Μνημόνευσις ὀνομάτων

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Μνημόνευσις ὀνομάτων

  «Μιᾷ γὰρ προσφορᾷ τετελείωκεν εἰς τὸ διηνεκὲς τοὺς ἁγιαζομένους» (Ἑβρ. ι΄, 14). (: Ἐκάθησε δὲ καὶ ἔπαυσε νὰ θυσιάζῃ, διότι μὲ μίαν προσφορὰν καὶ θυσίαν ἔκαμε γιὰ πάντα τελείους ἐκείνους, ποὺ μὲ τὴν θυσίαν του αὐτὴν ἁγιάζονται).

Ναὶ εἶναι ἡ θυσία τοῦ Κυρίου ποὺ μᾶς κάνει ὅλους τέλειους. Γι’ αὐτὸ ὅσο μποροῦμε νὰ ἐκκλησιαζώμαστε, γιατί ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ σωθοῦμε.

• Ὁ θεῖος Χρυσόστομος λέγει: «Πόσο σπουδαῖο εἶναι νὰ ἐξέρχεσαι καὶ νὰ εἰσέρχεσαι στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γνωρίζης ὅτι Αὐτὸς οἰκοδόμησε αὐτὸν καὶ νὰ κατακλιθῆς καὶ μετὰ τὴ σωματικὴ ἀνάπαυση νὰ παραβρεθῆς καὶ σὲ νυκτερινοὺς καὶ σὲ ἑωθινοὺς ὕμνους, νὰ ἔχης ὁμοτράπεζο τὸν ἱερέα, συνομιλώντας νὰ ἀπολαμβάνης τὶς εὐλογίες, καὶ νὰ βλέπης ἄλλους νὰ ἔρχωνται ἐκεῖ!
• Μέσα στὸν ἐκκλησία γίνονται ἀπίστευτα γεγονότα, ποὺ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ τὰ συλλάβουμε. Διαβάζουμε στὸν βίο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Καρσλίδη:

  «Ὁ Γέροντας δὲν εἶχε μόνο ἐπισκέψεις Ἁγίων στὸ ταπεινό του ἐκκλησάκι. Ἀντιθέτως! Οἱ δαιμονικὲς ἐπιθέσεις ἦταν ἐπίσης συχνές, ἰδιαίτερα τὴν περίοδο τῶν σαρανταλείτουργων. Ἔκαναν πολλὲς φορὲς αἰσθητὴ τὴν παρουσία τους ἀκόμη καὶ στοὺς πιστούς, διὰ μέσου ἀτάκτων θορύβων καὶ ταραχῆς. Ἤθελαν μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ προκαλέσουν ἐνόχληση στὸν Γέροντα, γιὰ νὰ διακόψη τὴ μνημόνευση. Ἀναφέρουμε πιὸ κάτω μερικὰ περιστατικά.

  Μία σεμνὴ νέα, ἡ Κυριακὴ (Κίτσα) Κωνσταντινίδου, ἀνέφερε ὅτι ὁ Γέροντας εἶχε ἀρχίσει ἕνα σαρανταλείτουργο. Σὲ μία Λειτουργία ποὺ παρευρέθηκε ἡ ἴδια, κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ὁ Ὅσιος μνημόνευε στὴν ἁγία Πρόθεση πολλὰ ὀνόματα ζώντων καὶ κεκοιμημένων, ἀκούστηκαν λεπτὲς καὶ ἄσχημες φωνὲς νὰ ἐπαναλαμβάνουν εἰρωνικὰ τὰ ὀνόματα. Γύρισε φοβισμένη καὶ ρώτησε τὴ μητέρα της, ἂν ἄκουγε κι ἐκείνη τὶς φωνὲς αὐτές, ἀλλὰ ἐκείνη ἀπάντησε ἀρνητικά.

  Ἀργότερα ἡ μητέρα της ἀνέφερε τὸ περιστατικὸ στὸν Γέροντα καὶ ἐκεῖ­νος τῆς ἀποκάλυψε ὅτι οἱ δαίμονες δημιουργοῦν θόρυβο καὶ ταραχή, γιὰ νὰ παρεμποδίσουν τὴν μνημόνευση τῶν ὀνομάτων καὶ νὰ διακόψη τὸ σαρανταλείτουργο ποὺ εἶχε ἀρχίσει. Στὴν συγκεκριμένη περίπτωση, τῆς εἶχε πεῖ: «Δὲν μπορῶ νὰ συνεχίσω αὐτὸ τὸ σαρανταλείτουργο, διότι τὰ ὀνόματα ποὺ μνημονεύω εἶναι κολασμένες ψυχές».

  Σὲ ἕνα ἑσπερινὸ Ψυχοσαββάτου στὸ ἐκκλησάκι τῆς Ἀναλήψεως βρισκόταν πολὺς κόσμος καὶ μεταξὺ αὐτῶν ἡ γιαγιὰ τῆς Κωνσταντινιᾶς Τσακλίδου, ἡ πεθερά της καὶ ἡ κουνιάδα της. Κάποια στιγμή, ἐνῶ ὁ Γέροντας μνημόνευε πλῆθος ὀνομάτων, ἄκουσαν ὅλοι κάποιον νὰ γραπώνεται στὸ παράθυρο. Σταμάτησε τότε στὸ ὄνομα ποὺ μνημόνευε ἐκείνη τὴν ὥρα κι ἄρχισε νὰ τὸ ἐπαναλαμβάνη.

  Αὐτὴ ἡ ἐπανάληψη τοῦ ὀνόματος κράτησε σχεδὸν ὅλο τὸ βράδυ, ἕως ὅτου πληροφορήθηκε ὅτι ὁ Θεὸς δέχθηκε τὴ δέηση γιὰ τὴν ψυχὴ τοῦ παλληκαριοῦ, ποὺ εἶχε αὐτοκτονήσει. Βγῆκε τότε καὶ εἶπε στὸ ἐκκλησίασμα: «Ἀπόψε βοηθήσαμε πολὺ ἕνα νέο παιδί». Τὴν Κυριακὴ ἔγινε ἡ Θεία Λειτουργία καὶ τὴν Δευτέρα κάλεσε σιδερὰ κι ἔβαλε κάγκελλα στὸ παράθυρο. Ὅταν ἡ γιαγιὰ καὶ ἡ θεία τῆς Κωνσταντινιᾶς ἐπέστρεψαν, διηγοῦνταν τὸ περιστατικὸ μὲ τρόμο γιὰ ἐκεῖνον τὸν μυστηριώδη θόρυβο. Πρόσθεταν ἐπίσης ὅτι κανένας ἀπὸ τὸ ἐκκλησίασμα δὲν κουράστηκε ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ἀλλὰ ὅλοι μαζὶ μὲ θέρμη προσεύχονταν γιὰ τὴν ψυχὴ ἐκείνη.

• «Μία μέρα ἕνας ἱερομόναχος διαβάζοντας πολλὰ ὀνόματα κουράστηκε καὶ ἀναρωτήθηκε. Ἆραγε σώζονται αὐτοὶ τοὺς ὁποίους μνημονεύω;

Νοιώθουν τίποτε; Ἆραγε ὁ οὐρανὸς ἀντιλαμβάνεται ὅτι τώρα ἐγὼ προσ­εύχομαι γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν παροῦσα γῆ; Βοηθοῦνται ἆραγε οἱ νεκροί;

Καὶ τὴν ὥρα ἐκείνη, ὅπως ἦταν κουρασμένος, στηρίχθηκε στὸ στασίδι του, ἔκλεισε λίγο τὰ μάτια του, καὶ ἀνάμεσα σὲ ὕπνο καὶ ξύπνιο, σὲ μία ἐγρήγορση τοῦ νοῦ του, ἀλλὰ καὶ κόπωση τῆς σάρκας, σηκώνει τὰ μάτια ἐπάνω καὶ βλέπει, βλέπει. Πώ!, πώ! Τί γίνεται ἐκεῖ Πνεύματα κεκοιμημένων ἀναρίθμητα καὶ μαζὶ μὲ αὐτὰ καὶ οἱ ἅγιοι, μαζὶ καὶ ἄγγελοι.

Καὶ μπροστά, μπροστὰ στὸν θρόνο Τοῦ Χριστοῦ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος μὲ τὸ ὡραιότατο ἔνδυμά της, μὲ τὸ πρόσωπό της φωτεινό, ἔδειχνε τὰ πνεύματα, κοιτοῦσε Τὸν Χριστό, καὶ Τοῦ ἔλεγε: «Υἱέ μου καὶ Θεέ μου, γιὰ ὅλους αὐτοὺς ἐγὼ μεσιτεύω. Δέξου τὶς φωνὲς τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας σου». Καὶ τότε ὅλοι οἱ νεκροὶ ἄρχισαν νὰ ψάλλουν:«Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία… ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Ἂς φωνάζωμε, ἂς παρακαλοῦμε Τὸν Θεὸ γιὰ μᾶς καὶ τοὺς νεκρούς μας.

Καὶ νὰ ξέρετε, οἱ νεκροί μας, ὅταν προσευχώμαστε συνεχῶς, πλησιάζουν πιὸ κοντὰ στὸν  Θεὸ καὶ φθάνουν ἐν τέλει στὴν δόξα, ἐφόσον δὲν Τὸν ἀρνοῦνται».

• Ὁ Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, διηγεῖται γιὰ τὴν ἀξία τοῦ Σαρανταλείτουργου:

“Εἶπα σὲ ἕνα συγκεκριμένο ἱερέα, ποὺ ὑπηρετεῖ σὲ μία κοινότητα μὲ λίγους κατοίκους, νὰ ἀρχίση νὰ κάνη τὸ Σαρανταλείτουργο τῶν Χριστουγέννων.

Καὶ ὁ καλὸς ἱερέας μοῦ λέει:

-Μά, Πανιερώτατε, τὸ χωριό μας ἔχει λίγους κατοίκους, ἐμεῖς δὲν ἔχουμε καὶ ψάλτες τακτικούς, πῶς θὰ κάνω σαρανταλείτουργο;

-Βάλε μία γυναίκα, τοῦ λέω, νὰ σοῦ λέη ἕνα Κύριε ἐλέησον, τό, ἀμήν, τό, Παράσχου Κύριε…

Ξεκίνησε ὁ ἱερέας αὐτός, ὄντως, Σαρανταλείτουργα πρὶν ἀπὸ 4 χρόνια.

Τὴν τρίτη χρονιά, ἔρχεται συγκινημένος καὶ μοῦ λέει:

Σὲ εὐχαριστῶ, ποὺ μὲ ἔβαλες νὰ κάνω Σαρανταλείτουργα, διότι ἔγινες ἡ ἀφορμὴ ἡ θεία Λειτουργία γιὰ μένα νὰ εἶναι ὄχι ἁπλῶς “ἀκουστική”.

Βρῆκα καὶ ψάλτες, ὄχι μόνο νὰ διαβάζουμε εὐχές, νὰ εἶναι ἀνάγνωσμα, ἀλλὰ ἔγινε καὶ ὁρατὴ ἡ θεία Λειτουργία. Τὴν εἶδα μὲ τὰ μάτια μου!

-Κύριε ἐλέησον, τοῦ λέω. Τί εἶδες; Καὶ μοῦ λέει:

-Τὸ πρωΐ μνημόνευσα 2.000 ὀνόματα στὴν Πρόθεσή μου καὶ ξεκίνησα τὴ Λειτουργία.

Τὴν ὥρα κατὰ τὴν ὁποία εἶπα, “Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου, Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας”, κι ἄρχισε ὁ ψάλτης νὰ ψάλλη ἔξω τό, “Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον”, ἄρχισε τὸ ἱερό, ποὺ ξέρεις ὅτι εἶναι πολὺ μικρό, νὰ ἀνοίγη, μέχρι ποὺ ἔγινε μία τεράστια κερκίδα.

Πάνω σ’ αὐτὴ εἶδα ὄρθιους ὅλους ἐκείνους, τοὺς ὁποίους εἶχα μνημονεύσει στὴν Πρόθεση. Ἦταν καὶ ἄνθρωποι, τοὺς ὁποίους ἐγὼ ἔθαψα τὰ τελευταῖα χρόνια, ἀλλὰ καὶ ἄνθρωποι ἀπὸ ἄλλα χωριά, τοὺς ὁποίους γνώριζα κι ἔχω στὰ δίπτυχά μου. Μάλιστα, ἔβλεπα καὶ τὴ διάθεση τοῦ καθενός. Ἄλλο τὸν ἔβλεπα φωτεινό, ἄλλο θλιμμένο, ἄλλο μαυριδερό, ἄλλο γκρίζο.

Ἦταν καὶ ὁ τάδε ποὺ πέθανε ἀπὸ καρκίνο νεώτατος πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, κι αὐτὸς ἔλαμπε τόσο πολύ, ποὺ διέχεε φῶς καὶ στοὺς διπλανούς του.

Ἀπευθυνόμενος σ’ ὅλους αὐτούς, τοὺς ὁποίους ἔβλεπα, τοὺς εἶπα χαμηλοφώνως, γιὰ νὰ μὴ ἀκούση ἔξω ὁ ψάλτης:

-Τί θέλετε;

Καὶ ἔγειραν ὅλοι μὲ μία ἐλαφρὰ κλίση καὶ μοῦ εἶπαν:

-“Σὲ εὐχαριστοῦμε, πάτερ! καὶ ἔφυγαν”…

ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ!».

orthodoxostypos