1 Μαΐ 2011

Ηλίας Χρ. Φραγκόπουλος, Εισήγηση στην πανελλήνια συνάντηση Θεολόγων (30/04/ 2011)

ΠANEΛΛHNIOΣ ENΩΣIΣ ΘEOΛOΓΩN

Xαλκοκονδύλη 37 - 104 32 AΘHNA

Tηλ. 21052 24 180 FAX 21052 24 420

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ 30ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Χριστός Aνέστη,

Ἡ σημερινή μας συνάντηση, μέσα στό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας μας, συνάντηση ἀδελφῶν, πού μᾶς συνδέει ὄχι μόνο ἡ πνευματική μας ἐνασχόληση, ἀλλά καί ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου, θεωρῶ ὅτι ἔχει γιά ὅλους μας στόχο τήν ὑλοποίηση μιᾶς προσπάθειας γιά νά βοηθήσουμε τήν Ἑλλάδα μας, τήν ἑλληνική κοινωνία νά μήν ἀπομακρυνθεῖ ἀκόμα πιό πολύ ἀπ᾽ τό Χριστό καί τή διδασκαλία του.

Καί βέβαια ἡ κατάσταση πού ἔχει ἤδη διαμορφωθεῖ δέν εἶναι εὐχάριστη. Καί ἡ τελευταία, πρίν ἀπό ἕνα μῆνα ἀκριβῶς, ἀνακοίνωση ἀπό τήν κ. Ὑπουργό Παιδείας γιά τή δομή τοῦ «νέου Λυκείου» μᾶς ἔδειξε τήν πορεία πού παίρνει ἡ θρησκευτική διδασκαλία σ᾽ αὐτό.

Καί ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες θεολόγοι, πρέπει νά ἀντιδράσουμε. Καί θέλουμε, νομίζω, νά ἀντιδράσουμε. Τό «ἐγκαίρως» εἶναι μιά ἄλλη παράμετρος. Τό «ἔντονα καί ἀποφασιστικά» εἶναι μιά τρίτη. Τό «δυναμικά» εἶναι ἴσως μιά τέταρτη. Θά μποροῦσα νά προσθέσω κι ἄλλες. Ὅμως σήμερα μιά ἄλλη εἶναι ἡ ἀντίδραση πού [νομίζω ὅτι] θά πρέπει νά προέλθει ἀπ᾽ τή συνάντησή μας. Ἡ ἑνιαία ἀντίδραση ὅλου τοῦ θεολογικοῦ κόσμου τῆς Ἑλλάδας στή δραστική μείωση τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος, πού γίνεται καί μέ τή μονόωρη διδασκαλία καί μέ τήν ὑπαγωγή του στά ἐπιλεγόμενα.

Θά μοῦ ἐπιτρέψετε μερικές σκέψεις, ἐντελῶς πρακτικές, ἐπί τῶν πραγμάτων καί μόνο, χωρίς θεωρητικές ἀναφορές καί θεμελιώσεις, πού τίς θεωρῶ γνωστές σέ ὅλους, γιά τά στοιχεῖα, ἤ, ἄν θέλετε, τίς ἐνέργειες που δημιούργησαν τό ζήτημα.

1. Τό Ὑπουργεῖο Παιδείας ἀπό καιρό, ἀπό τό 2010, εἶχε δείξει, μέ τό γνωστό τρόπο τῶν «διαρροῶν», ποῦ σκόπευε νά ὁδηγήσει τή θρησκευτική ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν τῶν Ἑλλήνων. Βεβαίως καί ἄλλα μαθήματα, γιά τά ὁποῖα ἄλλοι ἀσφαλῶς ἔχουν τόν πρῶτο λογο ( ὄχι τό μόνο πάντως).

Καί ὑπῆρξαν ἀντιδράσεις. Σημαντικές θά ἔλεγα.

Μιά τέτοια θεώρησα ὅτι θά ἦταν καί ἡ ἀπόφαση τῆς σεβαστῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας μας τῆς 12ης Ἰανουαρίου 2011 γιά συγκρότηση Ἐπιτροπῆς πρός ἐπικοινωνία μέ τό Ὑπουργεῖο. Ὅταν ὅμως ζήτησα, μέ τήν ἁρμοδιότητα τοῦ μέλους, τήν ἐνεργοποίησή της, τό Μάρτιο, ἔλαβα τήν ἀπάντηση ὅτι δέν ὑπῆρχε τέτοια ἐντολή. Καί ἦλθαν οἱ ἀνακοινώσεις τῆς κας Ὑπουργοῦ Παιδείας τήν 31η Μαρτίου. Ἀποτέλεσμα τῆς ἀνάγκης πού δημιούργησαν εἶναι, νομίζω, καί ἡ σημερινή μας συνάντηση. Πού πιστεύω ὅτι θά ἐνεργοποιήσει καί τήν Ἐπιτροπή τῆς 12ης Ἰανουαρίου γιά τήν ἄσκηση πιέσεως ἐπί τοῦ Ὑπουργείου.

Ἀλλά τώρα ἐπί τῆς οὐσίας. (Ἄν τά προηγηθέντα δέν εἶναι οὐσία).

Τρία εἶναι τά θέματα γιά τά ὁποῖα ἐκτιμοῦμε ὅτι εἶναι ἀνάγκη νά ὑπάρξει ἄμεση, ἰσχυρή, μαζική ἀντίδραση πρῶτα μέν ἀπό τό θεολογικό κόσμο τῆς χώρας. Καί δεύτερο ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Νά ἐξηγηθῶ γιά κάτι, πού εἶναι πολύ γνωστό ἄλλωστε. Πλήρωμα τῆςἘκκλησίας μας ἐννοοῦμε ὁλόκληρο τό λαό μας, πού εἶναι μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τήν ἡγεσία του, τή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας μας, τούς κληρικούς μας καί ἰδιαίτερα τούς ἱεράρχες μας.

Καί τοῦτο γιατί δέν μποροῦμε νά ἀποδεχθοῦμε τή δήλωση τῆς κας Ὑπουργοῦ Παιδείας, πού ἔκανε στό Λονδῖνο στίς ἀρχές Φεβρουαρίου. Κατά τήν ὁποία «τό ΜτΘ ἀπαλλάσσεται ἀπό ἐκκλησιαστικές ἐπιρροές καί θά ἀναφέρεται πλέον σ᾽ ὅλες τίς θρησκεῖες». Οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι χριστιανοί εἴμαστε ἡ Ἐκκλησία, καί τά παιδιά μας τά στέλνουμε στό ἑλληνικό σχολεῖο καί ἔχουμε λόγο γιά τό ὅ,τι θά προσφέρει σ᾽ αὐτά τό ἑλληνικό σχολεῖο, καί τό λόγο αὐτό, ἐπισήμως ἄν θέλετε, δέν μπορεῖ παρά νά τόν ἐκφράζει ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὄχι μόνο ἡ κα Ἄννα Διαμαντοπούλου (εὐτυχῶς ὄχι μόνο ὁ κάθε Ὑπουργός Παιδείας).

Καί τά τρία θέματα εἶναι:

1. Ἡ διατήρηση τῆς δίωρης ἑβδομαδιαίας διδασκαλίας τοῦ ΜτΘ σ᾽ ὅλες τίς τάξεις καί τύπους τῶν σχολείων τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης.

2. Ἡ διατήρηση τοῦ ὑποχρεωτικοῦ χαρακτῆρα τῆς διδασκαλίας τοῦ ΜτΘ γιά ὅλα τά παιδιά τῶν ὀρθοδόξων οἰκογενειῶν. Θά πρέπει νά ἀπορριφθεῖ μέ ἔντονο τρόπο ὁ χαρακτηρισμός του ὡς μαθήματος ἐπιλογῆς (ἔστω καί σέ μιά τάξη-ὑπάρχει πάντοτε ἠ ἀπειλή νά ἀκολουθήσουν καί ἄλλες τάξεις).

3. Ἡ ἀπόρριψη τῆς μεταβολῆς τοῦ ὀνόματος τοῦ μαθήματος. Εἶναι τό μόνο μάθημα πού δέχτηκε τέτοια μεταβολή σέ σειρά ὅλη δεκαετιῶν τῆς πορείας τῆς ἑλληνικῆς ἐκπαίδευσης.

Λίγα-πολύ λίγα-λόγια γιά καθένα ἀπ᾽ τά θέματα αὐτά:

Α. Γιά τή δίωρη διδασκαλία δέν νομίζω ὅτι ὑπάρχει καμμιά ἀντίρρηση.

Καί ἡ Παιδαγωγική θεωρία καί πράξη καί ἡ κείμενη νομοθεσία καί ἡ νομολογία τοῦ ΣτΕ καί ἡ καθημερινή σχολική ζωή (ἡ τελευταία «κραυγάζει» μάλιστα) ἀπορρίπτουν τή μονόωρη ἑβδομαδιαία διδασκαλία ὁποιουδήποτε μαθήματος.

Ἀλλά καί αὐτή ἡ ἴδια ἡ κα Ὑπουργός εἶχε δηλώσει πώς στό νέο Λύκειο δέν θά ὑφίσταται ἡ μονόωρη διδασκαλία. Ἀλλά τότε πού τό εἶπε αὐτό προωθοῦσε ἄλλο τρόπο τῆς ὑποβάθμισης τοῦ ΜτΘ στή Β´ Λυκείου ( τήν ἐπιλογή). Ὕστερα ἄλλαξε τόν τρόπο.

Ὑπολογίσετε μάλιστα, σᾶς παρακαλῶ, ὅτι καί αὐτό τό νέο μάθημα τῆς Ἐρευνητικῆς ἐργασίας, γιά τό ὁποῖο ὅλοι ὅσοι ἔχουν ἐμπειρία τῆς τάξης, φαντάζονται πῶς καί τί θά γίνεται, εἶναι δίωρης διδασκαλίας καί στίς δύο τάξεις (στήν Α´ εἶναι τρίωρης). Καί καλῶς, κατά τήν ἄποψή μας, εἶναι δίωρο.

Συνεπῶς θά ἀπαιτήσουμε, πρέπει νά ἀπαιτήσουμε, δίωρη διδασκαλία σ᾽ ὅλες τίς τάξεις.

Καί μή μοῦ πεῖτε ὅτι στήν Γ´ Λυκείου τό ΜτΘ ἦταν μονόωρο, καί γι᾽αὐτό....

Ἡ ἀπάντηση εἶναι α) Ὅλοι γνωρίζουμε πόσο ἀδικήθηκε τό ΜτΘ στήν Γ´ Λυκείου καί πόσο ἐξασθένησε ἡ προσφορά του, βοηθούντων πολλῶν παραγόντων. β) Πόσο ἡ παραμέληση τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς ἔχει σαφῆ ἀποτελέσματα στήν ἑλληνική κοινωνία καί γ) οἱ πιό παλιοί γνωρίζουμε καλά τήν ἀπόλυτη προχειρότητα καί τίς συνθῆκες μέ τίς ὁποῖες ἐπί ὑπουργείας τοῦ ὑφυπ. Πέτρου Μώραλη περιορίστηκε σέ 1 ὥρα ἡ διδασκαλία Θρησκευτικῶν στήν Γ´ Λυκείου.

Β. Ὀφείλουμε νά ἀπαιτήσουμε τήν ἔνταξη στά ὑποχρεωτικά μαθήματα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καί στήν Γ´ τάξη.

Μιά μόνο ἁπλῆ σκέψη σάν ἐπιχείρημα. Στήν Γ´ τάξη θά ἔχουμε τρεῖς κατευθύνσεις Α, ΑΒ καί Β (ὄχι Α,Β καί Γ!).

Ἡ Α γιά ὅσα παιδιά κατευθύνονται πρός θετικές ἐπιστῆμες. Ἡ ΑΒ γι᾽αὐτά πού κατευθύνονται πρός Οἰκονομία, Κοινωνιολογία κττ. Καί ἡ Β σέ θεωρητικές. Καί θά ἐπιλέγουν σέ κάθε κατεύθυνση καί δυό μαθήματα ἐπιλογῆς.

Νά ρωτήσω. Εἶναι κανείς τόσο ἀφελής ὄχι μόνο ἐδῶ μέσα, ὄχι μόνο σ᾽ ὅλη τήν Ἑλλάδα, ἀλλά καί στόν κόσμο ὁλόκληρο θά βρεθεῖ κάποιος- ἔστω ἕνας, ὅταν ἐνημερωθεῖ ἐπακριβῶς γιά τήν ὅλη ρύθμιση- τόσο ἀφελής (ὄχι μόνο ἀφελής) πού νά ὑποθέσει ὅτι θά βρεθοῦν μαθητές τῆς Γ´ Λυκείου (ὑποψήφιοι γιά τήν Τριτοβάθμια) πού νά μήν ἐπιλέξουν δυό μαθήματα ἐμβάνθυνσης (ὅπως τά ὀνομάζει τό Σχέδιο -ἐγώ θά τά ἔλεγα φροντιστηριακῆς ἐπιμόρφωσης ἤ προετοιμασίας-), ἀλλά ἕνα τέτοιο καί τό μετονομασθέν μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν;;

Γιατί; Ἐπειδή θά ἔχει μοντέρνο τίτλο;

Θά μοῦ πεῖτε. Τό Ὑπουργεῖο ὑπόσχεται ὅτι οἱ σχολές τῆς Τριτοβάθμιας, μέ νέο νόμο, θά μποροῦν νά ὁρίζουν τά μαθήματα στά ὁποῖα θά ἀπαιτοῦν νά ἐξετάζονται οἱ ὑποψήφιοί τους. Καί συνεπῶς οἱ θεολογικές σχολές θά ἔχουν τή δυνατότητα νά ἀπαιτοῦν τό ΜτΘ. Καί βεβαίως ἐμεῖς μποροῦμε νά δεχθοῦμε τή ρύθμιση αὐτή. Μέ τόν ἀπαραίτητο ὅμως ὅρο νά ἐξετάζεται ὄχι ὡς ἕνα ἀπό τά βασικά μαθήματα (4 ἤ 6 π.χ.), ἀλλά ὡς εἰδικό μάθημα (ὅπως σήμερα ἐξετάζονται καί προσμετρῶνται π.χ. ἡ ξένη γλῶσσα ἤ τό σχέδιο).

Ἡ ρύθμιση πού θά θεωροῦσε τό ΜτΘ ὡς βασικό ἐξεταζόμενο μάθημα γιά τίς Θεολογικές Σχολές, ἐκτιμοῦμε ὅτι θά ἦταν καταστροφική γιά τίς Θεολογικές μας Σχολές.

Γ. Καί νά τελειώσω μέ τό τρίτο θέμα στό ὁποῖο θά πρέπει νά ἀντιδράσουμε.

Εἷναι ἡ μεταβολή τοῦ ὀνόματος τοῦ μαθήματος ἀπό «Θρησκευτικά», σέ «Θρησκεία καί κόσμος».

Κατ᾽ ἀρχή: Εἶναι τό μόνο στό ὁποῖο ἐπιφέρει ἀλλαγή τό Σχέδιο. δηλ. εἶναι τό μόνο στό ὁποῖο δείχνει τό Ὑπουργεῖο ὅτι θέλει νά ἐπιβάλει οὐσιαστική μεταβολή. («Δέν θά εἶναι αὐτό πού ξέρετε- Θά κάνουμε κάτι ἄλλο»).

Ἐκτιμοῦμε ὅτι ἡ ὀνομασία αὐτή ὁδηγεῖ εὐθέως καί σαφῶς στήν ἀντίληψη τοῦ λεγομένου θρησκειολογικοῦ μαθήματος. Στή λειτουργία τοῦ φαινομένου τῆς θρησκείας μέσα στόν κόσμο. Καί βέβαια στήν ἱστορική καί πολιτιστική πορεία καί δημιουργία του στή ζωή τῆς ἀνθρωπότητας.

Καί βέβαια δέν θά εἴχαμε καμμιά ἀντίρρηση. Ἄν δέν περιοριζόταν τό ΜτΘ μόνο σ᾽ αὐτό. Ἀλλά ἄν ἐπίσης προσπαθοῦσε νά προσεγγίσει καί τήν χριστιανική μας πίστη καί ζωή. Ἄν δηλαδή μαζί μ᾽ αὐτό, πού μπορεῖ καί πρέπει νά γίνεται μέσα στά λογικῶς ἀποδεκτά ὅρια, προσφέραμε στά παιδιά μας καί τήν πίστη τῶν πατέρων τους, ὅταν τούς δείχναμε τό δρόμο τοῦ Χριστοῦ καί τά καλούσαμε νά τόν βαδίσουν στή ζωή τους. Τό θέμα εἶναι μεγάλο καί ἔχουν λεχθεῖ καί γραφεῖ πολλά. Δέν θά τό λύσουμε τώρα.

Θά θεωρούσαμε ἀρκετό νά ζητήσουμε ἀπό τό Ὑπουργεῖο νά μή ἀλλάξει ἡ ὀνομασία τοῦ μαθήματος στίς δύο τάξεις τοῦ Λυκείου. Νά παραμείνει «Θρησκευτικά».

Θά προσθέσω τέλος μόνο, ἄν ἔχω χρόνο, τίς παρακάτω ἐκτιμήσεις:

Ἐάν τό μάθημα γίνει ἀποκλειστικά γνωστικό (θρησκειολογία, ἱστορία, τέχνη, πολιτισμός) τότε εὔκολο θά εἶναι νά περιοριστεῖ σέ ὧρες διδασκαλίας. Ὑπάρχουν καί προσφέρονται πάμπολλες γνώσεις σήμερα. Συνεπῶς λιγότερες ὧρες θά χρειάζονται γιά εἰδικές γνώσεις καί γι᾽ αὐτό μπορεῖ νά εἶναι ἐπιλεγόμενο γιά ὅσους τό θέλουν. Γιά ὅσους θέλουν αὐτές τίς γνώσεις. Πολλές ἀπ᾽ αὐτές, ἄλλωστε, προσφέρονται καί σέ ἄλλα μαθήματα.

Ἐάν μείνει Ὀρθόδοξο Χριστιανικό θεολογικό κατά τόν χαρακτῆρα ( δηλ. ὁμολογιακό) τότε ἰδιαιτέρως χρειάζεται 2ωρο σ᾽ ὅλες τίς τάξεις τοῦ Λυκείου λόγω τῆς ἡλικίας καί τῶν προοπτικῶν τοῦ νέου πολίτη,

- τῶν πνευματικῶν ἱκανοτήτων καί χαρακτηριστικῶν τῶν 16-18 χρόνων,

- τῶν μεγίστων προβλημάτων τῆς σύγχρονης κοινωνίας (πού λίγο ἀγγίζουν τό παιδί τῶν 12-15 χρόνων).

- ἀνάγκη νά προβληματίζονται καί νά μετέχουν στίς ἀποφάσεις τους (τά ἴδια τά παιδιά) γιά τήν πίστη

- τήν ἠθική ζωή

-τήν ἀξιολόγηση καί σύγκριση τῶν ὅσων σήμερα « κυκλοφοροῦν» μέσα στό ἰδεολογικό χάος τῆς παγκοσμιοποίησης.

Ἀγαπητοί ἀδελφοί

Ἡ εὐθύνη εἶναι δική μας,

- γιά το μέλλον τῆς χώρας μας καί τοῦ λαοῦ μας,

- γιά τό μέλλον τῆς κοινωνίας,

-γιά τό μέλλον αὐτῶν-τούτων τῶν παιδιῶν μας.

Ἄς μήν ἀποφασίσουμε νά βάλουμε μπροστά τους τά πάντα καί ἐμεῖς νά κρατηθοῦμε σάν οὐδέτεροι διαιτητές στόν ἀγῶνα τους, στήν προσπάθειά τους. Ἄς τούς δείξουμε, μαζί ὅλοι, τά πάντα πού εἶπα προηγουμένως. Ἄς τούς δείξουμε ὅμως ὁπωσδήποτε καί τό Χριστό καί τή διδασκαλία Του, καί ἄς τά καλέσουμε νά Τόν πλησιάσουν.

Μπορεῖ νά ἔλθουν, μπορεῖ καί νά ἀπομακρυνθοῦν.

Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ ἐλευθερία τους. Ἐκεῖ τό «ὅστις θέλει».

Πού καί ἐμεῖς τό θέλουμε.

Ἠλίας Χρ. Φραγκόπουλος, Ἀντιπρόεδρος Δ.Σ. τῆς ΠΕΘ

Ζωηφόρος

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Νεοεποχίτικα μαγειρέματα

Συζήτηση με αφορμή το 16σέλιδο αφιέρωμα της «Π+13» για τα ΝΑΤΟϊκά βιβλία

Ποικίλες συζητήσεις προκάλεσε το 16σέλιδο αφιέρωμα της «Π+13» για τα ΝΑΤΟϊκά βιβλία που… άλλαξαν τα φώτα της Ιστορίας και όλα όσα γράφτηκαν για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια με τα λεφτά των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Πολλές οι παρατηρήσεις και τα τηλεφωνήματα για ένα τόσο σημαντικό θέμα. Η εφημερίδα μας, συνεχίζοντας τη συζήτηση για το ζήτημα αυτό, δημοσιεύει σήμερα ένα κείμενο του πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, ομότιμου καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, για τις προσπάθειες να ξαναγραφτεί η Ιστορία, με την υπόμνηση ότι οι σελίδες μας είναι ανοικτές σε κάθε άποψη.

***

Tο αίτημα «να ξαναγραφή η Ιστορία» -κυριαρχεί σήμερα σε κύκλους διανοουμένων και πολιτικών και γι’ αυτούς σημαίνει προσφορά, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση- μιας κολοβωμένης Ιστορίας για την επίτευξη πολιτικών σκοπιμοτήτων.

1. Το πρόβλημα εμφανίσθηκε πριν από μερικές δεκαετίες, αρχίζοντας με το μάθημα των Θρησκευτικών. Το 1962 ξέσπασε ο μεγάλος πράγματι αγώνας των Φοιτητών της Θεολογίας, Αθηνών-Θεσσαλονίκης, που εκράτησε επί ένα επτάμηνο (27.2-27.9) κλειστές τις δύο Θεολογικές Σχολές, όταν διεπιστώθη η προσπάθεια συρρικνώσεως και μειώσεως του μαθήματος των Θρησκευτικών με τον -κατ’ αρχάς- επιλεκτικό περιορισμό των ωρών διδασκαλίας από δίωρο σε μονόωρο σε κάποιους τύπους σχολείων. Το πρόσχημα: η ένταξη μας στην Ευρώπη (ΕΟΚ τότε), που εκφραζόταν με την «εκσυγχρονιστική» κορώνα του τότε πρωθυπουργού: «Δεν χρειαζόμαστε θεολόγους, αλλά γεωπόνους και μηχανικούς»! Σ’ αυτό τον προβληματισμό ζούμε μέχρι σήμερα.

Σημαντικό όμως είναι ότι η φοιτητική ηγεσία αυτού του αγώνα διαπιστώσαμε ότι δεν ήταν μόνο το μάθημα των θρησκευτικών, που έπρεπε να πέσει θύμα της μανίας του εξευρωπαϊσμού και της παγκοσμιοποίησης, αλλά γρήγορα θα επεκτεινόταν η πολεμική αυτή και στο μάθημα της Ιστορίας και της Γλώσσας μας. Διότι τα τρία αυτά μαθήματα, το καθένα με τον τρόπο του, συνιστούν τα ερμηνευτικά κλειδιά κατανόησης και ερμηνείας του πολιτισμού μας, συμβάλλοντας συνάμα στη διατήρηση της ιστορικής μας συνέχειας και κοινωνικής συνοχής. Αλλ’ αυτά τα δύο μεγέθη είναι σήμερα το «κόκκινο πανί» για τους «εκσυγχρονιστές» όλων των παρατάξεων, που προσπαθούν, με την παρουσία τους στο χώρο της εκπαίδευσης, να τα διαστρέψουν μέχρι να τα καταστρέψουν.

Η πορεία αυτή, που οδηγεί σταθερά στη διάλυση του Έθνους μας, μέσα στην επίσης προωθούμενη αντεθνική ιδέα της Νέας Εποχής, μόνον εκ των ένδον μπορεί να έχει αποτελεσματικότητα, και αυτό το έχουν συνειδητοποιήσει όλοι οι εξωτερικοί εχθροί τού Ελληνισμού.

Ο Φαλμεράιερ

Αυτό είχε διατυπώσει τον 19ον αιώνα ο Jakob Philipp Fallmerayer (1790-1861) εκθέτοντας τις «Αναμνήσεις από το Άγιον Όρος και την Θεσσαλονίκη». Κάνοντας λόγο ο Γερμανός ιστορικός για την νοερά ευχή, τον φιλοδυτικό Βαρλαάμ, τον Ησυχασμό του 14ου αι. αλλά και την Αθωνιάδα και τον Ευγένιο Βούλγαρη, που εκτιμά ιδιαίτερα, προχωρεί στην ταύτιση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας: «Απ’ έξω, ας το θυμούνται αυτό στην Ευρώπη -παρατηρεί- όλες οι επιθέσεις κατά του ελληνικού έθνους, που είναι ταυτόσημο με το ανατολικό χριστιανικό δόγμα, είναι μάταιη προσπάθεια. Ο κίνδυνος μπορεί να είναι μόνον εσωτερικός»! Την εκτίμηση αυτή του Fallmerayer προϋποθέτουν όσα γράφησαν κατά καιρούς από τον Κissinger, τον Χομπσμπάουμ κ.ά. της ίδιας νοοτροπίας, όπως οι συνεργαζόμενοι με το Ίδρυμα Soros των ΗΠΑ.

«Συνωστισμός» μαθημάτων

2. Τη σκοπιμότητα των νεοποχιτών συγγραφέων Ιστορίας υποστηλώνει ένας«παγκόσμιος ειρηνισμός», που υποστασιώνει την άποψη ότι αρκεί η απάλειψη των διαιρούντων και ο τονισμός των ενούντων για να αρθεί το «μεσότειχον» (Έφ. 2,14) μεταξύ εθνών και ανθρώπων, για την προώθηση του πλανητικού ανθρώπου και της πλανητικής κοινωνίας υπό την «προστασία» και τον «Έλεγχο» του Πλανητάρχη της Νέας Εποχής. Η μέθοδος αυτή, της προβολής των ενούντων και όχι των διαιρούντων, εφαρμόζεται και στην άλλη όψη Οικουμενισμού, στον θρησκευτικό-θεολογικό, τον διαχριστιανικό διάλογο. Είναι γεγονός ότι όχι μόνον οι ίδιες εξουσιαστικές δυνάμεις, αλλά και το ίδιο πνεύμα διέπει και τις δύο πλευρές του οικουμενισμού, αλλά και ο ίδιος στόχος, η εξυπηρέτηση των σχεδίων της Υπερδύναμης και της Νέας Τάξης. Σ’ αυτό το κλίμα «συνωστίζονται» τα σχολικά μαθήματα, που σχετίζονται άμεσα με την ταυτότητά μας. Το περιεχόμενο, άλλωστε, αυτών των μαθημάτων είναι το κύριο διαφοροποιητικό στοιχείο του πολιτισμού μας από τον πολιτισμό της Φραγκοτευτονικής Δύσης.

Δεν θέλουν κάποιοι ιστορικοί μας -και ίσως και δεν μπορούν- να κατανοήσουν ότι για τις διχοστασίες και διαιρέσεις δεν πταίουν τα Θρησκευτικά και η Ιστορία (το παρελθόν δηλαδή), αλλά η πολιτική, οι προκλήσεις και τα ανοσιουργήματα της Υπερδύναμης και των συνεργών της. Οι αλώσεις του 1204 και του 1453, οι εθνικοί διχασμοί μας ως τον 20όν αιώνα, το δράμα της Κύπρου και το Σκοπιανό δεν λύνονται με το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, αλλά με την ορθή κατανόηση των μηνυμάτων της. Εδώ όμως γίνεται αληθινή «γενοκτονία», με την προσπάθεια για τη διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων, μέσα από τη λοβοτόμηση της εθνικής μνήμης και τη διάσπαση της εθνικής μας συνέχειας. Έτσι όμως δεν ξαναγράφεται η Ιστορία, αλλά φιμώνονται οι πηγές, χωρίς τις οποίες δεν γράφεται αληθινή Ιστορία, άλλα μια ανύπαρκτη-κατασκευασμένη παραστορία. Η επιστήμη τότε δίνει τη θέση της στην πολιτική.

«Ιστορία του σωλήνα»

Το σημαντικότερο όμως και επικίνδυνο είναι ότι δεν πρόκειται για ιδιοτροπίες μεμονωμένων προσώπων, αλλά για οργανωμένη και συστηματικά μεθοδευμένη αναθεώρηση της Ιστορίας, στα όρια ειδικής γι’ αυτό «σχολής». Τα άρθρα του περιοδικού ΑΡΔΗΝ (τ. 62/2006) αναλύουν πειστικότατα το ζήτημα αυτό, χωρίς μάλιστα κενό. Το προϊόν αυτής της κίνησης είναι πραγματικά «Ιστορία του σωλήνα» ως «Κοινή ιστορία των Βαλκανίων». Είναι δε γεγονός ότι η απώθηση του κακού στη λήθη μάς καταδικάζει να ξαναζήσουμε τις ίδιες συμφορές. Αντίθετα, η πλήρης γνώση του οδηγεί στην εμπέδωση της γνώσης ως ύλης για τη δημιουργία ενιαίας συνείδησης.

3. Την κατεδάφιση αυτή και «ανοικοδόμηση» με τα υλικά της Νέας Εποχής επιχειρούν άνθρωποι που όχι μόνον ενισχύονται, αλλά είναι τραγικά κατευθυνόμενα θύματα της εκσυγχρονιστικής πολιτικής και διακονούν τις στοχοθεσίες της. Είναι δε ορθό αυτό που έλεγαν οι Βυζαντινορωμηοί πρόγονοί μας: «Όποιος έχει την Κωνσταντινούπολη είναι αυτοκράτορας»! Όποιος έχει σήμερα το υπουργείο Παιδείας πλάθει γενιές ανθρώπων ως θλιβερά ρομπότ. Χρηστούς, δηλαδή εύχρηστους, πολίτες. Όποτε γεννιέται το ερώτημα: Εμείς τι μπορούμε να κάμουμε; Θα δεχθούμε παθητικά τα τεκταινόμενα με το ιησουίτικο πρόσχημα «non possumus»; Όχι βέβαια!

Στην αντίσταση-αντίδραση σ’ αυτά τα εγχειρήματα, σε μία χώρα που ακόμη η πλειονοψηφία του λαού μας δηλώνει την ορθόδοξη ταυτότητά της, η πρώτη κινητοποίηση ανήκει στους ίδιους τους δασκάλους και καθηγητές. Τι διδάσκουν; Το βιβλίο έχει δευτερεύουσα σημασία. Πρωτεύουσα σημασία έχει ο δάσκαλος. Έτσι: α) Τα ελλείποντα, διεστραμμένα ή και ασαφή στο διδακτικό εγχειρίδιο συμπληρώνονται και διορθώνονται από τον εθνικά σκεπτόμενο δάσκαλο.

β) Χρειάζεται προώθηση στη δημοσιότητα ιστορικών έργων, που εκθέτουν την Ιστορία μας και όχι τη νεοεποχίτικη διαστροφή της.

γ) Είναι απόλυτη ανάγκη να διακρατηθεί η σύνδεση Ιστορίας, Θρησκείας και Γλώσσας, διότι η όποια αποσύνδεσή τους θα προσφέρει μεμονωμένους λόχους, που είναι εύκολο να κτυπηθούν και να εξουδετερωθούν με τη μέθοδο του σαλαμιού.

«Παρασκευή +13» - Ζωηφόρος

Χριστός Ανέστη Αληθώς!

Τι είναι το Πάσχα και η Ανάσταση;
1. Είναι ένα ιστορικό γεγονός. Δηλαδή συνέβη το 33 μ.Χ. έξω από τα Ιεροσόλυμα, στο Γολγοθά. Εκεί σταυρώθηκε και ετάφη ο Ιησούς από την Ναζαρέτ. Επί Ποντίου Πιλάτου. Και ανέστη εκ νεκρών την Τρίτη Ημέρα από τον Τάφο. Και εμφανίστηκε σε πολλούς. Για 40 μέρες. «Συναλιζόμενος αυτοίς», τρώγοντας ψωμί κι αλάτι μαζί με τους μαθητές Του και λέγοντάς τους «τα περί της βασιλείας του Θεού».
Τον είδαν πολλοί σε πολλά μέρη πολλές φορές με πολλούς τρόπους για πολλή ώρα. Τον είδαν οι 10 χωρίς τον Θωμά, οι 11 με τον Θωμά, οι Μυροφόρες, η Μαγδαληνή, η Παναγία, οι 120, οι 500, ο αρνητής Πέτρος, ο διώκτης Παύλος, ο πρωτομάρτυρας Στέφανος.
Οι μόνοι που δεν τον είδαν ήταν οι σταυρωτές Του, γι αυτό και είπαν ψέματα και λένε μέχρι σήμερα ασύστολα ψεύδη περί κλοπής και νεκροφανείας.
Απόδειξη της Αναστάσεως κατέλιπε ο Θεός την αφή του Αγίου Φωτός, τις νεκραναστάσεις κατόπιν δια του λόγου και των χειρών των αγίων Αποστόλων και μαθητών, τα θαύματα δια της μετανοίας και τις ψυχικές νεκραναστάσεις και το μέγα θαύμα της ελεύσεως του Αγίου Πνεύματος με την γλωσσολαλία και τη ζωή της Εκκλησίας και αγιότητος μέσα σ΄Αυτή.
Μάλιστα δε την ώρα του «τετέλεσται» άνοιξαν τα μνήματα και «πολλοί εκ των κεκοιμημένων αγίων και μετά την έγερσιν Αυτού ηγέρθησαν και ενεφανίσθησαν πολλοίς», απόδειξη πραγματική και αντικειμενική της δικής Του Αναστάσεως.
2. Είναι ένα πνευματικό γεγονός. Πάσχα σημαίνει πέρασμα. Το πρώτο Πάσχα ήταν το εβραϊκό. Μια γιορτή που έκαναν οι Εβραίοι για να θυμούνται το πέρασμά τους, τη διάβασή τους από την δουλεία της Αιγύπτου στην ελευθερία και ευτυχία της Γης της Επαγγελίας. Την τελούσαν κάθε χρόνο απαράλλακτα, όπως την πρώτη φορά που την ώρισε ο Θεός δια του Μωϋσέως.
Το πέρασμα αυτό έγινε για μας και το λαό του Θεού, τον νέο Ισραήλ της Χάριτος, με την Ανάσταση του Χριστού,
  • πέρασμα από τον θάνατο στην αθανασία,
  • από τη φθορά στην αφθαρσία,
  • από την αμαρτία στην αγιότητα,
  • από το σκοτάδι στο φώς,
  • από την ατιμία στη δόξα,
  • από τον άδη στον Παράδεισο,
  • από την πνευματική αιχμαλωσία των παθών στην «ελευθερία της δόξης των τέκνων του Θεού».
Αυτό το πνευματικό γεγονός του Πάσχα που γίνεται στην καρδιά κάθε πιστού ανθρώπου σηματοδοτείται από το «Βάπτισμα» και τη «Μετάνοια».
Η Ανάσταση συμβολίζεται και τελεσιουργείται στο Βάπτισμα. Μέσα στο Νερό θάπτεται ως εις άλλον τάφον ολος ο παλαιός άνθρωπος, πεθαίνει ως προς την αμαρτίαν και αναγεννιέται ως προς τον Χριστό και την Αρετή. Η κολυμβήθρα καθίσταται η μήτρα μιας νέας γέννας. Ο άνθρωπος πεθαίνει για τον κόσμο και γεννιέται για την Εκκλησία. Κι από την Εκκλησία όταν κοιμάται τον μεγάλο ύπνο του θανάτου ξυπνά και εισέρχεται στο Παράδεισο. Πνευματική ταφή και Ανάσταση το βάπτισμα. «Συνετάφημεν Αυτώ διά του βαπτίσματος» και «συνηγέρθημεν Αυτώ».
Το Βάπτισμα γίνεται μια φορά. «Εν βάπτισμα».Το Μυστήριο της Μετανοίας και η Εξομολόγηση επαναλαμβάνεται. Λέγεται και δεύτερον Βάπτισμα. Λέγεται και πρώτη Ανάσταση. Η δεύτερη θα είναι των σωμάτων. Ανάσταση εκ νεκρών στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μας.
Μετάνοια είναι η διάβαση μέσα από τη θάλασσα των δακρύων από το αμαρτωλό παρελθόν στο θεάρεστο παρόν και από κεί στο θεωμένο μέλλον.
Μετάνοια σημαίνει διάβαση
  • από την άρνηση του Πέτρου στην ακολουθία του Ιησού,
  • από την απιστία του Θωμά στην καλή ομολογία,
  • από την βλασφημία του ευγνώμονος ληστού στην αναγνώριση της θεότητός Του,
  • από την εγκατάλειψη των μαθητών στο μαρτύριο,
  • από την σκυθρωπότητα και παγερότητα της απογνώσεως στην καύση της καρδίας,
  • από τον φόβο του εκατοντάρχου στην διαπίστωση της θεότητός Του
Ανάσταση όμως είναι κάτι το πιο δυνατό. Προϋποθέτει θάνατο. Η διάβαση είναι το πέρασμα του ίδιου ανθρώπου. Οι Εβραίοι όπως εισήλθαν στην Ερυθρά θάλασσα έτσι και βγήκαν από την άλλη όχθη. Με την Ανάσταση όμως ο άνθρωπος ξαναγεννιέται. Ανακαινίζεται. Γίνεται καινούριος. Αποκτά καινούριες ιδιότητες.Είναι ο αυτός ως προς την ταυτότητα, αλλά καινούριος ως προς την ιδιότητα.
3. Είναι ένα μελλοντικό γεγονός. Είναι αυτό που θα συμβεί στον καθένα που θα πεθάνει. Αυτός θα αναστηθεί. Θα ξαναπάρει το σώμα του. Ανάσταση σημαίνει έγερση και αναζωογόνηση νεκρών σωμάτων. Οι ψυχές ποτέ δεν πεθαίνουν. Ανάσταση ψυχών είναι η Μετάνοια και θάνατος ψυχών είναι η αμετανοησία. Ανάσταση λοιπόν είναι αυτό που λέμε στο Σύμβολο της Πίστεως: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν».
Ολοι λοιπόν θα αναστηθούν. Και δίκαιοι και αμαρτωλοί. Ολοι θα πάρουν το καινούριο δικό τους σώμα. Εστω κι αν κάηκε ή έλιωσε ή φαγώθηκε ή συντρίφτηκε…
Οι δίκαιοι θα πάρουν το φωτεινό σώμα, το ένδοξο και λαμπρό, κατάλληλο για τον Παράδεισο, την χώρα του φωτός και της διαρκούς Μεταμορφώσεως. Και οι αμετανόητοι θα πάρουν το μελανό σώμα, το κατάλληλο να υπομείνει αιώνια τα απαραμύθητα βάσανα της αιωνίου κολάσεως. Και οι δύο κατηγορίες των αιωνίως βιούντων στον μέλλοντα αιώνα θα έχουν άφθαρτο σώμα. Οι μέν ένδοξο, οι δε άδοξο.
Ο όλος άνθρωπος θα υποδεχθεί ξανά τον Κύριο της δόξης. Ως ψυχοσωματική οντότητα και προσωπικότητα. Και τούτο δια να απολαύσει όχι μόνο η ψυχή, αλλά και το σώμα τα επίχειρα της κακίας ή τα αποτελέσματα των καλών πράξεων.
Αυτό δε το σώμα, το καινούριο και υπό νέες ιδιότητες, θα φέρει επάνω του ανεξίτηλα τα φαινόμενα και την ταυτότητα της προηγουμένης ζωής του κεκοιμημένου και νύν δια της δυνάμεως του Θεού εγειρομένου. Θα έχει ως άλλη σφραγίδα και ζωγραφιά θεϊκή ή δαιμονική, αναλόγως των προηγηθέντων, τά πάθη και τις αρετές, τις ανεξομολόγητες αμαρτίες ή τη μετάνοια και την αλλοίωση της εν Χριστώ ζωής.
«Και γενήσονται άπαντες ηλικία μια». Όσοι όμως δεν αποθάνουν και τους προλάβει η αρχαγγελική σάλπιγγα εν ζωή, αυτοί εν ριπή οφθαλμού θα αλλάξουν, χωρίς να πεθάνουν, θα πάρουν το νέο σώμα και θα υποδεχθούν τον Κύριο εις αέρα. Θάναι οι πιο τυχεροί. Βέβαια θα έχουν κι αυτοί περάσει από τη μεγάλη θλίψη των εσχάτων.
Για να δώ όμως σήμερα τι σημαίνει η Ανάσταση για μένα
Α] Σημαίνει ότι ο θάνατος είναι ένας ύπνος. Ότι ο άνθρωπος όταν πεθαίνει, δεν χάνεται. «Ουδείς νεκρός επί μνήματος». Το σώμα απλώς φιλοξενείται στον τάφο και αυτό μάλιστα αποσυντιθεμένο, η ψυχή όμως αναλόγως των πράξεών της βρίσκεται στην αγκαλιά του Θεού ή μακριά του και προαπολαμβάνει αγαθά ή οδυνηρά.
Ότι είναι προσωρινός ο χωρισμός. Ότι το υπερβολικό πένθος είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού, διότι υπάρχει η ελπίδα - η βεβαιότητα - της Αναστάσεως και θα ξανασυναντήσουμε τους προσφιλείς μας συγγενείς και φίλους...
Η υπερβολική ενασχόληση με τάφους και μνήματα, η επί ώρες παραμονή πλησίον των οστών των γεγυμνωμένων, φανερώνει ότι δεν έχουμε καταλάβει ότι«κατηργήθη ο άδης και ζωή πολιτεύεται» και ότι ο άνθρωπός μας βρίσκεται αλλού. Οποιος πιστεύει στην Ανάσταση δεν είναι ειδωλολατρικά και λατρευτικά κολλημένος στα μνήματα.
Το νεκροταφείο σε μας λέγεται κοιμητήριο και χρησιμεύει μόνο για τις μέρες και ώρες που προβλέπει η Εκκλησία και αφορούν τις ψυχές και για εποικοδομητικές σκέψεις επί της ματαιότητος της παρούσης ζωής και των εγκοσμίων και όχι μάταιες επισκέψεις. Είναι χώρος προσευχής και τιμής και όχι προσκολλήσεως και παραμονής.
Αυτά τα παρήγορα και αληθινά λέγει και σήμερα ο Κύριος και η Εκκλησία μας. Ο Κύριος τα λέγει, ο Δημιουργός μας και Λυτρωτής μας, που πόνεσε, έκλαψε και ανέβηκε στο Σταυρό και κατέβηκε στον Άδη, για να μας σώσει από τον θάνατο και να μας χαρίσει την Ανάσταση και την αιώνια ζωή.
Β] Το δεύτερο που πρέπει να σκέφτομαι μετά την Ανάσταση του Χριστού είναι ότι πρέπει κι εγώ να συμμετάσχω στην Ανάσταση και στην αιώνια ζωή κοντά στον Αναστημένο Χριστό.
Αναγκαστικά, θέλοντας και μη, θα συμμετάσχω στην ανάσταση των νεκρών σωμάτων. Δεν ψέλνουμε: «την κοινήν ανάστασιν προ του Σου Πάθους πιστούμενος εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός…».
Για να συμμετάσχω όμως στην ουράνια και αιώνια μακαριότητα, χρειάζεται να εγερθώ τώρα εδώ κάτω στη γη δια της μετανοίας και να μη μένω πεσμένος στην αμαρτία.
Ασφαλώς πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για τους αβάπτιστους, οι οποίοι δεν πρόκειται να τύχουν της βασιλείας των ουρανών, αν δεν ενσωματωθούν στο αναστημένο σώμα του Χριστού με το βάπτισμα και τη θεία Κοινωνία. Θα αναστηθούν βεβαίως και αυτοί, αλλά χωρίς αιώνια και μακαρία προοπτική στη ζωή και το φως. Θα κριθούν με τον άγραφο νόμο της συνειδήσεώς τους και σαφώς όχι με τα βιβλία των δαιμονικών θρησκειών τους. Ετσι λοιπόν οι αβάπτιστοι πρέπει οπωσδήποτε να βαπτισθούν, οι ανεξομολόγητοι να μετανοήσουν και να εξομολογηθούν, να εγκεντρισθούν στην καλλιέλαιο της Εκκλησίας.
Με ένα λόγο οι πεσμένοι κάτω από την αμαρτία να αναστηθούν. «Επεσες; Σήκω! Οσάκις αν πέσης, εγείρου, ίνα μη εμμείνης εις την πτώσιν. Το γαρ πίπτειν ανθρώπινον, το δε εμμένειν σατανικόν», λέγει το σχετικό πατερικό κείμενο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα:
Αμέσως σχετιζομένη με τη Μετάνοια είναι η περίπτωση του ευγνώμονος ληστού. Ο άνθρωπος αυτός φωτίστηκε πάνω στο σταυρό του και συγκλονίστηκε. Εκεί άλλαξε και κατάλαβε, τι ήταν ο Χριστός, ο συσταυρούμενος αυτώ. Και μετενόησε και εξωμολόγησε και προσηυχήθη και ήλεγξε τον βλάσφημο και ανεγνώρισε και έκανε Ανάσταση πάνω στο Σταυρό, εξασφαλίζοντας υπόσχεση και πρόρρηση του Κυρίου για τη σωτηρία του: «Σήμερον μετ΄εμού έση εν τω Παραδείσω».
Οπου κι αν βρεθούμε και σταθούμε, να λέμε στο εαυτό μας: «Εγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ των νεκρών και επιφαύση σοι ο Χριστός». Σήκω ψυχή μου από τον ύπνο και τον λήθαργο και τίναξε από πάνω σου τη λάσπη της αμαρτίας, αναστήσου και μετάνιωσε και δόξασε τον Κύριο. «Και δοξάσατε Χριστόν τον Αναστάντα εκ νεκρών».
Οπου και νάμαστε αδελφοί μη μένουμε στην αμαρτία. Ας κάνουμε ότι μπορούμε. Ας κάνουμε κάτι, έστω και λίγο προς τη μεριά της μετανοίας και αναστάσεως. Και παράλυτοι αν είμαστε και τότε μπορούμε να μιλάμε ή τουλάχιστον να δακρύζουμε. Ο Κύριος θέλει να πιαστεί από το ελάχιστο για να μας κρίνει με επιείκεια και να μας σώσει.
Γ] Σημείο βασικώτατο είναι ότι θα αναστηθούν και θα συμπορευθούν προς τον Παράδεισο όλοι «οι λελυτρωμένοι παρά Κυρίου και όσοι έπλυναν τας στολάς αυτών εν τω αίματι του Αρνίου». Δηλ. για να λάβω μέρος με ελπίδα και αισιόδοξη προοπτική για το αιώνιο μέλλον μου, πρέπει να είμαι συνδεδεμένος με τον Αναστημένο Χριστό. Με το Σώμα της Εκκλησίας, δηλ. με το Σώμα Του και το Αίμα Του, δηλ. δια των Μυστηρίων.
  • Όσοι μορφώνονται κατά Χριστόν,
  • Όσοι έχουν «τον Χριστόν κατοικούντα εν ταις καρδίαις αυτών διά της πίστεως»,
  • Όσοι μετέχουν της Αθανάτου βρώσεως και της Δεσποτικής Τραπέζης,
  • Όσοι πίνουν από την ζωοπάροχη πλευρά του Σωτήρος
Αυτοί θα βρούνε έλεος και θα δούνε το Φως, «ενθα ουκ έστι πόνος ου λύπη ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος».
Ο Χριστός είναι η Ανάστασις και η Ζωή. «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ, έχει ζωήν εν εαυτώ, εγώ ειμί ο άρτος ο ζων ο εκ του ουρανού καταβάς. Εάν τις φάγη εκ τούτου του άρτου, ζήσεται εις τον αιώνα και ου μη αποθάνη» (Ιωάν. στ΄50 – 51).
Να ταλανίσωμε τους εαυτούς μας, αγαπητοί, που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει την ανυπολόγιστη αξία που έχει το πάντιμον και ζωηρόν αίμα του Χριστού μας για την αιώνια ζωή.
Αλλοίμονό του λέγει ο Παύλος όποιος θεωρεί «κοινόν», απλό και συνηθισμένο το Αγιο Ποτήριο και είτε δεν πλησιάζει, διότι πίνει από άλλα ποτήρια και νομίζει ότι είναι το ίδιο είτε πλησιάζει με ακάθαρτα χείλη και βάζει μέσα του φωτιά.
Οσοι κοινωνούν συχνά να προσέξουν να κοινωνούν και σωστά και να οικτείρουν τον εαυτό τους που στερήθηκαν τόσα χρόνια στο παρελθόν από αμαρτίες και εμπόδια κοσμικά τον Αρτον της Ζωής.
Κι όσοι δεν κοινωνούν προφασιζόμενοι προφάσεις εν αμαρτίαις, μη καθυστερήσουν καθόλου. Να πάνε σε πνευματικό και να βάλουν σειρά μετανοίας και θείας Κοινωνίας. ΄Οποιος συχνά και σωστά κοινωνεί ζεί και σώζεται.
Ανάσταση πολλαπλών εφαρμογών
Ανάσταση σημαίνει νίκη πάνω σε κάθε εμπόδιο που φράζει το δρόμο μας για τον Χριστό. Νίκη επί του εαυτού μας, του κόσμου και του διαβόλου.
Ξεχνούμε πως η παραμονή μας στη γη είναι περίοδος προετοιμασίας, για να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας στον Πλάστη και Θεό μας ένα αριστούργημα. Χωρίς εξοχές που πληγώνουν, που πονούν. Χωρίς εσοχές που αιχμαλωτίζουν, που αποκαρδιώνουν.
  • Ήρθαμε, για να λαξεύσουμε τον εαυτό μας.
  • Ήρθαμε για να σκορπούμε γλυκύτητα, φως, αρετή.
  • Ήρθαμε, για να υμνούμε το Θεό.
  • Ήρθαμε για να ζούμε σαν θνητοί και να ενεργούμε σαν αθάνατοι.
  • Ήρθαμε για να γίνουμε, όχι να έχουμε.
  • Ήρθαμε για να είμαστε, όχι να κάνουμε.
  • Ήρθαμε για να δοξολογούμε, όχι απλά να ανεβούμε.
  • Ήρθαμε για να δώσουμε, όχι για να χτίσουμε
  • Ήρθαμε για να ετοιμασθούμε, όχι για να ετοιμάσουμε
  • Ήρθαμε για να αγιάσουμε, όχι απλά να σβήσουμε
  • Ήρθαμε για να κερδίσουμε το αιώνιο, όχι το τώρα.
  • Ήρθαμε για να περάσουμε την γέφυρα του βίου, να μπούμε στη ζωή.
  • Έτσι ώστε, μετά που θα ανοίξουμε τα μάτια, να αντικρύσουμε το φως του Πατέρα και νάναι τόπος διαμονής μας η δική Του αγκαλιά.
Σ΄αυτόν τον ωραίο αγώνα όμως δεν θα κάνουμε τίποτε χωρίς την πίστη στην Ανάσταση και χωρίς αναστημένη δια της μετανοίας ζωή.
Καμμιά δειλία λοιπόν. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ.
Μαζί μας συμπορεύεται ο Αναστημένος Χριστός.
Ο Χριστός συνέτριψε τα πάντα. Κατέβηκε στον Αδη. Τίποτε δεν μας σταματά. Όλα ανήκουν στον Χριστό και την Εκκλησία. Ο Χριστός «εξήλθεν από του τάφου νικών και ίνα νικήση». Και μείς, θα παλέψουμε με τα σκοτάδια και θα νικήσουμε. Κάτω ο φόβος, η δειλία και η απελπισία.
Πρωτίστως να προσέχουμε τις εντολές του Θεού στη ζωή μας, διότι μέσα από τις άγιες εντολές του Ευαγγελίου αποκαλύπτεται ο Αναστημένος Χριστόςκαι αποδεικνύεται ο Χριστιανός πάνω στην πράξη.
Μη φοβόμαστε λοιπόν. Ας κάνουμε πάντοτε το καλό. Τα εμπόδια πέφτουν από τη δύναμη του Αναστάντος. Ο Χριστός θα νικήσει. Ιησούς Χριστός νικά.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ…

Πανορθόδοξο 'ΟΗΕ' σχεδιάζει η Κωνσταντινούπολη

Τι επιδιώκει το Οικουμενικό Πατριαρχείο από την έκτακτη σύναξη των Ορθοδόξων Προκαθημένων πρεσβυγενών Πατριαρχείων της Ανατολής και τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου στις 31 Αυγούστου;

Του Διονύση Μακρή

Οι δυσκολίες που ανέκυψαν κατά την τελευταία διορθόδοξη σύναξη της Γενεύης που έγινε στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την Μεγάλη Οικουμενική Σύνοδο προβλημάτισαν έντονα το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος διακαώς επιθυμεί να συνδέσει το όνομά του με την επαναφορά της συνοδικότητας των πρώτων χριστιανικών αιώνων στην Ορθοόδοξη Εκκλησία, διαπίστωσε πως κάθε φορά τα αγκάθια που ανακύπτουν από το διάλογο και συνδέονται με ανούσιες, ιδιοτελείς και υποκινούμενες πρωτοκαθεδρίες και αξιώσεις είναι περισσότερα από τις συμφωνίες και τις λύσεις που επιτυνχάνονται.

Γι' αυτό το λόγο με την πεποίθηση ότι απαιτείται ταχέως η εξεύρεση μίας κοινά αποδεκτής λύσεως, η οποία θα προσδώσει νέα ώθηση στην Ορθοδοξία μέσα από την ευελιξία και την οργάνωση που θα παρέχεται, προβαίνει σε νέους σχεδιασμούς.

Σύμφωνα με πληροφορίες προσανατολίζεται στην ίδρυση λ. χ. ενός πανορθόδοξου μικτού οργάνου στο οποίο θα μετέχουν μόνιμα μέλη (εκπρόσωποι Εκκλησιών, των οποίων το Αυτοκέφαλο επικυρώνεται από Οικουμενικές Συνόδους) αλλά και μέλη περιορισμένης θητείας (μη μόνιμα), οι υπόλοιπες δηλαδή Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, που έλαβαν την Αυτοκεφαλία εκ της Κωνσταντινούπολης. Τα μη μόνιμα μέλη εκ περιτροπής θα συμμετέχουν στο μικτό αυτό πανορθόδοξο όργανο στόχος και σκοπός του οποίου θα είναι η αντιμετώπιση εκκλησιαστικών προβλημάτων. Σύμφωνα με πληροφορίες στη σκέψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου περιτριγυρίζει η ιδέα θέσπισης ενός ευέλικτου εκκλησιαστικού οργάνου ανάλογου μ' αυτού του ΟΗΕ. Αυτό θα συνέρχεται τακτικά και θα λαμβάνει αποφάσεις οι οποίες θα γίνονται άμεσα σεβαστές από όλες τις όπου γης Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Επιπλέον πέραν της λήψης των αποφάσεων θα δύναται να συμμετέχει κατά τρόπο τινά και να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς και την εφαρμογή αυτών.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εξ αφορμής των ιστορικών ανακατατάξεων που παρατηρούνται στην περιοχή της Μ. Ανατολής απέστειλε επιστολή τη Μ. Τετάρτη προς τους Προκαθημένους των τριών πρεσβυγενών Ορθοδόξων Πατριαρχείων (Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) αλλά και τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο. Με την επιστολή τους προσκαλεί σε Σύναξη που θα λάβει χώρα το προσεχές καλοκαίρι στην Κωνσταντινούπολη, την 31η Αυγούστου, παραμονή του νέου εκκλησιαστικού έτους. Η επιλογή των συμμετεχόντων έγινε με το κριτήριο χορήγησης της Αυτοκεφαλίας των εν λόγω Ορθοδόξων Εκκλησιών από Οικουμενικές Συνόδους. Πρόκειται στην ουσία για μία προσπάθεια ανασύστασης ενός ιδιότυπου διοικητικού συστήματος που θα ομοιάζει ε το γνωστό σύστημα της πενταρχίας... Και είναι ιδιότυπο διότι σ' αυτό θα συμμετέχει και η Εκκλησία της Κύπρου, της οποίας η Αυτοκεφαλία επικυρώθηκε από Οικουμενική Σύνοδο.

Πέραν λοιπόν των εκκλησιαστικών προβλημάτων που ταλανίζουν την ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής είναι βέβαιο ότι με διπλωματικό φαναριώτικο και αριστοτεχνικό τρόπο ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα βολιδοσκοπήσει τις διαθέσεις των Προκαθημένων σχετικές με την υλοποίηση της πρότασής του. Και αναλόγως με τη στάση τους αρχικά θα τους προτείνει να συνέρχονται κατ' έτος τουλάχιστον η και πιο συχνά αν οι περιστάσεις το απαιτούν προκειμένου να εξετάσουν, αν και κατά πόσο είναι δυνατόν να υπάρξει συντονισμός εκ μέρους τους στην αντιμετώπιση εκκλησιαστικών προβλημάτων.

Από την ανταπόκριση λοιπόν των Προκαθημένων θα εξαρτηθεί ο χρόνος υλοποίησης της όλης πρότασης. Αν φτιαχτεί το προζύμι (η μαγιά) θα έρθει και η ζύμη και έχουμε και το ψωμί. Το προζύμι είναι η βάση, σχολίαζε καλά ενημερωμένη πηγή του Σεπτού Κέντρου της Ορθοδοξίας.

Το όλο σχέδιο του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου απαιτεί σκληρές διαπραγματεύσεις για λεπτά ζητήματα. Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, ο οποίος είναι υπέρμαχος ιδρύσεως πανορθοδόξου οργάνου θα πρέπει να πεισθεί να συμμετάσχει ως μη μόνιμο μέλος στον ιδιότυπο Ορθόδοξο "ΟΗΕ". Για να αποδεχθεί ωστόσο κάτι τέτοιο θα πρέπει να λάβει σημαντικά ανταλλάγματα, τα οποία θα συμβάλουν έτσι ώστε να μην διαταραχθούν οι λεπτές ισορροπίες πολιτικές και εκκλησιαστικές, όπως αυτό λ. χ. της χορήγησης Αυτοκεφαλιών όχι από το Φανάρι, ως είθισται αλλά από το νέο Πανορθόδοξο όργανο.

Οι υπόλοιπες Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι βέβαιο, πως έστω και με δυσκολία θα συναινέσουν στην πρόταση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, αφού εξ αυτής όχι μόνο αποκτούν μία de facto διεθνή αναγνώριση αλλά επιπλέον θα μπορούν μέσω του πανορθοδόξου αυτού θεσμικού οργάνου να επιλύουν και εσωτερικά τους προβλήματα, να προγραμματίζουν και να συντονίζουν καλύτερα το έργο τους.

Άλλωστε η σύσταση ενός τέτοιου οργάνου θα προλαμβάνει εν τη γενέσει τους τα εκκλησιαστικά προβλήματα και θα προβαίνει σε αποφάσεις που θα αποτρέπουν ενδοεκκλησιαστικές κρίσεις όπως λ. χ. αυτή που δημιουργήθηκε προσφάτως με την εμφανή εισπήδηση του Πατριαρχείου Ρουμανίας στα Ιεροσόλυμα αλλά και τις περίεργες αξιώσεις του. Θα αντιμετωπίζει λανθασμένες πράξεις ορισμένων που προκαλούν οξύνσεις ενώ θα συντονίζει άριστα την ανά κόσμο ορθόδοξη ιεραποστολή...

Τι αναφέρει στην επιστολή του ο Βαρθολομαίος

«Μετά πολλής συνοχής καρδίας παρακολουθούντες και ημείς από της έδρας του καθ ἡμᾶς Οικουμενικού Πατριαρχείου τας τρέχουσας εν τη περιοχή της Μέσης Ανατολής εξελίξεις, αίτινες πολλήν αναστάτωσιν και αβεβαιότητα δια το μέλλον προξενούν εις πάντας τους κατοικούντας εν τη περιοχή ταύτη, ιδιαιτέρως δε εις τους εκεί από αιώνων διαβιούντας ορθοδόξους και ετερόδοξους χριστιανούς, νυχθημερόν δεόμεθα του Παναγάθου και Πανοικτίρμονος όπως επιβλέπων φιλευσπλάχνως επί τον εν τω ιστορικώ τούτο χωρώ δεινώς δοκιμαζόμενον λαόν Του χαρίσηται αυτώ ειρήνην εν δικαιοσύνη επ ἀγαθῶ και των εκείσε παροικουσών Αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Τον νουν και την καρδίαν ημών εστραμμένα έχοντες προς Υμάς και τα ποίμνια Υμών συνοδική διαγνώμη, ήχθημεν εις την απόφασιν όπως παρακαλέσωμεν Υμάς, ίνα έλθητε ενταύθα την λα' προσεχούς Αυγούστου, ημέρα Τετάρτη, συνοδευόμενοι υπό ενός η δύο αρχιερέων, επί τω τέλει όπως συγχοροστατήσωμεν τη επιούση επί τη ενάρξει του νέου εκκλησιαστικού έτους και του απογεύματος της ίδιας ημέρας, α Σεπτεμβρίου, και επί διήμερον διασκεφθώμεν από κοινού, μετά και των Μακαριωτάτων Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπου Κύπρου, περί της καταστάσεως των Εκκλησιών ημών εν τη παρούση συγκυρία, προς αδελφικόν στηριγμόν αλλήλων, ως και την ανταλλαγήν απόψεων περί των Ορθοδόξων πραγμάτων, περιλαμβανομένου και του θέματος της πορείας προς την Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον της Αγιωτάτης Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας", αναφέρεται χαρακτηριστικά στην επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Και προστίθεται: "Εις την απόφασιν ημών ταύτην ήχθημεν και εκ του γεγονότος ότι τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας ως έχοντα, μετά της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου, το αυτοκέφαλον αυτών κεκυρωμένον υπό Οικουμενικής Συνόδου, δέον όπως συσκέπτωνται συχνότερον περί των ορθοδόξων πραγμάτων αποτελούντα οιονεί τον κορμόν της όλης δομής και διαθρώσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ουχί, βεβαίως, προς αποκλεισμόν τελικώς των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών εκ των πανορθόδοξων αποφάσεων, αλλά αντιθέτως, προς υποβοήθησιν και διευκόλυνσιν της πανορθόδοξου ενότητος...".

Εκ των ανωτέρω εμμέσως γίνονται φανερές οι προθέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του ιδίου του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ο δρόμος ωστόσο, ακόμη είναι μακρύς και γι' αυτό απαιτούνται "χειρουργικές λεπτές" διαδικασίες για να επιτευχθεί το όλο εγχείρημα, το οποίο πραγματικά αν επιτευχθεί θα συμβάλει ουσιαστικά στην ενδυνάμωση της ανά τον κόσμο ορθόδοξης παρουσίας.

«Στύλος Ορθοδοξίας»Απρίλιος 2011

Άρχισε η τελετή “οσιοποίησης” του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄από το διάδοχό του Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄

Η τελετή “οσιοποίησης” του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄από το διάδοχό του Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄άρχισε σήμερα στις 11.00 ώρα Ελλάδος στην πλατεία του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό.

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com