Μαρτυρία ενός Παφίτη: Η Πάφος που γνώρισα και η Πάφος που μου έμεινε

 

Μαρτυρία ενός Παφίτη: Η Πάφος που γνώρισα και η Πάφος που μου έμεινε

Υπότιτλος: Ένα προσωπικό οδοιπορικό στα γραφεία της Μητρόπολης και στους ναούς – με τον Τυχικό και χωρίς αυτόν

Είμαι Παφίτης. Ζω εδώ, περπατώ αυτούς τους δρόμους, μπαίνω στις ίδιες εκκλησίες, περνώ από τα ίδια γραφεία. Δεν γράφω ως ειδικός ούτε ως αξιωματούχος. Γράφω ως άνθρωπος που έζησε την Πάφο πριν και μετά. Και όποιος έζησε, δεν χρειάζεται αποδείξεις.

Θυμάμαι καθαρά την πρώτη φορά που μπήκα στα γραφεία της Μητρόπολη Πάφου όταν ήταν εκεί ο Τυχικός. Δεν ένιωσα ότι μπήκα σε υπηρεσία. Ένιωσα ότι μπήκα σε ιερό χώρο. Μύριζε θυμίαμα. Άκουγες ψαλμωδία. Πριν μιλήσεις, χαμήλωνες τη φωνή σου από μόνος σου. Στάθηκα μπροστά στο εικονοστάσι, προσκύνησα, κάθισα λίγο. Δεν με βίασε κανείς να προσευχηθώ· το έκανε ο ίδιος ο χώρος.

Έβλεπες τον μητροπολίτη να δίνει ο ίδιος το θυμίαμα. Κάθε πρώτη του μήνα αγιασμός. Όχι για το θεαθήναι, αλλά για να θυμόμαστε όλοι πού βρισκόμαστε. Και αυτό, να το πω καθαρά, δεν το είχα ξαναζήσει έτσι. Σε μόλις δυόμισι χρόνια, η Πάφος είχε αλλάξει. Οι εκκλησίες είχαν ζωή. Έβλεπες νέους ανθρώπους. Έβλεπες σεβασμό. Έβλεπες πνευματικότητα που δεν φώναζε, αλλά ακτινοβολούσε.

Πέρασαν τα χρόνια — λίγα, μα καθοριστικά. Και ύστερα, χωρίς να ρωτηθούμε, χωρίς να μας εξηγήσουν πειστικά, ο Τυχικός έφυγε. Έτσι απλά. Και είπα μέσα μου: «Εντάξει, ίσως να μην αλλάξει και πολλά». Έκανα λάθος.

Ξαναμπήκα στα ίδια γραφεία. Οι τοίχοι άδειοι. Καμιά εικόνα. Καμιά ψαλμωδία. Άκουσα λόγια βαριά, άκομψα. Είδα συμπεριφορές που δεν ταίριαζαν ούτε σε καφενείο, πόσο μάλλον σε εκκλησιαστικό χώρο. Αναρωτήθηκα ειλικρινά: «Πού βρίσκομαι; Είναι αυτή η ίδια Μητρόπολη;»

Πήγα και στις εκκλησίες. Λιγότερος κόσμος. Περισσότερη ψύχρα. Όχι επειδή οι Παφίτες έγιναν άπιστοι, αλλά επειδή ένιωσαν ότι κάτι έσπασε. Όταν ο ποιμένας λείπει, το ποίμνιο σκορπίζει. Αυτό δεν είναι θεωρία· είναι ζωή.

Και εδώ θέλω να μιλήσω καθαρά, ως Παφίτης:

Αυτή η κατάσταση δεν έπεσε από τον ουρανό. Κάποιος την προκάλεσε. Κάποιος πήρε την απόφαση να απομακρύνει έναν ιεράρχη που, σε μόλις δύομιση χρόνια, είχε κερδίσει τις καρδιές όλων και είχε αλλάξει την Πάφο προς το καλύτερο. Χωρίς να αφουγκραστεί τον λαό. Χωρίς να σεβαστεί το έργο. Χωρίς ποιμαντική ευαισθησία.

Όταν διώχνεις έναν τέτοιο μητροπολίτη, δεν τιμωρείς τον ίδιο. Τιμωρείς έναν τόπο. Και αυτό ακριβώς έγινε στην Πάφο.

Εγώ, ένας απλός Παφίτης, δεν ζητώ εξουσία ούτε δικαίωση. Ζητώ δικαιοσύνη. Ζητώ να ακουστεί η αλήθεια που ζούμε καθημερινά. Ζητώ να επιστρέψει αυτό που μας έδωσε ζωή. Γιατί ξέρω — και το ξέρουμε όλοι εδώ — πως με τον Τυχικό η Πάφος προχωρούσε πνευματικά. Χωρίς αυτόν, κάνει βήματα πίσω.

Και όσο κι αν κάποιοι θέλουν να το αγνοήσουν, εμείς θα το λέμε.

Γιατί το ζήσαμε.

Γιατί το πονάμε.

Και γιατί η Πάφος θυμάται.