Οι σύγχρονοι φαρισαίοι

 

Οἱ σύγχρονοι φαρισαίοι

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Ἡ συμπεριφορὰ πολλῶν χριστιανῶν ἀπέναντι στοὺς ἐνάρετους κληρικοὺς δὲν εἶναι πάντα ἡ πρέπουσα. Ἄλλοτε ζητοῦν κάποια ἐντυπωσιακὰ γεγονότα καὶ ἄλλοτε τοὺς ἐπαινοῦν μὲ ὑποκριτικὸ τρόπο. Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ διακρίνει, ἂν ἔχουν ἀγαθὴ προαίρεση ἢ ἐνεργοῦν ἀνάλογα μὲ τὶς προσωπικές τους ἐπιλογές, οἱ ὁποῖες συνήθως δὲν εἶναι ξεκάθαρες οὔτε καὶ σύμφωνες μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπιδιώκουν ὅμως καὶ τὴν ἔγκριση κάποιου κληρικοῦ. Πέρα ἀπὸ τὰ ψεύτικα πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα, μπορεῖ νὰ ἔχουν ἐχθρικὰ συναισθήματα ἀπέναντί τους, κάτι ποὺ δὲν φανερώνεται ἀμέσως. Οἱ ἔπαινοι ἐπίσης εἶναι τὸ μέσον νὰ συνδεθοῦν μαζί τους καὶ νὰ ἀποκτήσουν τὴν ἐμπιστοσύνη τους πρὸς ἴδιον ὄφελος.

  Οἱ κληρικοὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι εὐκολόπιστοι. Νὰ βάζουν πάντα καὶ κάποιο ἐρωτηματικὸ στὴν ἐπικοινωνία τους μὲ αὐτοὺς τοὺς ἰδιόρρυθμους καὶ πονηροὺς ἀνθρώπους. Σὲ ἐκείνους περισσεύει τὸ θράσος καὶ ἡ ἐπιμονὴ εἶναι μεγάλη σὲ αὐτὰ ποὺ λένε καὶ ἐπιδιώκουν. Ἐπίσης δὲν ἔχουν σὲ ὅλους τούς κληρικοὺς τὴν ἴδια συμπεριφορά. Προσαρμόζονται ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις καὶ τὰ πρόσωπα. Κρύβουν τὴν ἐχθρότητά τους μὲ διάφορες ἐρωτήσεις, ποὺ τὶς χαρακτηρίζει ἡ ψεύτικη εὐγένεια καὶ τὸ δῆθεν ἁγνὸ ἐνδιαφέρον. Μὲ τὶς κολακεῖες τους ἐκφράζουν τὴν δῆθεν ἀγάπη τους, ἡ ὁποία διαρκεῖ ὅσο διαρκοῦν καὶ οἱ κολακεῖες. Πίσω ἀπὸ τὰ ὡραῖα λόγια κρύβεται ἡ πονηριά, ἡ ἰδιοτέλεια, ἡ ἐκμετάλλευση καὶ ὅ,τι ἄλλο ἀρνητικὸ καὶ ἀπαράδεκτο μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κανείς.

Οἱ διπρόσωποι δὲν πρέπει νὰ ὁδηγοῦν τοὺς κληρικοὺς σὲ ἀδιέξοδα. Ἂς τοὺς ἀντιμετωπίζουν ἔχοντας ὡς ὁδηγό τους τὸν Χριστό, ποὺ γνώριζε τὰ μύχια τῶν καρδιῶν τους. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀναφέρεται σὲ μία περίπτωση, ὅπου ὁ Χριστὸς ἀποστομώνει τοὺς ἐχθρούς του, ποὺ ὑποκριτικά τοῦ ζήτησαν κάποιο θαῦμα, γιὰ νὰ πιστέψουν στὴν ἀποστολή του: «Τότε ἔλαβαν τὸν λόγο μερικοί ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους καὶ τοῦ εἶπαν· διδάσκαλε, θέλουμε νὰ δοῦμε ἀπὸ σένα ἕνα θαῦμα. Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· γενεὰ πονηρὴ καὶ μοιχαλίδα (ποὺ πρόδωσες τὴν πίστη στὸ Θεό).

Καὶ ἄλλοτε μὲν τὸν ἔβριζαν, ἄλλοτε δὲ τὸν κολάκευαν· ἄλλοτε τὸν ἀποκαλοῦσαν δαιμονισμένο καὶ ἄλλοτε διδάσκαλο· καὶ τὰ δύο δὲ προέρχονται ἀπὸ τὴν πονηρὴ διάθεσή τους, ἔστω κι ἂν εἶναι ἀντίθετοι οἱ λόγοι τους. Καὶ γι’ αὐτὸ τοὺς ἐπιπλήττει μὲ μεγάλη αὐστηρότητα. Καὶ ὅταν μὲν τὸν ρωτοῦσαν μὲ σκληρότητα καὶ τὸν ἔβριζαν, συζητοῦσε μαζί τους μὲ ἐπιείκεια, ὅταν ὅμως τὸν κολάκευαν, τοὺς ἀπαντοῦσε μὲ τρόπο προσβλητικὸ καὶ μὲ πολλὴ αὐστηρότητα, ἀποδεικνύοντας ὅτι εἶναι ἀνώτερος καὶ ἀπὸ τὰ δύο αὐτὰ πάθη καὶ οὔτε στὴν πρώτη περίπτωση παρασύρεται στὴν ὀργή, οὔτε στὴ δεύτερη γίνεται μαλθακότερος λόγῳ κολακείας».

Οἱ κληρικοὶ στοὺς σύγχρονους Φαρισαίους πρέπει νὰ ἔχουν ἀπέναντί τους τὴν ἴδια στάση ποὺ εἶχε καὶ ὁ Χριστός. Νὰ γνωρίζουν ὅτι οἱ συγκεκριμένοι ἄνθρωποι εἶναι ἐμπαθεῖς καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν ἐχθρότητα ποὺ ἔχουν πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν Φαρισαίων ὅτι ἤθελαν νὰ δοῦν ἕνα θαῦμα ἀπὸ τὸν Χριστό, γιὰ νὰ δεχτοῦν τὸ ἔργο του, ἦταν παραπλανητικός. Εἶχαν δεῖ πολλὰ θαύματα, ἀλλὰ τὰ ἀμφισβητοῦσαν. Ἦταν ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ, τοὺς ὁποίους ἀντιμετώπιζε χωρὶς ὀργή, ἀλλὰ μὲ αὐστηρὴ ἐπιτίμηση. Καθαρὸς λόγος καὶ κριτικὴ τῆς ἀπιστίας τους. Τελικὰ δὲν ὑποχώρησε στὸ αἴτημα τῶν ἐχθρῶν του. Ὁ Χριστὸς ἐνοχλοῦνταν περισσότερο ἀπὸ τοὺς κόλακες, οἱ ὁποῖοι ἤθελαν νὰ προκαλοῦν σύγχυση στὴ διδασκαλία του. Ὡστόσο, καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἦταν τὰ ἴδια πρόσωπα.

orthodoxostypos