Από το φιλί του Ιούδα στα γεγονότα της Πάφου

Από το φιλί του Ιούδα στον πρωτοσύγκελο της Πάφου

Όταν η εμπιστοσύνη προδίδεται και η εκκλησιαστική διακονία μετατρέπεται σε μηχανισμό ανατροπής εκείνου που σε ανέδειξε

Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη από αγίους, ομολογητές και μάρτυρες. Υπάρχουν όμως και οι σκοτεινές σελίδες της: οι στιγμές όπου η φιλοδοξία, η αχαριστία και η δίψα για εξουσία οδηγούν στην προδοσία. Το πιο συγκλονιστικό παράδειγμα αυτής της προδοσίας είναι ο Ιούδας Ισκαριώτης.

Ο Ιούδας δεν ήταν εχθρός του Χριστού. Δεν ήταν διώκτης. Ήταν μαθητής Του. Ήταν ένας από τους δώδεκα. Ένας άνθρωπος που έζησε δίπλα Του, που έλαβε εμπιστοσύνη, τιμή και αποστολή. Κι όμως, αυτός ακριβώς ο άνθρωπος έγινε ο οδηγός εκείνων που συνέλαβαν τον Διδάσκαλό του.

Το Ευαγγέλιο είναι αποκαλυπτικό:  

«Τότε πορευθείς εις των δώδεκα, ο λεγόμενος Ιούδας Ισκαριώτης, προς τους αρχιερείς είπεν· Τι θέλετέ μοι δούναι, καγώ υμίν παραδώσω αυτόν;» (Ματθ. 26:14-15).

Και όταν ήρθε η ώρα της σύλληψης, η προδοσία σφραγίστηκε με το πιο υποκριτικό σημείο: με ένα φιλί.  

«Ιούδα, φιλήματι τον Υιόν του ανθρώπου παραδίδως;» (Λουκ. 22:48).

Η προδοσία στην Εκκλησία σχεδόν πάντα έχει το ίδιο πρόσωπο. Δεν έρχεται από έξω. Έρχεται από μέσα. Από ανθρώπους που αναδείχθηκαν, που ευεργετήθηκαν, που έλαβαν θέση και εξουσία από εκείνους τους οποίους τελικά στρέφονται να πλήξουν.

Δυστυχώς, πολλοί πιστοί σήμερα στην Πάφο βλέπουν να επαναλαμβάνεται μια εικόνα που θυμίζει έντονα αυτή τη βιβλική τραγωδία.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός εμπιστεύθηκε έναν συνεργάτη. Τον έφερε δίπλα του, τον ανέδειξε, τον κατέστησε πρωτοσύγκελο και του παρέδωσε ουσιαστικές εξουσίες στη διοίκηση της Μητρόπολης. Του άνοιξε τον δρόμο, του έδωσε ρόλο και κύρος μέσα στην εκκλησιαστική ζωή της Πάφου.

Η εικόνα είναι θλιβερά γνώριμη στην ιστορία της Εκκλησίας: ο ευεργετημένος στρέφεται εναντίον του ευεργέτη. Ο συνεργάτης μετατρέπεται σε παράγοντα αποδυνάμωσης. Και εκείνος που έλαβε εξουσία ως διακονία αρχίζει να τη χρησιμοποιεί ως μέσο επιβολής.

Σήμερα, σύμφωνα με μαρτυρίες κληρικών και πιστών, ο ίδιος πρωτοσύγκελος εμφανίζεται στην Πάφο με αυταρχική συμπεριφορά, ενεργώντας σχεδόν σαν να είναι ο ίδιος δεσπότης. Η στάση του απέναντι σε ιερείς και λαϊκούς προκαλεί αντιδράσεις και πικρία, ενώ η πλήρης ευθυγράμμισή του με την ανώτερη εκκλησιαστική εξουσία δημιουργεί την εντύπωση ότι η πίστη προς εκείνον που τον ανέδειξε εγκαταλείφθηκε χωρίς δισταγμό.

Η Εκκλησία όμως δεν είναι χώρος προσωπικών φιλοδοξιών ούτε μηχανισμός εξουσίας. Είναι σώμα Χριστού. Και μέσα σε αυτό το σώμα η μεγαλύτερη αρετή δεν είναι η δύναμη αλλά η πίστη, η ταπείνωση και η ευγνωμοσύνη.

Ο Χριστός ήταν σαφής:  

«Όστις θέλει εν υμίν μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος» (Ματθ. 20:26).

Όταν όμως κάποιος ξεχνά ποιος τον ανέδειξε και χρησιμοποιεί τη θέση που έλαβε για να πλήξει εκείνον που του την εμπιστεύθηκε, τότε η μνήμη του Ιούδα παύει να είναι απλώς μια βιβλική αφήγηση. Γίνεται ένας καθρέφτης που αντανακλά τραγικά επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές.

Η ιστορία έχει δείξει ότι οι προδοσίες μπορεί προσωρινά να εξυπηρετούν σχέδια εξουσίας. Δεν μπορούν όμως να σβήσουν την αλήθεια. Και η Εκκλησία, όσο κι αν πληγώνεται από τέτοιες πράξεις, τελικά θυμάται πάντα ποιος στάθηκε πιστός και ποιος επέλεξε τον δρόμο της προδοσίας.

Γιατί στην ιστορία της Εκκλησίας οι Ιούδες μπορεί να εμφανίζονται κατά καιρούς. Αλλά ποτέ δεν δικαιώνονται.

Λαός της Πάφου