Κατάθεση ψυχῆς ἐκπαιδευτικοῦ μέ ἀφορμή τόν θάνατο τῆς Σοφίας Χρηστίδου!

Κατάθεση ψυχῆς ἐκπαιδευτικοῦ μέ ἀφορμή τόν θάνατο τῆς Σοφίας Χρηστίδου!

Μ.Σ. Ἐκπαιδευτικός  

Τό περιστατικό Σοφία Χρηστίδου βγῆκε στό δημόσιο, ἀλλά τά πάμπολα περιστατικά τύπου «Σοφία Χρηστίδου» μέ διάφορες παραλλαγές καί διαβαθμίσεις ἀπείρου κάλλους χιλιάδων ἐκπαιδευτικῶν πού δέν βγαίνουν σέ δημόσια θέα καί γνώση, ἀλλά τά καταπίνουν ὡς κώνειο οἱ λειτουργοί τῶν τάξεων, εἶναι  καθημερινά κι ἐπιτέλους κάποια στιγμή πρέπει κάτι νά γίνει μέ αὐτά!

Γράφω μέ τήν ἰδιότητα τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ. Ἔχω πλήρη γνώση κι ἐμπειρία στά θρανία 31 χρόνια καί μάλιστα ἴσως στήν πιό δύσκολη ἡλικιακή βαθμίδα τῆς ἐκπαίδευσης, τοὐτέστιν στό Γυμνάσιο, ὅπου ἡ ἐφηβεία χτυπάει κόκκινο!

Τό μπούλινγκ πού ὑφίστανται οἱ ἐκπαιδευτικοί ἀπό παιδιά καί γονεῖς, κάποτε πρέπει νά ἀποτυπωθεῖ σέ τόμους (γιατί τόμοι χρειάζονται γιά νά χωρέσουν τά περιστατικά) καί νά γνωστοποιηθοῦν καί οἱ πιό ἀπίθανες περιπτώσεις πού κανένας πολίτης δέν φαντάζετε ὅτι βιώνουν οἱ δάσκαλοι καί οἱ καθηγητές στά σχολεῖα.

Ἐπί χρόνια «χτίζεται» στήν κοινωνία ἕνα ἀναληθές προφίλ τῶν ἐκπαιδευτικῶν, οἱ ὁποῖοι γίνονται εὔκολος στόχος καί μαζικά ἀπό αὐτήν (ἐκτός κι ἀπό προσωπικά ἀπό παιδιά, γονεῖς καί ἐνίοτε καί προϊσταμένους), μέ ἀπόψεις (λεκτική καί ψυχολογική βία) τύπου· «ἐσεῖς πού κάθεσθε», «ἐσεῖς πού σᾶς πληρώνουμε», «ἐσεῖς πού βγάζετε τά παιδιά τοῦβλα», «ἐσεῖς πού δέν κάνετε τά παιδιά ἀνθρώπους», «ἐσεῖς πού ἐπειδή ἔχετε πτυχία νομίζετε πώς εἶσθε κάποιοι» καί ἄλλα παρόμοια «ἀγαπητικά»…

Μονάχα πού αὐτή ἡ κοινωνία πού λιθοβολεῖ τόν ἐκπαιδευτικό δέν ἔχει καθίσει νά σκεφθεῖ λογικά. Διότι ἄν τό ἔκανε αὐτό πρίν ρίξει τήν πέτρα, θά ἔπρεπε νά ἀντιληφθεῖ πρῶτον: ὅτι ὁ γενικευμένος ἀφορισμός εἶναι δεῖγμα ἀνώριμης κακίας-ἀπανθρωπιᾶς καί ὄχι ἐμπεριστατωμένης γνώμης καί ἀστοιχείωτη ἄποψη ἐπί μή συγκεκριμένων προσώπων καί καταστάσεων καί δεύτερον, ἴσως καί κυριότερον: ὅτι παίζει τό παιχνίδι τῆς νέας ἐποχῆς τῶν ἐξουσιαστῶν πού θέλουν μονίμως μία διχασμένη κοινωνία («διαίρειν καί βασίλευε») καί ἕναν ἤ περισσότερους «βολικούς» εὐαίσθητους στόχους γιά ἀνάθεμα, ὥστε νά ἀποποιοῦνται οἱ ἴδιοι τῶν εὐθυνῶν τους γιά τίς γενιές διεφθαρμένων, ἀπαξιωμένων καί ἀκρωτηριασμένων πνευματικά, ψυχολογικά καί ἀξιακά νέων πού φροντίζουν νά διαμορφώνουν (παραμορφώνουν), ἄρα εὔκολα φερομένων κι ἀγομένων, δηλαδή χειραγωγήσιμων κι ἔτσι νά διατηροῦν τό κοινωνικό χάος ὡς ἀντιπερισπασμό, προκειμένου νά συνεχίζουν ἀνενόχλητοι νά κρατᾶνε σφιχτά τήν ἐξουσία, τό χρῆμα καί τό μέλλον τῆς χώρας.

Διότι γενιές ἀνθρώπων πού ἔχουν ὡς θεμέλιο τῆς ὑπάρξεώς τους την Πίστη, τίς ἀξίες καί τήν καλή ψυχολογία, ἄρα καλῶς σκεπτόμενων καί ὡς ἐκ τούτου κι ἀντιδρώντων κι ἐνεργούντων τά δέοντα στά κακῶς κείμενα τῆς κοινωνίας, εἶναι ὅ,τι χειρότερο, δηλαδή ὁ ἐξουδετερωτής τῶν φαύλων ἀρχόντων, τῶν σκοτεινῶν σχεδίων τους καί τῆς κοινωνικῆς ὑποταγῆς!

Οἱ ἐκπαιδευτικοί μετρᾶνε στά χρόνια τῆς ἐπαγγελματικῆς τους πορείας ἑκατοντάδες καί χιλιάδες κατά καιρούς εἰσπραττόμενες συμπεριφορές ἀπό παιδιά καί γονεῖς ὅπως·

ἀδιαφορία (τό πιό ἀνώδυνο),

ἀναίδεια,

ἀπείθεια-ἀνυπακοή,

ἀγένεια,

ἀσέβεια,

προσβολές,

ἐπιθετικότητα,

ἐκβιασμούς,

συκοφαντίες,

ψέματα,

πισώπλατες κατηγορίες,

μία διάχυτη ἀδικαιολόγητη κακία,

κάποιες φορές ἀναφορές, πειθαρχικά καί δικαστήρια,

ἄρνηση συνεργασίας,

ἀνάρμοστες καί ἀντιεπιστημονικές παρεμβάσεις στό ἔργο τους καί στήν βαθμολογία τους,

προσβλητικές συγκρίσεις μέ συναδέλφους ἄλλων εἰδικοτήτων πού θεωροῦν ἀνώτερες (τά κακῶς λεγόμενα βασικά μαθήματα, πρωτεύοντα) σέ σχέση μέ εἰδικότητες πού θεωροῦν κατώτερες («δευτερεύοντα» μαθήματα).

Σέ αὐτό τό σημεῖο νά σημειώσω πώς ἐκπαιδευτικοί αὐτῶν τῶν «κατώτερων» εἰδικοτήτων (Μουσικοί, Καλλιτεχνικοί λιγότερο, Οἰκιακῆς Οἰκονομίας κ.λ.π.) εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἥρωες τῆς ὑπόθεσης γιατί τό μάθημά τους εἶναι μονόωρο, ἄρα ἔχουν ὅλους τούς μαθητές κι ἑπομένως καί τούς περισσότερους αἱμοβόρους ἐπιτιθέμενους (παιδιά καί γονεῖς), ἑπομένως ὑφίστανται τό περισσότερο μπούλινγκ.

Καί γενικῶς κακία

καί ἀγνωμοσύνη!

Ὑπάρχει βεβαίως καί ἡ χείριστη περίπτωση τῆς σωματικῆς βίας στήν λίστα τῆς λεκτικῆς, ψυχολογικῆς καί ἐπαγγελματικῆς βίας.

Στίς 3 καί 4 δεκαετίες τῆς ἐπαγγελματικῆς πορείας του ὁ ἐκπαιδευτικός μετρᾶ (αὐτό εἶναι Ο ΚΑΝΟΝΑΣ) μετρημένα στά δάχτυλα τά εὐχαριστῶ ἀπό κάποιους μαθητές κι ἀκόμη λιγότερα ἀπό γονεῖς καί μέ αὐτήν τήν μαυρισμένη καρδιά συνεχίζει νά ἀγαπᾶ τό λειτούργημά του καί νά προσφέρει μορφωτικά καί παιδαγωγικά, χωρίς νά ἀκούει τό «εὐχαριστῶ» ἤ τό «συγγνώμη».

Αὐτό εἶναι τό «φυσιολογικό» σενάριο στό πεδίο τῆς ἐργασίας-λειτουργήματος γιά ἐμᾶς τούς ἐκπαιδευτικούς. Δηλαδή τό ἀπαξιωτικό ἤ καί ἀπάνθρωπο.

Τό «μή φυσιολογικό» (τό κτηνῶδες) εἶναι νά σέ ἐξευτελίζουν λίγο ἤ περισσότερο κατά καιρούς ἔχοντας ἄδικο, νά σέ ἐξουδενώνουν καί νά σέ τρέχουν σέ πειθαρχικά, ἐπιτροπές, δικαστήρια, γραφεῖα προϊσταμένων καί διευθυντῶν γιά νά σέ στιγματίσουν, νά σέ βλάψουν ἤ ἀκόμα καί νά σέ πετάξουν ὡς «ἀνεπαρκή».

Τί κάνει τό Ὑπουργεῖο Παιδείας τόσα χρόνια γιά τούς ἐκπαιδευτικούς;

«Ὅλα ὑπέρ τοῦ μαθητῆ»!

Αὐτό.

Ὁ ἐκπαιδευτικός εἶναι ἀπών. Ἤ ὅλα εἰς βάρος του.

Τό Ὑπουργεῖο, τά παιδιά, οἱ γονεῖς, ὁλάκερη ἡ κοινωνία ζητᾶνε λαγούς καί πετραχήλια ἀπό τόν ἐκπαιδευτικό, ἀλλά  τόν ἀφήνουν ἀκάλυπτο καί τόν κάνουν βορά ΧΩΡΙΣ προστασία στήν κάθε ἐπιπόλαιη, ἀνώριμη καί κακόβουλη συμπεριφορά τῶν ἀνηλίκων, τῶν ἐνηλίκων κηδεμόνων τους καί τῶν πολιτῶν μίας κοινωνίας!

Τί χρειάζεται;

• Πρωτίστως νά ἀποκαλυφθοῦν τά μαρτύρια τῶν ἐκπαιδευτικῶν στήν κοινωνία. Δηλαδή νά φέρουμε στό φῶς τήν σωστή διάγνωση καί τήν ρεαλιστική ὕπαρξη τοῦ προβλήματος στίς πραγματικές διαστάσεις του.

Γιά νά εἶναι ὅλα «ὑπέρ τοῦ μαθητῆ», πρέπει νά ἐξασφαλίζει τό Κράτος νά εἶναι σέ καλή κατάσταση οἱ ἐκπαιδευτικοί του. Κοινή λογική.

• Κατά δεύτερον, νά σταματήσει ἡ κοινωνία νά ἀλλοιθωρίζει καί να κωφεύει σέ αὐτά πού συμβαίνουν στίς τάξεις καί στά σχολεῖα καί νά τά δεχθεῖ ὡς πραγματικότητα, ὥστε νά ἑνωθοῦμε οἱ πολίτες ἀντί νά βγάζει ἡ μία κοινωνική ὁμάδα τό μάτι τῆς ἄλλης, κατά τήν σφοδρή ἐπιθυμία τῶν νεοταξιτῶν, οἱ ὁποῖοι «φροντίζουν» γιά τήν δημιουργία καί διατήρηση ἀποδυναμωμένων κοινωνικῶν «μαζῶν» μέσῳ τοῦ «διαίρειν καί βασίλευε».

Δέν φταῖμε ἐμεῖς οἱ ἐκπαιδευτικοί πού εἴμαστε δημόσιοι ὑπάλληλοι (ἀκόμη…), ἐνῶ ἄλλοι συμπολίτες μας δέν εἶναι. Μέ διάβασμα, ἐξετάσεις καί χωρίς ρουσφέτια διοριστήκαμε καί ὀργώνουμε τήν Ἑλλάδα ζῶντας μέ νοίκια.

Δέν φταῖμε ἐμεῖς οἱ ἐκπαιδευτικοί πού μπορεῖ νά παίρνουμε μεγαλύτερο μισθό ἀπό κάποιες ἄλλες ὁμάδες πολιτῶν. Δέν κλέβουμε ἀπό ἄλλους πολίτες τά χρήματα πού κερδίζουμε νομίμως.

Δέν φταῖμε ἐμεῖς οἱ ἐκπαιδευτικοί πού «καθόμαστε» Χριστούγεννα, Πάσχα καί καλοκαίρι, ἐνῶ ἄλλοι συμπολίτες μας ὄχι. Οὔτε τό ζητήσαμε. Ἔτσι ἦταν ἀνέκαθεν ἀπό τό Κράτος.

Δέν φταῖμε ἐμεῖς οἱ ἐκπαιδευτικοί πού σπουδάσαμε καί δέν ἐμποδίσαμε ἐμεῖς ἄλλους συμπολίτες μας νά γίνουν κι αὐτοί ἐκπαιδευτικοί καί νά «κάθονται».

Τά ἀναφέρω ἐπίτηδες αὐτά, διότι εἶναι οἱ κυρίως «λόγοι» πού ἠ κοινωνία στρέφεται ἐναντίον μας. Ἀλλά δέν εἶναι σωστοί, δίκαιοι καί κυρίως μᾶς χωρίζουν (τό ἐπιθυμητό τῆς νέας τάξης!). Κι ὄ,τι χωρίζει καί διαβάλλει εἶναι διαβολικό.

• Κατά τρίτον, ἀπαιτοῦνται περισσότερες ἐνδοσχολικές ποινές, ὁριοθέτηση ρόλων καί συμπεριφορῶν καί ἐνισχυμένη μέριμνα ἀπό ὅλους τούς ἐμπλεκόμενους φορεῖς (σύν τό Ὑπουργεῖο πρωτίστως), καθώς καί ἐπιβάλλεται πλέον μόνιμη νομική κάλυψη καί ἀνάλογες ἐνέργειες τῶν ἐκπαιδευτικῶν σέ ἀκραῖα περιστατικά κυρίως, οἱ ὁποῖοι δέ γίνεται νά εἶναι καλπαζοεισπράκτορες καί καταβόθρες πού νά καταπίνουν ἐλέφαντες αἰσαεί. Πρέπει κάθε κατεργάρης νά μπεῖ στόν πάγκο του ἐπιτέλους. Ἀνήλικοι καί ἐνήλικες κηδεμόνες πού αὐτοί πρωτίστως δέν ἀνατρέφουν σωστά τά παιδιά τους! 

• Καί τελειώνω ἀφήνοντας ἐπίτηδες τό σημαντικότερο πού χρειάζεται γιά νά λυθεῖ τό πρόβλημα τῆς βίας, εἴτε τῶν παιδιῶν μεταξύ τους, εἴτε τῶν παιδιῶν κατά τῶν ἐκπαιδευτικῶν, εἴτε τῶν γονιῶν κατά τῶν ἐκπαιδευτικῶν, εἴτε τῶν παιδιῶν κατά τῶν γονιῶν κ.λ.π..

Χριστός μᾶς χρειάζεται.

Ἔχουμε φύγει προσωπικά καί ἐθνικά μακριά ἀπό τόν Εἰρηνοποιό κι ὡς ἐκ τούτου ἔχουμε γίνει ἀνήμερα θηρία, ὁ ἕνας νά φάει τόν ἄλλον. Ὁ μεγάλος τόν μικρό, ὁ μικρός τόν μεγάλο, ὁ μεγάλος τόν μεγάλο κι ὁ μικρός τόν μικρό.

«Νοῦς γάρ ἀποστάς τοῦ Θεοῦ, ἤ κτηνώδης γίνεται ἤ δαιμονιώδης» (Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς).

Ἔτσι εἶναι εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι. Αὐτή εἶναι ἡ ρίζα κάθε κακοῦ.

Κι ἐπειδή εἶναι ἐλάχιστοι οἱ γονεῖς πού μεγαλώνουν τά παιδιά μέ νουθεσία Χριστοῦ, αὐτά ἀγριεύουν. Ἡ ψυχή τους παραδίδεται εὔκολα στόν ἔξω ἀπό δῶ καί γίνονται «ζωηρά» καί ἀτίθασα. Θεριεύουν. Μέσα στήν ψυχή τους εἰσπράττουν ὅτι δέν τούς δίνεται αὐτό πού πρέπει γιά τήν σωτηρία της καί μαζί της ἡ εἰρήνη καί ἡ χαρά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!

Κι ἀντιδροῦν μέ λάθος τρόπο, διότι δέν διδάχθηκαν τόν σωστό! 

Ἄν συνεχισθεῖ αὐτή ἡ κατάσταση, ἡ αὐριανή κοινωνία θά εἶναι ζοῦγκλα, κολαστήριο καί ἡ χαρά τῶν ἐγκληματιῶν καί τῶν παρανόμων! Καί δυστυχῶς πολλά παιδιά μας θά γυροφέρνουν στά κανάλια, στίς μεσημεριανές ἐκπομπές καί στίς εἰδήσεις, καταλαβαίνετε γιά ποιούς λόγους.

Κι αὐτό πού νομοτελειακά ἕπεται μέ τούς ἐκπαιδευτικούς καί τά παιδιά εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ θηριοδαμαστῆ μέ τό θηρίο. Τό θηρίο ἀγριεύει ἀπέναντι σέ αὐτόν πού ἔχει κοντύτερά του καί ἀντιστέκεται ἀπειλητικά σέ αὐτόν πού προσπαθεῖ νά τό εἰρηνεύσει, δηλαδή νά τοῦ μεταβάλλει τήν κατάσταση πού τοῦ εἶναι γνώριμη ὡς τρόπος ζωῆς, εἰδικά ὅταν ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ αὐτό πού λαμβάνει ἀπό τό σπίτι του κι ἀπό τά κοινωνικά «πρότυπα» τῆς Νέας Ἐποχῆς. Καί βέβαια, ὁ θηριοδαμαστής πού εἶναι κοντά σέ θηρία κινδυνεύει. Κάπως ἔτσι γίνεται καί πιό ἐπιρρεπής σέ ἐγκεφαλικά, ἀνακοπές, καρκίνους, ψυχολογικά κ.λ.π… Ἄνθρωπος εἶναι, δέν εἶναι ἀτσάλι. Ὅπως ἡ Σοφία Χρηστίδου.

Τουλάχιστον, οἱ γονεῖς δέν πρέπει νά συνεργάζεσθε μαζί μας; Δέν πρέπει νά μᾶς συνδράμετε; Δέν εἴμαστε ἀπό τήν ἴδια πλευρά; Δέ μαλώνετε τά παιδιά σας κι ἔρχεσθε νά μαλώσετε ἐμᾶς; Τά παιδιά σας μορφώνουμε καί διαπαιδαγωγοῦμε, ὄχι αὐτά ἐμᾶς. Δέν εἶναι σέ θέση, οὔτε σέ αὐτόν τόν ρόλο. Δέν θέλετε; Νά τά ἔχουμε στή μέση καί νά τραβολογιόμαστε ἐμεῖς οἱ μεγάλοι κι αὐτά νά μᾶς βλέπουν; Τί παράδειγμα καί τί μήνυμα τούς δίνουμε; Ἀφῆστε τούς ἐγωισμούς. Κι ἐμεῖς τό ἴδιο. Πᾶμε μαζί γιά τό σωστό καί τό καλύτερο. Νά δώσουμε σωστούς ἀνθρώπους στόν κόσμο.

Κι ἄν σέ κάποιους φαίνεται βαρύ κάποιο ἀπό τά γραφόμενά μου, παραπέμπω στόν Ἅγιο Παἵσιο πού εἶχε προβλέψει τήν ἐξαγρίωση τῆς κοινωνίας μας καί τῶν παιδιῶν μας:

«Σκοτεινές δυνάμεις πᾶνε νά γκρεμίσουν τά πάντα. Καί πρῶτα τήν παιδεία. Παλιά τό σχολεῖο ἦταν δίπλα στήν Ἐκκλησία καί ὁ δάσκαλος προτιμοῦσε νά χάσει μία ὥρα μάθημα γιά νά λειτουργηθοῦν τά παιδιά· και ἦταν ἀρνάκια.

(σ.σ.: τώρα ὄχι μόνο Ἐκκλησία δέ μᾶς ἐπιτρέπουν νά πᾶμε, ἀλλά ἄν μιλήσουμε κάποιοι ἐκπαιδευτικοί γιά Θεό στα παιδιά, οἱ γονεῖς παίρνουν τηλέφωνο στόν διευθυντή γιά νά καταγγείλουν τόν ἐκπαιδευτικό γιά κατήχηση… Ποῦ φθάσαμε!) Τώρα ἔγιναν κατσικάκια· χτυποῦν τούς γονεῖς, χτυποῦν αὐτούς πού κυβερνοῦν. Τά κάνουν ὅλα ἄνω-κάτω· συλλαλητήρια, καταλήψεις, ἀποχή ἀπό τά μαθήματα. Καί τελικά ὅταν φτάσουν νά ξεκοιλιάσουν αὐτούς πού κυβερνοῦ, τότε θά βάλουν μυαλό».

Ἐπίσης εἶπε ὁ Ἅγιος:

«Ὅταν τά παιδιά βλέπουν τούς γονεῖς τους νά ἔχουν ἀγάπη μεταξύ τους (σ.σ.: πάνω ἀπό τούς μισούς εἶναι χωρισμένοι…), να ἔχουν σεβασμό, νά φέρονται μέ σύνεση, νά προσεύχονται κ.λ.π., τότε αὐτά τά τυπώνουν στήν ψυχή τους. Γι’ αὐτό λέω ὅτι ἡ καλύτερη κληρονομιά, πού μποροῦν νά ἀφήσουν οἱ γονεῖς στα παιδιά τους, εἶναι νά τούς μεταδώσουν την δική τους εὐλάβεια».

Καί:

«Οἱ γονεῖς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους νά καταλάβουν ὅτι δέν γίνεται νά ζήσουν μακριά ἀπό τόν Χριστό. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος δρόμος, δέν ὑπάρχει ἄλλος. Ἄμα μεταδώσουν αὐτό στά παιδιά τους, δέν χρειάζεται τίποτε ἄλλο. Αὐτή εἶναι ὅλη ἡ διαπαιδαγώγηση».

Ὅσο δέν βλέπουμε τό πρόβλημα καί τό κουκουλώνουμε κι ὅσο κάνουμε τό ἴδιο καί μέ τήν λύση του πού εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ παιδεία (σπίτι ὁπωσδήποτε καί σχολεῖο ἰδανικά), τότε τά περιστατικά "Σοφία Χρηστίδου" θα αὐξάνονται και θα πληθαίνουν. 

kaiomenivatos

Δείτε και -Σοφία Χρηστίδου: Ένα αθώο θύμα της δικτατορίας των κακομαθημένων και των αδιάφορων