιά σύνδεση και σχέση με την «κουλτούρα» που επιχειρεί να καλλιεργήσει το Υπουργείο Παιδείας.

Κουλτούρα η οποία δεν έχει καμιά σχέση με τη σωστή επαναπροσέγγιση με την τουρκοκυπριακή κοινότητα, αλλά με την ανάδειξη θέσεων και θεωριών, που ξεκάθαρα τείνουν να δηλητηριάσουν το φρόνημα των νέων και να στηρίξουν τις τουρκικές θέσεις.

Γιατί ποιο νόημα έχει η υποβολή ερωτηματολογίου, συμφώνου με την πολιτική «κουλτούρας» του Υπουργείου Παιδείας, στο οποίο ερωτάται ο μαθητής, αν γνωρίζει ότι από το 1963-1974, οι Τουρκοκύπριοι ήταν αποκλεισμένοι σε μια πολύ μικρή λωρίδα γης;

Δεν συνδέεται με την τουρκική προπαγανδιστική θέση περί δήθεν απομόνωσης και για την ανάγκη άρσης της; Και από το '74 και ύστερα, τι γίνεται; Και ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί αυτή τη στιγμή, που αποκαλύπτονται τα τουρκικά εγκλήματα πολέμου, να ερωτάται ο νέος αν γνωρίζει ότι υπάρχουν πολλοί Τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι και πρόσφυγες;

Την ιστορία των Τουρκοκυπρίων θα μάθει ο Ελληνοκύπριος νέος, ή την ιστορία της κατοχής της πατρίδας του και των εγκλημάτων που διέπραξαν οι κατακτητές σε βάρος της πατρίδας του;

Ας παρέμβει, επιτέλους, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για να τερματισθεί αυτό το αίσχος της διαστρέβλωσης και της παραχάραξης. Διότι οι διχαστικές κατηχήσεις στα σχολεία θα οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις...
Πηγή:Σημερινή

11 Φεβ 2009

Κύπρος: Ποιοι αποτελούν την επιτροπή για τα σχολικά αναλυτικά προγράμματα.


Πραγματοποιήθηκε χθες στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού διάσκεψη Τύπου, στη διάρκεια της οποίας ανακοινώθηκαν τα ονόματα των πέντε ακαδημαϊκών, που θα απαρτίζουν την Επιτροπή Αναμόρφωσης των Αναλυτικών Προγραμμάτων που συστάθηκε από το αρμόδιο υπουργείο.Η ΕΑΑΠ αποτελείται από πέντε ακαδημαϊκούς, οι οποίοι είναι ο Κώστας Κριμπάς, Ομότιμος Καθηγητής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ο Χρήστος Ζερεφός, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών και Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Δημήτρης Λυπουρλής, Ομότιμος Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και ο Αλέξης Δημαράς, Ιστορικός Νεοελληνικής Εκπαίδευσης.
Πηγή:«sigmalive»
Επιπρόσθετα, ο Υπουργός Παιδείας επιβεβαίωσε πως στην επιτροπή που θα αφορά το μάθημα της Ιστορίας θα προεδρεύει ο Ιωάννης Χασιώτης, Ομότιμος Καθηγητής της Ιστορίας Νεοτέρων Χρόνων του ΑΠΘ.
Πηγή:«sigmalive»
Από τις πληροφορίες που έρχονται κοντά μας, ιδιαίτερα τα ονόματα των επιστημόνων που θα επιχειρήσουν να «εκσυγχρονίσουν» την Ιστορία μας, επιβεβαιώνονται οι αρχικές μας ανησυχίες από την «ανίερη» συμμαχία Κομμουνισμού-Τεκτονισμού.Τα ονόματα των ελλαδιτών επιστημόνων που φέρονται να αποτελούν την επιστημονική ομάδα που θα συγγράψει τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας μας, συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με τον διεθνή Σιωνισμό!Θα θέσουμε, όμως, ένα ερώτημα: Το ερευνητικό έργο της επιστημονικής αυτής ομάδας που θα συγγράψει το σχολικό βιβλίο της Ιστορίας, χρηματοδοτείται από κάποιο «αμερικανικό ευαγές» ίδρυμα;
Πηγή : «romiossini»
Ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού φαίνεται, ότι έχασε την ψυχραιμία του. Διαφορετικά, δεν εξηγείται η δήλωσή του, την Δευτέρα, στην οποία ο κ. Δημητρίου βλέπει «σενάρια συνωμοσίας» που έχουν σαν σκοπό να «κτυπήσουν» τον «εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης» που επιχειρεί το Υπουργείο του. Μάλιστα, φαντάζεται και κάποιες «δυνάμεις της οπισθοδρόμησης» που δρουν για την «συρρίκνωση του Ελληνισμού».
Βαριές οι κατηγορίες που έχει εκστομίσει ο κ. Υπουργός, αλλά επειδή βρίσκεται σε κατάσταση πανικού και σύγχυσης, θα τα θεωρήσουμε ότι είναι «έπεα πτερόεντα».
Η δήλωση του Υπουργού Παιδείας είναι και προσβλητική, σε βάρος των πανεπιστημιακών καθηγητών της «Επιστημονικής Επιτροπής για την Ιστορία», που διόρισε η προηγούμενη κυβέρνηση, και τα συμπεράσματα των οποίων ο κ. Δημητρίου τα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων. Γιατί; Γιατί, τώρα, λέει, ζήτησε «τη βοήθεια των πιο κορυφαίων εκπροσώπων της ελληνικής επιστήμης»(!).
Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν άλλοι καλύτεροι Έλληνες επιστήμονες από αυτούς, που έχει επιλέξει ο κ. Δημητρίου!
Μα, αυτές είναι σοβαρές κουβέντες από έναν Υπουργό και μάλιστα, πανεπιστημιακό καθηγητή;
Οι υπόλοιποι, δηλαδή, καθηγητές Πανεπιστημίου στην Ελλάδα είναι δεύτερης κατηγορίας επιστήμονες;
Τέτοιες προσβολές κατά της πανεπιστημιακής κοινότητας των Ελλήνων καθηγητών, δεν θα έπρεπε να μείνουν αναπάντητες.
Όμως, η επιστημονική γνώση του αντικειμένου είναι ένα πράγμα και η αντικειμενική καταγραφή του γνωστικού αντικειμένου είναι άλλο πράγμα. Διότι, ένας «μισθοφόρος» επιστήμονας που καλείται να ερευνήσει κάτι, είναι πολύ φυσικό, τα αποτελέσματα της έρευνας να συμφωνούν με τις απόψεις του εργοδότη του. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, η έρευνα δεν χαρακτηρίζεται από αντικειμενικότητα, αλλά ούτε και ο ερευνητής είναι αξιόπιστος. Αυτό το σενάριο γράφεται σήμερα από το Υπουργείο Παιδείας.
Σε αντίθεση, μάλιστα, με τους πανεπιστημιακούς καθηγητές που ήσαν μέλη της «Επιστημονικής Επιτροπής για την Ιστορία», οι οποίοι εργάστηκαν αμισθί.
Βέβαια, αν αληθεύουν οι πληροφορίες μας, μεταξύ των «κορυφαίων εκπροσώπων της ελληνικής επιστήμης» συγκαταλέγεται και η συγγραφέας του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού στην Ελλάδα. Τόσο επιστημονικό ήταν το βιβλίο αυτό, που όλοι γνωρίζουμε την κατάληξή του.
Όσοι προειδοποιούν το Υπουργείο Παιδείας, ότι δεν θα ανεχθούν την παραχάραξη της κυπριακής Ιστορίας, ερμηνεύοντάς την μάλιστα, υπό την σκοπιά της μαρξιστικής «ταξικής» ιδεολογίας, ο κ. Δημητρίου τους χαρακτηρίζει «ψεύτες» και «συνωμότες»! Και, όχι μόνο!
Όλοι αυτοί αποτελούν τις «δυνάμεις της οπισθοδρόμησης», κατά τον κ. Υπουργό, οι οποίοι έβαλαν σαν σκοπό τους την «συρρίκνωση του Ελληνισμού».
Είναι να γελά κανείς με αυτές τις «σοφιστείες» του κ. Δημητρίου. Αυτή η κυβέρνηση, κύριε Υπουργέ, ενδιαφέρεται για τη μη «συρρίκνωση του Ελληνισμού»; Γι΄ αυτό, εξαφανίστηκαν οι ελληνικές σημαίες από τα δημόσια κτίρια;
Πηγή : «romiossini»

π. Γεώργιος Μεταλληνός:Το μάθημα των Θρησκευτικών.Η ουσία και η εθνική σημασία του.


Οι υποστηρίζοντες την απαλλαγή των μαθητών από το Μάθημα των Θρησκευτικών ισχυρίζονται, ότι, όπως διδάσκεται σήμερα δεν προσφέρει γνώσεις, αλλά «θρησκευτική κατήχηση βιωματικού χαρακτήρα» και είναι συνεπώς, «καθαρά ομολογιακό» και μάλιστα «μονοφωνικό». Υποστηρίζουν δε, συγκεκριμένα[1], ότι ικανοποιεί εν πρώτοις την στοχοθεσία της Εκκλησίας, «η οποία μέσω ενός κρατικού μηχανισμού μεταδίδει τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις, αναζητώντας ακροατήριο» και «κατά δεύτερον ικανοποιεί το κράτος, το οποίο χρησιμοποιεί την θρησκεία ... για τον κοινωνικό έλεγχο μέσω της ηθικοποίησης των πολιτών του και -τέλος- ή μήπως πρωτίστως; ικανοποιεί επαγγελματικά μια κοινωνική ομάδα, η οποία προασπίζεται τα συλλογικά της συμφέροντα έναντι του συλλογικού αγαθού. Ποια είναι η λύση;» ερωτά. Και απαντά: «Κατάργηση τώρα». Επί πλέον, ο ομολογιακός χαρακτήρας του μαθήματος θεωρείται επικίνδυνος, «δεδομένης της μόνιμης ροπής των θρησκειών και των Εκκλησιών προς τον φονταμενταλισμό και την παραδοσιοκρατία». Πρόκειται για συνθηματολογία, φυσικά, προσδιοριζόμενη από το πνεύμα και τις στοχοθεσίες της Νέας Εποχής.

Η απάντηση όμως είναι, ότι η θρησκεία δεν οδηγεί στην τρομοκρατία, αλλά η πολιτικοποίηση και χρήση της από τις πολιτικές δυνάμεις.

Και αυτό συμβαίνει όχι μόνο στο Ισλάμ, με την «ρέμπελη» τρομοκρατία του, αλλά και στις ΗΠΑ, με την αναφορά σε «Ιερό πόλεμο», που συνιστά την «νόμιμη» τρομοκρατία της Νέας Τάξης.Άλλοι, φαινομενικά μετριοπαθέστεροι (καθηγ. Γ. Σωτηρέλλης) προτείνουν «θεολογικά ουδέτερη ενημέρωση των μαθητών για τις διάφορες πλευρές του θρησκευτικού φαινομένου, με ιδιαίτερη εξειδίκευση πάντως στην διδασκαλία των αρχών του χριστιανισμού και της ορθοδοξίας»[2].

Είναι η βασική εισήγηση για την θρησκειολογική μετατροπή του Μ.τ.Θ. Εν τούτοις: Το περιεχόμενο του μαθήματος μας και η στοχοθεσία του προσδιορίζονται σαφώς από την κειμένη νομοθεσία (Ν. 1566/1985) που είναι απόρροια του 16ου άρθρου του ισχύοντος Συντάγματός μας (άρθρο 3 και 16,2). Είναι, βέβαια, γεγονός, ότι το Μ.τ.Θ. ανήκει στον εκπαιδευτικό προγραμματισμό του Κράτους και των επιδιώξεων του και όχι στο ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας μας. Ποιο όμως είναι το πνεύμα της Πολιτείας; Ο σκοπός του μαθήματος ορίζεται το 1985, (Ν. 1566. Απόφ. 3338/95 και 2176/1998 του Σ.τ.Ε.), ότι είναι: «Η φανέρωση των αληθειών του Χριστού για τον Θεό, για τον κόσμο και για τον άνθρωπο, η μ ύ η σ η (αυτό σημαίνει βιωματική συμμετοχή) των μαθητών στις σωτήριες αλήθειες του Χριστιανισμού με την ορθόδοξη πίστη και ζωή...

Η βίωση των αληθειών της ορθόδοξης χριστιανικής πίστεως στις συγκεκριμένες περιστάσεις της καθημερινής ζωής του μαθητή, για να βελτιώνεται συνεχώς «εν σοφία, ηλικία και χάριτι» (Λουκ. 2,52), για να καταντήσει «εις άνθρωπον τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (πρβλ. Εφεσ. 4,13)». Αυτά, το υπογραμμίζω, ισχύουν φυσικά για τους Ορθοδόξους μαθητές, για τους οποίους -και κατά το Υπουργείο- το μάθημα είναι «υποχρεωτικό».

Ωστόσο, η αναφορά στο παύλειο χωρίο της Προς Εφεσίους βεβαιώνει ότι το μάθημα εντάχθηκε, έμμεσα μεν, αλλά δραστικά, και από την Πολιτεία, στο κλίμα της ποιμαντικής προοπτικής της εκκλησιαστικής κατήχησης, και το αναγνωρίζει tacite ως προέκταση του κατηχητικού έργου της Εκκλησίας στον χώρο της εκπαίδευσης, με τις προϋποθέσεις και δυνατότητες του σχολείου.Αλλά και το 2003 έγινε, η ισχύουσα μέχρι σήμερα, αναδιατύπωση του «σκοπού» του Μ.τ.Θ., καθοριζόμενη -και πάλι- από την Πολιτεία (ΦΕΚ 303/13.3.2003).

Διαβάζουμε λοιπόν: «Η διδασκαλία του «Μ.τ.Θ.» συμβάλλει: «Στην απόκτηση γνώσεων γύρω από την χριστιανική πίστη και την Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση. Στην ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης.

Στην προβολή της ορθόδοξης πνευματικότητας ως ατομικού και συλλογικού βιώματος. Στην κατανόηση της χριστιανικής πίστης, ως μέσου νοηματοδότησης του κόσμου και της ζωής. Στην παροχή ευκαιριών στους μαθητές για θρησκευτικό προβληματισμό και στοχασμό. Στην κριτική επεξεργασία των θρησκευτικών παραδοχών, αξιών, στάσεων.

Στην διερεύνηση του ρόλου που έπαιξε και παίζει ο Χριστιανισμός στον πολιτισμό και την ιστορία της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Στην κατανόηση της Θρησκείας ως παράγοντα που συντελεί στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της πνευματικής ζωής. Στην επίγνωση της ύπαρξης διαφορετικών εκφράσεων της θρησκευτικότητας. Στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων και των μεγάλων συγχρόνων διλημμάτων. Στην ανάπτυξη ανεξάρτητης σκέψης και ελεύθερης έκφρασης. Στην αξιολόγηση του Χριστιανισμού ως παράγοντα βελτίωσης της ζωής των ανθρώπων».

Αυτά, συνεπώς, προσδοκά η Πολιτεία μας από το «Μ.τ.Θ.», που το θεωρεί έτσι, προέκταση της θρησκευτικής εκπαίδευσης, που παρέχεται στην οικογένεια και την Εκκλησία, με το να δέχεται, ότι «η παροχή της στο σχολικό περιβάλλον λειτουργεί συμπληρωματικά και συντελεί στην ολοκληρωμένη μόρφωση τους»[3].Σημασία, λοιπόν, έχει ότι η Πολιτεία αποδέχεται tacite και συνιστά τον «ομολογιακό» χαρακτήρα του μαθήματος μας, ακόμη δε και ο Συνήγορος του Πολίτη, (Διαμεσολάβηση αρ. 2141/2005 περί της Εξομολογήσεως στα Σχολεία), που παραδέχεται ότι βάσει του Συντάγματος «δεν υπάρχει λόγος να είναι θρησκειολογικό, αλλά μπορεί κάλλιστα να είναι ομολογιακό, αρκεί να αφήνει περιθώριο για την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών». Αυτό όμως σχετίζεται άμεσα με τον τρόπο της προσφοράς του.

Και αυτός οφείλει να είναι: η αντικειμενική και με τα μέσα της επιστημονικής μεθόδου ιστορική και ερμηνευτική προσέγγιση της ορθόδοξης πίστης και παράδοσης, που αφορά στην πλειονοψηφία του ελληνικού λαού, κατά τρόπο θετικό και πληροφοριακό και όχι αντιρρητικό και πολεμικό με σεβασμό στην ετερότητα και πατερική, δηλ. αγαπητική, αντιμετώπιση της.

Η εκκλησιαστική, λοιπόν, «κατήχηση» ως προσφορά της ορθόδοξης πίστης και παράδοσης για την εμπέδωση των Ορθοδόξων μαθητών σ’ αυτήν, προϋποτίθεται και στην Εκπαίδευση. Αυτό όμως οφείλει να γίνεται με την αντικειμενικότητα και κριτική μέθοδο της επιστήμης, ως προέκταση όχι της ενοριακής κατήχησης, αλλά της καλλιεργούμενης στα Πανεπιστήμια θεολογικής επιστήμης.

Αυτό ισχύει σ’ όλο τον ορθόδοξο και τον ευρύτερα χριστιανικό κόσμο. Τα πορίσματα της αδέσμευτης ακαδημαϊκής έρευνας μεταφέρονται και προσφέρονται, έτσι, στον χώρο της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με την ελευθερία και νηφαλιότητα του επιστημονικού λόγου.Το Μάθημα μας, συνεπώς, προσφέρει την ιστορική πορεία και παρουσία του Χριστιανισμού, και ειδικά της Ορθοδοξίας, την λατρεία, την τέχνη και την ζωή της, μέσα σε μιαν οικουμενική προοπτική, στο πνεύμα δηλαδή της αρχαίας Ενωμένης Ευρώπης ως τον 11° αιώνα.

Η προοπτική είναι οικουμενική, επαναλαμβάνω, αλλ' όχι οικουμενιστική, στο πνεύμα δηλαδή της Νέας Εποχής και της Πανθρησκείας της. Τι σημαίνει οικουμενική; Αναγκαστικά το Μάθημα θα παρουσιάσει, με την μεγαλύτερη δυνατή αμεροληψία, το οδυνηρό σχίσμα και την διαφοροποίηση του δυτικού Χριστιανισμού από την μία και αδιαίρετη χριστιανική αρχαιότητα, τον Παπισμό, και ό,τι αυτό σημαίνει, ως και την προτεσταντική πολυδιάσπαση, χωρίς να λείπει, φυσικά και η αυτοκριτική για υπερβάσεις ή παραλείψεις εκπροσώπων της Ανατολής[4]. Η υποστηριζόμενη και από Ορθοδόξους εμμονή στα ενούντα (αυτό συμβαίνει και στον οικουμενικό διάλογο) είναι παραπλανητική, διότι παραθεωρεί την θλιβερή τραγικότητα του σχίσματος, η άρση και θεραπεία του οποίου είναι δυνατή, όταν συνειδητοποιηθούν τα χωρίζοντα που, εξελικτικά, επέφεραν την αλλοτρίωση μεγάλου μέρους της Χριστιανοσύνης. Η μέθοδος αυτή είναι η κρατούσα και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η εφαρμογή της μεθόδου της αποσιώπησης της διαφοράς, όπως ενσαρκώθηκε στο διαβόητο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, όχι μόνο είναι αντιεπιστημονική, αλλά και παραπειστική, εισάγοντας κλίμα εξωπραγματικής μυθοπλασίας και οικοδομώντας γνώση αναληθή και γι' αυτό επικίνδυνη.

Εξ άλλου αναφερόμενο το Μάθημα στα θρησκεύματα ( θρησκείες, όπως άστοχα λέμε), δεν είναι δυνατόν να μη διαφοροποιήσει την χριστιανική αυθεντικότητα (πατερική Ορθοδοξία) από την θρησκεία. Βέβαια, πάντα κρίσιμος παραμένει ο τρόπος της διδασκαλίας, που είναι ανεπίτρεπτο να εκτρέπεται σε «θρησκευτικό ρητορισμό» θριαμβολογίας και αυτοδικαίωσης. Προσφέρουμε, άλλωστε, την πίστη και παράδοση των Αγίων και όχι τις δικές μας αλλοτριωμένες συχνά πεποιθήσεις και απόψεις ως «ορθόδοξη» ιδεολογία.

Στο σημείο αυτό είναι δίκαιο το ερώτημα των συναδέλφων της Πάτρας: «Αν το μάθημα των Θρησκευτικών δεν είναι μάθημα κατήχησης, αλλά μάθημα με σαφή και διακριτό επιστημονικά αντικείμενα, γιατί απομειώνεται η σημασία και η αναγκαιότητα του να λειτουργήσει μέσα στο πλαίσιο της γενικής υποχρεωτικής παιδείας;»[5]. Ας μη λησμονούμε όμως την εύστοχη επισήμανση του σοφού Λάϊμπνιτς, ότι «αν η Γεωμετρία απαιτούσε τρόπο ζωής, θα την είχαμε αποβάλει από την σχολική εκπαίδευση»! Συμφωνούμε, συνεπώς, με την άποψη του συναδέλφου κ. Δ. Βογιατζή: «Τίποτε δεν εμποδίζει, η ομολογιακή και πολλές φορές κατηχητική διδασκαλία των Θρησκευτικών να διέπεται από τις αρχές του σεβασμού, της ανεκτικότητας και της ειρηνικής συμβίωσης, που άλλωστε είναι και βασικές άξιες του Χριστιανισμού».

Εξ άλλου, όπως συμβαίνει με όλα τα μαθήματα, έτσι και το Μ.τ.Θ., προετοιμάζει, ως ένα σημείο, τον μαθητή για την συνέχεια της θεολογικής κατάρτισης στην Ανώτατη Εκπαίδευση (Τριτοβάθμια).

Στο σημείο αυτό ο Καθηγητής και πρ. Πρύτανης κ. Γ. Μπαμπινιώτης εκφράζει την υπεύθυνη γνώμη, ότι «αν δεν κινηθείς ... με αναφορά σε συγκεκριμένη θρησκεία, δεν μπορείς να επιτύχεις ανάπτυξη θρησκευτικής συνειδήσεως», όπως το απαιτεί και η νομοθεσία μας. Και προσθέτει: Όσο το μάθημα των Θρησκευτικών θα υποβαθμίζεται, «παρά το πλήθος των γνώσεων μας θα μας κατέχει πνευματική και ψυχική απαιδευσία». Σ' αυτό συνηγορεί και η ευρωπαϊκή εκπαιδευτική πραγματικότητα.Στην άλλη Ευρώπη η θρησκευτική εκπαίδευση είναι ενταγμένη στην κρατική[6].

Στα 25 από τα 46 κράτη της Ευρώπης (μαζί και η Τουρκία) τα «θρησκευτικά» είναι μάθημα υποχρεωτικό, και στην πλειοψηφία ομολογιακό. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ασκεί εποπτεία στο μάθημα, διορίζει δε τους πάστορες-καθηγητές, έχοντας γνώμη και για τα αναλυτικά προγράμματα. Στην Γερμανία, μάλιστα, υπάρχουν και καθαρά ομολογιακά σχολεία με πολλούς μαθητές.Όσον άφορα στην δική μας εκπαιδευτική πραγματικότητα το Μ.τ.Θ. εκπληρώνει παιδαγωγικούς και όχι εκκλησιαστικούς, κατηχητικούς καλύτερα, σκοπούς. Αυτό επιβεβαιώνεται εν πολλοίς και από τα υπάρχοντα διδακτικά εγχειρίδια. Η πολεμική -συνεπώς- κατά του ομολογιακού, κατά τα παραπάνω, χαρακτήρα του Μαθήματος αντιμάχεται την ίδια την πατερική Ορθοδοξία, διότι ανατρέπει αυτόχρημα κάθε αλλοτριωμένη χριστιανικότητα και την στοχοθεσία της Νέας Εποχής, την οποία διακονούν ακόμη και Κληρικοί και Θεολόγοι μας, εν γνώσει ή εν άγνοια. Η καθαρά Ορθοδοξία, όμως, προσφέρει μεγαλύτερες δυνατότητες ειλικρινούς συνάντησης και διαλόγου με τα θρησκεύματα, π.χ. το Ισλάμ, απ’ όσο η δυτική χριστιανοσύνη[7].

Σ' αυτό το σημείο προσκρούει ακριβώς η προτεινόμενη, έντονα μάλιστα, θρησκειολογική μετασκευή του μαθήματος μας, δήθεν για την πλουραλιστική κοινωνία μας. Άλλωστε, σε ορθοδόξους μαθητές απευθύνεται το μάθημα. Λησμονείται, έτσι, η επιστημονική αρχή, ότι η κατανόηση της ετερότητας προϋποθέτει καλή γνώση του ίδιου και οικείου, με βάση την αριστοτελική θεμελίωση της γνωσιολογίας στις αρχές της ομοιότητας και της αντίθεσης/ διαφοράς.

Ο συνεχής όμως τονισμός, ευκαίρως ακαίρως, από «ειδικούς», αλλά αδέξιους ερασιτέχνες του παιδευτικού χώρου, της αναγκαίας θρησκειολογικής μεταρρύθμισης του μαθήματος μας, αποβλέπει βασικά στην μεταρρύθμιση των Θεολογικών Σχολών και τελικά στην έξωσή τους από τον χώρο της Κρατικής Εκπαίδευσης. Πρώτο βήμα σ' αυτή την κατεύθυνση είναι η ανωτατοποίηση και ανάδειξη σε πανεπιστημιακές Σχολές των τεσσάρων «Εκκλησιαστικών Ακαδημιών», που ανοίγουν τον δρόμο στην ιδιωτικοποίηση της θρησκευτικής αγωγής και εκπαίδευσης. Το εισηγήθη ήδη ο κ. Γ. Σωτηρέλλης (σ. 342/3) : Προϋπόθεση της θρησκειολογικής μεταρρύθμισης του Μ.τ.Θ. είναι , κατ' αυτόν, «η ριζική αλλαγή του χαρακτήρα των Θεολογικών Σχολών» και (ζητείται) «είτε η υπαγωγή τους στις ευρύτερες παιδαγωγικές, είτε η μετεξέλιξη τους σε σχολές ανθρωπιστικών σπουδών».

Αυτό βέβαια επί δεκαετίες τώρα το υποστηρίζουν και Καθηγητές των Σχολών μας. Πόσο δίκιο, λοιπόν, έχει ο ιερός Χρυσόστομος, όταν λέγει, ότι: «τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται» (ΡG 52,459 επ.)Η φύση και το περιεχόμενο του Μ.τ.Θ. και η θέση του στο εκπαιδευτικό μας σύστημα σχετίζεται άμεσα με τον τύπο ανθρώπου, που επιδιώκει η Παιδεία/Εκπαίδευσή μας και το δράμα γενικά, που την διέπει. Εδώ εντοπίζεται και η γενικότερη παθολογία της Εκπαίδευσης μας, που αδιαφορώντας για την ιστορική συνέχεια και συνοχή της κοινωνίας μας, στοχεύει, κατά τα φαινόμενα σε μια «κοινωνία ουδέτερη» χωρίς ταυτότητα, χωρίς παραδόσεις, χωρίς ιστορία, χωρίς συλλογικά βιώματα, χωρίς μεταφυσική ελπίδα, χωρίς γιορτές» (Χρ. Γιανναράς)[8].
- Β -
Μετά τον ομολογιακό, υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις, σημασία έχει και ο εθνικός χαρακτήρας του Μαθήματος, αναγνωριζόμενος και αυτός από το Σύνταγμά μας, που ορίζει, ως βούληση του Έθνους, την ηθική, πνευματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και την διάπλαση τους σε ελεύθερους πολίτες (16,2).

Την πρακτική διεύρυνση αυτού του αιτήματος προσφέρει το άρθρο 1, παρ. 1α, του Ν. 1566/1985, μιλώντας για την δημιουργία πολιτών, που να «διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης». Ο εθνικός (δηλαδή πατριωτικός) χαρακτήρας σύνολης της σχολικής μας παιδείας προσκρούει βέβαια στο ρεύμα του φυλετικού εθνικισμού (19ος αι.) και του διεθνισμού ( 20ος αι.), που νοθεύουν τον αταξικό και αντιπαραταξιακό πατριωτισμό, στα όρια του σεβασμού της ετερότητας και της ελευθερίας της.

Αυτό είναι άλλωστε , το αυθεντικό πνεύμα του Ελληνισμού στην διαιώνιά του πορεία. Σήμερα η απειλή προέρχεται από την καλλιεργούμενη ανεθνικότητα και τις σαφώς αντεθνικές θεωρίες, που εισάγονται μεθοδευμένα στον χώρο της ιστορίας και γενικότερα της παιδείας. Η Ορθοδοξία όμως συνδέει αρμονικά την εθνικότητα με την υπερεθνικότητα, ιδιαίτερα στον χώρο της λατρείας. Αυτά πρέπει ιδιαίτερα να λαμβάνονται υπόψη, για την κατανόηση των οποιωνδήποτε αρνητικών συμπεριφορών έναντι του μαθήματος μας.

Η ιδιαίτερη σημασία του Μ.τ.Θ. στην καλλιέργεια εθνικού φρονήματος, που είναι συγχρόνως υπερφυλετικό και ελληνορθόδοξα οικουμενικό, φαίνεται σε βάθος και πλάτος στην προβολή και ερμηνεία από αυτό του πολιτισμού μας σε όλες τις όψεις του.

Γι’ αυτό αποκρούεται και το Μάθημα μας, μαζί με την ιστορία, από εκείνους που ακολουθούν την έξωθεν χαρασσόμενη γραμμή του αντεθνισμού και κατεργάζεται την εκθεμελίωση του Έθνους, ως όρου και ως φορέα συγκεκριμένου νοήματος. Στο πλαίσιο αυτής της πολεμικής σχετικοποιούνται και βαθμηδόν απονοηματοδοτούνται η πίστη, η ιστορία, ο πολιτισμός, η παράδοση και κάθε στοιχείο της εθνότητας και εθνικότητας.

Η τεχνητή και έξωθεν προωθούμενη πολυπολιτισμικότητα έχει ως στόχους τα μαθήματα των Θρησκευτικών, της Ιστορίας και των Ελληνικών (γλώσσα), διότι προβάλλουν και ενισχύουν τα κύρια συστατικά του Έθνους και της εθνικότητας μας, κατά τον περί Έθνους ορισμό του Ηροδότου (ομόφυλο-ομόδοξο και ομότροπο, δηλ, κοινά ήθη). Η στάση, συνεπώς, απέναντι στα μαθήματα αυτά, ιδιαίτερα στο Μ.τ.Θ. ελέγχει την ποιότητα της πολιτισμικής μας συνείδησης. Ελέγχει όμως, συνάμα, την διοίκηση της Πολιτείας, και λιγότερο της Εκκλησίας, και αφορά σ’ όλους τους Έλληνες πολίτες, ως πολίτες του Κράτους και όχι μόνο ως θρησκεύουσες προσωπικότητες[9].

Η Ορθόδοξη Θεολογία, που προσφέρεται στην εκπαίδευση, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παγκόσμια ιστορία και ιδιαίτερα την ελληνική. Η εκκλησιαστική ιστορία, άλλωστε, είναι μέρος της ιστορίας του πολιτισμού. Ο χωρισμός της Θεολογίας από την Ιστορία είναι ξένος προς την ελληνικότητα. Εξ άλλου, είναι αδιανόητος κάθε διαχωρισμός της Ιστορίας και του πολιτισμού από την Θεολογία της Ορθοδοξίας και του τρόπου ζωής, που αυτή παράγει .

Όλη η ζωή του Έθνους είναι διαποτισμένη από το πνεύμα της Ορθοδοξίας, αφού Ορθοδοξία και Ελληνικότητα, ενωμένα σε μία θεανθρώπινη ένωση, είναι μεγέθη πια ασύγχυτα μεν, αλλά και αδιαίρετα.Γι' αυτό το μάθημα μας, πράγματι «δεν πρέπει να έχη, στενά ομολογιακό, ούτε (όμως) και γενικά θρησκειολογικό χαρακτήρα, αλλά κυρίως ιστορικό».

Το μάθημα ενσαρκώνει και εκφράζει σύνολο τον πολιτισμό μας και «βοηθά στην κατανόηση» της εθνικής μας παράδοσης. Προσφέρει τα αναγκαία ερμηνευτικά κλειδιά για την προσέγγιση και βίωση του πολιτισμού μας (τοπωνύμια, εορτές, πανηγύρεις, έθιμα και όλο το περιεχόμενο του λαϊκού βίου και της θρησκείας, που θεματικά άλλωστε αναπτύσσει ή Λαογραφία).Παράλληλα όμως το Μ.τ.Θ. συμβάλλει και στην παραγωγή πολιτισμού, όπως άλλωστε και όλη η Ορθοδοξία.

Ο πολιτισμός προϋποθέτει «τον πολιτισμό της ψυχής» κατά τον Τόυμπη. Το περιεχόμενο της ψυχής προβαλλόμενο προς το έξω πραγματώνεται ως πολιτισμός. Γι' αυτό και ή Ορθοδοξία δημιουργεί, με την συνέργεια ανθρώπου και θείας Χάρης, φρόνημα, και αυτό κινεί τον άνθρωπο στην νοοτροπία και τις συμπεριφορές του, αλλά και σ’ όλα τα έργα του. Λειτουργώντας σ' αυτή την κατάσταση το Μάθημα μας, προβάλλει τις σταθερές του πολιτισμού, που διακρατούν την εθνική ταυτότητα μας και την ιδιοπροσωπία μας, ως προϋπόθεση της εθνικής συνέχειας μας στον ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο της Νέας Εποχής και της ισοπεδωτικής Παγκοσμιοποίησης. Βοηθεί, έτσι, στην αποφυγή της ολιστικής συγχώνευσης και διάλυσης στην νεοεποχίτικη πλανητική κοινωνία και της μεταβολής των νέων μας σε πλανητικούς ανθρώπους, οικονομικές δηλ. μονάδες της παγκόσμιας αγοράς. Δεν πρέπει δε να λησμονείται, ότι το κύριο διαφοροποιητικό στοιχείο μας απέναντι στην κατασκευαζόμενη νέα παγκόσμια κοινωνία, είναι η Ορθόδοξη παράδοση μας, όπως και όλων των Ορθοδόξων φυσικά.

Η αυθεντική δε, δηλ. αποστολική και αγιοπατερική, Ορθοδοξία, ποτέ δεν μπορεί να δημιουργήσει πνεύμα μισαλλοδοξίας και φανατισμού, διότι η μαρτυρική συνείδηση, που δημιουργεί, εκφράζεται ως θυσία του Ορθοδόξου για τους άλλους και όχι το αντίθετο, το οποίο συνιστά μόνιμη πράξη του κόσμου.Η Ορθοδοξία των Αγίων μας, εξ άλλου, δεν είναι μία απλή θεωρητική, άσαρκη και διανοητική πίστη ή απλή θρησκευτική διδασκαλία. Είναι ζωή και πράξη.

Το προσφερόμενο από αυτήν, στο οποίο σταθερά παραπέμπει το Μάθημα μας, είναι η εμπειρία των Αγίων μας και η δυναμική τους στο ιστορικό μας γίγνεσθαι. Οι Άγιοι σφραγίζουν ανεξίτηλα τον πολιτισμό μας[10]. Ο ελληνορθόδοξος δε, πολιτισμός είναι στη βάση και του ευρωπαϊκού πολιτισμού, συνδέοντας και μας, αλλά και όλη την Ευρώπη, με την ταυτότητα της στην προσχισματική περίοδο της. Το Μ.τ.Θ., συνεπώς, είναι μία δυνατότητα συνάντησης όλης της ευρωπαϊκής νεολαίας στην αρχαία πολιτιστική ενότητα της. Συμβάλλει, έτσι στην πορεία προς την ευρωπαϊκή ενότητα, σε μια κοινή βάση.

Η μετά το σχίσμα Ευρώπη (μεσαιωνική και νεώτερη) πάσχει από ένα διασπαστικό σύνδρομο, που δημιουργεί συνεχώς ρήγματα στην ιστορική σάρκα και την συλλογική συνείδηση της. Η Ορθοδοξία των Αγίων, προσφερόμενη επιστημονικά και νηφάλια, μπορεί να συμβάλει στην από κοινού αναζήτηση των κοινών θεμελίων, ενισχύοντας έτσι και την οικουμενική ενωτική προσπάθεια, και μάλιστα σε αυθεντική βάση.

Οι ορθόδοξοι μαθητές, εξ αλλού, θα σέβονται πολύ περισσότερο τους πολιτισμούς των εισερχομένων στην χώρα μας μεταναστών, όσο περισσότερο σέβονται τον δικό τους πολιτισμό, οδηγούμενοι σε φιλικές και φιλάνθρωπες σχέσεις μαζί τους.Βέβαια, γνωρίζω ότι οι άγευστοι της πατερικότητας και αμύητοι στον πολιτισμό μας, πλανήτες και ανέστιοι στην έρημο του κόσμου, θα αισθάνονται αηδία ακούοντας τις επισημάνσεις αυτές. Δεν με απασχολεί. Αυτό που με τρομάζει είναι, αν υπάρχουν Θεολόγοι, που αισθάνονται το ίδιο.

Θέτω, λοιπόν, ένα κριτικό ερώτημα στον καθένα μας: αξίζει ή όχι ο σεβασμός του πολιτισμού μας, που δεν είναι μόνο εθνικός, αλλ' όπως αποδεικνύει η ορθόδοξη οικουμένη, και οικουμενικός και παγκόσμιος, και η μέχρι θυσίας εμμονή στην συνέχεια του; Πώς θα επιτευχθεί όμως αυτό χωρίς την διαπότιση της εκπαίδευσης μας με το ορθόδοξο άρωμα αυτού του πολιτισμού, που μπορεί να της παράσχει το Μάθημα μας;

Θα κατακλείσω αυτή την εισήγηση με τις βαρύνουσες γνώμες δύο διανοητών μας για το Μ.τ.Θ. και την εθνική προσφορά του. Ο κ. Χρήστος Γιανναράς (Ιχνηλασία νοήματος, Πολιτική, Κοινωνία και Παιδεία στην Ελλάδα σήμερα, 1998) υποστηρίζει, ότι «το θρησκευτικό μάθημα δεν αντιβαίνει στο σεβασμό της θρησκευτικής ελευθερίας των πολιτών από το κράτος. Όπως ακριβώς πρέπει να διδάσκεται στο σχολείο ο πολιτισμός και η μεταφυσική μήτρα που γέννησε τον Παρθενώνα και την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία, παρόμοια, δεν μπορεί το εκπαιδευτικό σύστημα να αγνοεί ποια θεολογία γέννησε την Αγία Σοφία, την εικόνα, την ποίηση και τη λατρευτική δραματουργία της Ορθοδοξίας, που προκαλεί παγκόσμιο ενδιαφέρον και στις μέρες μας. Η Πολιτεία δεν απαιτεί σαφώς από τον μαθητή να αποδεχθεί βιωματικά τον μεταφυσικό άξονα των αρχαίων Ελλήνων ή την ορθόδοξη Θεολογία. Θα του απαιτήσει όμως, λέγει, τις επαρκείς γνώσεις για την κατανόηση των επιτευγμάτων και προτάσεων του πολιτισμού των Ελλήνων».

Εξ άλλου ο κ. Νίκος Μουζέλης (ΒΗΜΑ,16.10.1995) προσθέτει: «Η ορθόδοξη πίστη και Εκκλησία αποτελούν μία βασική διάσταση της εθνικής μας ταυτότητας. Γι' αυτόν τον λόγο, ανεξάρτητα με το αν κανείς πιστεύει ή όχι, η γνώση των συστατικών στοιχείων της Ορθοδοξίας, της ιστορικής εξέλιξης της Εκκλησίας και του ρόλου που αυτή έπαιξε στη διαμόρφωση της νεοελληνικής κοινωνίας και πολιτισμού αποτελεί βασική προϋπόθεση, για να καταλάβουμε πώς λειτουργούμε στο χώρο και στον χρόνο».

Βιβλιογραφική Σημείωση.Βασικό υλικό για το θέμα μας προσφέρεται στα περιοδικά:Α) Εκκλησία, έτος ΠΕ', τεύχος 9, Οκτώβριος 2008Β) Κοινωνία, έτος ΝΑ', τεύχος 3, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2008.

________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Π.χ. Αλ. Σακελλάριος, πανεπιστημιακός, «Ελευθεροτυπία», 8.1.2009.

2. Γ. Σωτηρέλλης, Θρησκεία και Εκπαίδευση, 19983,σ.331.

3. Επικροτούμε δε τα υπογραμμιζόμενα «βασικά κριτήρια» για την έκθεση της διδακτικής ύλης: «Απαιτούμενη στάση απέναντι ατούς αλλόπιστους, τους ετερόδοξους, τις προβληματικές ιδεολογίες και τα αντίστοιχα κινήματα: Έγκυρη ενημέρωση, ανάλυση, ερμηνεία. Συμπαράθεση απόψεων (αμερόληπτη και αντικειμενική). Σεβασμός των εκπροσώπων τους. Αγωγή για μαρτυρία και ομολογία ή διάλογο (όπου αυτός είναι δυνατός), καθώς και για άμυνα (όπου είναι αναπόφευκτο). Αποφυγή προσβλητικών χαρακτηρισμών, υποτίμησης, περιφρόνησης, γελοιοποίησης, πολεμικής και φανατικής αντίθεσης».

4. Στα μαθήματα μου έλεγα συχνά στους φοιτητές μου, ότι στη Σχολή δενείμαι ούτε πιστός, ούτε άπιστος, αλλά αυτό που μου αποκαλύπτουν οι πηγές μου.

5. Πρβλ. γνώμη του Π.Ι., ΦΕΚ 303, τευχ. Β’, 13.3.2003.

6. Βλ. Γ.Η.Κρίππα, Η συνταγματική κατοχύρωση του Μαθήματος των Θρησκευτικών παρ’ ημίν και εν τη αλλοδαπή, Αθήνα 2001 και του Ιδίου, Συνταγματική θεώρηση του μαθήματος των θρησκευτικών στην Ελλάδα και την Ευρώπη, Πύργος 2008. Πρβλ. και το άρθρο του κ. Κων.Χολέβα, στην «Κοινωνία», έτος ΝΑ’ (2008), σ. 319 επ.

7. Η προσωπική μου εμπειρία είναι ότι το Ισλάμ συμπαθεί τους Έλληνες ως Ορθοδόξους, λόγω των κοινών περιπετειών μας από τις δυτικές σταυροφορίες και μετά, μας συγκατατάσσουν δε με την Δύση και μας αντιμετωπίζουν, όπως αυτήν, όταν συμμαχούμε με αυτήν στη στάση της απέναντι τους.

8. Όπως γράφει: «Το παιδί αποκόβεται μεθοδικά από κάθε βιωματική ρίζα ελληνικής ιδιαιτερότητας, πολιτιστικής καύχησης, πίστης, λαϊκής ευσέβειας. Η λέξη «προσευχή» έχει απαλειφθεί ολοκληρωτικά, υπάρχει μόνο ένα λαϊκό στιχούργημα επίκλησης στο Θεό για βροχή, που τιτλοφορείται «Παρακάλεση». Στα τρία χρόνια εμφανίζεται δύο φορές η λέξη Παναγιά-Παναγίτσα και άλλες δύο η λέξη Χριστός, τη μία σε κείμενο του Ανατόλ Φράνς(!) και την άλλη σε αφελές και πάλι στιχούργημα. Το Πάσχα και τα Χριστούγεννα μνημονεύονται με φολκλορική αποκλειστικά σημασιοδότηση και επεξηγήσεις του τύπου «τότε τρώμε αρνί σουβλιστό και κοκορέτσι» ή «μαμά, τα Χριστούγεννα θέλω να μου φτιάξεις χριστόψωμο». Ακόμα και ο «Αϊ-Λιάς» παρουσιάζεται στα παιδιά σαν γέρος θαλασσινός, που βαρέθηκε τη θάλασσα κι έστησε την καλύβα του σε μια κορφή: «Από τότε οι κορφούλες των βουνών γέμισαν εκκλησάκια του Αϊ-Λιά».

9. Βλ. το πολύ καλό άρθρο του συναδέλφου π. Θωμά Βαμβίνη, στο περιοδ. «Εκκλησιαστική Παρέμβαση» της Ι.Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Το Μάθημα των Θρησκευτικών και οι αντιδράσεις, Σεπτέμβριος 2008, σ.8 επ. Πολύ εύστοχα ο συγγραφέας σημειώνει: «Γι' αυτό δεν μπορεί κανείς να πη ότι μαθαίνει την Ιστορία του τόπου του, αν έχουν αφαιρεθή από αυτήν οι διεργασίες που έγιναν, π.χ. για την διατύπωση των δογμάτων της πίστεως, διεργασίες που δείχνουν αφενός μεν τις φιλοσοφικές ρίζες και τάσεις του ελληνισμού στην διαχρονική του πορεία, αφετέρου δε την σοφία των θεοπτών Πατέρων τής Εκκλησίας, οι οποίοι με την διατύπωση των δογμάτων διέσωσαν την δυνατότητα των πιστών να περνούν από τα λόγια και νοήματα των δογμάτων στη βίωση του μυστηρίου του Θεού, της Αγίας Τριάδος και της ενανθρωπήσεως του Χρίστου, που είναι πέρα από κάθε λόγο και νόημα.Η ιστορία της Εκκλησίας, τα γεγονότα που συνδέονται με την ζωή της, ο τρόπος ζωής των μελών της και ή θεολογία της, ως τμήμα της εθνικής μας ιστορίας, αλλά και ως παρόν, αφού η Εκκλησία συνεχίζει να υπάρχη και να νοηματοδοτή την ζωή των περισσοτέρων πολιτών του Ελληνικού Κράτους, Ελλήνων και αλλοδαπών, είναι ένα μάθημα, που οφείλει να διδάσκεται κάθε πολίτης αυτής της χώρας, πιστός και άπιστος, χριστιανός, αλλόθρησκος ή αλλόδοξος, που θέλει να είναι ενημερωμένος και ενσυνείδητα πνευματικά τοποθετημένος».
10. Βλ. π. Γ.Δ. Μεταλληνού, Εκκλησία και σύγχρονος Ελλαδικός Πολιτισμός, Αθήναι 2006.

(Εισήγηση στην Δ΄ Επιμορφωτική Ημερίδα των Θεολόγων Ηπείρου, Κέρκυρας και Λευκάδας Λευκάδα, 7/2/2009)
Πηγή : «Θρησκευτικά»

10 Φεβ 2009

Κύπρος:Ανίερη συμμαχία μεταξύ Κομμουνισμού και Τεκτονισμού με στόχο τα σχολικά βιβλία!


Είχαμε επισημάνει από την αρχή της νέας διακυβέρνησης του τόπου από τον κ. Χριστόφια, ότι υποφώσκει στο παρασκήνιο, μία μακάβρια συμμαχία μεταξύ του Κομμουνισμού και του Τεκτονισμού, για την απομάκρυνση κάθε εθνικού και χριστιανικού συμβόλου σε αυτό τον τόπο.
Στόχος, η εμπέδωση μιάς «κυπριακής» συνείδησης στους νέους και στην κοινωνία μας. Μιάς συνείδησης, αποκομμένης από τις ρίζες του Ελληνισμού και της ορθόδοξης παράδοσης.
Αυτοί οι στόχοι, φαίνεται να εμπεριέχονται στην ύλη του νέου σχολικού βιβλίου της Ιστορίας, γι΄ αυτό και η αντίδραση των μελών της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου.
Αν αληθεύει, ότι θα επιχειρηθεί η κατασπίλωση του ονόματος του Εθνομάρτυρα Αρχιεπισκόπου Κυπριανού, πως δήθεν ήταν συνεργάτης των Τούρκων, με λίγα λόγια, προδότης του Έθνους, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσω, από πού προέρχονται τα «φαρμακερά βέλη»!
Πέρασαν δύο σχεδόν αιώνες και οι Τέκτονες της Κύπρου δεν έχουν «χωνέψει» την αφοριστική «Εγκύκλιο κατά Μασόνων», που εξέδωσε ο Εθνομάρτυρας Κυπριανός στις 2 Φεβρουαρίου 1815, στην οποία περιέχεται η κατηγορία, ότι οι Κύπριοι τέκτονες τότε συνεργάζοντο με τους «Οθωμανούς» Τούρκους. Την κατηγορία αυτή, φαίνεται ότι θα την αντιστρέψουν σήμερα «κάποιοι» που «ενοχλούνται» και θα την φορτώσουν στον Αρχιεπίσκοπο και Εθνομάρτυρα Κυπριανό (!).
Να είναι βέβαιοι, όμως, ότι τέτοια προσπάθεια –εάν επιχειρηθεί- θα πέσει στο κενό…
Από τις πληροφορίες που έρχονται κοντά μας, ιδιαίτερα τα ονόματα των επιστημόνων που θα επιχειρήσουν να «εκσυγχρονίσουν» την Ιστορία μας, επιβεβαιώνονται οι αρχικές μας ανησυχίες από την «ανίερη» συμμαχία Κομμουνισμού-Τεκτονισμού.
Τα ονόματα των ελλαδιτών επιστημόνων που φέρονται να αποτελούν την επιστημονική ομάδα που θα συγγράψει τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας μας, συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με τον διεθνή Σιωνισμό!
Για την ώρα, δεν θα πούμε περισσότερα. Θα περιμένουμε να δημοσιοποιηθούν επίσημα από το Υπουργείο Παιδείας τα ονόματα που θα αποτελέσουν την «επιστημονική ομάδα» που θα συγγράψει το βιβλίο της Ιστορίας μας και μετά θα επανέλθουμε.
Θα θέσουμε, όμως, ένα ερώτημα: Το ερευνητικό έργο της επιστημονικής αυτής ομάδας που θα συγγράψει το σχολικό βιβλίο της Ιστορίας, χρηματοδοτείται από κάποιο «αμερικανικό ευαγές» ίδρυμα;

Του Μ. Μιχαήλ
Πηγή : «romiossini»

9 Φεβ 2009

Κύπρος:Σημεία και τέρατα για την Ιστορία.


Ανιστόρητες αναφορές και μειωτικές εκφράσεις για ήρωες της Κύπρου περιέχονται στα πρακτικά συνεδρίας της «Επιστημονικής Επιτροπής για την Ιστορία», που συστάθηκε από το Υπουργείο Παιδείας (Σ.Σ. η επίμαχη συνεδρία πραγματοποιήθηκε στις 13 Αυγούστου 2008, για την οποία ο Υπουργός Παιδείας δήλωσε άγνοια). Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της συνεδρίας, η επιτροπή των πέντε «σοφών» δεν ομογνωμεί στη δρομολόγηση των αλλαγών.Όπως αναφέρεται στα πρακτικά, τα μέλη της Επιτροπής αρχίζουν με την παρατήρηση ότι στα προς αξιολόγηση βιβλία Ιστορίας περιέχονται σημαντικές παραλείψεις για τις σχέσεις των κοινοτήτων της Κύπρου. Τονίζεται, ωστόσο, ότι θα συνεχιστεί η έρευνα για αφαίρεση τυχόν μειωτικών χαρακτηριστικών για τους Τουρκοκυπρίους.Η επιτροπή εκφράζει διαφωνία για την ξεχωριστή διδασκαλία της Ιστορίας στις κοινότητες της Κύπρου. Προτρέπει, δηλαδή, σε κοινή διδαχή από κοινά κείμενα. Και μια και τα βιβλία Ιστορίας όλων των σχολικών βαθμίδων θα αργήσουν να ετοιμαστούν -περίπου σε τρία χρόνια-, αναζητούνται Τουρκοκύπριοι για να τα εξετάσουν και από τουρκικής σκοπιάς.


Ο Ρολάνδος Κατσιαούνης

Το μέλος της Επιτροπής Ρολάνδος Κατσιαούνης, στην κριτική του για τα προσχέδια του βιβλίου Ιστορίας, ισχυρίζεται ότι οι αρχιερείς στην Κύπρο και την Ελλάδα θανατώθηκαν από τους Τούρκους, παρόλο ότι καταδίκασαν την Επανάσταση του 1821. Σε μια μειωτική-υβριστική αναφορά για τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, αναφέρει ότι, παρά την προσπάθειά του να καταδικάσει τη Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση, δεν απέφυγε το θάνατο.Η Εκκλησία -υποστηρίζει ο Κατσιαούνης- δεν ήταν ο κύριος φορέας του εθνικού κινήματος στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, αλλά παρήγαγε μια θρησκευτική αντίληψη του κόσμου που απεθάρρυνε τις εθνικές εκδηλώσεις. Προχωρεί ακολούθως στην ύβρη: «Τόσο στην Επανάσταση του 1833 και στις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις του Τάνζιματ 1839-56, ο κλήρος υποστήριξε το οθωμανικό καθεστώς». Στη σελίδα 137 αναφέρεται η παραδοχή ότι οι αρχιερείς αναγνωρίζονταν ως εθνάρχες, νοουμένου ότι αναλάμβαναν να κρατούν το ποίμνιό τους σε υποταγή. Στη σελίδα 147, ο Κατσιαούνης αναφέρει ότι ο μητροπολίτης Κιτίου και ο Αρχιεπίσκοπος Σωφρόνιος υποδέχτηκαν τους Βρετανούς, εκφράζοντας την ελπίδα ότι η Κύπρος θα ακολουθούσε την πορεία των Ιονίων νήσων και θα ενωνόταν με την Ελλάδα. Αυτό, επισημαίνει, είναι ιστορική διαστρέβλωση που αναπαραγόταν χρονικά. Η αλήθεια, λέγει, είναι ότι υποδέχτηκαν του Βρετανούς ευγενικά.

Η παλμεροκρατία περνά στο ντούκου, αναφέρει το μέλος της επιστημονικής επιτροπής για την Ιστορία. Γεγονότα υποβαθμίζονται, ενώ προβάλλεται η ΕΟΚΑ σε 21 σελίδες. Δεν γίνεται αναφορά, σημειώνει, σε αυτό τον όγκο σελίδων, στη συνεργασία της καθεστηκυίας τάξης με τους αποικιοκράτες. Εδώ βρίσκει ότι πρέπει να συγκρουστεί και με τη μεγάλη εθνική μορφή του Ελευθέριου Βενιζέλου. Ζητεί να αφαιρεθεί η συμβουλή του για φρόνιμη αναμονή στα Οκτωβριανά και να αντικατασταθεί με υποτελή στάση της Ελλάδας στους Βρετανούς.Ζητεί, επίσης, την κατακεραύνωση της Ελλάδας, γιατί ψήφισε υπέρ της διακοπής της προσφυγής της Κύπρου στον ΟΗΕ, όταν το Έθνος έκρινε ότι δεν είχε τις δυνάμεις να την υποστηρίξει.Στο θέμα της ΕΟΚΑ ζητείται να καταδειχθεί ο ρόλος του Αρχηγού της την περίοδο της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. Αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο, ο φλογερός Έλληνας μαχητής, να συνεργάστηκε με τους δημίους του ελληνικού λαού. Θέλει να γράφει η Ιστορία που θα διδάσκονται τα ελληνόπουλα της Κύπρου ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν αγκαλιάστηκε από όλο το λαό. Επικρίνει το Μακάριο για υποκρισία γιατί, όπως λέγει, γνώριζε το περιεχόμενο των συμφωνίων πριν πάει στη διάσκεψη της Ζυρίχης.


Τουρκανταρσία

Η λέξη Τουρκανταρσία, σημειώνει, δεν αποδίδει την πραγματικότητα, γιατί ο λαός μιλούσε για δικοινοτικές ταραχές και για φασαρίες το 1963.Και ο Γεώργιος Παπανδρέου μπαίνει στο στόχαστρο, ως έτοιμος να δεχθεί ένωση με εδαφικά ανταλλάγματα προς την Τουρκία. Το κείμενο της κριτικής, σε ένα αμβλυμένης εθνικής συνείδησης εχειρίδιο, προκαλεί πόνο.

Η Εκκλησία δικαίως αντιδρά. Ο Κύκκου Νικηφόρος ζήτησε την κατεπείγουσα κλήση του υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων στην Ιερά Σύνοδο, για να τεθούν επιτέλους οι βάσεις για μια σωστή δρομολόγηση της συγγραφής των σχολικών εγχειριδίων της Κυπριακής Ιστορίας.

ΠΑΦΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Κίνδυνος υπόσκαψης

Ο Υπουργός Παιδείας βρέθηκε εκτεθειμένος για την άγνοια που προσποιήθηκε. Η Ιερά Σύνοδος είχε ενώπιόν της το έγγραφο που αποκαλύπτει σήμερα η «Σημερινή». Ο γραμματέας της Ιεράς Συνόδου, Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος, κλήθηκε από την ανταποκρίτρια της «Σημερινής» Μηλίτσα Πολεμίτου να πει τι ενόχλησε την Ιερά Σύνοδο από τις αναφορές της «Επιστημονικής Επιτροπής για την Ιστορία». Είπε μεταξύ άλλων:«Η Ιερά Σύνοδος, κατά τη χθεσινή συνεδρία της, είχε μπροστά της επίσημο έγγραφο του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, ημερομηνίας 13/8/2008, που αναφερόταν στα πρακτικά σύσκεψης της Επιστημονικής Επιτροπής για την Ιστορία.Μέσα στο έγγραφο, για τη γνησιότητα του οποίου δεν έχουμε αμφιβολία, εκφράζονταν απόψεις εκθεμελιωτικές του κύρους της Εκκλησίας. Παρουσιαζόταν η Εκκλησία ως να μην είχε υποστηρίξει κανέναν εθνικό αγώνα και ότι πάντα ταυτιζόταν με τον κατακτητή.Η Εκκλησία δεν επέλεξε τη σιγή. Η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου αναφέρεται στη μονομερή συγγραφή της Ιστορίας και υπάρχει ο κίνδυνος σοβαρής ιστορικής διαστρέβλωσης. Υπάρχει κίνδυνος υπόσκαψης του αγώνα που διεξάγουμε για ελευθερία και δικαίωση. Στις ιστορικές προσεγγίσεις που είδαμε, αίρεται εντέχνως το βασικό βάθρο του αγώνα του λαού μας, που είναι η εμπιστοσύνη και η στήριξη του λαού από την Εκκλησία και τους εκπροσώπους της. Δίνεται ακόμη, μέσα από ανιστόρητες αναφορές, άφεση αμαρτιών στην Τουρκία για όσα εγκλήματα έκανε και για την εισβολή της στην Κύπρο.Όταν μέσα στις επιτηδευμένες αναφορές αφήνεται να αιωρείται ότι και εμείς κάνουμε τόσα αίσχιστα, είναι σαν να εξισώνουμε το θύμα με το θύτη και αποδεχόμαστε την τουρκική επέμβαση ως δικαιολογημένη».


ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Αρχιεπίσκοπος: Δρομολογούνται λάθος αλλαγές

Ο Προκαθήμενος της Κυπριακής Εκκλησίας, εμφανώς ενοχλημένος από τις αναφορές στο επίσημο έγγραφο του Υπουργείου Παιδείας, τονίζει ότι θα αγωνιστεί για να επιπλεύσει η ιστορική αλήθεια στην επιμόρφωση των παιδιών της Κύπρου. «Μόνο με τη σωστή γνώση μπορεί να υπάρχει αγώνας ελευθερίας» επισημαίνει ο Αρχιεπίσκοπος. «Η συσταθείσα από την Κυβέρνηση Χριστόφια Επιτροπή ή Προεπιτροπή ή Συμβουλευτική Επιτροπή ή όπως αλλιώς λέγεται, δρομολογεί λάθος αλλαγές» επισήμανε ο Αρχιεπίσκοπος.«Η εν λόγω επιτροπή κατήρτισε τα πρακτικά που είδαμε, με ημερομηνία τέλος Αυγούστου. Η Κυβέρνηση, που είναι υπουργός της ο Αντρέας Δημητρίου, είναι στην εξουσία από το Φεβρουάριο. Συνεπώς -επισημαίνει ο Αρχιεπίσκοπος- δεν είναι δυνατόν να ακολουθήθηκε πρακτική που άρχισε επί της υπουργίας Κλεάνθους».«Δεν μπορούσε τέτοια επιτροπή να συνεδριάζει και να λέει ότι η Εκκλησία συμμαχούσε με τους κατακτητές, ούτε λίγο ούτε πολύ για να βολεύεται!! Κάτι τέτοιο η Ιστορία δεν μας έχει διδάξει και όπως καλή ώρα σήμερα, έτσι και στο παρελθόν η Εκκλησία ήταν κοντά στο λαό, σκυμμένη πάνω στο λαό. Τον παρηγορούσε και τον στήριζε στις μεγάλες εθνικές του οδύνες. Αυτό κάνει και σήμερα, για να παραμένει ο λαός μας ριζωμένος στη γη των πατέρων του».«Για τον Εθνομάρτυρα Κυπριανό, λένε ότι αφόρισε τους αγωνιστές της παλιγγενεσίας, της Επανάστασης του 1821. Αν ήταν ποτέ δυνατόν να συμμαχήσει με τους Τούρκους και αυτοί ακολούθως να τον κρεμάσουν; Και μπορώ ακόμα κάτι να πω, που δεν είναι γραμμένο στην Ιστορία. Υπάρχει υπόγειο μεταξύ του Παγκυπρίου Γυμνασίου και της Αρχιεπισκοπής και οι ιερείς κουβαλούσαν όπλα με φέρετρα. Μέσα στα φέρετρα είχαν όπλα αντί νεκρούς. Με αυτό τον τρόπο ξεγελούσαν τους εχθρούς και εφοδίαζαν τις ομάδες αντίστασης. Εκατοντάδες Κύπριοι πολέμησαν στους αγώνες του έθνους και θα νιώθουν ντροπή αν τους γράψουν κάποιοι μια τέτοια Ιστορία».Συνεχίζοντας, ο Αρχιεπίσκοπος επισημαίνει:«Έχουμε επισκόπους με δοκτοράτα, με περγαμηνές, που θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν την Ιστορία. Έχουμε ιστορικές πηγές αδιάσειστες και ακριβώς θέλαμε να ελέγξουμε, για να μην έλθουμε εκ των υστέρων και να διαφωνούμε με την πορεία που θέλει να χαράξει η παρούσα Κυβέρνηση. Όσο μας είναι δυνατόν δεν θα ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ της Ιστορίας. Αν είναι δυνατόν: Μας λένε ότι το Δημοψήφισμα δεν το έκανε η Εκκλησία, αλλά το ΑΚΕΛ το 1950!!!!Εμείς ζήσαμε το Δημοψήφισμα και μέσα στους ναούς γινόταν το μάζεμα των υπογραφών. Ποιαν ανάμειξη είχε το ΑΚΕΛ; Εάν αυτά που ξέρουμε τα αλλοιώνουν, τότε φαντάζομαι αυτά που δεν τα ξέρουμε.Αλλά ευτυχώς που υπάρχουν πηγές, που μπορούμε να τις ελέγξουμε».

Πηγή:sigmalive

Χρήστος Κουτσούκης: «Σύγχρονες διδακτικές προσεγγίσεις στο μάθημα των θρησκευτικών».


Από το 2006 με τις αλλαγές των αναλυτικών προγραμμάτων και των σχολικών βιβλίων, το μάθημα των Θρησκευτικών απέκτησε σαφή παιδαγωγικό προσανατολισμό. Άρχισε να απομακρύνεται από τον κατηχητισμό και να αποκτά τα εφόδια εκείνα που θα το βοηθήσουν να πετύχει τον στόχο του. Ένας στόχος που ταυτίζεται με το οικουμενικό πνεύμα της Ορθοδοξίας, στόχος που επιβάλει τον παραμερισμό του οποιουδήποτε κατηχητικού και απολογητικού προσανατολισμού και τη σύνδεση του με τα σύγχρονα υπαρξιακά και κοινωνικά προβλήματα του ανθρώπου και της εποχής μας. Γίνεται ένα μάθημα πλουραλιστικό και ¨ανοιχτό¨ ένα μάθημα σύγχρονο, λαβαίνοντας πάντα υπ’όψιν, ότι ο Χριστιανισμός είναι θεμέλιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού και η ορθοδοξία η μεγάλη πνευματική κληρονομιά του ελληνικού πολιτισμού. Όσον αφορά τα σχολικά βιβλία, όπως συμβαίνει και σε όλα τα μαθήματα της εκπαίδευσης, τα θρησκευτικά έχουν και καλά και προβληματικά σχολικά βιβλία. Η φυσιογνωμία και ο χαρακτήρας του μαθήματος των Θρησκευτικών, δεν εξαρτάται από τα καλά ή κακά αναλυτικά προγράμματα, τα πετυχημένα ή απορριπτέα σχολικά βιβλία. Εξαρτάται από εμάς τους διδάσκοντες.
Επιβάλλεται μπροστά στις σύγχρονες ανάγκες του μαθήματος να βελτιώσουμε τη διδακτική μας πράξη, χρησιμοποιώντας σύγχρονες διδακτικές μεθοδολογίες που θα διευκολύνουν τους μαθητές στην κατάκτηση των στόχων του μαθήματος. Ενδεικτικά θα αναφερθώ σε δυο σύγχρονες διδακτικές προσεγγίσεις μάθησης που κάνουν το μάθημά μας ενδιαφέρον, ευχάριστο αλλά και αποδοτικό. Στην διαθεματική προσέγγιση και στη συνεργατική μάθηση.
Διαθεματική προσέγγιση
Με τη διαθεματική προσέγγιση, γνωστικοί χώροι όπως η ιστορία, η λογοτεχνία, η φυσική, η βιολογία, η οικονομία και άλλες επιστήμες συμπλέκονται στη μαθησιακή διαδικασία σε ένα ενιαίο γνωστικό σύνολο. Σκοπός είναι να βοηθηθούν οι μαθητές να υπερβαίνουν τις διαχωριστικές γραμμές των μαθημάτων. Στόχος, να μπορούν οι μαθητές να δημιουργούν συνδέσεις δια μέσου μιας διδακτικής ενότητας, με τις άλλες διδακτικές ενότητες, των άλλων διδακτικών αντικειμένων.
Μερικά από τα πλεονεκτήματα της διαθεματικής προσέγγισης είναι:
- Βοηθάει τον μαθητή στην ανάπτυξη της αναλυτικής και συνθετικής ικανότητας και στην ενιαία συγκρότησή του.
- Οι μαθητές μαθαίνουν να σέβονται και να κατανοούν τον άλλον είτε είναι ετερόδοξος, ετερόθρησκος ακόμα και αδιάφορος.
- Αίρονται οι περιορισμοί στη γνώση και αναγνωρίζεται η σχέση που έχουν όλες οι επιστήμες, αφού τα πεδία στα οποία μπορεί να εφαρμοστεί, αφορούν όλους τους κλάδους του επιστητού.
- Εισάγεται μια μορφή μάθησης που απομακρύνει τη μηχανιστική σκέψη και εξαίρει την κριτική – δημιουργική σκέψη.
- Πετυχαίνεται η υπέρβαση των συνόρων μεταξύ των μαθημάτων ως αυτοτελών κλάδων διδασκαλίας.
- Συνδέεται η διδασκαλία μας με τα σύγχρονα υπαρξιακά και κοινωνικά προβλήματα του ανθρώπου της εποχή μας.
Για να πετύχουμε όμως όλα αυτά απαιτούνται γνώσεις, ευελιξία και ανοιχτοί ορίζοντες από την πλευρά του κάθε εκπαιδευτικού και βέβαια του θεολόγου. Ο θεολόγος πρέπει να δέχεται την κριτική και να μη φοβάται. Πραγματικές διαθεματικές προσεγγίσεις θα κάνει ο θεολόγος ο οποίος, όπως έγραφε ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Κωνσταντίνος Παπαπέτρου, αξιοποιεί στη διδακτική πράξη τον διάλογο της θεολογίας με ότι δεν είναι θεολογία ή φαίνεται ότι δεν είναι θεολογία.
Ενδεικτικά αναφέρω διδακτικές ενότητες εφαρμογής της διαθεματικής προσέγγισης.
Στη Α’ Γυμνασίου στη διδακτική ενότητα 25 ‘‘H δημιουργία του ανθρώπου’’ σε συνεργασία με τον/την καθηγητή/τρια της βιολογίας προγραμματίζουμε από κοινού συνδιδασκαλία για άρση παρεξηγήσεων που αφορούν τη σχέση θρησκείας και επιστήμης. Αυτό βέβαια πρέπει να γίνει με κάποιες προϋποθέσεις όπως:
Πρώτα εμείς σαν θεολόγοι να είμαστε ενημερωμένοι σε θέματα που αφορούν την επιστήμη .
Τον/την καθηγητή/τρια της βιολογίας να τον διακρίνει η σοβαρότητα, η θεολογική και επιστημονική κατάρτιση.
Στη Β’ Γυμνασίου στη διδακτική ενότητα 7 ‘‘Πώς γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα’’ σε συνεργασία με τους καθηγητές ξένων γλωσσών, οι μαθητές βρίσκουν πληροφορίες για το πώς γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις αντίστοιχες χώρες των μαθημάτων που διδάσκουν και τις παρουσιάζουν στην τάξη.
Στη Γ’ Γυμνασίου στη διδακτική ενότητα 22 ‘‘Ο εκχριστιανισμός των σλαβικών λαών’’ σε συνεργασία με τον-την φιλόλογο καθηγητή , οι μαθητές με δεδομένο τον εκχριστιανισμό και εκπολιτισμό των σλαβικών φυλών που έγινε με εισήγηση του αυτοκράτορα και έγκριση του πατριάρχη, βοηθώντας αποφασιστικά στις καλές σχέσεις και την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα :
Απολαμβάνει και σήμερα ο ελληνισμός καθώς γειτνιάζει με αυτά τα φύλα, αυτών των ευεργετικών αποτελεσμάτων που είχε τότε η προσέγγιση που επιχείρησε και πέτυχε η εκκλησία συνεργαζόμενη με το κράτος;

Συνεργατική Μάθηση
Η συνεργατική μάθηση αποτελεί μια από τις βασικές αρχές που απαιτεί αλληλεπίδραση των μαθητών ώστε με την ομαδική τους εργασία να πετύχουν έναν κοινό στόχο. Διαφέρει από την ανταγωνιστική μάθηση, που μειώνει τις πιθανότητες επιτυχίας σε παιδιά που καταλήγουν να αισθάνονται μειονεκτικά, επειδή είναι λιγότερο ικανά σε συγκεκριμένους τομείς. Υποβοηθά στην ανάπτυξη τόσο ακαδημαϊκών όσο και κοινωνικών δεξιοτήτων.
Στις μορφές ομαδικής εργασίας ανταλλάσσονται γνώμες και απόψεις ενώ με τη συνεργασία τελειοποιούνται οι δημιουργικές εργασίες προς όφελος όλων. Η ομαδική εργασία συμβάλλει στην ολοκλήρωση της μόρφωσης και ευνοεί την καλλιέργεια των κοινωνικοποιημένων ανθρώπων. Συνάμα διευκολύνει και την πνευματική ανάπτυξη του μαθητή καταργώντας την αυταρχικότητα του καθηγητή, δημιουργώντας μια διαλεκτική σχέση μεταξύ τους. Η ομαδική εργασία είναι αυτή που αντικαθιστά τον διαμαθητικό ανταγωνισμό με την συνεργασία. Είναι αυτό που ονομάζουμε εμείς ‘‘παρέα’’.
Η στροφή της σύγχρονης παιδαγωγικής προς τη συνεργατική σχολική εργασία δεν είναι τυχαία και συντελέστηκε για πολλούς λόγους όπως:
α) Η παρατήρηση των ψυχοπαιδαγωγών ότι τα παιδιά της σχολικής ηλικίας έχουν την έμφυτη τάση να σχηματίζουν οργανωμένες ομάδες για να ικανοποιήσουν την ανάγκη για δράση και εξερεύνηση του φυσικού και κοινωνικού τους περιβάλλοντος.
β) Ότι το σχολείο έχει χρέος να βοηθήσει τον αναπτυσσόμενο άνθρωπο να ενταχθεί ομαλά στην δημοκρατική κοινωνία, ως ενεργό και χρήσιμο μέλος της.
γ) Ότι η συνεργατική οργάνωση προάγει εκτός από την κοινωνική μάθηση και την σχολική (ακαδημαϊκή) μάθηση.
Για αυτό και το σύστημα συνεργατικής διδασκαλίας έχει ιστορία πολλών χρόνων τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική.

Μερικά από τα πλεονεκτήματα της ομαδικής εργασίας είναι:
- Οι μαθητές αισθάνονται περισσότερο υπολογίσιμοι, όταν συμβάλλουν στην εξεύρεση λύσεων στα προβλήματα που ανακύπτουν.
- Ορισμένοι μαθητές που δυσκολεύονται σε μεγάλη ομάδα – τάξη συμμετέχουν στη μικρή ομάδα με περισσότερη άνεση
- Καλλιεργείται η ικανότητα υποβολής ερωτήσεων
- Βοηθάει τους μαθητές να κατανοήσουν ότι κανείς δεν μπορεί από μόνος του να ολοκληρώσει ένα καθήκον και ότι όλοι χρειάζεται να προσπαθήσουν μαζί ώστε να πετύχουν έναν κοινό στόχο.
- Μαθαίνουν να γνωρίζουν ο ένας τον άλλο και να σέβονται τις προσωπικές διαφορές
- Παρέχει κίνητρα για μάθηση κατά ενεργητικό τρόπο
- Προάγονται (κοινωνικές αξίες) όπως η ευθύνη και η κριτική ικανότητα των μαθητών
- Καλλιεργείται η δημιουργικότητα
Για την υλοποίηση συνεργατικής μάθησης οι μαθητές κατανέμονται σε ομάδες εργασίας μέσα στην τάξη:
α) με τρόπο τυχαίο ανάλογα με τις θέσεις τους (π.χ. θρανία. Η μέθοδος προσφέρεται όταν επεξεργάζονται το ίδιο θέμα)
β) με προσωπική επιλογή όταν τα θέματα είναι διαφορετικά.
Εκτός τάξης η κατανομή γίνεται ανάλογα με τον τόπο διαμονής. Και στις δύο περιπτώσεις οι μαθητές ανταλλάσουν εμπειρίες η εκπονούν ασκήσεις με σκοπό την πληρέστερη επεξεργασία της διδακτέας ύλης. Αριθμός μελών ομάδων (3-7). Το προτιμότερο μέγεθος είναι 5. Οι μονοί αριθμοί λειτουργούν πάντοτε καλύτερα. Προτείνεται πλήρης απομάκρυνση του καθηγητή. Η παρεμβολή μόνο περιορισμούς και δισταγμούς μπορεί να δημιουργήσει. Καλό είναι να επισκεφθεί τις ομάδες 10’ πριν τη λήξη.
Ενδεικτικά αναφέρω διδακτικές ενότητες εφαρμογής της συνεργατικής μάθησης
Στην Α’ Γυμνασίου στην διδακτική ενότητα 13 ‘‘Η ζωή οργανώνεται με βάση το Νόμο του Μωϋσή ’’ μοιράζουμε στις ομάδες εργασίας διατάξεις από τον κώδικα του Χαμμουραμπί, οι μαθητές έχουν αποσπάσματα από τους νόμους του Κόρδου και του Σόλωνα που διδάσκονται στο μάθημα της ιστορίας και καλούνται να κάνουν συγκρίσεις με το νόμο του Μωϋσή για να δειχθεί ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας της νομοθεσίας της Παλαιάς Διαθήκης.
Στην Β’ Γυμνασίου στη διδακτική ενότητα 17 ‘‘Ο Ιησούς υπερασπίστηκε και εξύψωσε τις γυναίκες και τα παιδιά στην καινούργια ανθρωπότητα’’ μοιράζουμε στις ομάδες εργασίας αποσπάσματα από το κοράνιο για τη θέση της γυναίκας στον Μουσουλμανισμό, ζητάμε να εκφράσουν θέσεις και απόψεις για την γυναίκα στην επαρχία. Δίνουμε τρείς εικόνες γυναικών προερχόμενες, η μία από το δυτικό ‘‘πολιτισμένο’’ κόσμο, η δεύτερη από τον Μουσουλμανικό και η τρίτη από την ελληνική επαρχία και με βάση το περιεχόμενο της διδακτικής ενότητας ζητάμε να δειχθεί η διαφορά αντιμετώπισης της γυναίκας.
Στην Γ’ Γυμνασίου στην διδακτική ενότητα 16 ‘‘ Μέγας Βασίλειος ένας κορυφαίος Ιεράρχης’’ οι μαθητές με τη βοήθεια του καθηγητή αναζητούν και βρίσκουν πληροφορίες για τον Γρ. Ναζιανζηνό και Ι. Χρυσόστομο, συζητούν μεταξύ τους και δίνουν απάντηση στα ερωτήματα:
1. Γιατί οι τρείς Ιεράρχες και όχι ο ένας είναι προστάτες της παιδείας μας;
2. Γιατί θεωρούνται θεμελιωτές του Ελληνοχριστιανικού και κατ’ επέκταση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού;

Τελειώνοντας απευθυνόμενος περισσότερο στους νέους συναδέλφους θα ήθελα να πω τα εξής: από το 1982 που διορίστηκα αυτό το κλίμα φοβισμού και απειλών της σημερινής εποχής για προαιρετικό μάθημα, για θρησκειολογικό μάθημα ή ακόμα και για κατάργησή του υπήρχε. Παραφράζοντας τα λόγια του Ι. Χρυσοστόμου για την εκκλησία θα έλεγα το εξής: το μάθημα Θρησκευτικών πολλοί το εδίωξαν και το διώκουν κανένας όμως δεν θα ζήσει να δει το τέλος του.
Το μάθημα Θρησκευτικών δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, όσο συνεχίζεται η διδασκαλία του κυρίως από ορθόδοξους θεολόγους .
Βιβλιογραφία
1.Βιβλίο εκπαιδευτικού Α, Β, Γ Γυμνασίου
2.Σπ. Κιουλάνης ‘‘Τεχνικές εργασίες στο πλαίσιο της ομάδας’’
3.Ευαγγελία Τσαγκαρλή – Διαμάντη ‘‘Παράδειγμα σχεδιασμού ομαδοκεντρικής διδασκαλίας’’
4.Μανόλης Πεπονάκης ‘‘Η διαθεματικότητα και η αξιοποίηση στα θρησκευτικά του Γυμνασίου’’
5.Ι. Αγγελοπούλου ‘‘ Το μάθημα των θρησκευτικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση’’
6.Στ. Γιαγκαζόγλου ‘‘Η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στο Γυμνάσιο’’
7.Όλγα Γριζοπούλου – Βάσω Γώγου – Πηγή Καζλάρη – Απόστολος Μπάρλας ‘‘Η διαθεματική προσέγγιση της γνώσης στο μάθημα των θρησκευτικών’’
8.‘‘Θρησκευτική ετερότητα και διαπολιτισμική εκπαίδευση’’ επιμέλεια John Keast μετάφραση Ναυσικά Χαραλαμπίδου, Άγγελος Βαλλιανάτος
9. Χρ. Ζήκου ‘‘Οι βασικές γραμμές της διαθεματικότητας’’
10. Ι. Κογκούλη ‘‘Διδακτική των θρησκευτικών στην πρωτοβάθμια
και δευτεροβάθμια εκπαίδευση’’

Εισήγηση στην Δ’ επιμορφωτική ημερίδα θεολόγων Ηπείρου, Κέρκυρας και Λευκάδας, στη Λευκάδα Φεβρουάριος 2009
Χρήστος Ν. Κουτσούκης
Θεολόγος Γυμνασίου Ανέζας Άρτας
Πηγή : «Θρησκευτικά»

Ο διωκόμενος Χριστιανισμός.


Ανεξήγητο είναι το μίσος μερικών κατά της εκκλησίας. Μερικοί δημοσιογράφοι, πολιτικοί και διανοούμενοι πολεμούν με κάθε τρόπο την Χριστιανική θρησκεία και την Εκκλησία, τρέφουν ένα ανεξήγητο μίσος κατά του Χριστιανισμού, ο οποίος υπήρξε το πνευματικό θεμέλιο του Ελληνισμού επί δυο περίπου χιλιάδες χρόνια.
Όταν τους δίδεται η ευκαιρία κατηγορούν τους Χριστιανούς ως σκοταδιστές. Πολεμούν συστηματικά το μάθημα των θρησκευτικών, θέλουν να το κάμουν θρησκειολογικό μάθημα και έπειτα να το καταργήσουν.

Σε τι τους έπταιξε το μάθημα αυτό, το οποίο προσφέρει γνώσεις, που δίνουν νόημα στη ζωή και ηθικές αρχές και αξίες; Η Χριστιανική θρησκεία διδάσκει την αγάπη, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και στηρίζει ηθικά την κοινωνία. Είναι βασικό μάθημα για την ηθική και πνευματική αγωγή των παιδιών μας. Σχετικό σχόλιο με τον τίτλο «Ο διωκόμενος Χριστιανισμός» δημοσιεύεται και στο περιοδικό «Ζωή» (29-1-09). Μεταξύ άλλων υπογραμμίζονται και τα εξής: «Ο Χριστιανισμός αντιμετωπίζει σήμερα τις περισσότερες διώξεις από κάθε άλλη θρησκεία του κόσμου. Όπως προκύπτει από έρευνες διεθνών οργανώσεων, το 80% των πιστών που διώκονται παγκοσμίως είναι Χριστιανοί. Σε πάνω από 50 χώρες του πλανήτη οι χριστιανοί βιώνουν την καταπίεση των θρησκευτικών τους ελευθεριών από μαρτυρίες για σταύρωση χριστιανών στη Βόρεια Κορέα και τη θανατική ποινή που επιβάλλεται σε όσους αλλαξοπιστήσουν στη Σαουδική Αραβία, έως τη μαζική δίωξη των Χριστιανών του Ιράκ και την καταπάτηση των θρησκευτικών ελευθεριών των Χριστιανών στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, στο Μαρόκο, στο Πακιστάν ή στην Ινδία…».

Σαφής είναι η προτροπή του Απ. Παύλου προς όλους μας: «Να θυμώσαστε τους φυλακισμένους για τον Χριστό σαν να είσθε εσείς στη φυλακή, το ίδιο να κάνετε και για όσους υποφέρουν για την πίστη, γιατί αυτό μπορεί να συμβεί και σε σας αύριο». (Εβρ. Ιγ΄ 3).

Και εδώ, δυστυχώς, στην Ελλάδα υπάρχουν πολέμιοι της Εκκλησίας μας και της Χριστιανικής πίστεως. Μάχονται τον Χριστιανισμό είτε εμφανώς είτε κρυφίως. Όλους αυτούς τους χαρακτηρίζουμε ως ανθέλληνες. Λησμονούν ότι «το Ελληνικό Έθνος δεν διασώθηκε ειμή μόνο με την συμμαχία του με τον Χριστιανισμό». (Κων. Παπαρρηγόπουλος). Αλλά είναι σκληρό γι’ αυτούς να λακτίζουν προς κέντρα (=καρφιά).


Του πρωτ. Πολυκ. Γρ. Τύμπα
Πηγή «Έρευνα»

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com