Ευμετάβλητος και τυπολάτρης λαός

ΕΥΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ ΚΑΙ ΤΥΠΟΛΑΤΡΗΣ ΛΑΟΣ

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου,Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν, Δρος Θεολογίας

Κρατώντας ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ στὰ χέρια του τὰ βαΐα, κατὰ τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων, δηλώνει καὶ διακηρύσσει τὸ μεγάλο καὶ αἰώνιο θαῦμα τῆς Θείας Οἰκονομίας. Ὁμολογεῖ δηλαδὴ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρὸς, ὁ Ὁποῖος σαρκώθηκε «διὰ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου», γενώμενος τέλειος ἄνθρωπος, ἐκτὸς ἁμαρτίας, γιὰ τὴν σωτηρία μας.

Τὸ ἴδιο γεγονός τῆς βαϊοφορίας συνέβη στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅταν ὁ λαὸς ὑποδεχόταν τὸν καθήμενο σὲ ἕνα πουλαράκι Θεάνθρωπο Κύριο, κρατώντας τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἀναφωνώντας τὸ «ὠσανά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» (Ἰωάν. 12, 13). Ὁ ἴδιος, ὅμως, αὐτὸς λαός, μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες, κραύγαζε στὸ πραιτώριο ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου γιὰ τὸν Ἴδιο τὸν Ἰησοῦ «ἆρον, ἆρον σταύρωσον αὐτόν» (Ἰωάν. 19, 15).

Μελετώντας κάποιος τὴν ψυχολογία αὐτοῦ τοῦ ὄχλου θὰ τὸν χαρακτήριζε εὐμετάβλητο καὶ τυπολάτρη. Ἐάν, ὡστόσο, ἐξετάσουμε σὲ βάθος καὶ ἀντικειμενικῶς τοὺς ἑαυτούς μας, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι κάτι παρόμοιο συμβαίνει καὶ σήμερα. Ἡ πλειονότης τῶν χριστιανῶν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν τύπο καὶ ὄχι γιὰ τὴν οὐσία.  Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἔχει φθάσει ὁ σύγχρονος χριστιανικὸς λαὸς νὰ εἶναι περισσότερο εὐμετάβλητος καὶ ἀσταθής ἀπὸ τὸν τότε λαὸ τῶν Ἱεροσολύμων. Καὶ αὐτὸ διαφαίνεται στὴν καθημερινὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Θέλει νὰ εἶναι χριστιανὸς τῶν μεγάλων ἑορτῶν, ἐφαρμόζοντας ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ μόνον ἐκεῖνες ποὺ τὸν συμφέρουν κοινωνικά. Εἶναι χριστιανὸς τῶν ἐθίμων. Προσέρχεται αὐτὲς τὶς ἡμέρες στὸν ναό καὶ παρακολουθεῖ τυπικὰ τὶς Ἀκολουθίες. Σήμερα φωνάζει «ὠσαννὰ» καὶ αὔριο θὰ χύσῃ μερικὰ συναισθηματικὰ δάκρυα κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρό. Κατόπιν θὰ ψάλλη κατ’ ἔθιμον τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», μπορεῖ ἴσως καὶ νὰ κοινωνήσῃ, πάλι γιὰ τὸ ἔθιμο, χωρὶς νὰ ἔχῃ προετοιμασθεῖ μὲ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση. Καί, ὅταν τελειώσουν αὐτὲς οἱ ἑορτές, περιβάλλεται ξανὰ τὸν μανδύα τοῦ κοσμικοῦ ἀνθρώπου καὶ συνεχίζει τὴν ἴδια κοσμικὴ καὶ ἁμαρτωλή ζωή, χωρὶς νὰ τὸν ἐνδιαφέρῃ τὸ ἂν ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε, γιὰ νὰ τὸν λυτρώσῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Πορεύεται καὶ πάλι τὸν δρόμο τῆς ἀσωτίας, τοῦ ψεύδους, τῆς ἀπάτης, τῆς συκοφαντίας, τοῦ χαρτοπαιγνίου, τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς κατακρίσεως, τῆς ὑποκρισίας, τῆς πορνείας, τῆς μοιχείας, τῆς ἀρσενοκοιτίας καὶ τόσων ἄλλων  παθῶν, στὰ ὁποῖα βρίσκεται ὑποδουλωμένος καὶ δὲν θέλει νὰ τὰ ἀποχωρισθῇ.

Ὁ Θεός, παρὰ ταῦτα, δὲν θέλει σὲ μία τέτοια κατάσταση τὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος διατείνεται ὅτι πιστεύει σὲ Αὐτόν. Τὸν θέλει νὰ εἶναι πιστὸ καὶ ἀληθινὸ μέλος τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας. Ἐπιθυμεῖ νὰ τὸν βλέπει ἀφοσιωμένο στὸν Ἴδιο: «Υἱὲ δός μοι σὴν καρδίαν». «Παιδί μου» τοῦ λέγει «δῶσε μου ὅλη τὴν καρδιά σου καὶ ὄχι ἕνα κομματάκι σὲ μένα καὶ τὸ ὑπόλοιπο νὰ τὸ καταλαμβάνουν τὰ πάθη σου καὶ οἱ ἄθεες, ὑλιστικὲς ἰδεολογίες σου».

Πολλὲς φορὲς παίρνει τὴν ἀπόφαση ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀκούσῃ αὐτὴν τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσῃ. Ἐν τούτοις παραμένει εὐμετάβολος, ἀσταθὴς καὶ ἐπανέρχεται στὴν προτέρα του ἁμαρτωλὴ πορεία, ἀνεβάζοντας καὶ πάλι τὸν Χριστὸ στὸν Σταυρὸ μὲ τὶς πτώσεις καὶ τὶς ἁμαρτίες του. Ἀνεβάζει τὸν Χριστὸ στὸν Σταυρὸ ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει μόνον στὴν ὕλη καὶ ὄχι στὸ πνεῦμα, στὴν σάρκα καὶ ὄχι στὴν ψυχή. Αὐτὸς ἐπίσης ποὺ μὲ τὴν πορνεία χάνει τὴν ἁγνότητα καὶ καθαρότητά του. Αὑτὸς ἀκόμη ποὺ μὲ τὴν μοιχεία ἀτιμάζει καὶ διαλύει τὴν οἰκογένειά του. Αὐτὸς ὁμοίως ποὺ βλασφημεῖ τὰ Θεῖα, ποὺ ἀδικεῖ, ποὺ κατακρίνει, ποὺ δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν πτωχὸ ἀδελφό του, ἀλλὰ μόνον γιὰ τὸν δικό του πλουτισμό. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος, ὅμως, δὲν  ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀναφωνεῖ «ὠσαννὰ» ἐφόσον οἱ πράξεις του κραυγάζουν «ἆρον, ἆρον σταύρωσον αὐτόν...».

Οἱ ἡμέρες τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἡμέρες ἐνδοσκοπήσεως. Ἂς ἐξετάσουμε ὁ καθένας μας τὸν ἑαυτόν του μὲ τὸ μάτι τῆς ἀληθείας, γιὰ νὰ δοῦμε ἂν εἴμαστε τυπολάτρες καὶ εὐμετάβολοι καὶ ἂς παρακαλέσουμε τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς μας Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ ἀποκτήσουμε τὴν σταθερότητα τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ὥστε νὰ ἀναφωνοῦμε σταθερὰ καὶ εἰλικρινὰ τὸ «ὠσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».