Νεομάρτυς Νικόλαος ὁ ἐκ Μετσόβου καὶ ἐν Τρίκκη Μαρτυρήσας (1617) (῾Η μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 17ην Μαΐου)

Νεομάρτυς Νικόλαος ὁ εκ Μετσόβου

῾Ο  Νεομάρτυς Νικόλαος γεν­νήθηκε στὸ Μέτσοβο ἀ­πὸ φτωχοὺς γονεῖς. Νεαρὸς πῆ­γε στὰ Τρί­καλα ὅ­που δού­λευε σὲ ἀρτοποιεῖο. Οἱ Τούρκοι χρησιμοποιῶ­ντας τὴ βία τὸν ἀνάγκασαν νὰ τουρκέψει. ῞Οταν κατάλαβε τὶ ἔκανε, γύρισε στὸ Μέτσοβο, ὅπου ζοῦ­σε χριστιανικά. ῾Η φτώχεια ὅμως τὸν ἀνάγκασε νά ξα­να­πάει στὰ Τρίκαλα γιὰ νὰ πουλήσει δαδί. ̉Εκεὶ τὸν ἀνα­γνώρισε ἕνας Τοῦρκος κουρέας, ὁ ὁποῖος τὸν κα­τηγόρησε ὅτι πρόδωσε τὸ  ̉Ισλάμ. ῾Ο Νικόλαος, ἐ­πειδὴ φοβήθηκε τοῦ ἔδωσε τὸ φόρτωμα τοῦ δαδιοῦ καὶ δε­σμεύθηκε νὰ τοῦ φέρ­νει κάθε χρόνο δαδί.

῞Υστε­ρα ἀπὸ αὐτὴ τὴ συμφωνία, ὁ τοῦρκος τὸν ἄφησε ἐ­λεύθε­ρο.  ̉Επιστρέφοντας στὸ Μέτσο­βο πῆρε τὴν ἀπόφα­ση νὰ ὁ­μολογήσει τὴν πίστη του.  ̉Αφοῦ ἐξομο­λογήθηκε καὶ κοι­νώνησε μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ πνευματι­κοῦ του πῆγε στὰ Τρίκα­λα γιὰ νὰ ὁμολογήσει τὸ Χρι­στό. 

̉Εκεὶ τὸν ἀναγνωρίζει ὁ κου­ρέας, ὁ ὁποῖος τὸν κατέδωσε στὶς ἀρχὲς οἱ ὁποῖες ἀ­ποφάσισαν, ἀφοῦ δὲν ἀλλαξοπι­στοῦσε, νὰ καεῖ στὴν κε­ντρικὴ πλατεία. 

῾Η ἀπόφαση ἐκτελέσθηκε κι ὁ Νι­κόλαος γαλήνιος καὶ χαρούμενος πα­ρέδωσε τὴν ψυ­χὴ του στὶς 17 Μαΐου 1617 στὸν Κύριο.

   ῾Η κάρα του φυλάσσεται εἰς τὴν ῾Ιερὰ Μονὴ Βαρ­λαὰμ ῾Αγίων Μετεώρων εὐωδιάζουσα καὶ θαυμα­τουργοῦσα.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν Νεομάρτυρα Νικόλαον τὸν ἐκ Μετσόβου

καὶ ἐν Τρίκκῃ ἀθλήσαντα

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξῆς:

῏Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τῷ Νεομάρτυρι Χριστοῦ, Νικολάῳ* ἐν κατανύξει οἱ πιστοὶ δεηθῶμεν* καὶ αὐτῷ βοήσωμεν ἐκ βά­θους ψυχῆς˙* ῥῦσαι τοὺς προστρέχοντας, λοιμικῆς ἀσθε­νείας,* πάσης περιστάσεως καὶ ποικίλων κινδύ­νων,* ταῖς πρὸς Χριστὸν λιταῖς σου θαυμαστέ,* σὺ εἶ προστάτης Τρικκαίων ἀνύστακτος.

Δόξα Πατρὶ... Τὸ ̉ Απολυτίκιον ῏Ηχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τ ῶν Τρικάλων τὴν δόξα καὶ Μετσόβου τὸ κλέϊ­σμα,* Βαρλαὰμ τὸν προστάτην καὶ φρουρὸν τὸν ἀκοί­μητον,* Νικόλαον ὑμνήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον στρα­τιώτην τοῦ Χριστοῦ,* ὃς πρεσβεύει τῇ Τριάδι ὑ­πὲρ ἡ­μῶν* διὸ πάντες βοήσωμεν˙* δό-ξα τῷ σὲ δοξά­σαντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύ-σαντι˙* δόξα τῷ δωρησα­μένῳ σε ἡμῖν* θερμόν ἀντιλήπτορα.

Καὶ νῦν ... Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι·* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐρρύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος[1].

ᾨδὴ αʹ.  Ἦχος πλ. δ'. Ὑγρὰν διοδεύσας…

Προσπίπτω ὁ τάλας δεητικῶς* πρὸς σέ, Νεομάρ­τυς* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν δίδου ἀπαύ­στως σῷ ἱκέτῃ* καὶ ἐκ χειρῶν μισοκάλου διάσωσον.

Καρδίαν σὺ νήφουσαν, θαυμαστέ,* παράσχου ἱκέ­ταις* σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς* τὴν πίστιν ἀκλόνη­τον χορήγει* ἡμῖν τοῖς  πρὸς  σέ, Νικόλαε, προστρέ­χουσι.

Εἰρήνης τὸν ῎Αρχοντα, θαυμαστέ,* ἱκέτευε τάχος* ἐ­ξαιτούμεθα ταπεινῶς˙* εἰρήνην παράσχει Σοῦ ἱ­κέ­ταις* καὶ μετανοίας καρπούς, Θεοφρούρητε.

Θεοτοκίον.

῞Ον ἔτεκες, Μῆτερ, ἐν Βηθλεὲμ* ἱκέτευε τά­χος* ἐξαι­τούμεθα ταπεινῶς* ὑπὲρ τῶν σῶν δού­λων, Θεοτό­κε,* ἵνα ῥυσθῶμεν κινδύνων καὶ θλίψε­ων.

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

̉Ε κ τροχαίου, Χριστόφρων,* σὺ διαφύλαξον* πά­ντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκό­νος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας θερμῶς* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* μάκαρ Νικόλαε.

Εἰρηναῖα τὰ τέλη* καὶ ἀνεπαίσχυντα* πᾶσι παρά­σχου, Νεομάρτυς,* Τρίκκης τὸ ἔρεισμα* καὶ ὑ­γεί­αν τα­χὺ* τοῖς ἐξαιτοῦσι σὺ δίδου* καὶ τὴν σὴν βοή­θειαν,* κλεινὲ Νικόλαε.

̉Εργασίαν εὑρίσκεις,* θαυματουργέ ῞Αγιε* τοῖς σοι προσφεύγουσι πίστει* καὶ ἀνακράζουσι,* βο­ήθει τάχος ἡμᾶς* σὺ τοῦ Χριστοῦ στρατιῶτα* καὶ τὴν ἀ­νεργίαν* παῦσον δεόμεθα.

Θεοτοκίον.

Συνειδήσεως, Κόρη,* τὰς τύψεις διάλυσον* καὶ τῆς μετανοίας τὰ δῶρα* τάχος παράσχου μοι,* Μα­ριὰμ θαυμαστή,* τῶν  ̉Ορθοδόξων προστά­τις* καὶ πιστῶν τὸ στήριγμα,* Θεογεννήτρια. 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔχο­ντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

̉Επιβλεψον* ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐ­πὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν* καὶ ἴ­α­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία...

Πρεσβείαν τὴν σὴν* αἰτοῦμεν οἱ ἀνάξιοι˙* διὸ τῶν πιστῶν* τὰ πλήθη σοι προσφεύγουσι* καὶ θερ­μῶς βοῶσί σε,* Νεομάρτυς, σκέπασον ἅπαντας* καὶ ἐκ τροχαίων φύλαττε ἡμᾶς* τοὺς σοι θερμῶς ἀεὶ κα­τά­φεύγοντας.

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα, Κύριε,…

Τὰς παγίδας τοῦ ὄφεως,* Νικόλαε μάκαρ, ταχὺ διά­λυσον* καὶ ἀξίωσον ἱκέτας σου* σὺν  ̉Αγγέ­λοις ἄ­σωμεν τὸν Κύριον.

Τοὺς ἰοὺς ἐξαφάνισον* καὶ τοὺς ̉Ορθοδόξους τα­χὺ προστάτευσον,* Νεομάρτυς, σοῦ δεόμεθα* ταῖς πρὸς τὸν Οἰκτίρμονα, ἐντεύξεσιν.

Οἱ νοσοῦντες προσφεύγουσι* τῇ εἰκόνι σου, Νεο­μάρτυς ἔνδοξε,* καὶ λαμβάνουσι τὴν ἴασιν* πα­ρὰ σου, ἀήττητε Νικόλαε.

Θεοτοκίον.

̉Ορθοδόξους προστάτευσον* ἐκ τῆς κατακρίσε­ως, Μεγαλόχαρη,* καὶ ταπείνωσιν παράσχου μοι,* ἵ­να λάβω ἄφεσιν καὶ ἔλεος.

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Φόβον τοῦ Θεοῦ* τῇ καρδίᾳ μου ἐμφύτευσον* καὶ ὑ­γιείαν σὺ παράσχου μοι* τῷ ἀναξίῳ ἱκέ­τῃ σου, Νι­κόλαε.

῎Εμπλησον ταχὺ* εὐφροσύνης τὴν καρδίαν μου* ταῖς πρὸς τὸν Κύριον λιταῖς σου, σεμνὲ* Νεομάρ­τυς, Μετσόβου γόνος καὶ ἄνθος εὔοσμον.

Δίδου σὺ χαρὰν* εὐεργέτας τοῦ ἱκέτου σου* καὶ δια­φύλαττε αὐτούς, Θαυμαστέ,* ἐκ πάσης βλά­βης, Νικόλαε, καὶ στενώσεως.

Θεοτοκίον.

Δώρησαι ἡμῖν* τὴν ὑγείαν δεομένοις σου* καὶ τῆς  ψυχῆς ὡς  καὶ τοῦ  σώματος  ἀεί,* Θεογε­νῆ­τορ* πι­στῶν φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν…

Τῶν πάντων Δημιουργὸν καὶ Κύριον* καθικέ­τευε δεόμεθα πάντες,* ὅπως ῥυσθῶμεν ἐξ ὄγκων ποι­κί­λων* καὶ πάσης  ἄλλης  στενώσεως, ῞Αγιε,* καὶ  δίδου λιταῖς σου ἡμῖν* ἀνεπαίσχυντα τέλη, Νικὀλαε. 

Θανάτου τοῦ αἰφνιδίου ῥῦσαί με* καὶ μετάνοιαν πα­ράσχου λιταῖς σου,* ἵνα σωθῶ ὁ ἀχρεῖος ἱκέ­της* καὶ παραδείσου τὴν πύλην σοῦ δέομαι* ἀξίω­σον, θαυματουργέ,* διαβεῖναι ὁ τάλας καὶ ἄθλιος.

̉Ορθόδοξοί σε προστάτην ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀκοί­μητον, Νεομάρτυς,* σὺ τῶν δαιμόνων τὰ βέ­λη διώ­κεις,* σὺ καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, ἀκατάβλητε,* διὸ τῶν πι­στῶν οἱ χοροὶ* ἀνυμνοῦσιν ἀπαύστως σέ, ἔν­θεε.

Θεοτοκίον.

̉Απαύστως σὲ ἱκετεύω ὁ τάλας,* μὴ παρίδῃς τὸν σὸν δοῦλον, Παρθένε,* ἀλλὰ παράσχου ἐμοὶ τῷ ἀθλί­ῳ* ὑπομονὴν καὶ ταπείνωσιν, ῎Αχραντε,* καὶ  δί­δου μοι εὐθυπορεῖν* πρὸς ὁδοὺς τοῦ Σωτῆρος, Θεό­νυμφε.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία.

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος β´. Προστασία...

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀ­κοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν ἱκέτιδας φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθα­σον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερ­μῶς δεο­μένων σου.* ῾Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλά­νης* καὶ σῶ­σον ἐκ τοῦ καρκίνου* τοὺς καταφεύγο­ντας πρὸς σέ,* Νεομάρτυς Νικόλαε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθίσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθίσεται. (δίς)

Στίχος: Πεφυτευμένος ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, ἐν ταῖς αὐ­λαῖς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐξανθίσει.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου…

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἁγίου…

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Ἰδού, ἐγὼ ἀ­ποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων˙ γίνε­σθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις, καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περι­στεραί. Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ παραδώ­σουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια, καὶ ἐν ταῖς συναγω­γαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς. Καὶ ἐπὶ ἡγε­μόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ, εἰς μαρτύρι­ον αὐ­τοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν. Ὅταν δὲ παρα­διδῶσιν ὑ­μᾶς, μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τὶ λαλήσητε˙ δοθήσεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, τὶ λαλήσετε. Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς ἡ­μῶν, τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν. Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελ­φὸν εἰς θά­νατον, καὶ πατὴρ τέκνον˙ καὶ ἐπαναστήσο­νται τέκνα ἐπὶ γονεῖς, καὶ θανατώ­σουσιν αὐτούς. Καὶ ἔσεσθε  μι­σούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου˙ ὁ δὲ  ὑπομεί­νας εἰς  τέλος, οὗτος σωθήσεται.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τοῦ ̉Αθλοφόρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα…

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χεί­ρας,* ἀθλητὰ Νικόλαε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱ­κέ­του σου˙* νόσοι κατέλαβον ὅλον μου τὸ σῶ­μα* καὶ τὸ ἄγχος μὲ κατέστησεν* ἀξιοθρήνητον* ὡς καὶ τῶν δαιμόνων τὸ παίγνιον·* πάντοθεν πολεμούμενος* καὶ παρηγορίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου,* ῞Αγιε, ἁ­πάντων* ἀκοίμητος προστάτης καὶ φρου­ρός,* μὴ πα­ραβλέπῃς τὴν δέησιν,* τῶν καταφευγόντων σοι. 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς.

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* καταπαύει ὁ Πλάστης, μάρτυς Νικόλαε,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σοῦ πρεσβείαις* καὶ γονυκλινῶς  σοῦ  δέονται,* τὸν Ζωο­δότην Χριστόν, εὐμένισον λιταῖς Σου.

Λειτουργούς τοῦ ῾Υψίστου,* Νεομάρτυς Νικόλαε, σοῦ δεόμεθα* παράσχου ὑγιείαν* ταπείνωσιν καὶ ῥῶσιν,* ἵνα πάντες κραυγάζωμεν˙* ῾Ο τῶν Πατέ­ρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

 ̉Ατεκνίαν γυναίων* θεραπεύεις ταχέως, Θεομακά­ριστε,* διὸ καὶ αἱ ποθοῦσαι* υἱοὺς καὶ θυγα­τέρας* ἱ­κετικῶς σοῦ δέονται˙* τέκνα παράσχου ἡ­μῖν,* Νικό­λαε παμμάκαρ.

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου ἱκέτας* σὺ προστάτευσον, Μῆτερ ἀ­ειμακάριστε καὶ πᾶσι τοῖς αἰτοῦσι* μετάνοιαν πα­ράσχου,* ἵνα πάντες κραυγάζωμεν˙* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἰ.

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τὸν Βασιλέα καὶ Ποιητὴν τῶν ἁπάντων* καθικέτευ­ε, Νικόλαε μάρτυς,* ὅπως καταπέμψῃ* ἡμῖν τὴν Θείαν Χάριν.

Τὴν νεολαίαν* ἐξ ἐθισμῶν ὀλεθρίων,* σὺ διάσωσον τάχος, Θεόφρων,* καὶ φύλαττε, μάρτυς,* ἐκ πλά­νης δι­αβόλου. 

Σὲ τῶν ῾Ελλήνων* καὶ ̉Ορθοδόξων χορεῖαι* ἀνυ­μνοῦσιν, Νικόλαε μάρτυς,* καὶ πάντες αἰτοῦ­μεν*  ὑγείαν τε καὶ ῥώμην.

Θεοτοκίον.

Τὸν Κύριόν μου* καὶ Λυτρωτὴν τῆς ψυχῆς μου* κα­θικέτευε δέομαι, Μῆτερ,* ἵνα ὁ ἀχρεῖος* ἰδῶ Αὐ­τοῦ τὴν δόξαν.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

Σοῦ δέονται ἡ Τρίκκη,* πόλις τοῦ Μετσόβου* καί ἡ Μονή Βαρλαάμ Θεοδόξαστε,* καὶ ἐξαιτοῦσι ἀπαύστως* τὴν προστασίαν σου.

Χοροὶ τῶν μοναζόντων* καὶ τῶν ̉Ορθοδόξων* σὲ ἱ­κετεύουσι, μάρτυς Νικόλαε,* τοὺς σοι προσπίπτο­ντας δίδου* πίστιν ἀκλόνητον.

Τοὺς ὄγκους θεραπεύεις* ὡς καὶ τὰς ἰώσεις* διὸ σοι πάντες προσφεύγουσι πίστει θερμῶς* καὶ  παρὰ σου ἐξαιτοῦσι* τέλη ἀνώδυνα.

Θεοτοκίον.

῾Ημᾶς τοὺς ̉Ορθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν οἱ ἀχρεί­οι,* Θεοκοινώνητε.

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Με­γα­λυ­νά­ρια.

­῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τό­κον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χε­ρου­βείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀ­διαφθόρως, Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεο­τόκον σὲ μεγαλύνομεν.

Χαίροις, τοῦ Μετσόβου γόνος λαμπρός˙* Χαίρος, τῶν Τρικάλων ὁ ἀσύλητος θησαυρός˙* Χαίροις τῶν πατέρων τοῦ Βαρλαάμ τὸ κλέος* καὶ τῶν πι­στῶν ἡ δόξα καὶ καταφύγιον.

῎Ελαβες τὴν χάριν παρὰ Θεοῦ,* Νικόλαε μάρτυς, θε­ραπεύειν τοὺς ἀσθενεῖς,* διὸ οἱ νοσοῦντες σοῦ δέονται ἀπαύστως* καὶ ἐκζητοῦσι πίστει τὴν θεραπείαν τους. 

Κάραν σου, Νικόλαε θαυμαστέ,* πάντες προσκυ­νοῦμεν,* Νεομάρτυς, περιχαρῶς,* ἥτις μύρα βλί­ζει* ἐν Βαρλαάμ τῇ μάνδρᾳ* καὶ τοῖς πιστοῖς παρέ­χει* ῥῶσιν καὶ δύναμιν.

Πόλις τῶν Τρικάλων, μακαριστέ* διὰ τοῦ μαρτυρί­ου* σοῦ τοῦ σκεύους τοῦ οὐρανοῦ* ἔλαβε πλουσί­ως* μεγάλην εὐλογίαν* διὸ πιστῶν τά πλήθη* Χρι­στὸν δοξάζουσιν.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡ­μᾶς.

Εἶτα ὁ Χορὸς τὸ Τρισάγιον, Δόξα Πατρί... Παναγία Τριάς..., Πάτερ ἡμῶν... ὁ Ἱερεύς: ῞Ο­τι Σοῦ... ὁ Χορός:  ̉Α­μήν καὶ τὸ

̉̉̉Απολυτίκιον. ῏Ηχος α’.Τῆς ἐρήμου…

Τῶν Τρικάλων τὴν δόξα καὶ Μετσόβου τὸ κλέϊ­σμα,* Βαρλαὰμ τὸν προστάτην καὶ φρουρὸν τὸν ἀκοίμη­τον,* Νικόλαον ὑμνήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον στρατιώ­την τοῦ Χριστοῦ,* ὃς πρεσβεύει τῇ Τριάδι ὑ­πὲρ ἡμῶν* διὸ πάντες βοήσωμεν˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χρι­στῷ,* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι,* δόξα τῷ  δω­ρησα­μένῳ σὲ  ἡμῖν* θερμόν ἀντιλήπτορα.

Δέησις καὶ  ̉Απόλυσις καὶ τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλλομεν :

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνας,* φωσφόρε Νικόλαε,* δίδου σὺ μετά­νοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ ταπεί­νωσιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγγελον ἀ­κοίμη­τον καὶ ὁδηγὸν ἀσφαλῆ.* Μάκαρ Νεομαρτύρων, τὸ κλέ­ος,* χη­ρῶν ἀνεδείχθης προστάτης* καὶ τῶν ἐν ἀνά­γκαις καταφύγιον.

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δ έσποινα πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσε ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύ­ριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

Ὁ Χορ­ός: ̉Α­μήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγι­ε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…