Η «Σκακιέρα» της Αρχιεπισκοπής: Πνευματική Ηγεσία ή Πολιτική Επιβολή;

 

Η «Σκακιέρα» της Αρχιεπισκοπής: Πνευματική Ηγεσία ή Πολιτική Επιβολή;

Δρ. Ανδρέας Γεωργίου, Διδάκτωρ  Νομικών και Πολιτικών Επιστημών

Η εκλογή του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου και η απόλυτη κυριαρχία του στην Ιερά Σύνοδο αποτελούν πλέον αντικείμενο έντονης συζήτησης, όχι για το θεολογικό τους βάθος, αλλά για τις μεθόδους που θυμίζουν περισσότερο κρατικές υπηρεσίες και πολιτικά παρασκήνια παρά εκκλησιαστική παράδοση.

Η Σιγουριά του «Τριπρόσωπου»

Η φράση που φέρεται να επαναλάμβανε προεκλογικά ο νυν Αρχιεπίσκοπος —«ψηφίστε με να μπω στο τριπρόσωπο και η εκλογή μου είναι σίγουρη»— δεν ήταν μια απλή πρόβλεψη. Ήταν η πεποίθηση ενός ανθρώπου που γνώριζε εκ των προτέρων ότι οι συσχετισμοί δυνάμεων μέσα στη Σύνοδο ήταν ήδη «κλειδωμένοι». Ενώ η λαϊκή βάση έδινε την πρωτιά σε άλλους υποψηφίους, ο Γεώργιος κινήθηκε με τη στρατηγική ενός έμπειρου πολιτικού, ποντάροντας στη δύναμη που ασκεί πάνω στα πρόσωπα που απαρτίζουν το σώμα των εκλεκτόρων.

Εκκλησία ή Μηχανισμός Εξουσίας;

Αυτές οι τακτικές δημιουργούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Η Εκκλησία της Κύπρου, ιστορικά συνυφασμένη με τους αγώνες του λαού, κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν στείρο μηχανισμό εξουσίας.

Όταν ένας ηγέτης κινεί τα νήματα με τέτοια ψυχρή σιγουριά, η ηθική νομιμοποίηση της εξουσίας του δέχεται καίριο πλήγμα. Ο λαός μπορεί να ψήφισε για το τριπρόσωπο, αλλά το αποτέλεσμα φαίνεται πως είχε προαποφασιστεί σε σκοτεινά γραφεία, μακριά από τη διαφάνεια και το ήθος που οφείλει να πρεσβεύει το σχήμα του Αρχιεπισκόπου.

Η Κατάργηση της Λαϊκής Βούλησης: Το Τελικό Σχέδιο Ελέγχου

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής της στρατηγικής επικράτησης είναι η επιμονή του Αρχιεπισκόπου για ριζική αλλαγή του Καταστατικού Χάρτη. Προτείνοντας την ουσιαστική κατάργηση της συμμετοχής του λαού στην εκλογή των Μητροπολιτών, ο Γεώργιος επιχειρεί να κλείσει οριστικά την «πόρτα» σε οποιαδήποτε φωνή δεν ελέγχεται από τον ίδιο. Με αυτόν τον τρόπο, αποφεύγεται η δημόσια ταπείνωση του να επιλέγει ο λαός έναν υποψήφιο και η Σύνοδος να διορίζει έναν άλλον, κόντρα στο κοινό αίσθημα. Μετατρέποντας τη διαδικασία σε μια κλειστή, εσωτερική υπόθεση της Συνόδου, ο Αρχιεπίσκοπος διασφαλίζει ότι κάθε νέο μέλος που θα εισέρχεται στο σώμα θα είναι της απόλυτης έγκρισής του. Έτσι, η Σύνοδος παύει να είναι ένας χώρος διαλόγου και μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό αναπαραγωγής «πιστών στρατιωτών», όπου οι επίσκοποι-πιόνια θα επικυρώνουν απλώς τις επιθυμίες του ηγέτη τους, θωρακίζοντας την εξουσία του για τις επόμενες δεκαετίες.

Η Επικείμενη Ρήξη και η Πνευματική Διολίσθηση

Αυτή η μεθοδευμένη προσπάθεια στεγανοποίησης της εξουσίας δεν αναμένεται να περάσει απαρατήρητη από το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Οι πιστοί, που παραδοσιακά θεωρούν την ψήφο τους ως μια ιερή πράξη συμμετοχής στη ζωή της Εκκλησίας, βλέπουν τώρα τον ρόλο τους να υποβαθμίζεται σε απλό διακοσμητικό στοιχείο. Η μετατροπή των Μητροπολιτών σε πειθήνια όργανα και η φίμωση της λαϊκής βάσης δημιουργούν ένα χάσμα εμπιστοσύνης που δύσκολα γεφυρώνεται. Αν η Εκκλησία της Κύπρου πάψει να αφουγκράζεται τον παλμό του λαού της και οχυρωθεί πίσω από «φακέλους» και καταστατικά τεχνάσματα, κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν παγωμένο διοικητικό οργανισμό χωρίς πνευματικό αντίκρισμα.

Η προειδοποίηση είναι σαφής: Μια ηγεσία που στηρίζεται στον φόβο και τον αποκλεισμό μπορεί να κερδίζει τις ψηφοφορίες στη Σύνοδο, αλλά κινδυνεύει να χάσει οριστικά τη μάχη για τις ψυχές των ανθρώπων. Το μέλλον της Εκκλησίας προμηνύεται σκοτεινό, αν η «στρατηγική των πιονιών» συνεχίσει να υπερισχύει της πνευματικής ελευθερίας και της χριστιανικής αγάπης.