ΑΚΤΙΝΕΣ: π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Οι ευλογίες του Αναστάντος Κυρίου στους μαθητές Του (Κυριακή του Θωμά)

Αποτέλεσμα εικόνας για π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ [:Ιω.20,19-31]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΟΙ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΑΣ ΤΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-4-2001] (Β433) έκδοσις β΄

Σήμερα, αγαπητοί μου, είναι Κυριακή του Θωμά. Και η Εκκλησία μας υπενθυμίζει άλλη μια εμφάνιση του αναστάντος Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ήταν η δεύτερη εμφάνιση στο σύνολο των μαθητών, απόντος, βέβαια, στην πρώτη, του Θωμά.

Σημειώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν, ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς… Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν» . Ο Κύριος έρχεται, οκτώ ημέρες μετά από την πρώτην εμφάνισιν, πρώτη επίσκεψη που έκανε εις τους μαθητάς Του, τώρα ειδικά για τον Θωμά. Δεν έπρεπε κανείς, εκ των δώδεκα τουλάχιστον, να μην έχει ιδίαν αντίληψιν και πείρα του Αναστάντος Κυρίου μας.

Και ειδικά για τον Θωμά, λοιπόν, θα επαναλάβει τώρα: «Εἰρήνη ὑμῖν». Και αυτό το «εἰρήνη ὑμῖν» δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός, αλλά κάτι πολύ πολύ βαθύτερον. Ήταν μία ειρήνη που δίδεται από την πίστιν. Την πίστιν στο θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού. Αλλά όταν, όμως, αυτή η ειρήνη είναι κάτι βαθύτερον, τότε μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα δώρον του Αναστάντος Ιησού.

Και δεν είναι φυσικά μόνον αυτό, από εκείνα που μας εδώρισε ο Αναστημένος Κύριός μας. Αν έπρεπε να απαριθμήσομε τα προσφερθέντα δώρα του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου, θα βλέπαμε ότι ήσαν πολλά. Και μόνη, αυτή καθ’ εαυτήν, η Ενανθρώπησις, που είναι μία κοινωνία του Θεού με τον άνθρωπο κατά έναν άμεσον τρόπον, άμεσον τρόπον, δείχνει ότι ο Θεός είναι ανάμεσά μας εις αυτόν τον αισθητόν κόσμον κατά τρόπον που δεν μπορεί να το συλλάβει το ανθρώπινο μυαλό. Ιδίως εκείνο που λέει και γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Μπορούμε να το συλλάβομε αυτό τι σημαίνει; Μπορούμε να το πιάσομε; Να το αντιληφθούμε; Θα μου πείτε… μπορούμε. Μπορούμε και ταυτόχρονα δεν μπορούμε. Είναι απερινόητο.

Ωστόσο, θα μείνομε μόνο σε ό,τι ο Κύριος προσέφερε την πρώτη ημέρα της Αναστάσεώς Του εις τους μαθητάς Του. Μόνο. Σ’ αυτά τα δυο τρία που θα σας πω. Εφόσον τον πρώτο λόγο που είπε ο Κύριος ήταν «Εἰρήνη ὑμῖν», ας δούμε την προσφερθείσαν ειρήνη. Σημειώσατε ότι οι μαθηταί άλλη μία φορά είχαν τρομάξει, όταν ήσαν εις το καΐκι, περνώντας μετά τον χορτασμό των πεντακισχιλίων από την άλλη μεριά της λίμνης. Και είδαν τον Κύριον να περιπατεί επί των κυμάτων και από του φόβου, λέει, αυτών, έκραξαν! «Αα…!». Εκείνο που βγάζει ο άνθρωπος όταν δει ένα φάντασμα. Ενόμιζαν ότι βλέπουν ένα φάντασμα. Και υπήρχε η αντίληψις στους Εβραίους ότι αν έβλεπες κάτι τέτοιο, κάτι εξωγήινο, αυτό προοιώνιζε τον θάνατό σου. Και συνεπώς, μες στο καΐκι ήσαν, τρικυμία είχε, ήλθε το τέλος τους. «Και έκραξαν», λέει, «από του φόβου». Και τώρα έκραξαν από του φόβου. Δεν σημειώνει βέβαια ο ευαγγελιστής ότι έκραξαν, αλλά εξεθαμβήθησαν. Να το πω έτσι απλοελληνικά: Γούρλωσαν τα μάτια τους! «Ο Ιησούς; Και δη ,των θυρών κεκλεισμένων;». Βλέποντας ο Κύριος την έκπληξή τους, τον φόβο τους, την κατάσταση της ταραχής της καρδιάς των, είπε: «Εἰρήνη ὑμῖν». Αυτή, λοιπόν, η ειρήνη βλέπετε ότι είχε βάθος.

Αλλά για να δούμε όμως εδώ, τι βάθος μπορεί να έχει αυτή η ειρήνη. Καταρχάς είναι η συμφιλίωσις του ανθρώπου με τον Θεό. Διότι είναι σε μία κατάσταση, βεβαίως, εχθρική ο άνθρωπος με τον Θεό. Όχι ο Θεός με τον άνθρωπο. Αλλά ο άνθρωπος με τον Θεό. Σε εχθρική κατάσταση. Και έρχεται λοιπόν τώρα να φύγει αυτή η εχθρική κατάστασις, αφού θα είναι ο Κύριος μαζί μας, αναμφισβήτητα, και συνεπώς εδώ έχομε μία συμφιλίωση. Και συμφιλιωτής βέβαια στάθηκε ο Χριστός με την Σταύρωσή Του και με την Ανάστασή Του. Βέβαια γενικότερα με την Ενανθρώπησή Του.

Γράφει ο Απόστολος Παύλος εις τους Εφεσίους: «Αὐτὸς γάρ ἐστιν -Ποιος ‘’Αὐτὸς’’; Ο Ιησούς Χριστός- ἡ εἰρήνη ἡμῶν (:η ειρήνη μας). Καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας … καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς (:και όχι μόνον αυτό, αλλά μας εδέχθη ως οικείους Του)». Έτσι, θα συνεχίσει ο Απόστολος Παύλος να λέει: «Ἄρα οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ». «Δεν είσαστε ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες –συμπολίται, παρακαλώ- των αγίων και οικείοι του Θεού». Τόση μεγάλη τιμή προς τον άνθρωπον; Κι αυτό βέβαια ως δώρον το έφερε ο Ενανθρωπήσας, σταυρωθείς και αναστάς Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Ο Κύριος είπε: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν· εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν». «Όχι όπως ο κόσμος δίνει την δική Του ειρήνη. Η δική μου ειρήνη δεν έχει καμία σχέση με την ειρήνη του κόσμου». «Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία, μηδὲ δειλιάτω». «Μην ταράσσεται, λοιπόν, η καρδιά σας, ούτε να δειλιάζει». Αυτό σημαίνει ότι ο Κύριος ξεχωρίζει την ειρήνη του ματαίου και ψευδομένου κόσμου από την ειρήνη την δική Του.

Και αυτή η ειρήνη του Θεού δρα σε τρεις τομείς. Είναι η ειρήνη του ανθρώπου με τον εαυτό του. Ξέρετε πόσο μεγάλο πράγμα είναι αυτό; Αν υπήρχε η ειρήνη αυτή του ανθρώπου με τον εαυτό του, δεν θα είχαμε τα ψυχικά νοσήματα. Το ξέρετε αυτό; Δεν θα είχαμε τα ψυχικά νοσήματα. Ο άνθρωπος θα έπεφτε στο κρεβάτι του, θα κοιμόταν σαν πουλάκι. Αλλά δεν έχει ειρήνη με τον εαυτόν του ο άνθρωπος.

Ακόμη, είναι μία ειρήνη ανάμεσα στις τρεις δυνάμεις της ψυχής: του νου, του συναισθήματος και της βουλήσεως. Σας το έχω πει πολλές φορές αυτό το σχήμα. Ναι. Διότι όταν το συναίσθημα στρέφεται εναντίον της λογικής, δεν υπάρχει ειρήνη. Σκεφθείτε πόσες περιπτώσεις στον άνθρωπο, που το συναίσθημά του… -αγαπάει μία κοπέλα, να το πω έτσι απλά, απλοελληνικά, αλλά η λογική του του λέει κάποια άλλα πράγματα. Ότι… «ξέρεις, αυτή δεν πρέπει να την πάρεις». Με συμπαθάτε για το παράδειγμα. Δεν έχει πόλεμο το συναίσθημα με την ειρήνη; Προφανώς ναι. Οπότε μπορεί να κοιμηθεί αυτός ο άνθρωπος; Ασφαλώς όχι.

Ακόμα είναι η ειρήνη ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα, την ύλη και το πνεύμα. Ο άνθρωπος μετά την πτώση του, που σε κάθε προσωπική του πτώση, ουσιαστικά είναι μία διαλυμένη προσωπικότητα. Έχει διάλυσιν της προσωπικότητος. Και προσωπικότητα είναι τα τρία στοιχεία που σας είπα, είναι ο νους, η βούλησις και το συναίσθημα. Και όχι μόνον διαλυμένη, αλλά και γεμάτη από συγκρούσεις. Και όπως έγραφε ένας συγγραφεύς… ο τίτλος του βιβλίου του, μακαρίτης, «Φρικτές συγκρούσεις».

Είναι ακόμη η ειρήνη του ανθρώπου με τον Θεό. Πότε έχεις ειρήνη με τον Θεό; Όταν δεν αμαρτάνεις. Όταν είσαι κάτω από το θέλημα του Θεού. Είναι μία ειρήνη, όπως λέει στην προς Φιλιππησίους ο Παύλος, «πάντα νοῦν ὑπερέχουσα». Ξεπερνάει κάθε κατανόηση αυτή η ειρήνη. Κάθε κατάληψη του νου με την παρουσία της. Είναι μία ειρήνη μυστήριον· που ο άνθρωπος δεν μπορεί να εξιχνιάσει το βάθος της, ούτε και την έκτασή της. Μόνο την αισθάνεται. Γνωρίζει μόνον ότι είναι από τον Θεό αυτή η ειρήνη. Και αυτός που έχει την ειρήνη του Θεού έχει και την παρρησία προς τον Θεόν, όπως μας λέει στην πρώτη του επιστολή ο ευαγγελιστής Ιωάννης.

Η ειρήνη του Θεού μάς προσπορίζει την δυνατότητα να Τον αποκαλούμε τον Θεόν «Πατέρα». Και μόνο γιατί μας έδωσε το δικαίωμα να λέμε τον Θεόν «Πατέρα», αυτό δείχνει πάρα πολλά πράγματα. Αλλά σημαίνει ότι μας δίδεται και το δώρο της υιοθεσίας. Γι'αυτό δεν θα μείνω περισσότερο.

Η ειρήνη του Θεού επεκτείνεται και στις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις. Πάλι ο Παύλος θα πει: «Εἰρήνην διώκετε μετὰ πάντων ἀνθρώπων». Δηλαδή «να επιδιώκετε την ειρήνη με όλους τους ανθρώπους. Είτε αυτοί είναι εχθροί σας, είτε είναι φίλοι σας». Δεν σημαίνει βέβαια εις τους εχθρούς -γιατί οι άνθρωποι είναι ανελέητοι- ότι θα παραδοθούμε. Θα ήταν αφροσύνη, αναμφισβήτητα. Αλλά προσπάθησε, άνθρωπε, να έχεις μίαν ειρήνη απέναντι στον άλλον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι ο πιστός που έχει την ειρήνη του Θεού, πάντοτε επιζητεί την ειρήνη των ανθρώπων, όσο κι αν οι άνθρωποι δεν την επιζητούν.

Ο άνθρωπος της ειρήνης του Θεού φροντίζει να έχει ειρήνη και με την άλογη κτίση. Ξέρετε, αυτήν την στιγμή, ο άνθρωπος, ο κάτοικος της Γης, αυτήν την στιγμή, δεν έχει ειρήνη με το περιβάλλον. Είναι το γνωστό πελώριο θέμα· που καταστρέφει το περιβάλλον ο άνθρωπος. Γιατί το καταστρέφει; Γιατί έτσι νομίζει. Ανοητότατα. Αλλά καταστρέφοντας το περιβάλλον ο άνθρωπος, δεν είναι δυνατόν να έχει ειρήνη με το περιβάλλον.

Ο άνθρωπος της ειρήνης φείδεται του έργου του Θεού. Το λυπάται το έργο του Θεού. Δεν σπαταλά την Δημιουργία. Δεν στέκεται εχθρικά απέναντί της. Κι εκείνη ανταποκρίνεται, όπως ακριβώς τότε στον Παράδεισο του Θεού· που ήταν η κτίσις, το περιβάλλον, φιλικότατο απέναντι στον Αδάμ.

Ο αναστημένος Ιησούς, αγαπητοί μου, έφερε και άλλη ευλογία εις τους μαθητάς Του, εκτός από την ειρήνη. Γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης ότι μετά το «Εἰρήνη πᾶσι», τους ενεφύσησε «καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Αυτό μάλιστα το είπε την πρώτη Κυριακή της εμφανίσεώς Του, την πρώτη φορά. Δηλαδή «πάρετε το Πνεύμα το Άγιον. Δηλαδή εξουσιοδοτείστε. Να κάνετε τι; Αν συγχωρείτε τις αμαρτίες των ανθρώπων, είναι συγχωρημένες. Κι αν δεν συγχωρείτε τις αμαρτίες των ανθρώπων, αυτές μένουν ασυγχώρητες». Πελώριο θέμα! Έδωσε το δικαίωμα, την εξουσία υπό των ανθρώπων να συγχωρούνται, αγαπητοί μου, οι αμαρτίες των ανθρώπων.

Ήδη είχε προαναγγείλει ο Κύριος εις τον Πέτρον, ως εκπροσωπούντα τους μαθητάς. «Καὶ δώσω σοι - του είχε πει, μας σημειώνει ο Ματθαίος - τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν· καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς· καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Το κλειδί, είναι γνωστό, είναι ένα σύμβολον της εξουσίας. Αυτός που κρατάει ένα κλειδί μιας πόρτας, ενός χρηματοκιβωτίου, σημαίνει ότι είναι κύριος, είναι αφεντικό, έχει εξουσία. «Λοιπόν, σου δίνω», λέει, «το δικαίωμα, όποιον λύσεις -εννοείται, τις αμαρτίες του- επάνω στη γη, είναι λυμένος· όποιον δέσεις, είναι ασυγχώρητος». Και όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, όσα λέγει ο ιερεύς τώρα, γιατί είναι μια εξουσία, η οποία δίδεται δια της ιερωσύνης: «ό,τι κάνεις εσύ ο ιερεύς κάτω στη γη, είτε δέσεις, είτε λύσεις, άνω, στον ουρανό δηλαδή, ο Δεσπότης κυροί, επικυρώνει. Λες: ‘’Ασυγχώρητος αυτός’’; ‘’Ασυγχώρητος’’ λέει και ο ουρανός. ‘’Συγχωρημένος αυτός’’; ‘’Συγχωρημένος λέει και ο ουρανός». Είναι μικρό πράγμα αυτό; «Ποιος» -…πολύ σωστά είχαν πει κάποτε οι Φαρισαίοι τότε στη θεραπεία του παραλυτικού, που τον κατέβασαν από τη σκεπή, που του είπε ο Κύριος «Είναι συγχωρημένες οι αμαρτίες σου»- «ποιος έχει δικαίωμα», λέει, «να συγχωρεί αμαρτίες, παρά μόνος ο Θεός». Όμως δεν εξήτασαν, δεν είδαν παρακάτω, Ποιος ήταν Αυτός που το έλεγε. Αυτός ο μετέπειτα αναστηθείς Χριστός. Βεβαίως!

Και κάποια άλλη φορά, αποτεινόμενος προς όλους τους μαθητάς, είπε ο Κύριος: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν –τώρα εις τον πληθυντικόν-· ὅσα ἐὰν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ». Δεν έμεινε στον Απόστολο Πέτρο μόνο. Ας μην καυχάται η Ρώμη ότι ο Πάπας έχει το δικαίωμα, ένα δικαίωμα ανεξελέγκτου εκτάσεως. Σφάλλεται ο Πάπας, σφάλλεται, σφάλλεται…

Μετά από το θαύμα της θεραπείας του Παραλυτικού, που ο Κύριος είπε το «Θάρσει, τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου», δείχνει ότι ο λαός επήρε αυτό το χάρισμα από τον Θεό και εξεπλάγη ο λαός. Και έλεγαν όλοι: «Τι δώρον είναι αυτό που μας έδωσε ο ουρανός;». «Ἰδόντες οἱ ὄχλοι –σημειώνει εκεί- ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις». Και αυτή η εξουσία του Θεανθρώπου, μεταβιβάζεται, όπως σας είπα προηγουμένως, εις τους ανθρώπους. Δηλαδή εις τους ιερείς.Έτσι, η φιλανθρωπία του Θεού, αγαπητοί, μας έδωσε την δυνατότητα αυτή.

Αλλά ας προχωρήσουμε. Έχομε και μία τρίτη ευλογία του Αναστάντος Κυρίου· η οποία είναι πάρα πολύ σημαντική. Όταν ο Κύριος είδε τον Θωμά και ο οποίος βέβαια διεπίστωσε ότι ο Κύριος ήταν και συνεπώς ανεστήθη -διότι ξέρετε, θα λέγαμε, ήταν ένας θετικός άνθρωπος ο Θωμάς, όταν είπε: «Έλα να δεις τα χέρια μου, που είναι τρύπια, έλα να βάλεις το χέρι σου εδώ στην λογχισμένη μου πλευρά», αγαπητοί μου, προχώρησε ο Θωμάς, προχώρησε να διαπιστώσει ότι τα πράγματα είναι έτσι. Ήτανε θετικός άνθρωπος. Όπως ακριβώς ένας επιστήμων δεν πείθεται, εάν δεν έχει το πείραμα. Και του λέει τότε ο Κύριος: «Ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες». «Επειδή με είδες, επίστευσες. Ευτυχισμένοι εκείνοι οι οποίοι δεν με είδαν κι επίστεψαν».

Μάλιστα ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέγει: «Μία τέτοια σου πίστη - την οποίαν επαναλαμβάνουν διαρκώς οι άνθρωποι και λένε: «Εάν δεν δω, δεν πιστεύω»- μία τέτοια πίστη», λέει ο άγιος Κύριλλος, «σου λογαριάζεται ως απιστία. Διότι αν δεις εκείνο το οποίον έπρεπε να πιστέψεις, πώς είναι πίστις; ‘’Πίστις’’ θα πει δεν είδες και δέχεσαι. Αν, λοιπόν, λες…- είναι μία αντινομία εδώ πέρα, αν το καταλαβαίνομε- αν λες ‘’Δεν θα πιστέψω, εάν δεν δω’’, είσαι αντιφατικός». Και αυτοί οι μακάριοι, αγαπητοί μου, μέσα εις τους αιώνες, θα ανήκουν, σε όλους τους αιώνες και σε όλες τις γενεές, που δεν είδαν και δεν ψηλάφησαν τον Κύριον. Είμαστε όλοι εμείς. Έως το τέλος της Ιστορίας. Το αντιλαμβάνεστε αυτό; Κι ο Κύριος, είδατε πώς μας απεκάλεσε; «Είναι μακάριοι εκείνοι που δεν είδαν κι επίστεψαν».

Επιτρέψατέ μου εδώ κάτι να πω, αγαπητοί μου. Πολλές φορές όταν γίνεται ένα θαύμα, εκθαμβούμεθα και τρέχομε να το δούμε το θαύμα αυτό. Γιατί; Ξέρετε ότι υποκρύπτεται εκεί μία απιστία; Υποσυνειδήτως δεν είμαστε σίγουροι για την πίστη μας. Και πάμε να δούμε για να πιστέψουμε... Να πιστέψουμε… Πιστεύεις ή δεν πιστεύεις; Δεν αρνούμεθα τα θαύματα. Αλλά όπως λέγει ο άγιος Θεσσαλονίκης, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσσαλονίκης, λέει: «Εάν ζητάς το θαύμα και σου δοθεί, είναι γιατί κάπου κρύβεται μέσα σου η απιστία».

Να σας πω ένα παράδειγμα; Είναι ένα από τα ενδεχόμενα και έχει επαναληφθεί· όχι βέβαια συχνά, αλλά όχι σπάνια, κάποιος να πει… μπορεί να το πει ο ιερεύς: «Μέσα στο Άγιο Ποτήριο είναι Σώμα και Αίμα Χριστού;». Και κάποια στιγμή να μεταβληθεί Αυτό σε σάρκα και Αίμα πραγματικό. Και λέει: «Πρόσεξε, αν σου συμβεί αυτό, ω ιερεύ, τότε μην κοινωνήσεις τον κόσμο από το Άγιο Ποτήριο αυτό. Κάποιος», λέει, «κάποιοι είχαν απιστία και εμφανίστηκε αυτό το θέμα. Αλλά πάρε από τον Άρτον τον διατηρητέον, διατηρημένον της Μεγάλης Πέμπτης, βάλτο στην άκρη αυτό το Άγιο Ποτήριο». Και ύστερα από κάποιο χρόνο, επανέρχεται στην φυσιολογική του κατάσταση. Βλέπετε, παρακαλώ, όταν ζητάμε θαύματα για να στερεώσομε την πίστη μας; Δεν είσαι, αδελφέ μου, στερεωμένος;

Αγαπητοί, μία, ακόμα, εμφάνισις του Αναστάντος Ιησού εις τους μαθητάς, παρόντος τώρα και του Θωμά. Μία νέα εμφάνιση, που είναι μία νέα απόδειξη για την αληθινή Ανάσταση του Χριστού. Μάλιστα ένα τροπάριο λέγει… -μη μου πείτε ότι αντιφάσκω με εκείνα που σας είπα προ ολίγου- λέει: «Εὐλογημένη ἡ ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ». Γιατί την λέει «εὐλογημένη», ξέρετε; Είναι τόσο μεγάλο το θέμα της Αναστάσεως του Χριστού, ώστε θα υπήρχαν αμφισβητίαι μες στην Ιστορία. Αυτό, λοιπόν, ήταν για μας. Επίστεψε ο Θωμάς; Είδε; Ε, ήταν για μας. Ναι, ήταν για μας! Να πούμε: «Δόξα τῷ Θεῷ, εψηλαφήθηκε ο Κύριος. Διαπιστώθηκε ο θάνατός Του και η Ανάστασή Του. Δόξα τῷ Θεῷ». Παρακάτω; Δεν χρειάζεται τίποτα να δούμε. Την μαρτυρία μας την έδωσαν αξιόπιστοι μάρτυρες.

Και ο Αναστάς Ιησούς τώρα έρχεται γεμάτος από ευλογίες ουράνιες. Είδατε την ειρήνη, ε; Την ειρήνη. Την συγχωρητικότητα, την πίστη. Είναι ο εισηγητής της πίστεως ο Αναστάς Κύριός μας. Και επαληθεύει το προφητικόν αυτό που λέγει ο 111^ος Ψαλμός: «Ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν». «Σκόρπισε τα αγαθά Του. Έδωσε εις τους πτωχούς». Όλοι εμείς οι άνθρωποι είμεθα φτωχοί. Γέμισαν τα σύμπαντα από την παρουσία και τις ευλογίες του Αναστάντος Ιησού Χριστού. Κι εμείς, με οδηγό την πίστη, ας απλώνομε τα χέρια μας και να συνάζομε αυτό το ουράνιον μάννα με όλες του τις ευλογίες. Και με την καρδιά μας πάντοτε, όχι τώρα που είναι η περίοδος της Αναστάσεως, που… ε, σφραγίζεται με την σημερινή Κυριακή η περίοδος αυτή η εορταστική, αλλά να είναι ένα γεγονός που θα το ζούμε στην καρδιά μας και θα το λέμε και θα το ξαναλέμε: Χριστός Ανέστη!