Μεγάλη Πέμπτη: Ένα αγκάθινο στεφάνι στον Χριστό κάθε φορά που χρίζουμε «βασιλιά» τον εαυτό μας

Μεγάλη Πέμπτη: Ένα αγκάθινο στεφάνι στον Χριστό κάθε φορά που χρίζουμε «βασιλιά» τον εαυτό μας

Η ανθρωπότητα συνεχίζει να πλέκει στεφάνια από αγκάθια, για Εκείνον που τα μεταστοιχειώνει σε αγάπη και σωτηρία

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Μεγάλη Πέμπτη. «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς…».

Πόσους συλλογισμούς χωρά η εικόνα αυτού του καταματωμένου μετώπου που στρεφόταν προς το ανηφόρι του Γολγοθά; Όχι μόνο «τω καιρώ εκείνω», αλλά έως τον καιρό τούτο, στις μέρες μας, συνεχίζουμε αυτήν τη φρικτή στέψη σε Εκείνον που όλα τα άστρα του σύμπαντος δεν επαρκούν για διάδημα της δόξας Του.

Το στεφάνι από αγκάθια που η ανθρωπότητα φόρεσε περιπαικτικά στην άχραντη κεφαλή του Ιησού, δεν είναι μια στεγνή υπόμνηση ενός γεγονότος, ούτε μια διδαχή μόνο της άκρας ταπείνωσης του Χριστού, αλλά πάνω απ’ όλα είναι μια διαρκής υπενθύμιση της άνομης «αντιβασιλείας» μας.

Κάθε φορά που εμείς νιώθουμε βασιλιάδες στο παλάτι του εγωκεντρισμού μας, απονέμουμε αγκάθια στον Βασιλέα των βασιλευόντων και Κύριο των κυριευόντων. Κάθε φορά που στρογγυλοκαθόμαστε στον θρόνο της αμετανοησίας μας, Εκείνος δέχεται τα ραπίσματα που πρέπουν στην αφεντιά μας. Κρατώντας με οίηση όλα τα σκήπτρα της ματαιοδοξίας μας, εμείς είμαστε που παραδίδουμε κάλαμο «επί την δεξιάν» του Κυρίου.

Σταυρώνουμε τον Χριστό με κάθε βλάσφημη «στέψη» μας, ότι ο άνθρωπος είναι αυθύπαρκτος, ότι είναι απόλυτος κύριος του εαυτού του, ότι είναι θεός χωρίς Θεό, ότι είναι ελεύθερος να φτάνει ως τις εσχατιές του κακού χωρίς να απολογείται πουθενά.

Δεν υπάρχει κάποιο πιο επιθετικό και σκληρό «όπλο» στη χλωρίδα από το αγκάθι. Και γιατί πολλά φυτά αναπτύσσουν αγκάθια; Είναι ένας ισχυρός μηχανισμός άμυνας απέναντι στους φυσικούς εχθρούς. Ένας τρόπος να κρατηθεί σε απόσταση ο ανεπιθύμητος εισβολέας. Και αν τολμήσει να πλησιάσει, να τιμωρηθεί με πόνο και αίμα. Ένας ανεπιθύμητος «εισβολέας» ήταν – και είναι ακόμα – ο Χριστός, για όσους Τον θεωρούν απειλή για τα κοσμικά «βασίλειά» τους, για τις υπερήφανες βλέψεις τους και τα πάθη τους.

Τι πιο φρικτά ταιριαστό για ένα αχάριστο ανθρώπινο γένος, να γίνει ολόκληρο ένας ακάνθινος κλοιός και να περισφίξει τη Θεανθρώπινη αγάπη; Να δηλώσει στον Χριστό με όλη τη στυγνή επισημότητα, ότι δεν Τον επιθυμεί, δεν Τον αναγνωρίζει, δεν υπάρχει τόπος για τη Βασιλεία Του. Να γκρεμίσει τον Χριστό από τη δόξα Του και να τον ανακηρύξει βασιλέα της χλεύης και της λήθης.

Κι όμως δεν βλέπει ο ταλαίπωρος άνθρωπος, ότι μέσα από τα αγκάθια είναι σπαρμένος ο δρόμος της Βασιλείας, που πρώτος Εκείνος τον άνοιξε υπομένοντας τα έσχατα Πάθη. Ο Χριστός δέχεται εκουσίως και τον πιο οξύ πόνο, καθαγιάζει την οδύνη, δοκιμάζεται από κάθε λογής φθορά, γίνεται όλος μια πληγή που ανεβαίνει στον Σταυρό. Η τυφλή ανθρωπότητα τον ανταμείβει με στεφάνι αισχύνης, κι Εκείνος συντρίβει όλα τα αγκάθια του κόσμου.

«Χαῖρε ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων…», έλεγαν ειρωνικά οι Ρωμαίοι στον αναμάρτητο Χριστό, την ώρα που τα ξύλινα κεντριά πλήγωναν αδυσώπητα την κεφαλή Του, σαν πληγές από όλες τις αμαρτίες του ανθρώπινου γένους, από την αρχή έως τη συντέλεια του κόσμου. Οι Πρωτόπλαστοι παράκουσαν την εντολή του Θεού και εξορίστηκαν από τον παράδεισο, με τη διαταραγμένη γη πλέον να ανταποδίδει «ακάνθας και τριβόλους» αντί για γλυκείς καρπούς. Μέχρι που έφτασε ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, να άρει την τιμωρία κάνοντας το αγκάθι -στέμμα, «γενόμενος υπέρ ημών κατάρα» (Γαλ., 3: 13).

Ο Χριστός είναι το αιώνιο ακανθώδες ζήτημα, η Αλήθεια που κεντάει τους εφησυχασμούς μας, το αντιλεγόμενο σημείο που ρέει αίμα και συγχώρεση. Με αγκάθια, με καρφιά και με λόγχη, κάθε αιχμή που ζητά να διαπεράσει με μίσος την άμετρη δόξα του Θεού, έχει ήδη νικηθεί διαπαντός. Έχει ήδη μετουσιωθεί σε άφεση αμαρτιών και σωτηρία. Αρκεί μόνο να παραδώσουμε το στέμμα της ψυχής μας σε Εκείνον που του ανήκει.

Σήμερα η Σταύρωση ματώνει την καρδιά της πλάσης. Καταφθάνει όμως η αγία Ανάσταση, που δεν είναι απλά αγκάθι, δεν είναι καρφί, αλλά ολόκληρη «δοκός εν τω οφθαλμώ» του ανθρώπινου γένους. Πειστήριο αιώνιο. Καύχημα αναντίρρητο και υπέρλαμπρο. Το μονάκριβο κόσμημα της πίστης μας που γλυκοχαράζει πάντα πίσω από κάθε σκοτεινή ώρα της ζωής μας.

sportime.gr 09 Απρ 2026