Νά δεχόμαστε, νά κατηχοῦμε καί νά βαπτίζουμε τούς μεταστρεφομένους στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἤ ὄχι;

Νά δεχόμαστε, νά κατηχοῦμε καί νά βαπτίζουμε τούς μεταστρεφομένους στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἤ ὄχι;

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD

βʹ ἔκδοσις, 8/1/2026

αʹ ἔκδοσις, 14/12/2025: 

Ὀρθόδοξος Τύπος, 19/12/2025 – 26/12/2025, ἀρ. φύλλων 2570-2571. 

Τίτλος δημοσίευσης Ὀ.Τ.: «Τά προβλήματα τῶν μεταστρεφομένων εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν».

(γιά καλύτερη ἀνάγνωση, γιά τίς παραπομπές, τίς εἰκόνες, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε στὸ τέλος τό PDF)

Ὑπάρχουν ἀνάμεσα στοὺς Ἀμερικανοὺς Προτεστάντες, ὁρισμένες ψυχούλες, ποὺ τοὺς πιάνει ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τοὺς φέρνει στὶς διάφορες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες στὴν Ἀμερική. Τὸ θέμα εἶναι ἐμεῖς τί κάνουμε μετά. 

Τοὺς βοηθᾶμε, κυρίως ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία, νὰ τοὺς κατηχήσουμε σωστά, Ὀρθόδοξα, καὶ νὰ τοὺς βαπτίσουμε Ὀρθοδόξους; 

Μοῦ διηγήθηκε ἕνας Ἕλληνας γνωστός μου στὴν Ἀμερική τὰ ἑξῆς περιστατικὰ ποὺ τοῦ συνέβησαν πρόσφατα:

«Ἔτυχε καὶ πῆγα τὴν Κυριακὴ σὲ μία Σέρβικη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Καλιφόρνια ποὺ εἶμαι. Στὸ τέλος τῆς Λειτουργίας, μετὰ καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἱερέως, καὶ ἐνῶ ὁ κόσμος σηκωνόταν σιγά-σιγά νὰ πάει νὰ πάρει τὸ ἀντίδωρο, ἀκούω τὸν διπλανό μου (ἕνας μικρὸς σὲ ἡλικία οὔτε 22-25 χρονῶν Ἀμερικανός) νὰ μὲ χαιρετάει καὶ νὰ μοῦ λέει τὸ ὄνομά του. Τὸν χαιρέτησα καὶ ἐγὼ ἐγκάρδια μὲ τὸ ὄνομά μου καὶ γύρισα πάλι μπροστά μου νὰ περιμένω τὴν σειρά μου νὰ σηκωθῶ γιὰ τὸ ἀντίδωρο.1 Μέσα μου ὅμως κάτι μοῦ ἔλεγε νὰ τοῦ μιλήσω. Μὲ μιὰ ἀφορμή, ἀρχίσαμε μιὰ πολὺ καλὴ συζήτηση.

Εἶχε μεγαλώσει Προτεστάντης, καὶ πήγαινε κάθε Κυριακὴ στὸν Προτεστάντικο ναό του γιὰ τὴν λειτουργία τους. Αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ πῆγε σὲ ἄλλο ναό ἀπὸ τὸν δικό του τὸν Προτεστάντικο, καὶ φυσικὰ πρώτη φορὰ σὲ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ ὅπως μοῦ εἶπε φοβόταν πάρα πολύ καὶ στὴν σκέψη νὰ ἔρθει (λογικὸς καὶ ὑπαρκτὸς αὐτὸς ὁ φόβος ἀπὸ πολλὲς μεριές). 

Μοῦ εἶπε ὅτι ἔνιωσε πολὺ ζεστά, πολὺ οἰκεῖα, στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (προφανῶς ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ), καίτοι ἄγνωστος μεταξὺ ἀγνώστων.

Πόση δύναμη τοῦ ἔδωσε ὁ Χριστὸς νὰ ὑπερνικήσει τὸν λογικὸ φόβο του, καὶ τὴν πίστη ποὺ μεγάλωσε, τὴν πίστη τῆς οἰκογένειάς του, καὶ νὰ ἔρθει σὲ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία!

Ἄρχισε μόνος του νὰ μὲ ρωτάει νὰ τοῦ δώσω συμβουλές σὲ διάφορα θέματα, τί νὰ κάνει σὰν Ὀρθόδοξος2 γιὰ μιὰ πνευματικώτερη ἐν Χριστῷ ζωή, μέχρι καὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά του μὲ ρώτησε ἂν μποροῦν νὰ σωθοῦν ὡς Προτεστάντες,3 πῶς νὰ τοὺς τὸ πεῖ ὅτι θέλει νὰ γίνει Ὀρθόδοξος, καὶ γιὰ νὰ γίνουν καὶ αὐτοὶ Ὀρθόδοξοι. Πῶς ρωτᾶνε οἱ μοναχοὶ στὸ γεροντικόν τοὺς Γέροντες, τέτοια δίψα εἶχε νὰ ρωτάει γιὰ νὰ μάθει πρακτικὰ πνευματικὰ ἀλλὰ καὶ καθημερινὰ θέματα ἀπὸ ἕναν ἄσχετο καὶ ἄγνωστο σὲ αὐτὸν Ὀρθόδοξο.

Τοῦ ἀπάντησα μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ στὶς ἐρωτήσεις του καὶ σὲ πρακτικὰ θέματα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, καὶ τὰ ἀπορροφοῦσε μὲ πολλὴ καὶ εἰλικρινὴ πνευματικὴ δίψα. Κάποια στιγμὴ τοὺ εἶπα ὅταν βλέπεις ἕναν φτωχό νὰ τοὺ δίνεις κάποια ἐλεημοσύνη ἔστω καί ἐλάχιστο ποσό, βοηθάει πολὺ τὴν ψυχὴ ἡ ἐλεημοσύνη. Καὶ ἀφοῦ δέχθηκε τὰ λεγόμενά μου, μοῦ εἶπε, ἄ ναί σωστά, αὐτὸ εἶναι ποὺ λέει κάπου ὁ Χριστὸς ὅτι πείνασα καὶ μοῦ δώσατε νὰ φάω.4 Μὲ ρώτησε πῶς νὰ γίνει καλὸς Ὀρθόδοξος (πῶς νὰ ἀποκτήσει εὐλάβεια), καὶ τοῦ ἀπάντησα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: “Οἱ Πατέρες λένε ὅτι, γιὰ νὰ ἀποκτήσης εὐλάβεια, πρέπει νὰ ζῆς ἢ νὰ συναναστρέφεσαι μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν εὐλάβεια καὶ νὰ παρατηρῆς πῶς συμπεριφέρονται.”5

Μιλήσαμε πολὺ καὶ γιὰ τὴν προσευχή, τοῦ εἶπα νὰ ἀφιερώσει ἕναν καθορισμένο χρόνο στὸν Θεὸ γιὰ καθημερινὴ προσευχὴ στὸ σπίτι του, νὰ διαβάζει καθημερινὰ τὴν Καινὴ Διαθήκη, βίους τῶν Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων, νὰ πηγαίνει στὴν Ἐκκλησία. Μὲ ρώτησε πῶς νὰ προσεύχεται χωρὶς νὰ διασπᾶται (φεύγει) ὁ νοῦς του, τοῦ ἀπάντησα μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ὅτι μπόρεσα, τοὺ εἶπα καὶ νὰ προσεύχεται ἀδιαλείπτως, ὅπως μᾶς εἶπε ὁ Χριστός καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος,6 νὰ προσεύχεται γιὰ αὐτόν, τὴν οἰκογένειά του, τοὺς γνωστούς του, τόν κόσμο, … Lord Jesus Christ have mercy on me, on my family, …, ὅταν ὁδηγᾶς, ὅταν περπατᾶς…, καὶ τὰ ρούφαγε ὅλα σὰν σφουγγάρι. 

Κάποια στιγμή, κοιτάζω δίπλα μου, ἄδεια ἡ Ἐκκλησία, τοῦ εἶπα νὰ φύγουμε νὰ μὴ μᾶς κλειδώσουν μέσα, καὶ ἤθελα νὰ τὸν πάω νὰ τὸν γνωρίσω στοὺς (ἄγνωστους σὲ μένα) Διάκονο ἢ τὸν Ἱερέα τῆς Σέρβικης Ἐκκλησίας γιὰ νὰ τὸν ἀναλάβουν καὶ νὰ τὸν κατηχήσουν.7

Καθὼς πηγαίναμε γιὰ τὴν αἴθουσα (social hall) τῆς Ἐκκλησίας, ἀσπάστηκα τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας, μὲ ἀκολούθησε μόνος του καὶ ἀσπάστηκε καὶ αὐτὸς μετὰ ἀπὸ μένα τὶς εἰκόνες, καὶ μάλιστα μὲ ρώτησε σὲ ποιὸ σημεῖο φιλᾶμε στὴν εἰκόνα τὸ ἀπεικονιζόμενο πρόσωπο. 

Σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς Ἐκκλησίας καθὼς βγαίναμε, βρήκαμε καὶ τὸν Διάκονο ποὺ μόλις τελείωσε μιὰ συζήτηση μὲ ἄλλους δύο, μᾶλλον μεταστραμμένους (converts). Ἀφοῦ τὸν γνώρισα στὸν Διάκονο καὶ τοῦ εὐχήθηκα, καὶ αὐτὸς ὁ Διάκονος εὐλαβὴς μεταστραμμένος Ἀμερικανός, ἄρχισαν ἀμέσως νὰ συζητᾶνε, τὸν χαιρέτησα ἐγκαρδίως καὶ ἔφυγα, ἔχοντας μέσα μου μεγάλη χαρά, καὶ δοξάζοντας τὸν Θεὸ πάντων ἕνεκεν».

«Γνώρισα στὴν Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία ὡς λαϊκό, ἕναν Ἀμερικανὸ μὲ ξένη καταγωγή, ὁ ὁποῖος ἔχει βαπτιστεῖ Ὀρθόδοξος. Αὐτὸς μοῦ εἶπε ὅτι πρὶν νὰ γίνει Ὀρθόδοξος, ἦταν Ἱερέας στοὺς Κόπτες. Στὴν ἐρώτησή μου πῶς εἶναι ἡ χριστιανική, ἡ πνευματικὴ ζωὴ στοὺς Κόπτες μοῦ ἀπάντησε: 

“Πῶς στὰ βιβλία ἔχουμε τὸν πρόλογο; Ἔ, εἶναι σὰν ἕνας καλὸς πρόλογος ἑνὸς χριστιανικοῦ βιβλίου. Τίποτε ἄλλο.”»

«Εὑρισκόμενος στὸ μεγάλο μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου στὴν Ἀριζόνα, τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Ἐφραῖμ τοῦ Νέου Κοινοβιάρχου (1928-2019), συνάντησα ἕναν νέο ποὺ μοῦ συστήθηκε ὡς Κατηχούμενος8 σὲ Ἀντιοχειανὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Καλιφόρνια, Ἀμερικανὸ μεξικάνικης καταγωγῆς. Ἦταν ἡ δεύτερη φορὰ ποὺ ἐπικεπτόταν τὸ μοναστῆρι, καὶ εἶχε κανονίσει τοῦ χρόνου νὰ ἐπισκεφθεῖ καὶ τὴν Ἑλλάδα, Ἅγιον Ὄρος, καὶ ἤθελε νὰ ἐπισκεφθεῖ καὶ τὴν Ρωσσία. Στὴν συζήτηση μοῦ εἶπε ὅτι οἱ γονεῖς του ἦταν καθολικοὶ ἀλλὰ αὐτὸς εἶχε γίνει “non-denominational Protestant” δηλ. Προτεστάντης ποὺ δὲν ἀνῆκε σὲ καμία προτεσταντικὴ παραφυάδα.9 Στὴν ἐρώτησή μου πῶς γνώρισε τὴν Ὀρθοδοξία μοῦ ἀπάντησε ὅτι εἶχε θρησκευτικὲς συζητήσεις μὲ μουσουλμάνους γιὰ τὸν Θεό, καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἀμυνθεῖ μὲ τὰ προτεσταντικὰ ἐπιχειρήματα. Προσευχόταν στὸν Θεὸ, καὶ ἔκλαιγε γιὰ αὐτό, καὶ ψάχνοντας τὴν ἰστορία τῆς Ἐκκλησίας γνώρισε τὴν Ὀρθοδοξία, γιὰ τὴν ὁποία οὔτε κἂν εἶχε ἀκούσει10 νωρίτερα».

Στὴν Ἀμερική τὰ τελευταῖα χρόνια, ὁ Χριστὸς μεταστρέφει πολλούς, καὶ τοὺς φέρνει στὶς διάφορες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Καὶ στὶς Ἑλληνικές, καὶ στὶς Ἀντιοχειανές, στήν OCA,11 στὶς Ρωσσικές, στὶς Σέρβικες, κτλ..

Ἐνδεικτικά, σὲ μιὰ Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξη ἐνορία σὲ μιὰ πόλη τῆς Καλιφόρνια, αὐτὴ τὴν περίοδο, ὑπάρχουν περίπου 100 κατηχούμενοι!

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Νέας Ὑόρκης καὶ Μητροπολίτης τῆς Ἀντιοχειανῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Βορείου Ἀμερικῆς Σάββας (Saba Isper) ἔβγαλε πρόσφατα, στίς 7/11/2025 στό Κολοράντο τῆς Ἀμερικῆς ἕναν πολὺ ὡραίο, μεστὸ καὶ πνευματικὸ λόγο ἀναλύοντας τὸ θέμα καὶ τὴν ἔκταση τῶν αὐτοβούλως μεταστραφέντων (converts) στήν Ἀμερική: «On Converts to Orthodoxy».12

Μεταξὺ ἄλλων εἶπε: 

«Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἀφθονία καὶ ἡ ποικιλία τῶν Προτεσταντικῶν ἐκκλησιῶν καὶ οἱ διαφορὲς μεταξύ τους, εἶναι ἕνας λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο πολλοὶ Προτεστάντες ἀναζητοῦν τὴν αὐθεντικὴ ἐκκλησία. Ὑπάρχει μιὰ ἔκδηλη δίψα γιὰ χριστιανικὴ αὐθεντικότητα στὴν Ἀμερική. Τοὺς τελευταίους πέντε αἰῶνες, ὁ Προτεσταντισμὸς ἔχει ἀναπτύξει τὴ δική του παράδοση, ἐνῷ ταυτόχρονα ἀπορρίπτει τὴν πληρότητα τῆς Ἱερᾶς Παράδοσης. Σήμερα, ὡστόσο, πολλοὶ ἀναρωτιοῦνται πῶς μποροῦν νὰ ἀποδεχτοῦν ὡς Προτεσταντικὴ παράδοση ποὺ ξεκίνησε μὲ τὸ κίνημα τοῦ Λούθηρου καὶ ἀναπτύχθηκε μέχρι σήμερα, ἀλλὰ νὰ ἀπορρίπτουν τὴν παράδοση ποὺ χρονολογεῖται ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ» (04:20 - 05:20).

«Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς μας παρατηροῦν ἐπίσης ὅτι ἡ ἀντίσταση τῆς Ὀρθοδοξίας στὸ ἐμπορικὸ πνεῦμα, τῆς δίνει ἀξιοπιστία σὲ ἕναν κόσμο ὅπου ἡ πίστη ἔχει γίνει καταναλωτικὸ ἀγαθό.» (7:11 - 7:27).

«[…] πολλοὶ Ὀρθόδοξοι ἔχασαν τὴν ἐμπειρία τῆς ἀντιμετώπισης τῶν μεταστραφέντων, καθὼς δὲν μπόρεσαν νὰ εὐαγγελίσουν γιὰ αἰῶνες καὶ ξέχασαν αὐτὸ τὸ σπουδαῖο ἔργο.» (13:39).

«Ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1980 καὶ μετὰ [οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς Ἀμερικῆς]13 ἄρχισαν νὰ βλέπουν τὸ νέο κίνημα μεταστροφῆς ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς γεννημένους Ὀρθόδοξους (cradle Orthodox)» (14:04 - 14:17).

«Ὑπάρχει ἕνας αὐξανόμενος ἀριθμὸς ἱερέων ποὺ ἐξαντλοῦνται ἀπὸ τὸν αὐξημένο φόρτο ἐργασίας [λόγω τῶν ἐνοριακῶν τους ὑποχρεώσεων καὶ τῆς κατηχήσεως]. Ἀκόμα καὶ πρὶν ἀπὸ αὐτὴ τὴν εἰσροή [τῶν πολλῶν μεταστρεφομένων], δυσκολευόμασταν νὰ προσλάβουμε ἀρκετοὺς νέους ἱερεῖς γιὰ νὰ ἀντικαταστήσουμε ὅσους συνταξιοδοτοῦνται. Τώρα ἡ πρόκληση εἶναι πολὺ μεγαλύτερη. Χρειαζόμαστε πολὺ περισσότερους κληρικοὺς καὶ περισσότερες ἐνορίες γιὰ νὰ φιλοξενήσουμε ὅλους ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ ἐνταχθοῦν στὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησία. Μερικὰ ἀπὸ τὰ κτίρια τῶν ἐκκλησιῶν μας εἶναι τόσο γεμᾶτα τὶς Κυριακὲς ποὺ ὑπερβαίνουν τὸν κώδικα πυρασφάλειας καὶ στάθμευσης» (23:35 – 24:11).

Παραθέτοντας μόνο αὐτὰ τὰ χωρία (γιὰ νὰ μὴ μακρυγορήσουμε) ἀδικοῦμε ὅλον τὸν λόγο τοῦ Μητροπολίτου, εἰδικὰ γιὰ τὴν Ἱεραποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἀμερική, γιὰ αὐτὸ ὁ ἐνδιαφερόμενος καλὸ θὰ ἦταν νὰ τὸν ἀκούσει ὅλον τὸν λόγον (ὑποσ. 12).

Καὶ ἡ εὑρείας κυκλοφορίας ἀμερικάνικη ἐφημερίδα «New York Post» ἔχει ἐκτενὲς ἄρθρο: «Νεαροί άνδρες εγκαταλείπουν μαζικά τις παραδοσιακές εκκλησίες για τον “ανδρικό”14 Ορθόδοξο Χριστιανισμό».15

Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀπὸ τὴν ἄλλη πασχίζουν (μὲ τὶς δυνάμεις τους) ἐδὼ καὶ 75+ χρόνια γιὰ μιὰ «ἕνωση», ἀφοῦ ἔχουν δεσμευθεῖ (καὶ συνεχῶς δεσμεύονται στό ΠΣΕ) γιὰ μέχρι τελικῆς πτώσεως ἀτελείωτους διαλόγους16 μὲ τοὺς Αἱρετικούς/Ἑτεροδόξους,17 ὑποχωρῶντας ἐν χρόνῳ ὡς φαίνεται συνεχῶς στὴν «Ὀρθοδοξία» τους.18, 19 Ἀναρωτιέμαι ἡ σχετικὴ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς Ἐκκλησίας μας:

Πῶς βλέπει τὴν «ἕνωση»; Ποιὸ εἶναι τὸ ὅραμα τῆς Ἐπιτροπῆς; 

Θὰ εἶναι εἰλικρινὴς πλήρης ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν/ἑτεροδόξων στὴν Ὀρθοδοξία;

Θὰ εἶναι μιὰ πολιτικοῦ τύπου ἕνωση, ὅπου ἡ κάθε Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θὰ εἶναι ἕνα ἀκόμη Rite (ἕνας ἀκόμη Τύπος),

ὅπως καὶ ἡ Οὐνία εἶναι ἕνα Rite στὰ πολυάριθμα Rites τοῦ Παπισμοῦ,20 τοῦ «νέο-Παπισμοῦ» ποὺ τυχὸν θὰ βγάλει τό ΠΣΕ;

Θὰ εἶναι κάτι ἄλλο;

Γιὰ ποιὸν λόγο συμμετέχει ἀκόμη ἡ Ἐκκλησία μας στό ΠΣΕ;

Σὲ αὐτὰ τὰ 75+ χρόνια τῶν ἀτελείωτων διαλόγων, πόσοι ἀπὸ τοὺς Προτεστάντες καὶ Ρωμαιοκαθολικοὺς συνδιαλεγομένους μετεστράφησαν στὴν Ὀρθοδοξία, εἰδικὰ τὰ τελευταῖα χρόνια; Δίνονται τέτοιες ἀναφορὲς ἐτησίως στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας;

Ἂν τυχὸν ὁ ἀριθμός εἶναι 0 ἢ μετρώμενος στὰ δάχτυλα τῆς μιᾶς χειρός, ποιὸς ὁ λόγος συμμετοχῆς τῆς Ἐκκλησίας σὲ αὐτὰ τὰ Οἰκουμενιστικά Συνέδρια (εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων; ) εἰς κατάχρησιν μάλιστα τῶν ὀβολῶν τῶν πιστῶν ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ διατεθοῦν σὲ πραγματικὲς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἱεραποστολῆς, καὶ τῶν ἐνοριτῶν; 

Ἂν ἔχουν ὅσοι καλόβουλοι ἑτερόδοξοι (αἱρετικοὶ) ἐρωτήσεις γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, φυσικὰ καὶ θὰ τοὺς δεχθοῦμε μὲ ἀγάπη καὶ εἰλικρίνεια νὰ ἔρθουν νὰ τοὺς ἐξηγήσουμε.21

Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι ταπεινά, χωρὶς καμία ὑπεροψία (διότι λέει, ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μὴ πέσῃ) θέλουμε οἱ αἱρετικοί/ἑτερόδοξοι νὰ γυρίσουν, νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ὀρθοδοξία, στὸ ὀρθὸ δόγμα καὶ στὴν Ἀποστολικὴ καὶ Ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

Ὑπάρχουν ὅμως ἄνθρωποι (ὅλοι ἔχουμε γνωρίσει στὴν ζωή μας) ποὺ ἴσως δὲν εἶναι ἐπιθετικοί, ἀλλὰ θέλουν νὰ μιλᾶνε, νὰ μιλᾶνε, καὶ νὰ ἀκοῦνε, νὰ ἀκοῦνε, ὥρες ἀτελείωτες, ναί, ναί, σοῦ λένε ἀλλὰ τελικὰ κάνουν πάντα μόνο τὸ δικό τους, σπαταλῶντας τελικὰ τὸν πολύτιμο χρόνο σου. Μήπως ὅμως ἔτσι εἶναι καὶ οἱ ἐπίσημοι τῶν αἱρετικῶν συνδιαλεγόμενοι τοῦ προτεσταντοκίνητου Οἰκουμενισμοῦ (Π.Σ.Ε.), ἂν μερικοὶ ἐξ αὐτῶν δὲν εἶναι καὶ δόλια ἐπιθετικοί, ἢ δόλια φιλικοί, καὶ προσπαθοῦν νὰ μᾶς μεταστρέψουν στὶς αἱρέσεις τους;

Ὁ Χριστὸς τί μᾶς δίδαξε στὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῶν Διαλόγων;

Α. Τὴν Παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ.

Δὲν ἔτρεξε ὁ Χριστὸς πίσω ἀπὸ τὸν ἄσωτο υἱὸ συνδιαλεγόμενος τὴν ἐπιστροφή του, οὔτε κἂν τὸν ἐμπόδισε νὰ μὴν φύγει, ἀλλὰ τὸν περίμενε μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη νὰ ἐπιστρέψει. Τὸν ἄφησε νὰ πάει νὰ κάνει αὐτὰ ποὺ ἤθελε, καὶ ὅταν κατάλαβε ὁ ἄσωτος ποὺ ἦταν καὶ ποὺ ξέπεσε, ἐπέστρεψε.

Β. Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὅταν εἶπε «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ἰωάν. ϛʹ 56), εἶπαν μερικοὶ μαθητές του: «σκληρός ἐστιν ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν;» (Ἰωάν. ϛʹ 60), καὶ «ἐκ τούτου πολλοὶ ἀπῆλθον ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ οὐκέτι μετ’ αὐτοῦ περιεπάτουν» (Ἰωάν. ϛʹ 66)! Ὁ Κύριος ὅμως δὲν ἔτρεξε ὁπίσω αὐτῶν τῶν μὴ πιστευόντων, οὔτε τοὺς κάλεσε σὲ Διάλογο, ἀλλὰ στραφεὶς τοῖς Δώδεκα εἶπε· «Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;» δηλ. μήπως καὶ ἐσεῖς θέλετε νὰ πᾶτε; (Ἰωάν. ϛʹ 67).

Γ. Ὑμεῖς οὖν πολὺ πλανᾶσθε.

Στοὺς Σαδδουκαίους ἄνευ ἀγαπολογιῶν καὶ Διαλόγων εἶπε «ὑμεῖς οὖν πολὺ πλανᾶσθε» (Μάρκ. ιβʹ 27). Ἄφησαν τὴν αἵρεσίν τους οἱ Σαδδουκαῖοι; Ὄχι! Τοὺς βλέπουμε ἀκόμη στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων «γνοὺς δὲ ὁ Παῦλος ὅτι τὸ ἓν μέρος ἐστὶ Σαδδουκαίων» (Πράξ. κγʹ 6).

Καταλαβαίνουμε τί σημαίνει πλάνη καὶ αἵρεση;

Ὄχι Ἅγιοι,22 οὔτε Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι,23 ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς νὰ σοῦ λέει ὅτι πλανᾶσαι, καὶ ἐσὺ νὰ ἐπιμένεις στὴν πλάνη σου!

Γιὰ αὐτό εἶπε ὁ Χριστὸς διὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. γʹ 10-11).

Ναί, θὰ νουθετήσεις μὲ ἀγάπη, μία, καὶ δεύτερη φορά. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὅμως τὸν ἀφήνεις στὴν ἐθελούσια πλάνη του, δὲν ὑπογράφεις οὔτε δεσμεύεσαι στό ΠΣΕ νὰ συνδιαλέγεσαι μαζί του αἰωνίως μέχρι τελικῆς πτώσεως. Μόνο ἔτσι ἴσως καταλάβει τὴν πλάνη του, καὶ ἐσὺ ἐπίσης δὲν θὰ κινδυνεύεις νὰ παρασυρθεῖς (καὶ κατόπιν νὰ παρασύρεις πολλούς, εἰδικὰ ἂν ἔχεις Ἐπισκοπικὴ ἢ Ἀκαδημαϊκὴ θέση) στὴν πλάνη του!

Ὅσο περισσότερα χρόνια συνδιαλέγεσαι μαζί του, συνήθως (στὴν πλειοψηφία) πιὸ πολὺ σκληραίνει ὁ αἱρετικὸς στὴν αἵρεση καὶ πλάνη του, καὶ προοδεύει πρὸς περισσότερες πλάνες καὶ αἱρέσεις. Αὐτὸ μᾶς τὸ ἀποδεικνύει ἡ ἰστορία τῶν Οἰκουμενιστικῶν Διαλόγων.

Δὲν τὸ βλέπετε ὅτι ὁ Χριστός, χωρὶς τὴν βοήθειά σας, παίρνει ἀπὸ τὸ χέρι Προτεστάντες, καὶ ὄχι μόνο, καὶ τοὺς μεταστρέφει στὴν Ὀρθοδοξία στὴν Ἀμερική;

Τὸ θέμα εἶναι ἐμεῖς τοὺς βοηθᾶμε, κυρίως ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία, νὰ τοὺς κατηχήσουμε σωστά, Ὀρθόδοξα, καὶ νὰ τοὺς βαπτίσουμε Ὀρθοδόξους;

Ὅταν ἀποδέχεσθε στὴν σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου, τὸ ἀλλαγμένο κείμενο, χωρὶς καμμία ἐξουσιοδότηση24 ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,25 καὶ ὀνομάζετε «τις αιρέσεις “Εκκλησίες”»,26 καὶ ἄλλα, τί ἀκριβῶς ποιεῖτε; 

Μήπως ἐμποδίζετε τοὺς Προτεστάντες νὰ ἔρθουν στὴν Ὀρθοδοξία, γιατὶ μερικοὶ ἁπλοὶ Προτεστάντες, καὶ Προτεστάντες πάστορες θὰ ποῦν (καὶ θὰ παρασύρουν καὶ ὅλη τὴν ἐνορία τους) καὶ ἐμεῖς εἴμαστε Ἐκκλησία, τὸ εἶπε ἐπισήμως τὸ Κολυμπάρι! 

Ἐπίσης ἡ συγκεκριμένη «ἀποδοχὴ» (ποὺ δὲν ἔγινε δόξα τῷ Θεῷ ἀπὸ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία) μπορεῖ νὰ λειτουργήσει καὶ πρὸς τὴν ἄλλη κατεύθυνση, δηλ. νὰ λειτουργήσει καταλυτικά ὥστε νὰ σκληρυνθοῦν ἔτι περισσότερο οἱ ἐπίσημοι ἐκπρόσωποι καὶ ἀκαδημαϊκοὶ τῶν Προτεσταντῶν (ὁ ἐπίσημος Προτεσταντισμός) στὶς αἱρέσεις καὶ πλάνες τους, ἢ ἀκόμη καὶ χλιαροὶ τῇ πίστει βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι κατόπιν προσηλυτισμοῦ νὰ πᾶνε πρὸς τοὺς Προτεστάντες!

Στὰ 75+ χρόνια ἐπισήμων Οἰκουμενιστικῶν Διαλόγων τοῦ Π.Σ.Ε., ἡ ἰστορία δείχνει ὅτι οἱ ἐπίσημοι τῶν Ἀγγλικανῶν / Προτεσταντῶν ἀντὶ νὰ ἀρχίζουν ἐν γένει νὰ Ὀρθοδοξοῦν, συνεχῶς ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ἐνῷ δικοί μας δυστυχῶς Προτεσταντίζουν! 

Ἰδοὺ πόσο φαίνεται νὰ ὠφελήθηκε ἐν γένει ὁ ἐπίσημος Προτεσταντισμὸς27 ἀπὸ τοὺς πολυχρόνιους Οἰκουμενιστικοὺς Διαλόγους (χωρὶς νὰ κάνουμε λεπτομερῆ ἀναφορά - ἀνάλυση):

■ Προώθηση τοῦ Προτεσταντικοῦ «θεολογικοῦ» Φιλελευθερισμοῦ (Theological liberalism): μορφὴ θρησκευτικῆς σκέψης/πράξης ποὺ θεμελιώνει τὴ θρησκευτικὴ ἔρευνα /πράξη στὴ βάση ἑνὸς κανόνα διαφορετικοῦ ἀπὸ τὴν αὐθεντία τῆς Παράδοσης.28 Ὁ θεολογικὸς φιλελευθερισμός, ἐνσωματώνει τὸν λειτουργιολογικὸ φιλελευθερισμὸ τῆς λειτουργικῆς τάχα ἀναγεννήσεως.

■ Συναισθηματική Λατρεία (Emotion-centered Worship, Emotionalism), προερχομένη ἀπὸ τὸν Προτεσταντικὸ «Πεντηκοστιανισμό» - «Χαρισματισμό»: δίνει προτεραιότητα στὰ ἔντονα συναισθήματα, μὲ στόχο νὰ προκαλέσει χαρά, δέος ἢ πάθος μέσῳ τῆς μουσικῆς, τοῦ κηρύγματος καὶ τῆς ὀφθαλμο-ἀκουστικῆς ἐμπειρίας, θεωρῶντας τὰ ὑψηλὰ ἐπίπεδα τῶν συναισθημάτων ἀπαραίτητα γιὰ τὴν πνευματικὴ ἐμπειρία.

■ Διαρκὴς εἰσαγωγὴ νέων Τρόπων Λατρείας (Worship styles)· αὐτὰ συνδέονται μὲ τὴν συναισθηματικὴ λατρεία, τὸν θεολογικὸ καὶ λειτουργιολογικὸ φιλελευθερισμό, καὶ φυσικὰ μὲ τὴν λειτουργικὴ τάχα ἀναγέννηση. Σὲ ἕνα βαθμὸ εἰσήχθησαν καὶ εἰσάγονται καὶ στὴν Ἐκκλησία μας ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ Λειτουργικοὺς Ἀναγεννητές.

■ θεολογία τῆς Εὐημερίας (Prosperity theology, Prosperity Gospel), ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων ἀπορρίπτει τόν Σταυρό γιὰ τὴν Ἄνεση (ἄρνηση τῆς Ἀσκήσεως). Οἱ ὁπαδοί της θεωροῦν ὅτι ἡ οἰκονομική ἄνεση καὶ σωματικὴ εὐεξία εἶναι πάντα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ αὐτούς. Ἡ ὑγεία καὶ ἡ ὑλικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐπιτυχία θεωροῦνται ἀπόδειξη τῆς πίστεως, καὶ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ ἀντίθετο ἀπόδειξη τῆς ἀπιστίας ἢ τῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ.

■ Ἀναθεωρητικὴ θεολογία (Revisionist Theology), ἡ ὁποία ἐπανερμηνεύει τὰ Δόγματα, τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἰστορία, ἀλληλεπιδρῶντας τάχα κριτικὰ μὲ τὴ σύγχρονη γνώση (ἐπιστήμη, φιλοσοφία, κοινωνικὸ πλαίσιο) γιὰ νὰ βρεῖ νέο νόημα, μὲ στόχο τὴ «γεφύρωση» (οὐσιαστικὰ τὴ νόθευση) τῆς πίστης μὲ τὴ σύγχρονη πραγματικότητα, ὅπως παρατηρεῖται στὴν Φεμινιστικὴ θεολογία ἢ τὴν θεολογία τῆς διαδικασίας (Process theology).

■ Ἀπὸ τό 1948 εἰσαγάγονται οἱ Οἰκουμενιστικὲς Λειτουργίες, οἱ ὁποίες εἶναι ἕνα λειτουργιολογικὸ μπέρδεμα, ἀνακάτεμα (ἀχταρμάς) λειτουργικῶν ἀπὸ διάφορες παραδόσεις. Ἡ ἀκολουθία δὲν βασίζεται στὴν παράδοση, ἀλλὰ ἡ διάταξή της εἶναι «συζητήσιμη».

■ Λειτουργική ἐνσωμάτωση (Liturgical Inculturation), ὅπου «σχετικὰ» (κατὰ τὸ δοκοῦν) στοιχεία ἑνὸς πολιτισμοῦ ἐνσωματώνονται στὴν λατρεία μιᾶς τοπικῆς «ἐκκλησίας». Ἐνσωμάτωση σημαίνει ὅτι ὁ πολιτισμὸς θὰ ἐπηρεάσει (κατὰ τὸ δοκοῦν τῶν νεωτεριστῶν) τὸν τρόπο ποὺ συντάσσονται καὶ ἀναγινώσκονται τὰ πρότυπα προσευχῆς, τὸν τρόπο ποὺ τελοῦνται οἱ τελετουργικὲς πράξεις, καὶ τὴν ἔκφραση τοῦ λειτουργικοῦ μηνύματος σὲ μορφὲς τέχνης (ἐνσωμάτωση στὶς ἀκολουθίες, κοσμικῆς ποίησης, πολιτικῶν ἀναγνώσεων, καὶ θεατρικῶν στοιχείων). Ἡ ἐνσωμάτωση μπορεῖ ἐπίσης νὰ σημαίνει ὅτι οἱ τοπικὲς τελετουργίες, τὰ σύμβολα καὶ οἱ γιορτές, μετὰ ἀπὸ «δέουσα κριτικὴ καὶ χριστιανικὴ (sic) ἐπανερμηνεία» (κατὰ τὸ δοκοῦν), θὰ γίνουν μέρος τῆς λειτουργικῆς λατρείας μιᾶς τοπικῆς «ἐκκλησίας». Ἡ λατρεία ἔτσι γίνεται ἰδεολογικὴ διδασκαλία.

■ θεολογία τῆς Ἀπελευθέρωσης (Liberation theology), ἡ ὁποία βλέπει τὴν σωτηρία ὡς κοινωνικοπολιτικὴ ἀπελευθέρωση. Χρησιμοποιεῖ τὸν μαρξισμὸ καὶ πολιτικοποιεῖ τὴν πίστη. 

■ Φεμινιστικὴ καὶ Ὀμοφυλοφιλικὴ θεολογία (Feminist and Gay/Lesbian theology) ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν θεολογία τῆς Ἀπελευθέρωσης (Liberation theology), καὶ φτάνουν μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἀποκαλοῦν τὸν Θεὸ ὡς οὐδέτερου «φύλου» (gender-neutral).

■ Τό 1976 ἡ Ἐπισκοπαλιανὴ “Ἑκκλησία” στὴν Ἀμερική (Ἀγγλικανοί) ἐπιτρέπει ἱέρειες.

■ Τό 1977 ἡ Ἐπισκοπαλιανὴ “Ἑκκλησία” στὴν Ἀμερική χειροτόνησε τὴν πρώτη ὁμοφυλόφιλη ἱέρεια.

■ Σύγχρονη λατρεία μοντέλου Megachurch (Megachurch model), Παραστασιακὴ λειτουργία (Performance-based liturgy), δηλ. λατρεία βασισμένη στὶς συναυλιακὲς παραστάσεις, μπάντες, φωτισμὸς σκηνῆς, κλπ., Κληρικοὶ ὡς συντονιστὲς, ἐνίοτε καὶ διασκεδαστές (ἀντὶ γιὰ λειτουργοί), καὶ ὁ Λαὸς ὡς ἀκροατήριο καὶ θεατρικὸ κοινό (ἀντὶ γιὰ μυστικὰ προσευχόμενος). Λατρεία ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς ψυχαγωγίας. Καὶ οἱ λειτουργίες σὲ Στάδια, καὶ σὲ μεγάλες αἴθουσες Συνεδρίων, εἶναι μιὰ μορφή Megachurch λατρείας.

■ Τό 1989 ἡ Ἐπισκοπαλιανὴ “Ἑκκλησία” στὴν Ἀμερική χειροτόνησε τὸν πρώτο ὁμοφυλόφιλο ἱερέα.

■ Στά 1990 ἔχουμε τὴν εἰσαγωγὴ τῆς Queer θεολογίας (ΛΟΑΤΚΙ).

■ Ἠθικός καὶ Δογματικός Σχετικισμός (Moral and Doctrinal Relativism): ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη ἀπόλυτων, καθολικῶν ἀληθειῶν, ὑποστηρίζοντας ἀντ’ αὐτῶν ὅτι ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ἠθικὴ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὶς ἀτομικὲς ἐμπειρίες, τὰ πολιτισμικὰ πλαίσια ἢ τὴν ἱστορικὴ περίοδο. Ἀρνοῦνται καὶ τὴν ἁμαρτία (denial of objective sin).

■ Τό 1994 ἡ “Ἐκκλησία” τῆς Ἀγγλίας χειροτόνησε γιὰ πρώτη φορὰ 32 ἱέρειες.

■ Ἐπανεμφάνιση τοῦ θρησκειακοῦ Σχετικισμοῦ (Religious Relativism), δηλ. τῆς ἀπόψεως ὅτι καμία θρησκεία δὲν κατέχει τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια καὶ ὅτι οἱ θρησκευτικὲς πεποιθήσεις, ἀξίες καὶ ἀλήθειες εἶναι ὑποκειμενικές, ποικίλοντας ἀνάλογα μὲ τὸν πολιτισμό, τὸ ἄτομο ἢ τὸ ὑπόβαθρο, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι διαφορετικὲς θρησκεῖες μποροῦν (λένε) νὰ εἶναι ἐξίσου ἔγκυρες. Ἀμφισβητεῖ τὴν ἰδέα μιᾶς «ἀληθινῆς» θρησκείας.

■ Λειτουργικὴ ἀποδόμηση (Liturgical deconstruction), ρευστές ἢ ἐναλασσόμενες τάξεις Λατρείας, ἀφαίρεση τοῦ δόγματος ἀπὸ τὴν λειτουργία, ἀφαίρεση ἢ ἀναδιατύπωση τῆς «θεολογικῆς» γλώσσας.

■ Ψηφιακή / Εἰκονικὴ λατρεία (Digital / Virtual Worship), ὅπου ἡ λειτουργικὴ σύναξη δὲν ἀπαιτεῖ πλέον καὶ φυσικὴ σύναξη.

■ Τό 2020 ἡ Svenska kyrkan (Λουθηρανή “Ἐκκλησία” τῆς Σουηδίας, ἡ μεγαλύτερη “Ἐκκλησία” τῆς Σουηδίας) εἶχε περισσότερες ἱέρειες παρὰ ἱερεῖς.

■ Καὶ φθάσαμε στὸν Μετα-μοντέρνο ἢ Μετα-χριστιανικό Προτεσταντισμό (Post-Christian Protestantism) ἢ Μετα-Προτεσταντισμό (Post-Protestantism) … .

Εἶναι λοιπὸν προφανὲς ἀπὸ τὴν σύγχρονη Ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα καὶ Ἰστορία ποιοὶ ἐπηρρεάζουν ποιοὺς στοὺς Οἰκουμενιστικοὺς Διαλόγους. 

Φαίνεται ὅτι οἱ ἐπίσημοι τῶν Προτεσταντῶν διαρκῶς δημιουργοῦν «θεολογία» (ἤτοι αἱρέσεις, πλάνες) ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια τῶν οἰκουμενιστικῶν «Διαλόγων», καὶ δικοί μας τοὺς ἀκολουθοῦν ἕως ἕνα βαθμό, μὲ κάποια καθυστέρηση!

Ἄρα, γιὰ ποιὸν λόγο συμμετέχει ἀκόμη ἡ Ἐκκλησία μας στό ΠΣΕ;29 Αὐτοὶ ἀντὶ νὰ καλυτερεύουν, διαρκῶς ὑποτροπιάζουν σὲ χειρότερες αἱρέσεις (γίνονται γεννήτορες αἱρέσεων, πλανῶν, ἢ ἀκούσιοι/ἐκούσιοι ἀναγεννητὲς ἀρχαίων αἱρέσεων), καὶ ἐπηρρεάζουν καὶ δικούς μας!

Ὅταν πιάνει ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸ χέρι καὶ φέρνει Προτεστάντες στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, καὶ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι διψᾶνε νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ ζήσουν λόγο Πατερικό, Ὀρθόδοξο, τί θὰ πεῖτε ἐσεῖς σὲ αὐτοὺς τοὺς Προτεστάντες; Δὲν ἔχετε ἀνάγκη κατηχήσεως, καὶ βαπτίσεως, πηγαίνετε πίσω στὴν ὁμολογία σας γιατὶ εἶστε καὶ ἐσεῖς Ἐκκλησία; Μήπως ὅμως ἔτσι γίνεστε θεομάχοι;

Ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ βλέποντας μερικοὶ ἐπίσημοι (καὶ Καθηγητὲς) Προτεστάντες τὸ «ρεῦμα» πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία, βγαίνουν καὶ βγάζουν ἄρθρα καὶ βίντεο συκοφαντῶντας τὴν Ὀρθοδοξία30 στὴν προσπάθειά τους νὰ περιορίσουν τοὺς Προτεστάντες ποὺ μεταστρέφονται στὴν Ὀρθοδοξία.

Ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη ἐπίσημη ἀπολογητική τῶν ἡμερῶν μας; Ἔχει θαφθεῖ ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό.31

Πολύ σωστὰ λέει ὁ Μητρ. Πειραιῶς Σεραφείμ: «Ἑπομένως οἱ συγκεκριμένοι [ἀδελφοὶ Ἀρχιερεῖς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν] ἐμφοροῦνται ἀπό τήν αἵρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ καί ἀποτελοῦν ἀπόλυτο κίνδυνο γιά τό Ἐκκλησιαστικό σῶμα ἀλλά καί τραγικό ἄλλοθι γιά τήν ἐμμονή τῶν κακοδόξων στήν αἵρεσή τους» (ὑποσ. 24).

Νά δεχόμαστε τούς μεταστρεφομένους Προτεστάντες (τοὺς αὐτοβούλως προσηλύτους) στὴν Ἐκκλησία μας, νὰ τοὺς κατηχοῦμε, καὶ νὰ τοὺς βαπτίζουμε Ὀρθοδόξους ἤ ὄχι; 

Τί λένε ἐπ’ αὐτοῦ οἱ Οἰκουμενιστές;

Καὶ πῶς τὸ δικαιολογοῦν μὲ τὰ ἔργα τους, ἰδιαίτερα μὲ τὰ σχετικὰ πεπραγμένα τῆς συνόδου τοῦ Κολυμβαρίου; 32, 33, 34, 35, 36, 37

Ὁ πρῶτος μου γέροντας, Εὐδόκιμος Μοναστερλῆς (+2004), εἶχε πεῖ ὅτι «οἱ Καθολικοὶ θὰ γυρίσουν στὴν Ὀρθοδοξία πρὶν τὸν Ἀντίχριστο, κατὰ τὸ “καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς Ποιμήν”».38 Ἀμήν.

Δὲν γνωρίζουμε τὸ πῶς καὶ πότε ἀκριβῶς θὰ μεταστραφοῦν στὴν Ὀρθοδοξία. Μέχρι τότε ὅμως δὲν ἐπιτρέπεται νὰ συμπροσευχόμαστε, οὔτε φυσικὰ νὰ συλλειτουργοῦμε, μὲ τοὺς Αἱρετικούς, σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας (ποὺ μάλιστα θεσπίστηκαν γιὰ νὰ προστατέψουν τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ποίμνιο ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Αἱρετικούς), καὶ ἐπειδὴ λέει ὅτι: «ὃς ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς Ἐμέ, καλόν ἐστιν αὐτῷ μᾶλλον εἰ περίκειται λίθος μυλικὸς περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ βέβληται εἰς τὴν θάλασσαν» (Μάρκ. ηʹ 42), καὶ ἐπίσης λέει: «τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ;» (Ματθ. ιστʹ 26).

 

Ὑποσημειώσεις:

1 Στὴν Ἀμερική, συνήθως πᾶνε σειρά-σειρά γιὰ τὸ Ἀντίδωρο. Ἡ τελευταία σειρά παίρνει τελευταία ἀντίδωρο.

2 Πάρα πολλοί ἀπὸ τοὺς μεταστρεφομένους στὶς ἡμέρες μας, παίρνουν τὴν πρώτη τους «ἐμπειρία» γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἀπό τό youtube ἢ τὸ διαδίκτυο ἐν γένει. 

3 Γράφει ὁ Μητρ. Μόρφου Νεόφυτος, παραθέτοντας «ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ βαρυσημάντου ἔργου, Ἐμπειρικὴ Δογματικὴ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὶς προφορικὲς παραδόσεις τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη, ὅπως κατέγραψε καὶ ἐξέδωκεν αὐτὰς ὁ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀδελφὸς καὶ συλλειτουργός, Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος»: 

«Ὁ Χριστὸς σώζει τοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς Ἐκκλησίας Του καὶ μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλο τρόπο Ἐκεῖνος γνωρίζει, ἀλλὰ ἐμεῖς γνωρίζουμε τὸν τρόπο ποὺ σώζεται κανείς, ἤτοι διὰ τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου εὐσεβείας, ποὺ εἶναι ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ θέωση, ἤ, ὅπως ἀλλοιῶς λέγεται, πράξη καὶ θεωρία.

Ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία. Ὁ Χριστὸς προσφέρει τὴ σωστικὴ Χάρη σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Ὅταν σώζεται κανεὶς ἐκτὸς τῆς ὁρατῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς σώζει αὐτόν. Ἐὰν αὐτὸς εἶναι μέλος ἑτερόδοξο, τότε σώζεται διότι τὸν σώζει ὁ Χριστὸς καὶ ὄχι ἡ “παραφυάς”, στὴν ὁποία ἀνήκει, διότι μία εἶναι ἡ Ἐκκλησία ποὺ σώζει, δηλαδὴ ὁ Χριστός», βλ. «Μητροπολίτης Μόρφου: Γιατί δεν υπέγραψα το κείμενο περί σχέσεων Ορθοδοξίας και άλλων χριστιανών» (analogion.gr).

4 Ματθ. κεʹ 34-40.

5 Ὁσίου Παϊσίου Ἁγιορείτου - Λόγοι Β' «Πνευματική Ἀφύπνιση», Ἱ. Ἡσυχ. Εὐαγγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Σουρωτή Θεσ/νίκης, 1999, Κεφ. 4ον, «Ἡ εὐλάβεια συγκινεῖ τὸν Θεό», σσ. 132-136.

6 Ματθ. κστʹ 41, Μάρκ. ιδʹ 38, Αʹ Θεσ. εʹ 17.

7 Στὴν Ἀμερική, σὲ ἐνορίες μὲ Κατηχουμένους, γίνονται τακτικὰ μαθήματα Κατηχουμένων.

8 Τὸ θεωροῦν τιμὴ ποὺ περνοῦν ἀπὸ τὴν τάξη τῶν Κατηχουμένων. Ἐμεῖς πόσοι εἴμαστε παντελῶς ἢ ἐν μέρει ἀκατήχητοι, εἰδικὰ μὲ τὸ σημερινὸ δημόσιο σχολεῖο, καὶ μὲ ἀδιάφορους περὶ τὴν Πίστη γονεῖς; 

9 Ὁ Μητρ. Ντένβερ Ἠσαΐας περίπου τό 1998-2000 εἶχε πεῖ σὲ κήρυγμα στὴν Ἑλληνορθόδοξη ἐνορία τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στό Χιούστον τοῦ Τέξας στὴν Ἀμερική, ὅτι ὑπάρχουν (τότε): “20,000 Protestant denominations” στὴν Ἀμερική.

10 Βλ. ὑποσ. 30.

11 Orthodox Church in America, προερχομένη ἐκ τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας.

12 youtube.com/watch?v=JgUNYwQ0lZs (πρόσβαση 5/12/2025).

13 Τὰ ἐντὸς [ ] ἀγκυλῶν εἶναι δικές μας ἐπεξηγήσεις.

14 Ἐπειδὴ ἡ Ὀρθοδοξία κρατῶντας τὴν Ἀποστολικὴ καὶ Ἁγιοπατερικὴ Ἱερὰ Ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση δὲν χειροτονεῖ γυναῖκες, καὶ αὐτὸ φαίνεται εἶναι καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς λόγους ποὺ οἱ Προτεστάντες φεύγουν ἀπὸ τὶς ὁμολογίες τους. Γιὰ αὐτὸ θέλουν λειτουργικοὶ ἀναγεννητὲς καὶ οἰκουμενιστές (αὐτοὶ εἶναι ἀδερφάκια πνεύματι καὶ πράξει) νὰ χειροτονήσουν γυναῖκες καὶ στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία.

15 “Young men leaving traditional churches for ‘masculine’ Orthodox Christianity in droves”, New York Post, by Rikki Schlott, 3/12/2024.

16 Βλ. ὑποσ. 30.

17 Ὑπάρχουν Αἱρετικοί, καὶ αἱρετικοί (ἑτερόδοξοι). Οἱ Αἱρετικοὶ ποὺ κυρίως πολεμοῦσαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἦταν κυρίως οἱ ἐπιθετικοὶ Αἱρετικοί, καὶ οἱ Μισσιονάριοι, ποὺ ἤθελαν μεταχειριζόμενοι διαφόρους τρόπους καὶ μέσα τῆς ἐποχῆς, λογικοφανεῖς, παραδοσιακοφανεῖς τρόπους, ἑνίοτε δολίους, νὰ πλανήσουν, νὰ ἐκπροτεσταντίσουν καὶ νὰ ἐκλατινίσουν τὴν Ὀρθοδοξία στὶς διάφορες πλάνες καὶ αἱρέσεις τους (ἀκόμη καὶ σήμερα). Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως, οἱ πρώτης γενιᾶς πλανεμένοι καὶ Αἱρετικοί, δηλ. αὐτοὶ ποὺ ἦσαν γεννημένοι Ὀρθόδοξοι, καὶ πλανήθηκαν ἢ πέσανε σὲ Αἵρεση, εἶναι πολὺ ἐπικινδυνώτεροι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία (τὴν ἐκπορθοῦν ἐκ τῶν ἔσω), ἀπὸ τοὺς ἐπιθετικοὺς γνωστοὺς Αἱρετικούς. Φυσικὰ ὑπάρχουν καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔτυχε καὶ γεννήθηκαν στὴν αἵρεση-ἑτεροδοξία ποὺ ἁπλὰ βαδίζουν τὴν ὁδὸ τῶν πατέρων τους ἢ καὶ ψάχνουν μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ νὰ βροῦν τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.

18 Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου, Διάλογος μὲ τοὺς Μονοφυσῖτες, Ἐκκλησιαστική Παρέμβαση, τεῦχος 105, Δεκ. 2004.

19 Μητρ. Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, «Ὁµολογιακή» διγλωσσία, ἀσάφεια καί σύγχυση, Ἰούνιος 2016, Ἱερά Μητρόπολις Ναυπάκτου.

20 Latin liturgical rites, Wikipedia (πρόσβαση 6/12/2025).

21 Ἂν καὶ πάντα ἐλλοχεύει ἡ πιθανότητα τοὺς ἐπισημοτέρους αὐτῶν νὰ τοὺς ἔχουμε ἀργότερα ἐναντίον μας ὡς νέους Βαρλααμίτες.

22 Ἡ ληστρικὴ Εἰκονοκλαστικὴ Μεγάλη Σύνοδος ποὺ ἔγινε στὸ Παλάτι τῆς Ἱερείας (754) στὴν Κωνσταντινούπολη, ὑπὸ 338 ἐπισκόπων, ἀναθεμάτισε τὸν Ἅγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, καὶ τὸν Ἅγιο Πατριάρχη Κων/πόλεως Γερμανό! Β.Κ. Στεφανίδου, Ἐκκλησιαστική Ἰστορία, ἐκδ. Παπαδημητρίου, ζʹ ἔκδ. 2000, σ. 258.

23 Ἡ ληστρική Εἰκονοκλαστική Σύνοδος τοῦ 815 ποὺ ἔγινε στὴν Ἁγία Σοφία Κων/πόλεως, ἀκύρωσε τὴν Ζʹ Οἰκουμενική Σύνοδο (787), καὶ ἐπανεκύρωσε τὴν προηγουμένη ληστρικὴ Σύνοδο τῆς Ἱερείας (754)!

24 Ὑπόμνημα τοῦ Μητρ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ πρός τήν Ι.Σ.Ι. (23-24/11/2016) μέ θέμα τήν ἁγία καί μεγάλη Σύνοδο [Κολυμβαρίου], Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς.

25 Μεταξύ ἄλλων, «Ἀντικαταστάθηκε ἡ φράση «Χριστιανικῶν Κοινοτήτων καί Ὁμολογιῶν» μὲ τὴν φράση «ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν». Ἡ λέξη ἑτερόδοξος σὲ σχέση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σημαίνει αἱρετικός. Ἑπομένως, τὸ νὰ ἀποδίδη κανείς τὸ ἐπίθετο ἑτερόδοξος στήν Ἐκκλησία δηλώνει τὴν ἀντιφατικότητα», Μητρ. Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, Ἡ «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» στήν Κρήτη, 2018, ἐκδ. Ἱ.Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, σ. 474.

26 «καί ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμβαρίου τῆς Κρήτης τούς παπικούς καί ἄλλους αἱρετικούς τούς ὀνόμασε ἐπίσημα «Ἐκκλησίες», ἀντίθετα αὐτό πρός ὅ,τι εἶπε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἑλλαδικῆς μας Ἐκκλησίας στήν τελευταία της Σύνοδο», +Μητρ. Γόρτυνος Ιερεμίας, Ἄν καί οἱ αἱρετικοί ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, τότε, ποιά τέλος πάντων εἶναι ἡ «ΜΙΑ, Ἁγία καί Καθολική Ἐκκλησία», τήν Ὁποία ὁμολογοῦμε στό «Πιστεύω» μας;, 2/10/2016, +Μητρ. Γόρτυνος Ιερεμίας, «Αποκαθήλωση της Συνόδου του Κολυμπαρίου - Τι λέει για τις “εκκλησίες” και η ελπίδα του», Βῆμα Ὀρθοδοξίας 13/12/2016.

27 ἐπίσημος Προτεσταντισμός = οἱ ἐπίσημοι ἐκπρόσωποι καὶ ἀκαδημαϊκοὶ καὶ «ἄρχοντες κληρικοὶ» ἢ κήρυκες τῶν Προτεσταντῶν, ἐν ἀντιθέσει μὲ τὸν ἁπλὸ λαό ποὺ γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε σὲ Προτεσταντικὴ παράδοση.

28 Britannica, Theological Liberalism (πρόσβαση 25/12/2025).

29 «Ὑπάρχει ἕνα ὕπουλο σατανικό κίνημα, πού θέλει νά ἀναμείξει τήν ὀρθή πίστη μας μέ ἄλλα ψεύτικα “πιστεύω” καί νά μᾶς τήν παραλλάξει καί νά μᾶς τήν ψευτίσει. “Οἰκουμενισμός” λέγεται τό κίνημα αὐτό, πού δέν εἶναι ἁπλᾶ μία αἵρεση, ἀλλά ἀγκαλιάζει ὅλες τίς αἱρέσεις. Εἶναι “παναίρεση”», +Μητρ. Γόρτυνος Ιερεμίας, ὅ.π..

30 Ὅταν λέει ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμβαρίου (2016), Ἐγκύκλιος §20, ὅτι «Διά μέσου τοῦ διαλόγου αὐτοῦ [75+ χρόνια ἐπισήμων διαλόγων], ὁ λοιπός χριστιανικός κόσμος γνωρίζει πλέον καλύτερα τήν Ὀρθοδοξίαν καί τήν γνησιότητα τῆς παραδόσεως αὐτῆς», αὐτὸ δὲν ἰσχύει φυσικὰ γιὰ ἑκατομμύρια Προτεστάντες καὶ Καθολικούς (πολλοὶ Προτεστάντες - ἐκτὸς ἀπὸ ἐλαχίστους ποὺ ἔχουν διαβάσει καλὰ ἐκκλησιαστικὴ ἰστορία - ἀγνοοῦν τὴν ὕπαρξη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, στὴν δὲ μεγαλύτερη ἂν ὄχι συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Προτεσταντῶν στὴν Ἀμερική στὸ ἄκουσμα Orthodox ἔρχεται στὸ μυαλό τους ὁ «Ὀρθόδοξος» Ἰουδαϊσμός, Orthodox Jews κατά κύριον λόγον· κατὰ δεύτερον λόγον καὶ σπανιότερα, ὅτι εἶναι κάποιο παρακλάδι τοῦ ΡΚαθολικισμοῦ, ἢ τὸ συγχέουν καὶ μὲ τὸ “Oriental Orthodox”, δηλ. τοὺς Μονοφυσίτες). Ἰσχύει κυρίως γιὰ τὴν ἰσχνοτάτη μερίδα (ἀσήμαντη μειοψηφία) τῶν Προτεσταντῶν, Ρωμαιοκαθολικῶν ποὺ συμμετέχει στοὺς (ἢ καὶ παρακολουθεῖ τοὺς) Διαλόγους, ποὺ φυσικὰ σὲ καμία τῶν περιπτώσεων δὲν γνωστοποιοῦν μὲ θετικὸ πρόσημο τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ τὴν γνησιότητα τῆς Παραδόσεώς της στοὺς «ἐνορίτες» ἢ στοὺς ἀκαδημαϊκοὺς συναδέλφους τους (γιατὶ ἁπλούστατα μπορεῖ νὰ τοὺς χάσουν), ἂν δὲν χρησιμοποιοῦν τοὺς Διαλόγους τινὲς ἐξ αὐτῶν γιὰ νὰ ἐπιτεθοῦν στὴν Ὀρθοδοξία, ὅπως ἔκανε καὶ ὁ Βαρλαάμ ὁ Καλαβρός. 

Ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς Προτεστάντες, παράδοση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὅ,τι αὐτοὶ καταλαβαίνουν ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τοὺς πρώτους δυό-τρεῖς τὸ πολὺ τέσσερις αἰῶνες τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἰστορίας (ἄρα ποιὰ γνησιότητα νὰ γνωρίσουν), καὶ γιὰ αὐτὸ ὑπάρχουν δυστυχῶς στὶς ἡμέρες μας Προτεσταντίζοντες ὀρθόδοξοι πλανεμένοι ποὺ ἀπορρίπτουν ἐν μέρει, καὶ κατὰ τὴν προκατάληψιν (bias) αὐτῶν, τὴν ζῶσα καὶ παραδοθεῖσα Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας (ἀκολουθῶντας τὸν προτεσταντικὸ θεολογικὸ «φιλελευθερισμό»).

Λέει ὁ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος: «Ὅταν κανείς ἀρνεῖται τήν ἱστορία καί τήν ἱστορική Ἐκκλησία καταλήγει στίς αἱρέσεις», Τό θεολογικό ἔργο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη (Διάλεξη Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου στήν Α.Ε.Α.Α.), 10/12/2025. Βλ. ἐπίσης, Π. Παπαδημητρίου, Αὐθεντική Λειτουργική Παράδοση (Ἀσματικό Τυπικό, Ἀρχέγονες Διατάξεις) ἢ Ἀντικουαριανισμός (Antiquarianism); [PDF].

31 Βλ. ὑποσ. 29.

32 Μητρ. Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, Ἡ «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» στήν Κρήτη, 2018, ἐκδ. Ἱ.Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου.

33 Μητρ. Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, Παρέµβαση καί κείµενο στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος [γιὰ τὴν Σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου], Νοέµβριος 2016 (parembasis.gr).

34 Σύνοδος Κολυμβαρίου: Ομολογιακή παρέμβαση του Μητρ. Λεμεσού κ. Αθανασίου, Ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι.

35 «Μητροπολίτης Μόρφου: Γιατί δεν υπέγραψα το κείμενο περί σχέσεων Ορθοδοξίας και άλλων χριστιανών» (analogion.gr).

36 Ὑπόμνημα τοῦ Μητρ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ πρός τήν Ι.Σ.Ι. (23-24/11/2016), ὅ.π..

37 +Μητρ. Γόρτυνος Ιερεμίας, Αποκαθήλωση της Συνόδου του Κολυμπαρίου, ὅ.π..

38 Παν. Δ. Παπαδημητρίου, Ὁ Γέρων Εὐδόκιμος Μοναστερλῆς, 1η ἔκδ. Ἀθήνα 2018, σ. 13, 4η ἔκδ. Δερβενάκια 2022, σ. 74.

39 https://analogion.gr/typikon/liturgy-articles.

40 https://independent.academia.edu/ΠΔΠ/Liturgical.

41 Μητρ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος, Ὁ Οἰκουμενισμός στήν πράξη, ἤτοι τήν Θεολογία καί την ἄσκηση, στό Οἰκουμενισμός – Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις, Πρακτικά Διορθοδόξου Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου, 20-24 Σεπτεμβρίου 2004, ἐκδ. Θεοδρομία, τόμος Βʹ, σ. 787.

42 [PG 59, 444].

Τέλος, καὶ τῶ Θεῷ, δόξα πάντων ἕνεκεν

α' ἔκδοση: Ὀρθόδοξος Τύπος, 19/12/2025 – 26/12/2025, ἀρ. φύλλων 2570 - 2571.

[PDF, Academia] Νά δεχόμαστε, νά κατηχοῦμε καί νά βαπτίζουμε τούς μεταστρεφομένους στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἤ ὄχι;

[PDF, Ἀναλόγιον] Να δεχόμαστε, να κατηχούμε και να βαπτίζουμε τους μεταστρεφομένους στην Ορθόδοξη Εκκλησία ή όχι;

https://analogion.gr/converts