Ακόμα έμεινες στην Αγγλοκρατία, Φιλελεύθερε; Η αντικανονική, αντικαταστατική και παράνομη «δίκη» του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Ακόμα έμεινες στην Αγγλοκρατία, Φιλελεύθερε;

Η αντικανονική, αντικαταστατική και παράνομη «δίκη» του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Αυτό που εξελίσσεται εις βάρος του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν αποτελεί εκκλησιαστική κρίση, ούτε πειθαρχική διαδικασία, ούτε καν μια ελαττωματική δίκη. Πρόκειται για μια πλήρη άρνηση δίκαιης διαδικασίας, μια θεσμική εκτροπή που παραβιάζει ταυτόχρονα το Καταστατικό της Εκκλησίας της Κύπρου, τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου και το δεσμευτικό ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο.

Ας ειπωθεί χωρίς περιστροφές:

Δεν έγινε δίκη.

Για να υφίσταται δίκη —εκκλησιαστική ή άλλη— απαιτούνται ελάχιστες, αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις:

• σαφές και αιτιολογημένο κατηγορητήριο,

• προηγούμενη γνώση των κατηγοριών,

• δικαίωμα ακρόασης και υπεράσπισης (audi alteram partem),

• ανεξάρτητο και αμερόληπτο όργανο,

• διάκριση ρόλων μεταξύ κατήγορου και κριτή (nemo iudex in causa sua).

Στην περίπτωση του Τυχικού καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν τηρήθηκε.

Δεν του γνωστοποιήθηκαν συγκεκριμένες κατηγορίες.

Δεν του παραδόθηκε κανονικό κατηγορητήριο.

Δεν του δόθηκε πραγματική δυνατότητα απολογίας.

Δεν υπήρξε αμερόληπτο σώμα κρίσης.

Αντίθετα, παρακολουθούμε ένα πρωτοφανές φαινόμενο:

ένα και το αυτό πρόσωπο να συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος:

• λειτουργεί ως κατήγορος,

• εμφανίζεται ως μάρτυρας κατηγορίας,

• συντάσσει ή κατευθύνει το κατηγορητήριο,

• προεδρεύει της «κρίσης»,

• αποφασίζει και επιβάλλει την ποινή,

• διορίζει τοποτηρητή,

• και ταυτόχρονα προβαίνει σε δημόσιες καταδίκες μέσω των ΜΜΕ.

Αυτό δεν είναι απλώς αντικανονικό.

Είναι κατάφωρα παράνομο, ακόμη και με τα πιο επιεική νομικά κριτήρια.

Η αρχή nemo iudex in causa sua δεν είναι δυτικό «κόλπο».

Είναι θεμέλιο κάθε έννομης τάξης.

Χωρίς αυτήν, δεν υπάρχει κρίση — υπάρχει μόνο αυθαιρεσία.

Και όμως, ο Φιλελεύθερος επιλέγει συνειδητά να παρουσιάζει αυτή την παρωδία ως θεσμικά ανεκτή, επικαλούμενος ιστορικά παραδείγματα από άλλες δεκαετίες, λες και η Κύπρος παραμένει εγκλωβισμένη στην Αγγλοκρατία.

Να το ξεκαθαρίσουμε:

Από τότε, το Καταστατικό της Εκκλησίας της Κύπρου έχει τροποποιηθεί δύο φορές.

Και, το σημαντικότερο, η Κυπριακή Δημοκρατία δεσμεύεται:

• από το Σύνταγμα,

• από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου,

• από τη νομολογία του ΕΔΔΑ.

Το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ κατοχυρώνει το δικαίωμα σε δίκαιη και αμερόληπτη δίκη.

Το άρθρο 8 προστατεύει τη φήμη και την προσωπικότητα.

Το τεκμήριο αθωότητας δεν είναι ευχή — είναι νομική υποχρέωση.

Η Εκκλησία δεν βρίσκεται εκτός του πεδίου εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όταν οι πράξεις της έχουν σοβαρές συνέπειες στη δημόσια σφαίρα, στην τιμή και στη θέση ενός προσώπου. Αυτό είναι παγιωμένη ευρωπαϊκή νομολογία.

Ιδιαίτερα προκλητική είναι η επιλεκτική «ηθική ευαισθησία» που επιδεικνύεται.

Την ώρα που ο Τυχικός καταδικάζεται χωρίς δίκη, πρόσωπα που τον καταγγέλλουν δημόσια —μεταξύ αυτών και ο Δήμαρχος Πάφου— αντιμετωπίζουν σοβαρότατες ποινικές κατηγορίες, υποθέσεις που ενδέχεται να καταλήξουν ακόμη και σε στερητικές της ελευθερίας ποινές.

Εκεί, όμως, ο Τύπος θυμάται:

• τη σιωπή,

• την αναμονή της Δικαιοσύνης,

• την προσεκτική διατύπωση.

Για τον Τυχικό, καμία από αυτές τις αρχές δεν ισχύει.

Αυτό δεν είναι ενημέρωση. Είναι στοχοποίηση.

Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να καταπατούν δικαιώματα επειδή φορούν άμφια ή κατέχουν αξιώματα, ας το γνωρίζουν:

το ευρωπαϊκό δίκαιο δεν παραγράφει την αυθαιρεσία.

Και όσο για τον Φιλελεύθερο:

αντί να ελέγχει την εξουσία, επέλεξε να ταυτιστεί μαζί της.

Αντί να υπερασπιστεί τη δίκαιη διαδικασία, επέλεξε την προκαταδίκη.

Η Ιστορία, όμως, δεν γράφεται με πρωτοσέλιδα.

Γράφεται με γεγονότα.

Και σε αυτή την υπόθεση, τα γεγονότα καταγράφουν:

μια ανύπαρκτη δίκη,

μια κατάλυση δικαιωμάτων,

και μια εφημερίδα που επέλεξε να σταθεί στη λάθος πλευρά.

Δημοσιογράφος