Δὲν ὑπάρχουν αίσχρὲς λέξεις, ὑπάρχουν αίσχροὶ ἄνθρωποι.

Δὲν ὑπάρχουν αίσχρὲς λέξεις, ὑπάρχουν αίσχροὶ ἄνθρωποι.

Γράφει ὁ Ἀγιοσωνίτης

Ἥμουν άσθενὴς καὶ παρακολουθήσα τὶς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας ἀπὸ τὸ κινητὸ ἀπὸ τὴν Ἱερά Μονὴ των Ταξιαρχῶν στὸ Πήλιο. Ὅλα ὡραῖα καὶ ὅλα ὄμορφα. Ξαφνικὰ ἄκουσα, ὅταν διαβαζόταν τὸ Εὐαγγέλλιο τῆς Μεγάλης Τρίτης τὸ πρωὶ, προκειμένου γιὰ τὶς λέξεις γαμοῦντες καὶ ἐκγαμίζοντες,ὁ ἱερέας εἶπε τὶς λέξεις νυμφεύονται καὶ γάμους τελοῦσι. Ἀμέσως ἧρθε στὸν νοῦ μου εκεῖνο ποὺ εῖχα ἀκούσει παλαιά, χυδαῖα γλῶσσα δὲν ὐπάρχει· ὑπάρχουσι χυδαῖοι ἄνθρωποι,

Τὸ ἐκφώνησε ὁ ἡρωικὸς ποιητὴς Λορέντζος Μαβίλης κατὰ τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ συντάγματος τὸ 1911. Τὸ εἶπε τὸν λόγο αὐτὸ γιὰ τὴν γνωστὴ γλωσσικὴ ἀντιπαράθεση δημοτικῆς καὶ καθαρεύουσας. Γι’ αύτὸ συμπλήρωσε τὸν λόγο του καὶ ὑπάρχουσι πολλοὶ χυδαῖοι ἄνθρωποι ὀμιλοῦντες τὴν καθαρεύουσαν.

Αίσθανόμαστε ντροπὴ γιὰ τὸν λόγο ποὺ χρησιμοποεῖ ἡ Ἁγία Γραφή; Αὐτὸν τὸν λόγον ποὺ εἶπε ὁ Χριστός νιώθουμε ντροπή; Τὶ μᾶς συμβαίνει; Ἃν οἱ λέξεις ἄλλαξαν νόημα, θὰ ἀλλάξουμε τὶς λέξεις, γιὰ νὰ τὶς κάνουμε εὐπρεπεῖς; Θὰ ντρεπόμαστε γιὰ τὴν γλῶσσα μας; Θὰ ἀλλάξουμε τὴν σημασία τῶν λέξεων, θὰ χρειαστεὶ νὰ μεταφραστεὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη; Πέφτουμε πάλι στὸ θέμα τῆς μετάφρασεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Ἀφοῦ εἶναι άκατάλληλος ὁ λόγος τῶν Γραφῶν, τότε νὰ τὸν μεταφράσουμε.

Τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα τα μεσάνυχτα  διαβάστηκε κήρυγμα, ὅπως καὶ τὶς ἄλλες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας. «Ἔφτασε τὸ Πάσχα τὸ εὐλογημένο. Σήμερα ἀνοίγει τὸ ξημέρωμα τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ὅλοι μαζὶ οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ σὲ ὅλον τὸν κόσμο στεκόμαστε μπροστὰ στὶς ἐκκλησίες μας καὶ θὰ παρουμε φῶς στὶς λαμπάδες καὶ στὶς καρδιὲς μας ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Χριστοῦ. Στεκόμαστε μὲ φωτεινὰ πρόσωπα, μὲ φωτεινὰ χαμόγελα, μὲ φωτισμένες ψυχὲς μπροστὰ στὸν νικητῆ τοῦ θανάτου. Φωτιζόμεθα ἀπὸ Ἐκεῖνον ποὺ ἔσπασε τὰ δεσμὰ τοῦ τάφου, ποὺ συνέτριψε τὰ σκοτεινὰ παλάτια τοῦ Ἄδου, ποὺ λάμπει ἐκθαμβωτικὰ στὰ σκοτἀδια τοῦ κόσμου. Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτὸς σᾶς καλεῖ σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι θαμμένο σὲ καλούπια. Δὲν προορίζεται γιὰ κάποιους, προορίζεται γιὰ ὅλους. Τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ ἴδιο τὸ πρόσωπό του. Ὁ ἴδιος ὁ νικητὴς τοῦ θανάτου  εἶναι φῶς καὶ πηγὴ κάθε φωτός. Αὐτὸ τὸ φῶς, Αὐτὸν τὸν Χριστὸ μποροῦμε νὰ τὸν λάβουμε μὲ τὴ ζωὴ μας καὶ νὰ τὸ μεταγάγουμε μέσα στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Χριστὸς δίνει τὴ δυνατότητα, κάνει τὴν τιμὴ νὰ μοιράσει τὸ πρόσωπό Του, νὰ μοιράσει τὸ ἴδιο φῶς Του στὶς σκοτεινιασμένες ψυχὲς, στὶς σκοτεινιασμένες κοινωνίες. στὶς θολωμένες συνειδήσεις. Σὲ κανένα δὲν ἀποκρύπτεται ὁ Χριστός, σὲ ὅλους ἀποκαλύπτεται, σὲ ὅλους ἀποκαλύπτεται ὁ Χριστὸς ὡς παντοδύναμος, ὡς φωτοδότης, ὡς πλουσιοπάροχος  ἀρχηγὸς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἐλπίδος τοῦ κόσμου. Ἡ Ἐκκλησία πάλι λέγει δοξάσατε Χριστὸ τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν. Νὰ μεταλάβουμε μὲ τὸ φῶς, νὰ κοινωνήσουμε μὲ τὸν Ἰησοῦ, γιὰ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς φῶς. Ἀφοῦ φωτιστοῦμε θὰ δοξάσουμε τὸν Χριστό,  ποὺ ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, νὰ δοξάσουμε τὸν Χριστὸ ποὺ συνέτριψε τὸ σκοτάδι τῶν τάφων, γιὰ νὰ δώσει ἐλπίδα στὴν ἀνθρωπότητα. Νὰ δοξάσουμε τὸν Χριστὸν μέσα σὲ ἕνα κόσμο ποὺ τὸν προσβάλει μὲ παράλογο πόλεμο, τὴν ἀπάνθρωπη βία, μὲ τὴν κτηνώδη ἀνηθικότητα, μὲ τὴ μισαλλοδοξία, μὲ τὴν ἀνόητη ἐπιπολαιότητα, μὲ τὴν προσβλητικὴ ἀδιαφορία. Νὰ δοξάσουμε τὸν Χριστό, ἐνῶ προσπαθεῖ νὰ πάρει τὴ θέση του ἡ τεχνολογία. τὴ Σοφία Του ἡ τεχνικὴ νοημοσύνη, τὴν δύναμή του ἡ ἐπιστήμη, τὴν ὀμορφιά του ἡ τέχνη. Νὰ μὴν ἀπορρίψουμε αὐτὰ τὰ ἐπιτεύγματα ἀλλὰ ὅλα νὰ τὰ χρησιμοποιήσουμε, γιὰ νὰ δοξάσουμε Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς φωτίζει νὰ ἐφευρίσκομαι κάθε τὶ καινούργιο. Νὰ δοξάσουμε τὸν Χριστὸν μὲ τὴν ἀρετή, μὲ τὴν ἄδολη ἀγάπη, μὲ τὴ φιλανθρωπία, μὲ τὴν ἐλεημοσύνη, μὲ τὴν εὐθύτητα καὶ τὴν ἀπλότητα. Νὰ δοξάσουμε τὸν Χριστὸ μὲ πόθο γιὰ ἐκεῖνον, μὲ τὴν ἀδιάκοπη μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του, μὲ τὴν μετάνοια καὶ πέρα ἀπὸ ὅλα μὲ τὴ συγχωρητικότητα πρὸς τοὺς ἄλλους. Αὐτὴ ἡ ἡμέρα λέγεται Λαμπρή, γιατὶ εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ φωτός, αὐτὸ τὸ Πάσχα δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτὸς καὶ δοξάσατε Χριστὸν τὸν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν. Κανεὶς μὴ μείνει στὰ σκοτάδια του, ἄς μὴ περιχαρακωθεῖ μέσα στὴν θλίψη, τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως μακάρι  νὰ εἰσχωρήσει στὰ μύχια τῆς ὑπάρξεως ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ ὑμνήσει, τὴν χαρά, τὴν ἐλπίδα, τὴν δύναμη τῆς ἀπέραντης καὶ ἀληθινῆς ζωῆς. Τὸ εὔχομαι αὐτὸ μὲ ὅλη τὴν πατρική μου ἀγάπη.

Χρόνια πολλά, λαμπροφόρα καὶ πάντοτε ἀναστάσιμα.

Ὁ Μητροπολίτης σας ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος». (Ὁ πολυτονισμὸς τοῦ κειμένου εἶναι δικὸς μου)

Τὶ μᾶς λέει τὸ κήρυγμα; Ὡραίες λέξεις, ῥυθμὸ στὸ κεἰμενο, ἄριστη ἔκφραση, μὰ δὲν μένει τίποτα στοὺς πιστοὺς. Ἂν τὸ συγκρίνουμε μὲ ἔνα κήρυγμα τοῦ ἄφθαστου ἁγίου Αύγουστίνου Καντιώτη βλέπουμε τὴν διαφορά.

Ἀλλ᾿ ἂς ἀφήσουμε, ἀδελφοί μου, τὸν ἄλλο κόσμο καὶ ἂς ρωτήσουμε· στὴ μικρή μας χώρα τί γίνεται; «Ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω»· ἡ Ἑλλάδα «αὐτὸν ἔγνω»; Χωρὶς νὰ θέλω νὰ σκορπίσω μελαγχολία, θέτω τὸ ἐρώτημα· Πῶς ἑορτάζουμε σήμερα τὸ Πάσχα; Στὸ κέν­τρο τοῦ ἐνδιαφέροντός μας βρίσκεται ὁ Χριστός; Ἢ μήπως ἡ ἑορτὴ κατήντησε μία γαστρονομικὴ τελετὴ Βάκχου καὶ Ἀφροδίτης; Σήμερα στὰ σπίτια, ἀπὸ τὰ μέγαρα μέχρι τὶς καλύβες, τί θὰ συζητοῦν; Θὰ μιλοῦν γιὰ τὸ Χριστό; Ὤ! τεντῶστε τ᾿ αὐτί σας. Σήμερα θὰ συζητήσουν γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα (πολιτική, ἔρωτες, συνοικέσια, σκάνδαλα, χρήματα, ἐμπόριο, ἀθλητισμό…)· γιὰ τὸ Χριστὸ δὲν θὰ μιλοῦν· καὶ ἂν ἀκουστῇ ἡ λέξι Χριστός, θ᾿ ἀκουστῇ ὡς βλαστήμια! Πράγματι «ὁ κόσμος αὐ­τὸν οὐκ ἔγνω».

Ἂς μὴν εἴμαστε ὅμως ἀπαισιόδοξοι. Ὑπάρχει καὶ τὸ «μικρὸν ποίμνιον» (Λουκ. 12,32)· παιδιά, νέοι, γυναῖκες, ἄντρες. Ἀποτελοῦν μειοψηφία. Ἀλλὰ εἶνε μία μικρὴ ζύμη, ἕνα προζύμι, ποὺ ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ ζυμώσῃ ὅλο τὸ φύραμα, ὅλο τὸ λαό μας. Τότε ὁ μεγάλος Ἄγνωστος θὰ γίνῃ γνωστός, καὶ ἡ πατρίδα μας θὰ λατρεύῃ τὸν ἀναστάντα Χριστό· ὅν, παῖδες, ὑ­μνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰ­ῶνας.

Αὐτὸ τὸ κήρυγμα εἶναι κήρυγμα, μένει στὴν μνήμη τοῦ ἀκροατῆ καὶ πιστοῦ. Ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι τὸ κήρυγμα, χωρίς ὡραῖες λέξεις ἀλλὰ ἀποτελεσματικές, ποὺ χτυποῦν κατευθείαν στὴν καρδιά.

  Χυδαῖες λέξεις δὲν ὕπάρχουν, ὐπάρχουν χυδαῖοι ἄνθρωποι. Ἂν ξεκινήσουμε ἀπὸ δῶ, θὰ φτάσουμε στὴν μετάφραση τῶν βιβλικῶν κειμένων καὶ θὰ χαθεῖ ἡ μαγεία τοῦ ἀρχαίου κειμένου. Ἐπιπλέον ἡ σύγκριση τῶν κηρυγμάτων ἀποδεικνεύει τὴν ἀνἀγκη γιὰ κήρυγμα ποὺ θὰ μιλάει στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν καὶ θὰ μένει γιὰ καιρὸ στην μνήμη τους. Ἀνάγκη γιὰ ζωντανὸ κήρυγμα, τέτοια ἔχουμε ἀνάγκη.