Κυριακή Δ΄ Νηστειών

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὁ δέ εἶπε· παιδιόθεν. καί πολλάκις αὐτόν καί  εἰς πῦρ ἔβαλε καί εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν·».

Ὁ Διδάσκαλος εὐλόγησε τά παιδιά· τά ἀγάπησε εἰς τέλος· καί παραγγέλει, μέ τή διδασκαλία Του, στούς γονεῖς νά νουθετοῦν αὐτά μέ παιδεία καί νουθεσία Κυρίου.

Ὁ ἅγιος Πορφύριος τολμᾶ καί τονίζει στούς γονεῖς: «ὅτι δέν θά δοῦν Παράδεισο εἰ μή μόνον ἄν εἰσέλθουν σ’ Αὐτόν μέ ὅλα τά παιδιά τους».

Κατά τήν Πατερική σκέψη, γιά νά γευθεῖ ὁ ἄνθρωπος τό μέλι τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρέπει νά σκάψει τό κερί τοῦ γράμματος τῶν Γραφῶν. Πρόκειται γιά μιά ἐπίπονη προσπάθεια, διότι ἡ ἐπιφανειακή ἀνάγνωση ξεχνιέται εὔκολα· σέ ἀντίθεση μέ τήν ἀνάγνωση πού συνδυάζεται μέ τήν ἐμβάθυνση στά ἁγιογραφικά κείμενα πού προσφέρει στόν μελετητή τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, στερεή γνώση τοῦ θελήματός Του.

Μέ βάση λοιπόν τήν πιό πάνω παρατήρηση, μία ἀρχική διαπίστωση θά μποροῦσε νά εἶναι, ὅτι ὁ Πατέρας τοῦ παιδιοῦ πού ὑπέφερε ἀπό τό δαιμόνιο ἁγνοοῦσε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὡς πρός τήν σωστή ἐν Χάριτι παιδαγωγία τοῦ υἱοῦ του, μέ ἐπακόλουθο ἡ πίστη του νά εἶναι ἐλλιπής.

Ἄφησε ἔτσι χαραμάδες ἀμελείας στό σπιτικό του  καί ὁ Σατανᾶς εἰσῆλθε καί κατακεραύνωσε τό παιδί του.

Ἐν τούτοις σήμερα μέ κραυγή προσπαθεῖ νά προσελκύσει τήν προσοχή τοῦ Κυρίου· «πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ». Ὁ Ἰησοῦς ὡς Παντογνώστης Θεός βλέπει ὅτι ἡ καρδιά τοῦ Πατέρα ζητάει νά συντονιστεῖ μέ τήν κραυγή τῶν χειλέων· καί τότε ἀφοῦ πρῶτα ξεσκεπάζει τήν κακία τοῦ δαίμονα ἐνώπιον πάντων, ποιεῖ τό θαῦμα, προσφέρει τήν ἴαση. Περνάει ἔτσι στήν καρδιά τοῦ γονιοῦ τό πῦρ καί τό ὕδωρ τῆς Χάριτος, ὥστε νά τσακίσει μέ τήν καυτή πίστη καί τήν δροσιά τοῦ ὕδατος τοῦ Παρακλήτου τήν κακία τῆς πλάνης· ὅπου μέ τά ποτά καί τήν φωτιά τῶν σαρκικῶν παθῶν τό δαιμόνιο προσπάθησε νά καταστρέψει τό νεαρό παιδί.

«Διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος, καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν».

Δηλαδή, μετουσίωσις τῶν κακῶν συνηθειῶν καί λογισμῶν μέ τήν δύναμιν τῆς βουλήσεως, σέ ἀγαθές πράξεις καί σκέψεις. Μέ τήν ἴδια δύναμη τῆς καρδιᾶς πού ὁ πονηρός δαίμονας προσπαθεῖ νά ἐπιβάλλει τήν κακία του στόν νοῦ· τώρα διά τῆς πίστεως στόν Χριστό,  ἡ ἴδια καρδιά μέ τήν δύναμη τοῦ Παρακλήτου, μεταλλάσσει τό κακό καί γεννιέται ἔσωθεν τό ἀγαθό θέλημα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ (διδασκαλία Ἁγίου Πορφυρίου).

Προφανῶς, παρά τήν ἀσφυκτική παρουσία τῶν πειρασμῶν καί τῶν θλίψεων, τό τριμερές τῆς ψυχῆς ἁγιασμένο πλέον, φροντίζει νά προβάλλει στήν καρδιά καί σέ ὅλες τίς αἰσθήσεις, τή σημασία τοῦ ἐν Χριστῷ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ἔτσι ἡ κραυγή τῆς καρδιᾶς πρός τόν Κύριο πού ζητᾶ βοήθεια, δέν χάνει τή δυνατότητα μορφῆς ἐπικοινωνίας ἤ ἑνός τρόπου ἀναφορᾶς στήν ἀγαθή πρόνοια τοῦ Μεσσίου, μέ ἅγιο γιά τήν ψυχή ἀποτέλεσμα.

Φρονοῦμε, ἁγία γερόντισσα, τό πιό σημαντικό ἀπό κάθε ἀγαθή ἐνασχόληση καί κορυφαῖο κατόρθωμα, εἶναι ἡ ἐπιμονή στήν προσευχή μέ τήν ὁποία μποροῦμε μέ τήν καθημερινή αἴτησή μας πρός τόν Θεόν, νά ἀποκτήσουμε ἐπιπλέον καί τίς ὑπόλοιπες ἀρετές. «Ἡ προσευχή, ὁμιλία ἐστι τοῦ νοῦ πρός τόν Θεόν» (Ἁγίου Νείλου ἀσκητοῦ).

Ὁ ἑορταζόμενος σήμερα Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος γράφει: «πρό πάντων ἐν τῷ τῆς ἡμετέρας δεήσεως χάρτῃ εὐχαριστίαν εἰλικρινῇ κατατάξωμεν, ἐν δευτέρῳ δέ στίχω ἐξομολόγησιν καί συντριμμόν ψυχῆς ἐν αἰσθήσει· εἴθ’ οὔτω τήν αἴτησιν ἡμῶν τῷ παμβασιλεῖ γνωρίσωμεν». Καί συνεχίζει ὁ Ἅγιος: «Ἄριστος ὁ προειρημένος τῆς προσευχῆς τρόπος, ὥς τινι τῶν ἀδελφῶν ὑπό ἀγγέλου Κυρίου δεδήλωται».

Ἀκούγοντας καί διαβάζοντας ἀδελφοί τήν σημερινή Εὐαγγελική Περικοπή, καί ἔχοντες ἔστω καί ἀμυδρά γνώση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ποῖα ἄραγε ἀπολογία ἔχωμε νά δώσωμε στόν Δημιουργό καί Πλάστη μας σήμερα ὡς πρός τήν παιδαγωγία τῶν παιδιῶν μας;

Ὁ λόγος τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν: «Ὦ γενεά, πού τόσα θαύματα εἶδες καί εἶσαι ἀκόμα ἄπιστος, ἕως πότε θά εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θά σᾶς ἀνέχομαι;», δέν μᾶς προβληματίζει; Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ ἀξεπέραστος παιδαγωγός, διδάσκει: «Τά τυραννοῦντα μάλιστα τό τῶν ἀνθρώπων γένος ταῦτα ἐστι, πλεονεξία καί ἀκολασία καί ἐπιθυμία κακή».

Φορτωμένο λοιπόν στήν πλειοφηψία του τό ἀνθρώπινο γένος, μ’ αὐτά τά πάθη καί τίς κακίες, πῶς θά δυνηθεῖ νά παιδαγωγήσει τά παιδιά, τούς νέους, μάλιστα στίς τρυφερές ἡλικίες, ὥστε νά μήν καίγονται κυριολεκτικά στά ὑπόγεια ἄντρα τῆς διαφθορᾶς;

Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ἐν Χάριτι Θεοῦ, ἀπαντοῦν στόν καθένα μας: «Νά ζητᾶς τόν Κύριο, στήν ὁδό, δηλαδή στήν καρδιά σου, μέ τίς ἐντολές». Ὅταν ἀκούσεις τή Γραφή νά κάνει λόγο γιά «ράβδο καί βακτηρία» νά θεωρήσεις ὅτι ἐννοεῖ, κατά τόν προφητικό λόγο, τήν κρίση καί τήν πρόνοια, ἐνῶ κατά τόν ἡθικό τήν ψαλμωδία καί τήν προσευχή.

Γιατί, ὅταν κρινόμαστε ἀπό τόν Κύριο μέ τήν παιδαγωγική ράβδο, αὐτό γίνεται γιά τήν ἐπιστροφή μας σ’ Αὐτόν. Ὅταν ἐμεῖς παιδεύουμε μέ τήν ράβδο τῆς ἀνδρείας, ψαλμωδίας, τούς δαίμονες πού ἐξεγείρονται ἐναντίον μας, στηριζόμαστε μέ τήν προσευχή καί τήν πίστη στήν ἀγαθή πρόνοια τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ. Αὐτήν τήν πνευματική πορεία ὀφείλουμε χριστιανοί μου στούς ἑαυτούς μας καί στά παιδιά μας, μέχρις ὅτου βρεθοῦμε ὁλότελα κάτω ἀπό τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὡς υἱοί τῆς Ἀναστάσεως, παραμένοντες ἔτσι πιστοί ἀκολουθῶντας τήν ἁγίαν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν· δέν ἐπιλέγουμε τήν καύση τῶν νεκρῶν σωμάτων, ἐξαιτίας μιᾶς νεκρᾶς πορείας τῆς ψυχῆς μας·  καί ξεφεύγουμε ἔτσι τήν κρίση καί τήν καταδίκη, τωρινή καί μέλλουσα.

Στόν Σωτῆρα Κύριο καί Θεό Ἰησοῦ Χριστό ἡ Κυριότητα, ἡ Δύναμις, ἡ Βασιλεία στούς αἰῶνας. Ἀμήν.