Τό δημογραφικόν πρόβλημα

Τό δημογραφικόν πρόβλημα

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Ὅλοι κρούουν τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιά τό ὀξυμένο δημογραφικό πρόβλημα, πού ἀντιμετωπίζει ἡ χώρα μας. Τό μεγαλύτερο θόρυβο κάνουν οἱ ὀλιγότεκνοι κι ἐκεῖνοι πού ἐκ πεποιθήσεως δέν θέλουν παιδιά. Ἀνησυχοῦν αὐτοί πού ἀμνηστεύουν τίς πολλές χιλιάδες τῶν ἐγκληματικῶν ἐκτρώσεων! Καί προσπαθοῦν μέ πολιτικά μέσα νά ἀντιμετωπίσουν τήν κατάσταση. Τό πρόβλημα ὅμως δέν εἶναι μόνο κοινωνικό καί δέν λύνεται μέ οἰκονομικές παροχές. Δέν μειώνεται ὁ κίνδυνος μέ διευκολύνσεις στίς ἐργαζόμενες μητέρες. Τά ἐπιχειρήματα τῶν διαφόρων εἰδικῶν, πού μέ ἐπιμονή ὑποστηρίζουν, ἀποδεικνύονται ἀνίσχυρα καί δέν φέρουν τά ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα.

  Στήν ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος παρατηρεῖται μιά ἔνοχη σιωπή. Ἐνῶ ἀναφέρουν οἱ εἰδικοί τίς δυσκολίες γιά τήν ἐπιμέλεια καί ἀνατροφή τῶν παιδιῶν καί προτείνουν μέτρα γιά νά τίς ἐξαλείψουν, ἀποφεύγουν νά ἀναφέρουν ὅτι τό θέμα τῆς τεκνογονίας εἶναι κυρίως πνευματικό. Ὁ πολύτεκνος εἶναι ἄνθρωπος πού ἔχει ἠθικές ἀρχές καί παράλληλα ἔχει ὡς στήριγμα τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἡ πολυτεκνία εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ «αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε». Γι’ αὐτό πολλοί κληρικοί εἶναι πολύτεκνοι, ὅπως καί πολλοί εὐσεβεῖς χριστιανοί. Καί νά σκεφτεῖ κανείς ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν εἶναι εὐκατάστατοι. Ἐπίσης δέν παρασύρονται ἀπό τή νοοτροπία τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων, πού ἀποκτοῦν ἕνα παιδί καί τό δεύτερο τό θεωροῦν μεγάλο κατόρθωμα! Δέν παραλείπουν δέ νά μιλοῦν περιφρονητικά γιά τούς πολύτεκνους.

  Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι ἐπιλέγουν τήν ὀλιγοτεκνία, γιά νά μή «βασανίζονται» καί νά ἔχουν ἐλεύθερο χρόνο γιά τήν καριέρα τους, τήν ἀπόλαυση τῆς ζωῆς μέ διασκεδάσεις, ταξίδια καί παντός εἴδους σαρκικές ἀπολαύσεις. Ἐπιλέγουν ἀκόμα ἀπασχολήσεις, πού δέν ἔχουν κανένα οὐσιαστικό καί ὠφέλιμο περιεχόμενο.

  Οἱ γονεῖς μέ τό μοναχοπαίδι τους, παρόλη τήν ἀγάπη πού ἔχουν γι’ αὐτό, δέν τοῦ δίνουν παιδεία καί κοινωνικότητα. Δέν μαθαίνει τό παιδί τους νά συμβιώνει μέ ἄλλα παιδιά. Οἱ πολύτεκνοι ὅμως ἀνατρέφουν τά παιδιά τους σέ κοινωνικό περιβάλλον, ὅπου οἱ ἀπαιτήσεις καί οἱ ἐπιθυμίες τους δέν ἱκανοποιοῦνται πάντα καί εἶναι προσγειωμένα στήν κοινωνική πραγματικότητα. Στό σχολεῖο εἶναι καλοί μαθητές καί δέν δημιουργοῦν σοβαρά προβλήματα.

  Ὁ πραγματικός χριστιανός βλέπει τά παιδιά ὡς εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί προσπαθεῖ νά τούς δώσει χριστιανική ἀγωγή. Προσφέρει στά παιδιά του αὐτό πού ὁ ἴδιος βιώνει. Δέν ὑποκρίνεται στά παιδιά του καί δέν κρύβει αὐτό πού ἔχει στό νοῦ του γι’ αὐτά. Ἀντίθετα, οἱ ὀλιγότεκνοι ἐκδηλώνουν ὑποκριτική ἀγάπη, γιατί συχνά διατηροῦν καί ἄλλες σχέσεις ἤ εἶναι δευτεροπαντρεμένοι ἤ ἔχουν ἐπιλέξει τίς ἐλεύθερες συμβιώσεις κ.λπ., πού ἐπηρεάζουν τό οἰκογενειακό περιβάλλον τῶν παιδιῶν καί ἡ ἀνατροφή τους γίνεται προβληματική.

  Τά παιδιά τῶν πολυτέκνων σπουδάζουν στά παν­επιστήμια μέ λιγότερα ἔξοδα ἀπ’ ὅ,τι τῶν ὀλιγοτέκνων. Τά πρῶτα γνωρίζουν τίς οἰκονομικές δυνατότητες τῶν γονέων τους καί δέν ἔχουν παράλογες ἀπαιτήσεις. Τά δεύτερα γνωρίζουν ὅτι οἱ γονεῖς τους ἔχουν χρήματα καί συνεχῶς τούς ζητοῦν γιά δραστηριότητες μέσα ἀπό τό πανεπιστήμιο. Διακρίνονται γιά τή θρασύτητα καί τήν ὑπερηφάνεια.

  Πρέπει νά σταματήσει ἡ ὑποκριτική ἀνησυχία τῶν ὀλιγοτέκνων γιά τό δημογραφικο πρόβλημα τῆς χώρας καί ἄς ἀλλάξουν τρόπο ζωῆς, γιά νά συμβάλουν στή λύση τοῦ προβλήματος, ἔχοντας πάντα ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοια τοῦ Θεού καί στήν ἔμπρακτη ἀγάπη τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν τους.

orthodoxostypos