Δημήτριος Νατσιός, Να φτιάξουμε «Κρυφά Σχολειά»

«Κάποτε, μια μέρα που συζητούσαν δύο απλοί άνθρωποι - δυο ψαράδες ήταν - για την πίεση που ασκούν οι μεγάλες δεξιές και οι αριστερές Δυνάμεις (σ.σ. και νυν οι λεγόμενες πάλαι ποτέ Μεγάλες Δυνάμεις) πάνω στην πολιτική ζωή του τόπου για τα συμφέροντα τους, ο ένας ξεστόμισε μια φράση που με ξάφνιασε. Είπε οργισμένος: αν μας πιάσει καμμιά μέρα το ελληνικό μας…». (Στρατής Μυριβήλης, περ. «Γνώσεις», τ. 14, 1959).

Το θέμα είναι τι εννοούσε ο απλός άνθρωπος, λέγοντας «να μας πιάσει το ελληνικό μας»; Κάτι παρόμοιο ειπώθηκε και από τον Ιω. Ζαμπέλιο στον Καποδίστρια. «Το φρονείν και πράττειν Ελληνικά» είναι η βασιλική οδός για αληθινή πρόοδο του έθνους. Ίσως εδώ εντοπίζεται η κακοδαιμονία μας. Καταντήσαμε περίγελως της οικουμένης και μπαίγνιο του κάθε τυχάρπαστου χαρτογιακά των Βρυξελλών, γιατί δεν «σκλαβωθήκαμε εις τα γράμματα» (Κολοκοτρώνης). Αλλά σε ποια γράμματα; Στα γράμματα τα ελληνικά, όπως τα οραματίστηκε ο Καποδίστριας: «αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία, μάλιστα δε προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδος και η διακυβέρνησις της αδύνατη». (Ιω. Τσάγκα, «Η ορθόδοξη χριστιανική αγωγή στο εκπαιδευτικό έργο του Ιω. Καποδίστρια», εκδ. «Κυριακίδη», σελ. 174). Ας προσέξουμε τρία πράγματα από τα χρυσά λόγια του Κυβερνήτη. (Μόνο αυτός δικαιούται τον έξοχο αυτόν τίτλο. Ψηφίστηκε από Εθνική Συνέλευση, οι διάδοχοί του πρωθυπουργοί αναρριχήθηκαν είτε μέσω κομμάτων είτε μέσω…πτωμάτων). Για να ευσθενεί το κράτος, για να είναι ευοίωνο το μέλλον της πατρίδας, χρειάζονται: άνθρωποι μορφωμένοι εν καλή διδασκαλία, σύμφωνοι και σύμφωνη με τα ήθη και την παράδοσή μας, «μάλιστα δε» προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως. (Το «μάλιστα» είναι υπερθετικός βαθμός του επιρρήματος «μάλα» που σημαίνει πολύ). Άρα, αν δεν κανοναρχεί την Παιδεία, σε υπερθετικό βαθμό, η αγία μας Ορθοδοξία, «ουδέν ποιούμεν». (Ο λόγος του Σωτήρος Χριστού είναι «τα μάλα» σαφής: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», στο κατά Ιωάννην ΙΕ΄, 5).
«Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένα ασμάτιο την εποχή της άλωσης της Πόλης από τους Τούρκους. Τρία πράγματα εχάλασαν και την Ελλάδα όλην, η αμορφωσιά, η περιφρόνηση της παράδοσης και το «άγκιστρον της αθεΐας» θα πρέπει να λέει το κύκνειο άσμα της τωρινής άλωσης. Και το ότι σήμερα εξοβελίστηκε το επίθετο «εθνική» από το υπουργείο Παιδείας, είναι η συνεπέστερη και η ειλικρινέστερη πράξη των κυβερνώντων. Μια Παιδεία που δεν φρονεί και πράττει ελληνικά, όπως είναι αυτή που βιώνουμε τις τελευταίες 3-4 δεκαετίες, δεν μπορεί να ονομάζεται εθνική. «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι Αληθές», γράφει το σολωμικό επίγραμμα. Όταν εμένα τον δάσκαλο το κράτος με αναγκάζει να διδάξω «νανούρισμα για χταπόδια» (γλώσσα Δ’ Δημοτικού) ή «οδηγίες χρήσης καφετιέρας» (γλώσσα Στ΄ Δημοτικού), «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες» (Σεφέρης) απατώ τους μαθητές και απατώμαι. Αυτό είναι αμορφωσιά και κακή, κάκιστη διδασκαλία. Όταν στην Στ΄ δημοτικού πάλι, θέλω να διδάξω τον ηρωισμό, την αυτοθυσία και εμφανίζω ενώπιον των μαθητών μου κείμενο σαν αυτό που τιτλοφορείται «Με λένε Σόνια» ψεύδομαι και ακυρώνομαι ως δάσκαλος. Εξηγώ, εν περιλήψει, το «ελληνοπρεπές» κείμενο. «Ένα σπίτι πήρε φωτιά. Η Σόνια τρέχει, αρπάζει το λάστιχο για να υη σβήσει, φωνάζει. Τελικά κάποιος κοιμώμενος ξυπνά, ειδοποιεί την Πυροσβεστική. Η φωτιά έσβησε γρήγορα. Όλοι μακαρίζουν και επαινούν την Σόνια». (Το κείμενο καταλαμβάνει τρεις σελίδες!!). Στο τέλος οι μαθητές μαθαίνουν ότι η Σόνια, η ηρωίδα αυτής της σπουδαίας πραγματικά πράξης, είναι μια…γάτα.
Στα παλαιότερα βιβλία μπορούσες να μιλήσεις για τον ηρωισμό μέσω ενός εξαίσιου ποιήματος για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Και ακόμη πιο παλιά ένα κείμενο με τίτλο το «φίλημα», το οποίο αναφερόταν στην αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι. Από τον Παπαφλέσσα και τον Παλληκαρίδη «αρθήκαμε» στον ηρωισμό μιας γάτας. Αυτό είναι η κατάργηση της παράδοσης και των ηθών μας, η οποία, αν συνδυαστεί με τον «δεμβαριεστισμό» (δεν βαριέσαι) και τον παφλάζοντα αριστερισμό – εθνομηδενισμό πολλών εκπαιδευτών (δεν είναι λάθος η λέξη) εξηγούμε την πρωτοφανή διάλυση του κράτους και ανθρώπων. Η Παιδεία μας έχασε την ψυχή της, την παράδοσή της, έχασε το ιμάτιον της σωφροσύνης. Και όπως το δαιμονισμένο πλήθος των Γαδαρηνών, εκδίωξε και τον Χριστό. Παιδεία χωρίς «ψυχή και Χριστό» (άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός) αφήνει τα παιδιά αμόρφωτα, αγράμματα, «παιδιά ωσάν τα γουρουνόπουλα» (ο ίδιος άγιος). («Και ώρμησεν η αγέλη των χοίρων κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη», στο κατά Λουκάν Η΄, 33). Το κακό είναι ότι τώρα που η κρίση θα μας «τηγανίσει» και θα μας «καύσει» μείναμε άοπλοι, χωρίς «τον θυρεόν της πίστεως» και την πανοπλίαν της παράδοσής μας. (Παράδοση είναι η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων σύμφωνα με έναν έξοχο ορισμό. Η παράδοση δεν είναι αναχρονισμός όπως διατείνονται οι αμαθείς. Η παράδοση, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, είναι ό,τι θα παραδώσουμε - από το ρήμα παραδίδωμι- και όχι ό,τι παραλαμβάνουμε. Αλλιώς θα λεγόταν παραλαβή ή παράληψη).
Τι μπορούμε να κάνουμε, υπάρχει ελπίδα Υπάρχει, αλλά, πρώτον «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας και να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιών της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια» (Ελύτης) και, δεύτερον, «απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά/ πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι», Κρυφό Σχολειό. Ένα σε κάθε ενορία, δάσκαλοι, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, υπάρχουν, «για να θεριώσουν την αποσταμένη ελπίδα, με λόγια μαγικά». Οι εκκλησιές να μην ανοίγουν μόνο κάθε Κυριακή και γιορτή. Να τις κάνουμε Κρυφά Σχολειά, να διδάσκουμε τα ιερά γράμματα και όχι τα άθεα της σήμερον, που μας έφτασαν στο χείλος (ή στον) του γκρεμού. Να μείνει μαγιά για το αυριανό φύραμα. Παπάδες και δάσκαλοι (οι ηρωικές «δασκαλίτσες» του Μακεδονικού Αγώνα) έσωσαν κάποτε την Μακεδονία. «Ώρα ήδη ημάς εξ ύπνου εγερθήναι». Την πατρίδα το ’21 δεν την ελευθέρωσε η Ευρώπη και κανένα Δ.Ν.Τ.. Την ανέστησε η μαγιά, τα πνευματικοπαίδια του Πατροκοσμά, των Δασκάλων του Γένους , των Νεομαρτύρων.
«Την Ελλάδα από το αυτί θα την αρπάξουμε και θα τη σώσουμε, θέλει δε θέλει».
Νατσιός Δημήτρης - δάσκαλος- Κιλκίς
Από:antibaro.gr/node/1286

Ο Πρόεδρος της Ρωσίας στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας των Παρισίων

Στις 2 Μαρτίου 2010 ο Πρόεδρος της Ρωσίας κ. Δ. Μεντβέντεφ με τη σύζυγό του επισκέφθηκαν τον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας των Παρισίων όπου προσκύνησαν τον Ακάνθινο Στέφανο, ένα τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού και ένα από τους Ιερούς Ήλους.
Να αναφερθεί ότι το 1239 τα κειμήλια αυτά μετέφερε στο Παρίσι από την Κωνσταντινούπολη ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδόβικος Θ΄. Όσον αφορά το τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου, αυτό μεταφέρθηκε στη γαλλική πρωτεύουσα από τη Ρώμη.
Είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της Ρωσίας όταν ένας Αρχηγός Κράτους προσευχήθηκε ενώπιον αυτού του κειμηλίου της χριστιανοσύνης. Το 1896 ενώπιον του Ακάνθινου Στεφάνου προσευχήθηκε επίσης ο Ρώσος Αυτοκράτορας Νικόλαος Β΄ με τη σύζυγό του.
Όπως και πριν εκατό χρόνια, τον Πρόεδρο της Ρωσίας υποδέχθηκαν με κωδωνοκρουσίες και με πομπή με τους κληρικούς του Ναού. Για την υποδοχή του Προέδρου άνοιξαν ακόμα και τις Κεντρικές Πύλες του Ναού.
Της προσευχής ενώπιον του Ακάνθινου Στεφάνου ηγήθηκε ο Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων το Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων. Επίσης στο Ναό συμμετείχαν ο Αρχιεπίσκοπος Κορσούν Ιννοκέντιος, ο Αντιπρόεδρος του ΤΕΕΣ Ηγούμενος Φίλιππος Ργιαμπύχ και άλλοι κληρικοί. Εψάλη η χορωδία της Ορθόδοξης Ιερατικής Σχολής των Παρισίων.
Από την πλευρά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας παρέστησαν ο βοηθός Επίσκοπος Παρισίων Ζερόμ Μπο, ο Προϊστάμενος του Καθεδρικού Ναού Πάτρικ Ζακέν, κληρικοί της τοπικής επαρχίας, ιππότες του Αγίου Τάφου.
Μετά το πέρας της προσευχής και της προσκύνησης του Ακάνθινου Στεφάνου ο Πρόεδρος Μεντβέντεφ απευθύνθηκε με λόγια ευγνωμοσύνης στους παραβρισκόμενους: «Θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω για τη δυνατότητα επισκέψεως του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας των Παρισίων και προσκυνήσεως των ιερών κειμηλίων που φυλάσσονται εδώ. Είναι μεγάλη τιμή για μένα ως Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας και δυνατότητα ως άνθρωπο που ανήκω σε χριστιανικό δόγμα να έλθω σε επαφή με εκείνα τα κειμήλια που ευλαβούνται ιδιαίτερα. Ευελπιστώ ότι παρόμοιες συναντήσεις θα μας βοηθήσουν να στηρίξουμε την ειρήνη και την αλληλοκατανόηση, συνεισφέροντας στη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των χωρών μας και στη επικοινωνία μεταξύ των Εκκλησιών».
Στη συνέχεια ο Πρόεδρος τη Ρωσίας με τη σύζυγό του προσήλθαν στην εικόνα της Παναγίας «Βλαδίμιρσκαγια», την οποία προσέφερε στο Ναό ο μακαριστός Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών Αλέξιος Β΄ κατά την ιστορική επίσημη επίσκεψή του στη Γαλλία το 2007.
Σε ανάμνηση της επισκέψεως στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας των Παρισίων ο Πρόεδρος Μεντβέντεφ προσέφερε μια παλαιά εικόνα με τη μορφή του Χριστού με τον Ακάνθινο Στέφανο.
Τέλος, αφού εξήλθε του Ναού ο κ. Μεντβέντες κατευθύνθηκε στους παριζιάνους, η οποίοι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία για να τον καλωσορίσουν με χαρά.
Από:mospat.ru/

Αρχιμ. Μελέτιος Βαδραχάνης, 25η Μαρτίου - Η γιορτή που ενοχλεί

25 ΜΑΡΤΙΟΥ

Μήνυμα απο τον Υπουργό Παιδείας της Κύπρου για την επέτειο της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου

Αγαπητοί εκπαιδευτικοί, σπουδαστές και σπουδάστριες, μαθητές και μαθήτριες, Τιμούμε σήμερα και μνημονεύουμε το εκλεκτό βλαστάρι της κυπριακής γης, τον Γρηγόρη Αυξεντίου, που με τη ζωή και τη θυσία του λάμπρυνε και δόξασε την πατρίδα του. Έναν ήρωα που στάθηκε στην πρωτοπορία μιας ατέλειωτης σειράς αγώνων για την ελευθερία της Κύπρου και την απαλλαγή της πατρίδας μας από την αγγλική αποικιοκρατία.
Ο Γρηγόρης Αυξεντίου διετέλεσε Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ 1955-'59 και υπήρξε μια από τις λαμπρότερες ηρωικές μορφές του απελευθερωτικού μας αγώνα. Γεννημένος στην ηρωοτόκο Λύση, στρατεύθηκε από τους πρώτους στον αγώνα και αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις ενάντια στους Άγγλους κατακτητές, με μοναδικό όραμα την ελευθερία και την εθνική δικαίωση της μαρτυρικής μας πατρίδας Κύπρου.
Αποκορύφωμα της ηρωικής δράσης και της προσφοράς του στην πατρίδα υπήρξε ο ένδοξος θάνατός του στο κρησφύγετο του Μαχαιρά, όπου, ως άλλος Λεωνίδας, βροντοφώναξε το «Μολών λαβέ» στους ξένους δυνάστες, θυσιάζοντας τη ζωή του στο βωμό της κυπριακής ελευθερίας, στις 3 του Μάρτη του 1957. Η ηρωική θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου αποτελεί μοναδικό πρότυπο ηρωισμού, που ξεπέρασε τα στενά όρια της μικρής μας πατρίδας και έγινε από τότε σύμβολο αυτοθυσίας και ηρωισμού για όλους τους αγωνιζόμενους λαούς.
Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες, σπουδαστές και σπουδάστριες, Τιμώντας σήμερα την επέτειο της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου, υποκλινόμαστε μπροστά στις θυσίες των ηρώων μας και τους ευγνωμονούμε γιατί θυσιάστηκαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι.
Αντλούμε, ταυτόχρονα, από τον επικό εκείνο αγώνα τα ανάλογα μαθήματα και διδάγματα για το μέλλον που ξανοίγεται μπροστά μας.
Έχοντας πάντα στη σκέψη μας το αγωνιστικό πνεύμα και το όραμα της ελευθερίας για το οποίο αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν οι ήρωες του 1955-'59, καλούμαστε κι εμείς σήμερα να συνεχίσουμε τον αντικατοχικό μας αγώνα με ομοψυχία και ενότητα, με στόχο την απαλλαγή από την τουρκική κατοχή και την επανένωση του νησιού μας.
Προσβλέπουμε σε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση που θα αποκαθιστά τα δικαιώματα ολόκληρου του κυπριακού λαού, με βάση τα Ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και τις βασικές αρχές και αξίες στις οποίες εδράζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Με πρότυπο ζωής και αγωνιστικότητας τον Γρηγόρη Αυξεντίου, που τιμούμε σήμερα, ας γίνετε εσείς η νέα γενιά οι μπροστάρηδες στον τιτάνιο αυτό αγώνα για τη δικαίωση της πατρίδας μας.

Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Σταυραετός της Κύπρου

Παναγιώτης Τελεβάντος, Ο Μπεζενίτης και το Οικουμενικό Πατριαρχείο

Ο ΜΠΕΖΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
=====================

Γενική είναι η πεποίθηση ότι η απόρριψη της έφεσης του Μοναχού Παντελέημονα Μπεζενίτη έβαλε το Πατριαρχείο κυριολεκτικά στη γωνία. Το έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.

ΘΑ ΔΙΚΑΙΩΣΕΙ ΤΟΝ ΜΠΕΖΕΝΙΤΗ;
____________

Αν δικαιώσει τον Μπεζενίτη, με το έκκλητο που θα υποβάλει, θα ξεσηκωθεί εναντίον του το Πανελλήνιο και θα έρθει σε κατάφωρη αντίθεση με τους νόμους της Ελληνικής Πολιτείας και τις αποφάσεις της Ελληνικής δικαιοσύνης.

ΘΑ ΑΠΟΡΡΙΨΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ;
______________

Αν πάλιν απορρίψει το έκκλητο του Μπεζενίτη και συμφωνήσει ότι είναι έκνομη και εκπρόθεσμη η υποβολή έφεσης, όπως απεφάνθη το δευτεροβάθμιο συνοδικό δικαστήριο της Εκκλησίας της Ελλάδας, το Πατριαρχείο και πάλιν θα μείνει εκτεθειμένο. Θα γίνει σε όλους σαφές ότι προώθησε μια διαδικασία για να διασφαλίσει το έκκλητο σε βάρος της αλήθειας, της δικαιοσύνης, του Αυτοκεφάλου και της ενότητας των δύο Εκκλησιών.

ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΟΣ ΕΛΙΓΜΟΣ
___________

Είναι φυσικά ενδεχόμενο το Πατριαρχείο να εκπλήξει τους πάντες. Ισως επιστρατεύσει κάποια άλλη απροσδόκητη μη κατά Θεόν “φαναριώτικη” τακτική. Η μακρά δουλεία της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας της δίδαξε πολλούς “φαναριώτικους” τρόπους επιβίωσης κάτω από δύσκολες καταστάσεις.

Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ
________________

Αυτό που δεν έχει επισημανθεί είναι ότι για το Πατριαρχείο υπάρχει ανοιχτή και η κατά Θεόν στάση η οποία μπορεί να το δικαιώσει στα μάτια των ανθρώπων και προ παντός στα μάτια του Θεού. Αν την ακολουθήσει, όχι μόνον θα βγάλει το Πατριαρχείο από τη δύσκολη θέση που βρίσκεται σήμερα, αλλά θα εκθέσει ανεπανόρθωτα όλους τους επικριτές του.
Ποια είναι αυτή η στάση που θα δικαιώσει πλήρως το Πατριαρχείο ότι ενδιαφέρεται για την εμπέδωση της κανονικής τάξεως, της δικαιοσύνης και της αλήθειας και θα βεβαιώσει όλους ότι δεν υπηρετεί ύποπτες σκοπιμότητες όπως πλείστοι το κατηγορούν τώρα;

ΝΑ ΔΙΚΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΠΤΩΜΑΤΑ
_____________

Ας δεχθεί το έκκλητο του Μπεζενίτη και ας δικάσει τον καθηρημένο κληρικό επί της ουσίας. Τα εκκλησιαστικά παραπτώματα είναι, ως γνωστόν, απαράγραπτα. Οι διαβόητες κασέττες εναντίον το Μπεζενίτη είναι ή μπορούν να τεθούν στη διάθεση του Πατριαρχείου. Δεν υπήρξε μόνον μοιχεπιβάτης αλλά μετήλθε και το μεταθετό για να εγκατασταθεί στην Αττική. Παράλληλα έχει καταδικαστεί από τα Ελληνικά δικαστήρια για ποινικά αδικήματα για τα οποία εξέτισε ποινή φυλάκισης.
Ας δεχθεί, λοιπόν, το Πατριαρχείο την προσφυγή του καθαιρεμένου κληρικού. Ας κάνει αναψηλάφηση ολόκληρου του φάκελλου Μπεζενίτη. Ας μην τον επιστρέψει “πάλλευκο στην Εκκλησία και στην κοινωνία”, όπως έκανε ο αείμνηστος Χριστόδουλος για τον Κουμαριανό. Ας τον καθαιρέσει για όλα τα εκκλησιαστικά εγκλήματα για τα οποία θα αποδειχθεί ένοχος.

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
___________________

Παράλληλα (καλύτερα ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ) ας υποδείξει την ανάγκη στην Εκκλησία της Ελλάδος να άρει το αντικανονικό επιτίμιο της ακοινωνησίας που επέβαλε παρά πάσαν έννοια ηθικής και δικαίου στον Κανονικό Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικόδημο και την άμεση ανάγκη να αποκατασταθεί στο θρόνο του.

ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΜΗ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΠΟΡΕΙΑ
_________________

Αν το Πατριαρχείο καθαιρέσει βάσει των ιερών κανόνων τον Μπεζενίτη και αν υποδείξει την ανάγκη επανόδου του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικόδημου στο Θρόνο του το Πατριαρχείο θα αποκτήσει τεράστιο κύρος στη συνείδηση των πιστών. Θα αποδείξει στην πράξη ότι σέβεται τους κανόνες και την αλήθεια της Εκκλησίας. Θα κλείσει τα στόματα όλων όσων τώρα το κατηγορούν ότι άσκησε ασφυκτικές πιέσεις στην Εκκλησία της Ελλάδος για να εκδικάσει την υπόθεση Μπεζενίτη σε δευτεροβάθμιο δικαστήριο για να εξυπηρετήσει ύποπτες σκοπιμότητες: Για να κατοχυρώσει το προνόμιο του έκκλητου υπέρ του Οικουμενικού Πατριαρχείου ή για να αποκαταστήσει τον Μπεζενίτη, επειδή χρηματίστηκε ή επειδή εκβιάζεται, ή επειδή θέλει να καταργήσει στην πράξη το Αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας.

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΕΞΑΡΤΟΥΝΤΑΙ ΟΛΑ
________________

Θα ακολουθήσει, όμως, το Πατριαρχείο την κατά Θεόν πορεία που θα το εξυψώσει μέχρι τα άστρα του ουρανού στη συνείδηση των πιστών ή θα ενεργήσει με μικροψυχία που θα το καταποντίσει στα τάρταρα της εκκλησιαστικής συνείδησης;
Από τον ίδιο τον Οικουμενικό Θρόνο εξαρτάται! ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ!

Βρυξέλλες- Συμπροσευχή για την ενότητα των χριστιανών

Στον Ιερό ναό Αγίας Τριάδος Βρυξελλών πραγματοποιήθηκε συμπροσευχή για την ενότητα των χριστιανών - 21.1.2010

Οι Άγιοι του Παπισμού και οι κληρικοί της Ορθοδοξίας & Για το μάθημα των Θρησκευτικών & Tο Ισλάμ διώκει τους Χριστιανούς

ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΕΙΣ

«Ο ΣΩΤΗΡ» Τεῦχος 1996 1-3-2010

Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος: "Η αλήθεια με το όνομά της"

Η συνέντευξη του Μητροπολίτη Μεσογαίας έχει ως εξής:
Αιμίλιος Πολυγένης: Σεβασμιώτατε, τί είναι αυτό το φαινόμενο; Σπουδὴ για διχοτόμηση της Μητροπόλεως Αττικής, αμφίσημη Απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου για το περίφημο πλέον έκκλητο του κ. Παντελεήμονα, άμεση σύγκληση της Ιεραρχίας για εκλογή Μητροπολιτών, φημολογία για ένταση στις σχέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σαφής διάψευση από τον Αρχιγραμματέα του Οικουμενικού Θρόνου, κινήσεις υποψηφίων για τις νέες μητροπόλεις, επιστολές που οδηγούν στην αντικατάσταση του υποψήφιου εκλεκτού του Αρχιεπισκόπου από έναν Μητροπολίτη που βγήκε από το πουθενά και έχει και αυτός την ιστορία του, παρεμβατικό ανακοινωθέν του Οικουμενικού Θρόνου, πανικός στην Αρχιεπισκοπή και στη Σύνοδο, αναβολή της συγκληθείσης Ιεραρχίας, αμφισβητούμενη νομικά σύγκληση του Δευτεροβαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου και απόρριψη της εφέσεως του κ. Παντελεήμονα για τυπικούς ούτως ή άλλως γνωστούς λόγους. Μπορείτε να κάνετε ένα σύντομο σχόλιο;
Μητροπολίτης Νικόλαος: Μια ακόμη απογοήτευση για την πνευματική κατάσταση στην ελληνόφωνη Ορθοδοξία. Αυτή τη φορά στη χειρότερη περίοδο, χωρίς κανέναν κατανοητό λόγο, με ξεχείλισμα ανακυκλούμενου εμπαθούς παρορμητισμού. Γκρεμίστηκε και το τελευταίο στήριγμα εκκλησιαστικής αξιοπρέπειας και σοβαρότητας.
Αιμίλιος Πολυγένης: Μπορείτε να γίνετε λίγο πιο συγκεκριμένος;
Μητροπολίτης Νικόλαος: Νομίζω τα είπα όλα.
Αιμίλιος Πολυγένης: Είχατε διακρίνει τον τελευταίο καιρό μια υποβόσκουσα ένταση στις σχέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο;
Μητροπολίτης Νικόλαος: Ίσα – ίσα. Οι σχέσεις τούτο τον καιρό ήταν άριστες. Και γιατί να μην είναι; Δεν υπήρχε κανένας λόγος καχυποψίας. Η αγάπη και ο βαθύς σεβασμός της Εκκλησίας της Ελλάδος προς το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο καθημερινά πλέον διαπιστώνονταν στον Ελλαδικό χώρο από κάθε πλευρά: ιεραρχία, κλήρο, λαό. Για ποιόν λόγο ύστερα από 160 χρόνια αυτοκεφαλίας να υπάρχει πρόβλημα;
Όσον αφορά δε στο συγκεκριμένο θέμα του λεγόμενου εκκλήτου, πού διέκρινε η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αρνητικά αισθήματα απέναντί της; τί όφελος θα είχε η Ελλαδική Εκκλησία, μάλιστα με τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο, στην παρούσα στροφή της ιστορίας να αμφισβητήσει τυχόν προνόμια του Οικουμενικού Πατριαρχείου; Τί θα μπορούσε να ήθελε; να του αποστερήσει ένα προνόμιο που εδώ και 150 χρόνια μόνο μία φορά εκλήθη να ασκήσει και μάλιστα για μια υπόθεση που όζει από κάθε πλευρά και ούτε πρόκειται να ξαναπαρουσιαστεί στο ορατό μέλλον; Σιγά το προνόμιο!
Προνόμια είναι η ιστορικότητα, η οικουμενικότητα, η αγιότητα, η σταυρική πορεία για την οποία τόσο συχνά μιλάει τελευταία ο Πατριάρχης. Όχι το ...έκκλητο. Μεγάλη αναστάτωση για το τίποτα! Απόδειξη η χθεσινή απόφαση. Απόρριψη της έφεσης για τυπικούς και μόνον λόγους. Τί πρόσθεσε αυτό στην ουσία της υπόθεσης;
Απλά θα μείνει η πικρία για τη στάση του Πατριαρχείου. Ασήμαντες διοικητικές διεκδικήσεις, αδικαιολόγητη καχυποψία, ανυπολόγιστες ποιμαντικές συνέπειες, τεράστιος σκανδαλισμός. Θέλω να πιστεύω ότι οι υπεύθυνοι έχουν ήδη μετανιώσει.
Τελικά διερωτάται κανείς· ποιός ο λόγος που τα τελευταία χρόνια έχουν προκύψει θέματα μεταξύ των δύο Εκκλησιών που δεν είχαν εμφανιστεί για δεκαετίες;
Αιμίλιος Πολυγένης: Έχω την εντύπωση ότι ο απόηχος αυτής της άκριτης παρέμβασης του Πατριαρχείου και η όλη αναστάτωση που δημιουργήθηκε και το ίδιο εξέθεσε και στην Εκκλησία της Ελλάδος προκάλεσε σύγχυση και διχασμό και τον κόσμο βαθιά πίκρανε. Αν δεν είμαι αδιάκριτος, μπορείτε να μας μιλήσετε λίγο εξομολογητικά για το πώς εσείς νοιώσατε μέσα σας;
Μητροπολίτης Νικόλαος: Ούτως ή άλλως μιλώ με ειλικρίνεια. Όλους εμάς, που τόσο αγαπάμε το Φανάρι, η όλη υπόθεση μας σκανδάλισε, τραυμάτισε ένα πολύ ιερό κομμάτι της ψυχής μας· την εμπιστοσύνη στην πνευματική διάκριση του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου.
Εμείς το νοιώθουμε ως ιστορική αναφορά μας και την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ως Μητέρα Εκκλησία. Μάνα όμως δεν είναι μόνον αυτή που γεννάει. Μάνα είναι αυτή που αγαπάει, που συγχωράει, που κατανοεί και υπερβαίνει τον εαυτό της. Η μητρότητα δεν διεκδικείται αλλά εμπνέεται.
Η σχέση κλονίσθηκε. Ο λαός νοιώθει διεκδικητικά διοικούμενος και όχι πατρικά ποιμαινόμενος. Πώς να θεραπευτεί αυτό;
Βάλτε στον ένα δίσκο της ζυγαριάς το προνόμιο του εκκλήτου λαμβάνοντας υπόψη όσα προαναφέραμε. Βάλτε στον άλλο την ανάγκη της διαποιμάνσεως ενός και πλέον εκατομμυρίου ανθρώπων που παραμένουν κατασκανδαλισμένοι και αποίμαντοι για περισσότερο από πέντε χρόνια.
Βάλτε επίσης τον σεβασμό στην Αυτοκεφαλία μιας ζώσας Εκκλησίας, πνευματικώς, θεολογικώς και κανονικώς νοουμένης. Προσθέστε και την ανάγκη της ειρήνης και της αμοιβαίας συμπόρευσης των Εκκλησιών και στη συνέχεια κρίνετε τις ενέργειες και αποφάσεις των επίσημων συνοδικών οργάνων.
Η εκκλησιολογία των προνομίων εξαφάνισε την εκκλησιολογία της σωτηριώδους αλήθειας.
Αιμίλιος Πολυγένης: Θεωρείτε ότι ο Αρχιεπίσκοπος και η Εκκλησία της Ελλάδος θα μπορούσαν να αντιδράσουν κάπως διαφορετικά; Θα θέλατε να κάνετε μία κρίση επ' αυτού;
Μητροπολίτης Νικόλαος: Δεν έχω λόγο να κάνω δημόσια κριτική σε κάποια ιδιαίτερα δύσκολη απόφαση, μάλιστα εξ υστέρων. Από την άλλη, μπορώ να πω τις σκέψεις μου. Είναι αλήθεια ότι περίμενα κάτι πιο καθαρό και τολμηρό ως απόφαση. Οι άνθρωποι πρέπει να ταπεινωνόμαστε. Όχι όμως οι Eκκλησίες. Δεν είναι φυσικά πρόσωπα.
Διότι τότε θυσιάζουν την αλήθεια και την αξιοπιστία τους. Με σεβασμό, ευγένεια, παρρησία και αξιοπρέπεια νομίζω θα έπρεπε να προχωρήσουμε στην υλοποίηση των ενώπιον του Θεού αποφάσεών μας. Έτσι μου βγαίνει.
Παρά ταύτα, οφείλω να ομολογήσω ότι μέσα μου θεωρώ πνευματικά ζημιωμένη την πλευρά που τόσο άκομψα επέβαλε την άποψή της και ταπείνωσε μια ολόκληρη Εκκλησία και κερδισμένη την Εκκλησία της Ελλάδος που με την απόφασή της απέδειξε ότι στην Εκκλησία κερδίζει αυτός που ξέρει να υποχωρεί ακόμη και όταν έχει δίκιο.
Ποιός ο λόγος όμως να νοιώθουμε ως Εκκλησία της Ελλάδος σταυρωμένοι από το Φανάρι;
Αιμίλιος Πολυγένης: Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η όλη εμπλοκή υποκρύπτει μια διάθεση αποκαταστάσεως του κ. Παντελεήμονα στην αρχιερωσύνη. Δεν πρέπει λένε να είναι καθηρημένος στην τάξη του απλού μοναχού.
Μητροπολίτης Νικόλαος: Δεν ξέρω αν αυτό που λέτε είναι αλήθεια ή αν μπορεί να γίνει. Η καθαίρεσή του είναι φυσικό επακόλουθο της αμετάκλητης καταδίκης του. Επιτρέψτε μου όμως να ρωτήσω κι εγώ κάτι: γιατί είναι τόσο κακό η καθαίρεση; είναι τιμωρία να είναι κανείς μοναχός;
Αιμίλιος Πολυγένης: Δεν κατάλαβα! Δηλαδή δεν είναι ποινή η καθαίρεση;
Μητροπολίτης Νικόλαος: Ασφαλώς είναι και μεγάλη ποινή, αλλά το αποτέλεσμά της δεν είναι κακό. Είναι λυτρωτικό. Δεν θέλω να φανώ ασυμπαθής, αλλά έτσι είναι. Να γίνω πιο σαφής. Καθαίρεση σημαίνει έκπτωση από την ιερατική διακονία και ισόβια αργία. Αν δε ο κληρικός είναι μοναχός, καλείται να ζήσει ταπεινά τη μοναχική ζωή, την οποία η ίδια η Εκκλησία ονομάζει «ισάγγελη πολιτεία». Επιχειρώντας σύγκριση βασιλέως και μοναχού ο Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος, αβίαστα προκρίνει ως προς την τιμή της ζωής τον μοναχό.
Πολλοί από τους οσίους της Εκκλησίας μας ήταν απλοί μοναχοί, όχι ιερείς. Και όμως τιμώνται ως άγιοι. Ὁ Άγιος Νικόδημος ὁ Αγιορείτης, οι σύγχρονοι άγιοι Σιλουανός, π. Παΐσιος, Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής, δεν ήταν ιερείς. Το ίδιο η Παναγία, ο Τίμιος Πρόδρομος και όλες οι άγιες γυναίκες. Δεν άσκησαν το αξίωμα της ιερωσύνης, απήλαυσαν όμως την τιμή και χάρη της αγιότητος.
Η ιερωσύνη δεν είναι δικαίωμα, είναι χάρισμα∙ όχι για τους αξίους, όλοι ανεξαιρέτως είμαστε ανάξιοι. Η Εκκλησία όπου κρίνει την δίνει και όποτε θεωρεί αναγκαίο την αφαιρεί. Και το κάνει αυτό εύκολα. Αυτήν προστατεύει πνευματικά έστω και αν πληγώνει ανθρώπους συναισθηματικά.
Συνεπώς, στην ελεύθερη από κοσμικές επιρροές εκκλησιαστική λογική, φοβερές δεν είναι οι συνέπειες της καθαιρέσεως αλλά τα αίτια· είναι η αμαρτία και ακόμη περισσότερο η βεβήλωση της ιερωσύνης από την αναξιότητα και ακαταλληλότητά μας.
Προσωπικά θεωρώ ότι αν κάποιοι εργάζονται για την βεβιασμένη αποκατάσταση του πρ. Μητροπολίτου Παντελεήμονος, δεν τον βοηθούν. Όσοι τον αγαπούν και τον συμπαθούν για την κατάστασή του, θα βοηθούσαν πολύ αν του υπεδείκνυαν τη σταυρική οδό της μοναχικής πορείας του, τουλάχιστον προς το παρόν. Αυτό είναι και λογικό και κυρίως ευαγγελικό.
Εκεί που θα συμφωνήσω απόλυτα είναι ότι το φοβερότερο ως ποινή, που κανονικά δεν επιβάλλεται σε κληρικούς, είναι ὁ αφορισμός, η ακοινωνησία, το να σε βγάλει ἡ Εκκλησία από τα όριά της, να σε αποβάλει από την κιβωτό της σωτηρίας της, να σου στερήσει τα μυστήριά της.
Αιμίλιος Πολυγένης: Υπό την έννοια αυτήν, η ποινή του Σεβ. Νικοδήμου είναι πιο αυστηρή.
Μητροπολίτης Νικόλαος: Αναντίρρητα. Και όχι μόνον αυτό. Είναι και άδικη. Του επεβλήθη, ενώ δεν προβλέπεται, και ενώ είχε δικαιωθεί περίπου τριάντα φορές στο Συμβούλιο Επικρατείας. Επιπλέον, είναι τριάντα πέντε χρόνια έκπτωτος και κοντά στα είκοσι ακοινώνητος. Και ισόβια να του είχαν βάλει θα είχε εκτίσει την ποινή του. Ο Παντελεήμων καταδικάστηκε σε εξαετή φυλάκιση και πριν περάσουν δύο χρόνια βγήκε από τη φυλακή. Για τον Νικόδημο γιατί δεν υπάρχει λίγο έλεος και λίγη χάρη; Το κοσμικό δίκαιο φαίνεται πιο ελεήμον.
Αιμίλιος Πολυγένης: Μα, ο Νικόδημος, Σεβασμιώτατε, με τα γραφόμενά του έχει αναστατώσει όλον τον κόσμο και δικαιολογημένα εδώ που τα λέμε.
Μητροπολίτης Νικόλαος: Ρωτήστε τον εαυτό σας, κ. Πολυγένη, αν εσείς ήσασταν ακοινώνητος από την Εκκλησία, χωρίς καμία δίκη και απολογία, για τόσα χρόνια, τί θα κάνατε; Αν οι Αρχιεπίσκοποι σας υπόσχονταν την αποκατάστασή σας και τελικά δεν γινόταν τίποτε, πώς θα αντιδρούσατε;
Αν βλέπατε αυτήν την κατάσταση που περιγράψαμε προηγουμένως ή ακόμη περισσότερο να ανακατεύεται μια ολόκληρη Εκκλησία, προκειμένου να δοθούν ευκαιρίες αποκαταστάσεως σε έναν Μητροπολίτη που, εκτός του τεράστιου σκανδαλισμού που προκάλεσε με την όλη πολιτεία του στην Εκκλησία μας και του παγκόσμιου διασυρμού της, εκτός του ότι με την επιμονή του παρατείνει όλως αδικαιολόγητα την εκκρεμότητα διαποιμάνσεως μιας τόσο εμπερίστατης εκκλησιαστικής επαρχίας, εκτός του ότι κατάφερε να διχάσει την Ιεραρχία μας, τελικά οδηγεί και σε επικίνδυνο σημείο εντάσεως τις σχέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δεν θα αγανακτούσατε;
Αιμίλιος Πολυγένης: Δηλαδή τί θα έπρεπε να γίνει, Σεβασμιώτατε;
Μητροπολίτης Νικόλαος: Να σας αντιστρέψω το ερώτημα: εσείς δεν διερωτάσθε πώς ο πρ. Μητροπολίτης Παντελεήμων αντέχει το βάρος αυτής της ευθύνης; Πώς είναι δυνατόν, βλέποντας αυτήν την κατάσταση, να μην αποσύρει κάθε περαιτέρω διεκδίκηση. π.χ. το έκκλητον; Στο κάτω-κάτω ας αδικηθεί. Η ειρήνευση της Εκκλησίας δεν αξίζει παραπάνω από τα δικαιώματά μας; Ὁ Θεός που κηρύττουμε δεν είναι αδίκως καταδικασμένος και σταυρωμένος; Στο ευαγγέλιο δεν μακαρίζονται οι δεδιωγμένοι, μάλιστα ένεκεν δικαιοσύνης; Μήπως η αδυναμία του να υποχωρήσει επιβεβαιώνει το μέγεθος της πνευματικής και όχι μόνον ενοχής του;
Αιμίλιος Πολυγένης: Η ερώτησή μου ήταν τί θα πρέπει να γίνει σχετικά με τον Νικόδημο. Θεωρείτε ότι πρέπει να επιστρέψει;
Μητροπολίτης Νικόλαος: Δεν νομίζω ότι ο ίδιος θα ήθελε να επιστρέψει ως Μητροπολίτης. Από Αττικής και Μεγαρίδος να γίνει Ιλίου ή Κηφισίας, μου φαίνεται απίθανο. Να πάρει στα γεράματά του ένα κομματάκι από ολόκληρη την Αττική που είχε; Τί να το κάνει; Για ποιόν λόγο; Το ερώτημα δεν είναι τι πρέπει να κάνει ο Σεβ. Νικόδημος, αλλά τί πρέπει να κάνουμε εμείς. Κι εγώ πιστεύω ότι θα έπρεπε άμεσα να αρθεί το επιτίμιό του. Χωρίς καμία χρονοτριβή. Να έλθει να λειτουργήσει όπου λαχταρά η ψυχή του. Να συνεορτάσουμε, να συμπανηγυρίσουμε. Επιτέλους, να χαρούμε την ενότητά μας.
Προ καιρού έλαβα μία ενυπόγραφη επιστολή, όπου ο συντάκτης της έλεγε ότι για να φύγει το κακό που για χρόνια ταλαιπωρεί την Αττική, τώρα πλέον χρειάζεται ή ξόρκια ή θυσίες. Συμφωνώ με το δεύτερο. Κάποιος πρέπει κάτι να θυσιάσει. Ή ο Σεβ. Νικόδημος τις διεκδικήσεις του, ή εμείς τους εγωισμούς και τις φιλοδοξίες μας ή πιθανόν ένας τρίτος τη θέση του.
Εγώ δεν ξέρω αν μπορώ να βοηθήσω, αλλά έχω όλη τη διάθεση, αν ο ίδιος επιθυμεί, να παραιτηθώ να αναλάβει τη Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής που είναι τόσο ωραία, έχει τόσο καλό κόσμο και τέτοια προοπτική. Και ικανότερος είναι και αδικημένος και το μεγαλύτερο πλέον κομμάτι της παλιάς Μητρόπολής του είναι αυτό. Του αξίζει.
Αιμίλιος Πολυγένης: Κάτι είχατε πει και στον ενθρονιστήριο λόγο σας, αν θυμάμαι καλά. Δεν πιστεύω όμως να το λέτε σοβαρά. Είναι δυνατόν, Σεβασμιώτατε, να δεχόσασταν αυτό το πράγμα;
Μητροπολίτης Νικόλαος: Εγώ; Με απέραντη χαρά. Αλλιώς δεν θα το έλεγα. Βέβαια, υποθέτω ότι ο Σεβασμιώτατος δεν θα επιθυμούσε κάτι τέτοιο. Ούτε το ήθος ούτε και η σύνεσή του συνηγορούν γι’ αυτό. Αν όμως αυτό αποτελεί λύση για το πρόβλημα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην το κάνουμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να συμβάλει κανείς στην ειρήνευση της Εκκλησίας. Θυσιάζεις μικρά προνόμια και παίρνεις μεγάλη χάρη. Μακάρι να γίνει! Θα ήμουν ο ευτυχέστερος άνθρωπος του ...σύμπαντος. Δόξα τω Θεώ, έχω κι άλλα πράγματα να κάνω στη ζωή μου. Αν πάλι η κατάσταση μπορεί να ειρηνεύσει και αλλιώς, τότε χαρά μου να συνεχίσω τη διακονία μου.
Αιμίλιος Πολυγένης: Σεβασμιώτατε, σας ευχαριστώ. Την ευχή σας. Μακάρι να ειρηνεύσει η Εκκλησία μας!
Romfea.gr

Δεκτή η Ιταλική έφεση για την υπόθεση του Εσταυρωμένου

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συμφώνησε να εξετάσει την έφεση της Ιταλίας, η οποία είχε καταδικασθεί για την παρουσία του Εσταυρωμένου στις αίθουσες διδασκαλίας, ανακοίνωσε σήμερα το δικαστήριο.
«Η ομάδα των πέντε δικαστών που συνεδρίασε στις 1 και 2 Μαρτίου 2010 δέχθηκε το αίτημα της έφεσης από την ιταλική κυβέρνηση, στις 28 Ιανουαρίου 2010, στην υπόθεση Λάουτσι κατά της Ιταλίας. Η υπόθεση θα εξεταστεί από το δικαστήριο, το οποίο θα δώσει την τελική απόφαση», ανέφερε στην ανακοίνωση του το Δικαστήριο του Στρασβούργου. Η διαδικασία αναμένεται να διαρκέσει αρκετούς μήνες.
Η καταδίκη της Ιταλίας στις 3 Νοεμβρίου από το δικαστήριο προκάλεσε κατακραυγή στη χώρα.
Το Δικαστήριο είχε διαπιστώσει ότι η παρουσία του Εσταυρωμένου είναι αντίθετη στα δικαιώματα των γονέων να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους και της ελευθερίας της θρησκευτικής επιλογής των μαθητών.
«Πρώτο Θέμα» - 02/03/2010

Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος, Χειροτονία γυναικών και γιατί η Ορθόδοξος Εκκλησία την εμποδίζει

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ

Επιθυμώ να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δίνετε, να εκφράσω την γνώμη μου ( κι όχι την γνώμη της Εκκλησίας) ανεξάρτητα του γεγονότος ότι πιστεύω πως η γνώμη της Εκκλησίας ως συνόλου, ως πληρώματος της Αλήθειας δεν διαφέρει με τα όσα υποστηρίζω πιο κάτω, για το θέμα της χειροτονίας γυναικών.
Κατ΄ αρχήν πρέπει να τονίσω πως μεμονωμένες γνώμες υπέρ της χειροτονίας γυναικών και στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχουν καμία βαρύτητα. Σημασία στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αυτό που για αιώνες βιώνεται ή γι΄ αυτό που η ίδια η Εκκλησία εξέφρασεν ως αλήθεια με απόφαση Οικουμενικής Συνόδου.
Πριν προχωρήσω, θα έπρεπε να τονίσω σε όλους όσοι ευκαίρως ακαίρως μιλούν για ισότητα των δύο φύλων στον επαγγελματικό, κοινωνικό, πολιτικό και άλλους τομείς τη ζωής, να αντιληφθούν ότι τα θέματα της Χριστιανικής πίστεως και της Εκκλησίας, κινούνται σε άλλο, τελείως διαφορετικό επίπεδο και γι΄ αυτό τα κριτήρια είναι τελείως διαφορετικά.
Ύστερα από αυτή την διασάφηση μπαίνω στο ερώτημα σας:
«Ποίοι είναι οι Θεολογικοί λόγοι που εμποδίζουν την εκκλησία να λάβει την απόφαση της χειροτονίας γυναικών; »
Η Θεία Αποκάλυψη που εκφράζεται με την Αγία Γραφή και την εν Πνεύματι Αγίω Ζωή της Εκκλησίας δίνει ένα «οντολογικό» πρωτείο στον άνδρα. Ο Απόστολος Παύλος στις προς Κορινθίους και προς Εφεσίους Επιστολές του ονομάζει τον άνδρα ως Κεφαλήν της γυναικός.
Το πρωτείο αυτό αποτελεί φυσική συνέπεια του γεγονότος ότι ο άνδρας δημιουργήθηκε. πρώτος και ύστερα δημιουργήθηκε απο την πλευρά του η γυναίκα. Γιατί; Δεν υπάρχει γιατί. Μερικά πράγματα είναι δεδομένα και δεν πρέπει να κρίνονται με ανθρώπινα κριτήρια.
Το πρωτείο αυτό του άνδρα δεν αδικεί καθόλου τις γυναίκες γιατί στο τέλος της εν Χριστώ ζωής και σωτηρίας της θέωσης (που για τους ορθόδοξους Χριστιανούς αποτελεί τον πραγματικό και αιώνιο προορισμό) η γυναίκα είναι ίση με τον άνδρα.
Σας θυμίζω αυτό που λεει ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας Επιστολή του « ουκ ενί άρσεν και θήλυ πάντες γαρ υμείς είς έστε εν Χριστώ Ιησού» Να μην ξεχνούμε ύστερα πως την πρώτη θέση κατέχει μία γυναίκα η Θεοτόκος.
Όσον αφορά τώρα στο θέμα της Ιερωσύνης, η Αγία Γραφή μιλά για δύο είδη Ιερωσύνης. Το πρώτο είδος Ιερωσύνης είναι η γενική Ιερωσύνη στην οποία μετέχει όλος ο λαός του Θεού, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Για τούτο και ονομάζονται «βασίλειο ιεράτευμα» ή «βασιλείς και ιερείς» (Έξοδος 19,6) (Α’ Πέτρου β 5,9 και Αποκάλυψη Ε’ 10). Το δεύτερο είδος Ιερωσύνης είναι η Ειδική Ιερωσύνη, την οποία ο Θεός εμπιστεύτηκε μόνο σε άνδρες: Στην μεν Παλαιά Διαθήκη την εμπιστεύτηκε στους άρρενες απογόνους του Ααρών, στη δε Καινή Διαθήκη στους Επισκόπους, Ιερείς και Διακόνους της Εκκλησίας.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως ο μόνος πραγματικός και απόλυτος Ιερεύς και Αρχιερεύς, είναι μόνο ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός (Εβρ. δ’ ια, ε 6, στ 20, ζ 3, 15-18 ).
Οι Ιερείς και Αρχιερείς της Εκκλησίας μας δεν έχουν αφ΄ εαυτών την Ιερωσύνη, αλλά μετέχουν στην απαράβατον (= αμεταβίβαστον) Ιερωσύνη του Χριστού. Οι λειτουργοί Του είναι το χέρι του Αρχιερέως Χριστού δια των οποίων τελεί Αυτός τα μυστήρια της Εκκλησίας. Και αφού ο Αρχιερέας Χριστός είναι άνδρας και όχι γυναίκα, έτσι και οι μετέχοντες της Ιερωσύνης Του είναι άνδρες και όχι γυναίκες.
Έχοντας υπ΄ όψει τα πιο πάνω, λέμε πως ο Επίσκοπος ως Αρχιερέας της Εκκλησίας « είναι τύπος Χριστού» και αφού ο Χριστός ήταν άνδρας, ο Επίσκοπος και ο Ιερέας δεν μπορούν να είναι γυναίκες, αλλά μόνο άνδρες.
Το ίδιο μας διδάσκει και η Παράδοση της Εκκλησίας. Μία Παράδοση δύο χιλιάδες χρόνια τώρα. Τι γίνεται λοιπόν, στην πράξη εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια; Η Καινή Διαθήκη μαρτυρεί πως οι Πρώτοι Επίσκοποι (δηλαδή Ιερείς που μετέχουν στην Ιερωσύνη του Χριστού) ήσαν οι Απόστολοι . Αυτοί με την σειρά τους χειροτόνησαν (δηλαδή μετέδωσαν την Ιερωσύνη σε άλλους) μόνον άνδρες και αυτοί σε άλλους μέχρι σήμερα. Πουθενά η Αγία Γραφή δεν ομιλεί, ούτε η Παράδοση αναφέρει για χειροτονίες γυναικών. Η μόνη χειροτονία που αναφέρει η Παράδοση είναι χειροτονία γυναικών ως διακονισσών. Ένας θεσμός που καταργήθηκε, που μπορεί όμως η Εκκλησία αν επιθυμεί να επαναφέρει.
Πρέπει επίσης να παρατηρήσουμε ότι ο Χριστός δεν έδωσε το δικαίωμα να μετέχουν στην Ιερωσύνη Του, ούτε στην Παναγία Μητέρα Του, ούτε στις μυροφόρες γυναίκες .
Ο Θεός εμπιστεύτηκε μόνο στους Αποστόλους και στους διαδόχους τους, Επισκόπους, Ιερείς και Διακόνους της Εκκλησίας που είναι μόνο άνδρες.
Τέλος, πρέπει να τονίσουμε πως είναι χαρακτηριστικό, αλλά και επιβεβαιωτικό των πιο πάνω, ότι η Καινή Διαθήκη απαγορεύει στις γυναίκες να διδάσκουν δημόσια τα της Πίστεως ( Α΄ Τιμ. β,12). Η «διακονία της καταλλαγής » ( Η ιερωσύνη δηλαδή με τα επακόλουθα της) δόθηκε αποκλειστικά στους άνδρες. Γιατί; Δεν υπάρχει γιατί. « ούτως ηυδόκησε ο Θεός» Έτσι θέλησε ο Θεός.
Στο δεύτερο ερώτημα σας «τι απαντάτε στις γυναικείες οργανώσεις οι οποίες απαιτούν να αρθεί το άβατον του Σταυροβουνίου», απαντούμε ως εξής :
Το πνεύμα του αβάτου ήταν πάντα συνυφασμένο με τον Ορθόδοξο Μοναχισμό – Αναχωρητισμό. Αυτό το πνεύμα του αβάτου το διαφύλαξαν για αιώνες οι φυσιολογικές συνθήκες του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με την έλλειψη τον μεταγενέστερων εξελιγμένων μέσων συγκοινωνίας. Πρέπει να θυμίσουμε σε όλους ότι όλα σχεδόν τα Μοναστήρια ιδρύονται σε απομακρυσμένους τόπους, πολλές φορές μάλιστα σε τελείως άβατες περιοχές. Τα Μοναστήρια είναι χώρος λατρείας και προσευχής. Τα σύγχρονα όμως δεδομένα άλλαξαν άρδην την προϋπόθεση του αβάτου, Θυμηθείτε πως το μοναστήρι του Σταυροβουνίου ιδρύθηκε από την Αγία Ελένη τον τέταρτον αιώνα μ.Χ σε ένα λόφο που μέχρι το 1920 κανένας σχεδόν δεν μπορούσε να προσεγγίσει.
Απαντώ και στο ερώτημα γυναικείων οργανώσεων: είναι δυνατό να μην επισκέπτονται οι γυναίκες ένα μοναστήρι που ίδρυσε μια γυναίκα η Αγία Ελένη: Η Αγία Ελένη ίδρυσε το Σταυροβούνι με τη χάρη του Τιμίου Σταυρού ως χώρον προσευχής και λατρείας του Θεού από τους μοναχούς και όχι ως χώρον επισκέψεων. Το γεγονός ότι η εξέλιξη κατήργησε το φυσικό άβατο της Μονής δεν μας εμπόδισε να επαναφέρουμε, με την καθιέρωση ενός κανονισμού που κατήργησε επαναλαμβάνω η εξέλιξη της εποχής μας.
Θέλω να γνωρίζουν οι ευσεβείς χριστιανοί και ιδιαίτερα οι ευσεβείς γυναίκες ότι το άβατο, (και τούτο το λέγομεν με κάθε σαφήνεια και κατηγορηματικότητα) ουδόλως υπονοεί οποιαδήποτε υποτίμηση του γυναικείου φύλου.
Και αγαπούμε και σεβόμαστε τη Γυναίκα γιατί κι αυτή είναι εικόνα του Θεού και ίση με τον άνδρα.
Όπως το άβατο του Ιερού Βήματος και το άβατον της Ιερωσύνης δεν αποτελούν υποτίμηση των γυναικών. Όπως εξ άλλου τα άβατα δια τους άνδρες σε γυναικεία μοναστήρια, δεν αποτελούν ύβριν ή υποτίμηση του άνδρα. Το άβατο είναι θεσμός ενταγμένος στο Ασκητικό πνεύμα του Ορθόδοξου μοναχισμού. Είναι ένας τρόπος και μια μέθοδος διατήρησης της πνευματικής ησυχίας ως απαραίτητος όρος συντήρησης της πνευματικής ζωής στα μοναστήρια.
Το άβατο της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου δεν αποτελεί δική μας αυθαίρετη επινόηση και απόφαση. Είναι επαναλαμβάνομεν, θεσμός καταξιωμένος μέσα στη μακραίωνη Ορθόδοξη παράδοση, που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα γι απάνω από χίλια χρόνια στο Αγιο όρος και αλλού αποδίδοντας πλούσιους πνευματικούς καρπούς.
Λαμβάνοντας υπόψιν την ευσέβεια των γυναικών της Κύπρου λάβαμε πρόνοια να ανεγερθεί ο Ιερός Ναός παρεκλήσιον των Αγίων Κυπρίων κοντά στην είσοδο της Μονής. Τοποθετήσαμε κηρόχυτον Σταυρό που περιέχει Τίμιο Ξύλο για να μπορούν οι ευσεβείς γυναίκες να προσκυνούν το Τίμιο Σταυρό οποιαδήποτε μέρα επιθυμούν, καθώς επίσης εξομολογητάριο για εξομολόγηση.
Ενσυνείδητα πήραμε την απόφαση να επαναφέρουμε το άβατο γιατί η Μονή κινδύνευε τότε να κλείσει. Πολλοί μοναχοί Κύπριοι κατέφευγαν στο Άγιο Όρος. Μια μικρή ομάδα μου ζήτησε το άβατο για να μείνουν στην Κύπρο. Τότε τους είπα: Μην απορρίψετε τη χάρη του Θεού, την κλίση σας και τη δική του κλήση: Γίνετε μοναχοί και εγώ θα φροντίσω να γίνει το θέλημα του Θεού και αποδείχθηκε ότι ήταν, θέλημα Θεού γιατί τότε κινδύνευε η Μονή Σταυροβουνίου να ερημωθεί όπως και τόσες άλλες.
Είχε τότε πέντε μοναχούς, σήμερα έχει 33 μοναχούς και αξιόλογη πνευματική ζωή.
Πριν από 90 χρόνια υπήρχαν στη Κύπρο 82 μοναστήρια που σήμερα ξέπεσαν στη λησμονιά και είναι άβατα και δια άνδρες και δια μοναχούς.
Οι μοναχοί που ζουν στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου σήμερα αναβιώνουν με τη πνευματική ζωή τους το Μοναστήρι, το συντηρούν με κόπο και ιδρώτα για να μην καταντήσει και αυτό μια ξεχασμένη μονή για όλους. Οι μοναχοί αυτοί με τις προσευχές και τις αγρυπνίες τους σείουν συθέμελα ολόκληρο το βουνό για το λαό του Θεού. Τους ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου.
Τέλος θέλω να τονίσω σ΄ αυτούς που επικαλούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα για να επισκέπτονται τη Μονή ότι ανθρώπινα δικαιώματα έχουν και οι μοναχοί οι ήρωες αυτοί της Εκκλησίας μας, που συντηρούν το μοναστήρι και αγωνίζονται νύκτα και μέρα να το κρατήσουν στη ζωή.
-(Χειροτονία γυναικών και το άβατο της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου)- Μητρόπολη Κιτίου

Στέργιος Σάκκος, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Ο σταυρός Του και ο σταυρός μου

Τό εὐαγγέλιο μιλᾶ γιά δύο σταυρούς· τό σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί τό σταυρό τό δικό μας. Ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκεῖνος πού καταδέχθηκε ὁ Κύριος νά τόν σηκώσει στόν ὦμο του καί ὕστερα νά σταυρώσει πάνω σ' αὐτόν τή σάρκα του καί νά παραδώσει τό πνεῦμα του, νά δοκιμάσει μέ αὐτόν τό θάνατο. Εἶναι ἐκεῖνος πού μπήχτηκε στό Γολγοθᾶ καί ἔμπηξε καρφί μεγάλο μές στήν καρδιά τοῦ ἅδη, διέρρηξε τήν κοιλιά του καί τόν ἀνάγκασε νά ξεράσει τούς νεκρούς του. Ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό ξύλο μέ τό ὁποῖο συνέτριψε ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς τό κεφάλι τοῦ διαβόλου καί τό ὁποῖο χαρίζει στούς πιστούς τή λύτρωση.

Ποιός εἶναι ὅμως ὁ δικός μας σταυρός;

Ἀπό τότε πού ὁ Χριστός ἔπαθε καί ὑπέφερε ὅσο κανένας ἄλλος ἄδικα καί βαθιά, σταυρό οἱ ἄνθρωποι λέμε τά παθήματα καί τίς θλίψεις μας. Σταυρός εἶναι ἡ ἀρρώστια, ἡ φτώχεια, ἡ ἀδικία· σταυρός εἶναι ἡ ξενιτειά, ὁ καημός, ἡ ταλαιπωρία· σταυρός εἶναι ἡ ἐγκατάλειψη, ἡ δυστυχία, ὁ χαροκαμός. Κι εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅλα τοῦτα σταυρώνουν τόν ἄνθρωπο, τόν κάνουν μιμητή τοῦ πάθους τοῦ Χριστοῦ, ἰδίως ὅταν τά ὑφίσταται ἄδικα, καί πρό πάντων ὅταν τά ὑπομένει μέ τή συνείδηση ὅτι ὑπάρχει Θεός πού δέν θά τόν ἀφήσει νά χαθεῖ. Μ' αὐτές τίς προϋποθέσεις τά παθήματα ἀποκτοῦν πράγματι ἕνα θεϊκό νόημα καί μία χάρη, παίρνουν ἀξία ἀπό τήν ἀξία τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ καί δίνουν σ' αὐτόν πού πάσχει δόξα καί ἐλπίδα· δόξα, διότι μοιάζει μέ τόν Κύριο, καί ἐλπίδα, διότι μπορεῖ νά περιμένει τήν παρηγοριά καί τήν ἀναψυχή ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό. «Τοῦτο γάρ χάρις», κηρύττει ὁ ἀπόστολος Πέτρος, «εἰ διά συνείδησιν Θεοῦ ὑποφέρει τις λύπας, πάσχων ἀδίκως» (Α’ Πέ 2,19).
Ἐν τούτοις, ὁ χριστιανός δέν ὑποφέρει μόνο ἀπό βάσανα καί πόνους· βασανίζεται καί ἀπό σκάνδαλα καί πειρασμούς, μαρτυρεῖ ἀπό τή φθορά τοῦ ἴδιου του τοῦ ἑαυτοῦ καί ἀπό τή διαφθορά τοῦ κόσμου. Ἀποφασίζοντας νά ζήσει σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ μπαίνει σέ ἕναν ἀγώνα πού τόν φέρνει ἀντιμέτωπο μέ τό δικό του θέλημα, μέ τίς ἐπιθυμίες καί τίς ὀρέξεις πού φωλιάζουν ὕπουλα μέσα στήν ψυχή του καί κινοῦν βίαια τό κορμί του.
Ἀγωνίζεται καί παλεύει νά ὑποτάξει τό ἐγώ του γιά νά ὑπακούσει στόν Θεό κι αὐτή ἡ πάλη πονᾶ περισσότερο ἀπό ἀρρώστια, σφίγγει δυνατότερα κι ἀπό δυστυχία, πικραίνει βαθύτερα κι ἀπό καημό. Ἀνακούφιση δέν ὑπάρχει, μετριασμός δέν γίνεται κι ὁ κόσμος γύρω δέν βοηθᾶ, ἀλλά πολεμᾶ σκληρότερα. Μέ θέλγητρα καί μέ φόβητρα ζητᾶ νά ἀπομακρύνει τόν πιστό ἀπό τήν Ἐκκλησία, μέ πονηριά ἀλλά καί μέ κυνικότητα προσπαθεῖ νά τόν φέρει σέ διάσταση μέ τόν Θεό. Συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως ὁ χριστιανός ζῆ ἕνα μαρτύριο, διαγράφει ἕναν σταυρό, καθώς ἀντιτίθεται στήν τυραννία τῶν παθῶν του καί ἀντιστέκεται στή δεσποτεία τοῦ κόσμου. «Οἱ δέ τοῦ Χριστοῦ τήν σάρκα ἐσταύρωσαν σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Γα 5, 24).
Ὑπάρχουν μερικοί ἄνθρωποι, ἐκλεκτοί καί μακάριοι, οἱ ὁποῖοι μέ τή ζωή τους ἔδειξαν καθαρά τί σημαίνει σταυρός τοῦ χριστιανοῦ καί φανέρωσαν πρακτικά ποιά γνωρίσματα συνιστοῦν αὐτόν τό σταυρό.
Εἶναι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, δίκαιοι καί προφῆτες, ἀπόστολοι καί μάρτυρες, πατέρες, ἀσκηταί καί διδάσκαλοι, ὅλοι ὅσοι βάδισαν γιά τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ δρόμους σκληρούς καί ἔφθασαν στό τέρμα μέ ἱλαρό τό πρόσωπο καί εὐφροσύνη στήν καρδιά. Μέ μύριους τρόπους καί μέ μύρια χρώματα ἡ πορεία τοῦ καθενός ἀπό αύτούς ζωγραφίζει τό σχῆμα τοῦ σταυροῦ. Ἄλλοι ὑπέμειναν τόν ὀνειδισμό τοῦ κόσμου, τήν ἀπόρριψη καί τήν καταφρόνηση τῆς κοινωνίας. Ἄλλοι ὑπέστησαν τό διωγμό καί τό βασανισμό ἀπό ἄρχοντες καί δημίους. Ἄλλοι ἀνέλαβαν τόν κόπο καί τήν ταλαιπωρία τοῦ κηρύγματος, τό βάρος τῶν ψυχῶν. Ἄλλοι διάλεξαν τήν ἄσκηση τοῦ σώματος καί τοῦ πνεύματος, τήν ἀπάρνηση τῶν ἐγκοσμίων καί τίς στερήσεις τῆς ἐρήμου. Μέσα σ’ αὐτή τήν ποικιλία τῶν σταυρικῶν σχημάτων δύο εἶναι τά κοινά γνωρίσματα· ἕνα τό «ἑκούσιον πάθος», ἄλλο τό «χάριν Χριστοῦ». Μέ τή θέλησή τους καί γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ὁ καθένας σήκωσε τό σταυρό του καί μᾶς καλεῖ νά μιμηθοῦμε ὄχι τό σχῆμα του, ἀλλά τό φρόνημα καί τή νοοτροπία του.
Νά, λοιπόν, ποιός εἶναι ὁ δικός μας ὁ σταυρός γιά τόν ὁποῖο μιλᾶ τό εὐαγγέλιο, ὁ σταυρός πού καθίσταται ὄντως μίμηση τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, σημάδι γνησιότητος τοῦ χριστιανοῦ. Δέν εἶναι μόνο τά χτυπήματα τῆς ζωῆς οὔτε ἁπλῶς οἱ θλίψεις· εἶναι αὐτά καί ἄλλα πολλά, τά ὁποῖα ὑπογράφονται μέ τό αἷμα τῆς καρδιᾶς μας καί σφραγίζονται μέ τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀγάπη μας γι' αὐτόν καί ἡ ἀγάπη του γιά μᾶς δίνουν νόημα καί ἀξία στό κάθε πάθημά μας καί τό καθιστοῦν σταυρό ἅγιο. Ἔτσι σταυρός εἶναι μία πράξη ὑπέρτατης θυσίας, πού συγκλονίζει τούς αἰῶνες, ἀλλά καί μία πράξη καθημερινῆς ἀνοχῆς, πού περνᾶ ἀπαρατήρητη ἀπό τούς πολλούς. Σταυρός εἶναι νά ἀκρωτηριάζεσαι ἀπό τούς ἀπίστους καί σταυρός εἶναι νά ἐξευτελίζεσαι ἀπό τούς συναδέλφους -ἀρκεῖ να γίνεται γιά τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέ δοξολογία. Σταυρός εἶναι ὅταν σέ ταλαιπωροῦν μέ ἄγρια βία, σταυρός εἶναι κι ὅταν ἐσύ ταλαιπωρεῖς μέ ἄσκηση ἥμερη τόν ἑαυτό σου -ἀρκεῖ νά γίνεται γιά χάρη τοῦ Θεοῦ μέ εὐχαριστία. Τό μυστικό εἶναι ὅτι ὁ δικός μας σταυρός, γιά νά εἶναι γνήσιος, χρειάζεται νά ἔχει κοινή ρίζα μέ τό σταυρό τοῦ Χριστοῦ, νά βλαστάνει ἀπό τόν τίμιο κορμό του, ἤ νά ἐμφυτεύεται μέσα σ' αὐτόν μέ τά ἱερά μυστήρια καί τή χάρη τοῦ Πνεύματος, ὥστε νά ἀνθοβολεῖ καί νά καρποφορεῖ τήν ἁγιωσύνη.
Δύο σταυρούς ὑψώνει καί ἡ Ἐκκλησία τή Μεγάλη Τεσσαρακοστή· ἕναν μέ τόν Ἐσταυρωμένο καί ἕναν χωρίς αὐτόν. Ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ μένει ἄδειος μετά τήν ἀποκαθήλωση, ἀλλά παραμένει ὑψωμένος, γιά νά μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι πρέπει ἐκεῖ ἐπάνω νά σταυρώσουμε πλέον τόν ἑαυτό μας. Ὁ Χριστός μᾶς ἀφήνει τό σταυρό του, γιά νά τόν κάνουμε δικό μας σταυρό. Μή μᾶς τρομάζει τό ὕψος του, μή μᾶς φοβίζει τό πλάτος του. Τή μεγάλη θυσία τήν ἔχει ἐπιτελέσει ἤδη ὁ Κύριος. Ἐμεῖς φθάνει νά εἴμαστε μέλη στό σῶμα του, ζωντανά μέλη τῆς Ἐκκλησίας του, γιά νά πληρώσουμε τό χρέος τοῦ σταυροῦ μας· θά μᾶς ἀνεβάσει ὁ ἴδιος πάνω στό σταυρό, θά μᾶς κρατᾶ ἐκεῖ αὐτός μέσα στήν ἀγκαλιά του καί στό τέλος τῶν αἰώνων θά μᾶς δοξάσει μέ τή δική του δόξα.

(Στέργιος Ν. Σάκκος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

Τι απασχολεί την Κύπρο. Πού θα μείνει τελικά ο Πάπας όταν πάει στην Κύπρο ;

Πού θα κοιμηθεί ο Πάπας Βενέδικτος, πόσα βράδια και ποιος αναλαμβάνει το πρόγραμμά του

Σφραγίδα του Πάπα και στην Κύπρο

Σύμφωνα με έγκυρη πηγή από το Δημαρχείο Λευκωσίας άρχισαν να γίνονται έργα επί των οδών όπου θα διαμένει ο Ποντίφικας.
Τέσσερεις θα είναι στο σύνολο οι επισκέψεις του Πάπα Βενέδικτου του ΙΣΤ΄ ανά τον κόσμο για τη φετινή χρονιά. Θα επισκεφτεί τη Μάλτα τον Απρίλιο, την Πορτογαλία το Μάιο, την Κύπρο τον Ιούνιο και την Αγγλία το Σεπτέμβριο.
Όπως πληροφορηθήκαμε ο Ποντίφικας θα επισκεφθεί τη χώρα μας από τις 4 μέχρι τις 6 Ιουνίου. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Κύπρο, ο Πάπας θα παρουσιάσει το έγγραφο εργασίας για τη Σύνοδο των Επισκόπων της Μέσης Ανατολής, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Βατικανό από τις 10-24 Οκτωβρίου.
Τι θα κάνει ο Ποντίφικας στην Κύπρο; Πού θα κοιμηθεί τα δύο βράδια που θα μείνει; Γιατί το Δημαρχείο Λευκωσίας βρίσκεται επί ποδός και στο τέλος, γιατί οι πληροφορίες για το τι θα κάνει στην νήσο έρχονται με το σταγονόμετρο;
Σιγή ιχθύος για το πρόγραμμα του Πάπα. Προς το παρόν τουλάχιστον. Καταρχήν τίποτα δεν θα ανακοινωθεί επίσημα εάν δεν κατέβει από το Βατικανό στο νησί μας μια ομάδα η οποία θα συζητήσει τα του προγράμματος της επίσκεψης του Πάπα, με μια επιτροπή την εποπτεία της οποίας θα έχει ο Αρχιεπίσκοπος των Μαρωνιτών Μονσινιόρ Γιούσεφ Αντουάν Σιουέηφ, ο οποίος ευλογήθηκε και ανακηρύχτηκε Αρχιεπίσκοπος στις 29 Σεπτεμβρίου του 2008 στο Βατινανό από τον Πάπα Βενέδικτο.

Η επίσκεψη

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Η επίσκεψη του Ποντίφικα γίνεται έπειτα από πρόσκληση του Δημήτρη Χριστόφια, προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Σημειώνεται ότι ο Πάπας θα επισκεφθεί την Κύπρο με την ιδιότητα του αρχηγού κράτους, αποδεχθείς την πρόσκληση του προέδρου Χριστόφια, και όχι με την ιδιότητα του αρχηγού Εκκλησίας.
Ο αρχηγός των εκατομμυρίων Ρωμαιοκαθολικών θα βρίσκεται στη Λευκωσία τον προσεχή Ιούνιο, ανταποδίδοντας την επίσκεψη που είχε πραγματοποιήσει ο πρόεδρος Χριστόφιας στο Βατικανό τον περασμένο Μάρτιο. Στην επίσκεψή του κ. Χριστόφια στο Βατικανό ο πρόεδρος Χριστόφιας είχε προσφέρει στον Πάπα Βενέδικτο ένα βιβλίο στο οποίο περιγράφονταν οι καταστροφές στα μνημεία, όχι μόνο στα ορθόδοξα μοναστήρια, αλλά και στις εκκλησίες των Μαρωνιτών.

Οι ετοιμασίες

Σύμφωνα με έγκυρη πηγή από το Δημαρχείο Λευκωσίας, άρχισαν να εκτελούνται έργα επί των οδών όπου θα διαμένει ο Ποντίφικάς. «Θα προχωρήσουμε στη βελτίωση των δρόμων, θα μπουν σημάνσεις και άλλα πολλά», μας αναφέρει η ίδια πηγή.
Σύμφωνα με το πρωτόκολλο ο εκάστοτε Ποντίφικας δεν μπορεί να μένει σε ξενοδοχεία κατά τις επισκέψεις του στο εξωτερικό, παρά μόνο σε πρεσβείες ή μοναστήρια.
Στην Πύλη Πάφου όπου βρίσκεται μια από τις δύο αρχιεπισκοπές των καθολικών είναι ο πιθανός χώρος διαμονής του Ποντίφικα. Είναι ακριβώς στο σημείο όπου βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας των Χαρίτων. Ακόμη και αν αυτή η πληροφορία είναι διασταυρωμένη δεν κατέστη δυνατόν να επιβεβαιωθεί από έγκυρη πηγή. «Δύο είναι τα πιθανά σενάρια για τη διαμονή του Πάπα. Αλλά δεν μπορώ να σας πω τίποτα ακόμη. Πρέπει να ληφθούν αποφάσεις και μετά θα τις κοινοποιήσουμε στα ΜΜΕ, αναφέρει πηγή. Στο ερώτημα αν άρχισαν κάποιες προετοιμασίες του χώρου, η απάντηση ήταν θετική, εννοώντας, βεβαίως, ότι άρχισαν να ανακαινίζουν το χώρο.
Για την ιστορία να πούμε ότι σήμερα στην Κύπρο μένουν 5.500 χιλιάδες Μαρωνίτες, 2.000 Κύπριοι Λατίνοι, 4.000 Ευρωπαίοι Λατίνοι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού, 8.000 Φιλιπινέζες καθολικές και 1.000 Σρι Λανκέζες καθολικές.

Ο πατέρας του ήταν αστυνομικός και ο ίδιος υπηρέτησε στο Τρίτο Ράιχ

Ο Γιόζεφ Ράτσιγκερ (αυτό είναι το κοσμικό του όνομα) γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1927 στο Μαρκτλ αμ Ινν, στη Βαυαρία της Γερμανίας, και ο πατέρας του ήταν αστυνομικός.
Τα αδέρφια του ήταν η Μαρία και ο Γκέοργκ Ράτσιγκερ. Όταν έκλεισε τα 14 έγινε, όπως του επέβαλλε ο νόμος, υποχρεωτικά μέλος της χιτλερικής νεολαίας. Από την αρχή όμως δεν πήγαινε στις συναντήσεις και έκανε αίτηση για να παραιτηθεί από μέλος. Το 1943, σε ηλικία 16 ετών, υποχρεώθηκε από το Τρίτο Ράιχ να υπηρετήσει με τους υπόλοιπους συμμαθητές του στα αντιαεροπορικά πυροβόλα για την υπεράσπιση ενός εργοστασίου της BMW, έξω από το Μόναχο. Έκανε τη βασική εκπαίδευση και στάλθηκε στην Ουγγαρία, από όπου το 1944 ρισκάροντας τη θανατική ποινή κατάφερε να διαφύγει.
Μετά το θάνατο του Ιωάννη Παύλου του Β', ο Ράτσιγκερ εξελέγη από το συμβούλιο των καρδιναλίων (κονκλάβιο) στις 19 Απριλίου 2005, και έγινε μετά τον Αδριανό ΣΤ' ο πρώτος γερμανός Πάπας της Καθολικής Εκκλησίας μετά από 482 χρόνια. Τρεις μέρες πριν εκλεγεί Πάπας έκλεισε τα 78. Έτσι από το 1730 και μετά είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία εκλεγμένος Πάπας. Το όνομα που επέλεξε για την ενθρόνισή του ήταν Βενέδικτος ΙΣΤ'.
«ΑΛΗΘΕΙΑ» - Τρίτη, 02 Μαρτίου 2010

Το βραβείο του μεγάλου Οικουμενιστή Καρδινάλιου Paul Poupard στον Οικουμενικό Πατριάρχη

Το ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναφέρει:
Ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος ἀναχωρεῖ σήμερον Τρίτην, 2αν Μαρτίου, διά τό Πριγκηπᾶτον τοῦ Μονακό, ὅπου θά παραλάβῃ ἐν ἐπισήμῳ τελετῇ τό διεθνές βραβεῖον τοῦ «Ἱδρύματος Καρδιναλίου Paul Poupard» διά τάς οἰκολογικάς πρωτοβουλίας καί δραστηριότητας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, αἱ ὁποῖαι ἀνεγνωρίσθησαν καί ἐτιμήθησαν καί δι’ ἄλλων διεθνῶν βραβείων εἰς τό παρελθόν.
Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος θά ἔχῃ ἰδιαιτέραν συνάντησιν καί συνομιλίαν μέ τήν A.Γ.Υ. τόν Πρίγκηπα Ἀλβέρτον Β’ τοῦ Μονακό, τοῦ ὁποίου εἶναι γνωσταί αἱ περιβαλλοντικαί εὐαισθησίαι.
Οἱ δύο ἄνδρες εἶχον συναντηθῆ εἰς οἰκολογικήν Ἡμερίδα συγκληθεῖσαν ὑπό τοῦ τότε Προέδρου τῆς Γαλλίας Jacques Chirac εἰς τό Προεδρικόν Μέγαρον τῶν Παρισίων ἐν ἔτει 2007.

Η αντιχριστιανική διαπαιδαγώγηση της σύγχρονης μεταμοντέρνας κοινωνίας

H ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Το χαρακτηριστικό της μεταμοντέρνας κοινωνίας είναι η φυγή από το Θεό! Δηλαδή σε μια τέτοια κοινωνία , οτιδήποτε θυμίζει το Θεό, σε δημόσιο χώρο ή στις καρδιές των ανθρώπων, πρέπει να αμφισβητηθεί , να απομακρυνθεί και να αντικατασταθεί επειγόντως.
Οι αρχιτέκτονες της άθεης κοινωνίας θεωρούν ως έγκλημα τη χριστιανική διαπαιδαγώγηση του παιδιού στην οικογένεια , αφού έτσι είναι μια δύσκολη λεία για όλους όταν το παιδί ωριμάσει.
Υπό αυτή τη προοπτική το βασικό χαρακτηριστικό του μοντέρνου παιδαγωγικού συστήματος και των ιδεολογιών που επιθυμούν να κατέχουν τις ψυχές των παιδιών είναι η απομάκρυνσή τους από τους γονείς και η ενσωμάτωση τους σε όμοια μορφωτικά συστήματα οπού η προσέγγιση τους μέσω διαφόρων ιδεολογιών γίνεται πιο εύκολη

Α) Μαθήματα θρησκευτικών που προπαγανδίζουν τον αθεϊσμό και τον ηθικό σχετικισμό

Ένα από τα ποιο αμφιλεγόμενα εκπαιδευτικά προγράμματα λαμβάνει μέρος στο Κεμπέκ του Καναδά, το οποίο προβλέπει να αντικαταστήσει , στη ψυχή των παιδιών, το Θεό με κάποια ιδεολογία . Το υπουργείο παιδείας του Κεμπέκ ,το Σεπτέμβριο του 2008 , χωρίς προηγούμενη δημόσια συζήτηση , επέβαλε σε όλους τους μαθητές από το δημοτικό ως το λύκειο το νέο μάθημα θρησκευτικής ηθικής και πολιτισμού, με δηλωμένη πρόθεση να διδάξει τα παιδιά την ισότητα των θρησκειών τον πλουραλισμό, την ανοχή, την πολυπολιτισμικότητα και να «διευκολύνει» την πνευματική τους ανάπτυξη για την αυτοολοκλήρωσή τους
Με άλλα λόγια το πρόγραμμα έχει ως σκοπό να αντικαταστήσει την αυθεντία των γονιών με αυτή του κράτους , όσο αφορά στη θρησκευτική διαπαιδαγώγηση των παιδιών ,αφήνοντας την εντύπωση ότι καμιά θρησκεία δεν είναι καλύτερη από την άλλη, έτσι ώστε το να διαλέξεις θρησκεία δεν είναι καθόλου διαφορετικό από το να διαλέξεις κάποιο προϊόν στη θέση κάποιου άλλου.
Εξ άλλου στις συζητήσεις για τη νέα θεώρηση του κόσμου που επέβαλε το κράτος, τόσο στα δημόσια όσο και στα ιδιωτικά σχολεία , οι ποιο πολλοί σχολιαστές παρατήρησαν ότι η μόνη «θρησκεία» που υποστηρίζει το μάθημα είναι ο ηθικός και θρησκευτικός σχετικισμός και η υπονόμευση της επικρατούσης θρησκείας του Κεμπέκ- του χριστιανισμού!
Ο σκοπός είναι ξεκάθαρος από τον τρόπο που έχει καθοριστεί η ύλη. Ο χριστιανισμός είναι τοποθετημένος δίπλα από τις ποιο σκοτεινές ειδωλολατρικές θρησκείες, ενώ ο Ιησούς Χριστός έχει τοποθετηθεί δίπλα σε άλλους «μεγάλους ανθρώπους» όπως ο Βούδας , με σκοπό να υπονομεύσει στα παιδιά τη πίστη στο Χριστό ως Θεάνθρωπο (βλέπε www.coalition-org). Ένας από τους συγγραφείς του μαθήματος δήλωσε ανοιχτά ότι η βασική ιδέα πάνω στην οποία στηρίζεται το μάθημα είναι η «παιδαγωγία της σύγκρουσης» του Hegel έχοντας ως σκοπό τον «κλονισμό, τη μη δημιουργία στα παιδιά μας στερεής θρησκευτικής ταυτότητας .

Β) Ο ''εξαγνισμός'' της γλώσσας και το Oxford Junior Dictionary.

Ένας άλλος λεπτός τρόπος για να βγάλεις από τις καρδιές των παιδιών το Θεό και τον παραδοσιακό τρόπο αντίληψης του κόσμου, έλαβε χώρα στη Μεγ. Βρετανία
Το νέο Oxford Junior Dictionary φαίνεται να εμπνεύστηκε από το Νίτσε ο οποίος τρελάθηκε αρνούμενος το Χριστό: «δεν θα μπορέσουμε να απαγκιστρωθούμε από το Θεό εάν δε σταματήσουμε να πιστεύουμε στη γραμματική»
Υπό αυτή την έννοια ,στη τελευταία έκδοση του Oxford Junior Dictionary εξαλείφθηκαν λέξεις όπως: άγιος ,επίσκοπος ,μοναστήρι ,αβατείον, ψαλμός ,αμαρτία, διάβολος, αυτοκράτορας μονάρχης , αυτοκρατορία, αλλά και λέξεις που αποδίδουν το πλούτο του περιβάλλοντα κόσμου: γάιδαρος , βόδι, πελεκάνος ,βελανιδιά ,βερικοκιά τουλίπα , βιολέτα, .κ.τ.λ για να αντικατασταθούν με άλλες όπως μπλοκ, ΜΡ3player βάση δεδομένων διασημότητα , ανοχή, ΕΕ, εκδίκηση, σύγκρουση κ.α (βλέπε ιστοσελίδα της Daily Telegraph)
Αυτό είναι το ολοκληρωτικό σχέδιο της εκ θεμελίων αλλαγής του κόσμου μέσω της αλλοίωσης της γλώσσας έτσι όπως την περίγραψε ο Orwell στο μυθιστόρημα το 1984. Στην ολοκληρωτική κοινωνία που περιγράφει ο Orwell το υπουργείο Αλήθειας απασχολείται με την αλλοίωση της ιστορίας με το διαρκές επαναγράψιμο της και την αλλαγή αντίληψης του κόσμου με την αλλοίωση και την απλοποίηση της γλώσσας. Σκοπός τους είναι η γλώσσα να μετατραπεί σε σλόγκαν, ενώ οι σκέψεις των ανθρώπων –στερεότυπα .Αυτό που περιγράφει ο Orwell δε διαφέρει καθόλου από αυτό που γίνεται στη Μ Βρετανία. Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι η γλώσσα εκκαθαρίζεται από λέξεις που θυμίζουν το Θεό, Εκκλησία , παράδοση, αλλά και λέξεις που ενώνουν τον άνθρωπο με τη περιβάλλουσα πραγματικότητα και την χαρακτηρίζουν. Η γλώσσα απλοποιείται όχι μόνο ποιοτικά, αλλά και ποσοτικά –ενώ παραπέμπει όλο και ποιο πολύ σε μια τεχνική πραγματικότητα-όπου ο Θεός και ο από Αυτόν δημιουργημένος κόσμος δεν έχουν θέση.

Γ) Ο.Η.Ε και η καταστροφή της παραδοσιακής οικογένειας

Εδώ πρόκειται για μια θεώρηση που θέλει να αντικαταστήσει τους γονείς στην εκπαίδευση των παιδιών.
Πρόκειται για ένα ολοκληρωτικό –σύμφωνα με τις προθέσεις -του έργο όπου έχει ως βάση τη σύμβαση του Ο.Η.Ε για τα δικαιώματα του παιδιού. Σκοπός του είναι η «δια βίου μόρφωση» και «η φροντίδα του παιδιού εκτός οικογένειας σε ειδικευόμενες υπηρεσίες»
Για παιδιά μέχρι 6-7 ετών προβλέπεται η οργάνωση σε ειδικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς , όπου θα αντικαταστήσουν σταδιακά τους γονείς και θα ασχοληθούν με όλες τις πτυχές της φροντίδας του παιδιού, από την υγεία και τη φυσική ανάπτυξη, μέχρι την γλωσσική ανάπτυξη και την επικοινωνία και την κοινωνικό-αισθηματική του ανάπτυξη.
Η συγκεκριμένη σύμβαση του Ο.Η.Ε για τα δικαιώματα του παιδιού προβλέπει ότι το κράτος μπορεί να αντικαταστήσει το γονιό, εκεί όπου το «συμφέρον» του παιδιού το επιβάλει, ενώ σε μια σύγκρουση μεταξύ γονιού και παιδιού, το κράτος μπορεί να επέμβει υπέρ του παιδιού, αποσύροντας τη κηδεμονία από τους γονείς.
Το παιδί θεωρείται αυτόνομη ύπαρξη, αποκομμένο από την εξουσία των γονέων του στο οποίο πρέπει να καλλιεργηθεί και αξιοποιηθεί το εγώ. Όντας μια αυτόνομη ύπαρξη το παιδί πρέπει να αναγνωρισθεί ως «παράγοντας της ίδια του της ανάπτυξης». Για παιδιά άνω των 3 ετών το σχέδιο προβλέπει τη μόρφωση (εκπαίδευση)των παιδιών στο πνεύμα της «διαφορετικότητας» και του «πολυπολιτισμού»
Αυτή η ολοκληρωτική θεώρηση της εκπαίδευσης των παιδιών βασίζεται στον Αμερικανό Arnold Goessel, καθηγητής την περίοδο του μεσοπολέμου στο Clark University, ο οποίος πίστευε ότι το πιο καλό σύστημα εκπαίδευσης για την Αμερική είναι «ένα εθνικό σύστημα βρεφοκομείων και νηπιαγωγείων που θα αντικαταστήσει τους γονείς»
Ο Arnold Goessel έχει επηρεαστεί σημαντικά από τον G. Stanley Hall έναν από τους πιο μεγάλους υποστηρικτές της ευγονίας.
μεταφραση -www.proskynitis.blogspot.com
1) www t.nels.gouv.qc/DC/ECR
2) CF nationalpost.com
Πηγή -περιοδικό presaortodoxa αρ 2/09
Προσκυνητής

Παναγιώτης Τελέβάντος, Οστεοκλαστικό Σερβικό χτύπημα κατά του Οικουμενισμού

ΟΣΤΕΟΚΛΑΣΤΙΚΟ ΣΕΡΒΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
============================

Σαν ανοιξιάτικη καταιγίδα λειτούργησε η ανδρεία φωνή του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη πρώην Ερζεγοβίνης κ. Αθανάσιου Γιέφτιτς στα θεολογικά και εκκλησιαστικά μας πράγματα.
Η επιστολή του προς τον Μέγα Πρωτοπρεσβύτερο του Οικουμενικού Θρόνου κ. Τσέτση είναι μια εξαιρετικά αυστηρή επιστολή που δεν τηρεί τα προσχήματα. Τον ελέγει αυστηρά, του μιλά σαρκαστικά, τον εξουθενώνει πλήρως. Μιλάμε για οστεοκλαστικό χτύπημα.

Η ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
___________________

Οσοι γνωρίζουν τον π. Αθανάσιο δεν παραξενεύονται για το ύφος της επιστολής. Είναι εξ ιδιοσυγκρασίας “Σέρβος παρτιζάνος”. Δεν χαρίζεται σε κανένα. Ξέρει γράμματα όσο ελάχιστοι, σπούδασε στη Γαλλία αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτα από “γαλατικές” ευγένειες. Η διπλωματία (με την καλή έννοια του όρου) δεν είναι καταχωρημένη στο λεξικό του. Οταν είναι να πει κάτι το λέγει ασχέτως συνεπειών. Ετσι απανωτά χαστούκια προσγειώθηκαν στις παρειές του Μεγάλου Πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού Θρόνου. Κάποιος έπρεπε επιτέλους να συγυρίσει αυτό το λοχία του Οικουμενισμού που παριστάνει το στρατάρχη Μαλινόφσκυ και νομίζει ότι μπορεί να λέγει ότι θέλει χωρίς να υπολογίζει τίποτα. Του Οικουμενικού Θρόνου Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος και γαρ!

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
______________

Πέραν όμως από ισχυρότατο χαστούκι στις παρειές του αιδεσιμολογιότατου κ. Τσέτση η επιστολή του Μητροπολίτη Αθανάσιου (Γιέφτις) είναι στην πραγματικότητα η κουστωδία που σφραγίζει την ταφόπετρα των οικουμενιστικών σχεδιασμών. Αν η απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ήταν η ταφόπετρα των οικουμενιστικών σχεδιασμών η επιστολή του πρώην Ερζεγοβίνης είναι η κουστωδία τους.

ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟ
_________________

Δεν κρύβουμε τη δικαιολογημένη πικρία μας για κάποιες θέσεις και κρίσεις του Σεβασμιότατου για την Ομολογία για τον Οικουμενισμό και τον π. Θεόδωρο Ζήση και πάνω από όλα για τη φιλία που δείχνει προς τον “Πατριάρχη” της Νεορθοδοξίας κ. Χρήστο Γιανναρά. Ασχέτως όμως τούτων ο Σεβασμιότατος γκρεμίζει εκ θεμελίων τη στρατηγική του Περγάμου κ. Ιωάννη και του Παναγιότατου να ερμηνεύσουν το πρωτείο τιμής της Κωνσταντινούπολης υπό οιαδήποτε Βατικάνεια εκδοχή.

ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ
________________

Ο Σεβασμιότατος Περγάμου ερμηνεύει διαστροφικά το παπικό πρωτείο. Το συνδέει αυθαίρετα με τον 34ον κανόνα των Αγίων Αποστόλων. Με τη διαστροφική ερμηνευτική του επιδιώκει να εξαρτήσει ακόμη και τη σύγκληση (ασφαλώς και την επικύρωση) ακόμη και των Οικουμενικών Συνόδων από τον Πάπα. Η Κωνσταντινούπολη ήλπιζε ότι με αυτήν την κυριολεκτικά διαστροφική ερμηνευτική θα κατόρθωνε να υφαρπάσει την ψήφο των Ορθοδόξων Εκκλησιών ώστε να γίνει αποδεκτό το παπικό πρωτείο. Αφ’ ετέρου ήλπιζε ότι ο Κωνσταντινουπόλεως, ως Πατριάρχης της Ανατολής, θα απολάμβανε ένα δικό του πρωτείο εξουσίας στον ορθόδοξο κόσμο. Οι αυτονόητες αντιδράσεις της λεγόμενης “Τρίτης Ρώμης” σε ένα τέτοιο σχεδιασμό ήταν δεδομένες. Γι’ αυτό το οικουμενιστικό σχέδιο προέβλεπε και την παρουσία ενός τρίτου πρωτείου εξουσίας των Σλαβικών Πατριαρχείων υπό τον Πατριάρχη Μόσχας η αυθεντία του οποίου φυσικά όπως και του Κωνσταντινουπόλεως θα εξαρτώντο σε τελευταία ανάλυση από τον Πάπα.

ΦΡΑΓΜΟΣ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ
___________________

Σε αυτό το υπό εκκόλαψη εκκλησιολογικό τερατούργημα έβαλε ουσιαστικά φραγμό η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος η οποία με την ιστορική της απόφαση πριν το συνέδριο της ανομίας της Πάφου ακύρωσε στην πράξη τους οικουμενιστικούς σχεδιασμούς.
Τώρα το Πατριαρχείο Σερβίας διαμηνύει διά στόματος του επισκόπου της Αθανασίου ότι ΔΕΝ δέχεται πρωτεία εξουσίας ούτε από τον Πάπα, ούτε από την Κωνσταντινούπολη, αλλά ούτε και από την Ρωσία. Με άλλα λόγια, πλην της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Βουλγαρίας, η Εκκλησία της Σερβίας (πέραν των απαράδεκτων προσκλήσεων προς τον Πάπα και των άλλων οικουμενιστικών κακώς νοουμένων αβροτήτων για τις οποίες δικαιολογημένα διαμαρτυρόμαστε), ορθώνει το ανάστημά της και λέγει ΟΧΙ στην εξουνιτοποίηση των Ορθοδόξων.
Αυτό σημαίνει ότι και η Ρώμη και η Κωνσταντινούπολη και η Μόσχα βρίσκονται μπροστά σε απροσπέλαστο οχυρό.

Η ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ
_______________

Γιατί ο Σεβασμιότατος απεφάσισε να δώσει στον Καλαβρύτων και δι' αυτού φυσικά στη δημοσιότητα την οστεοκλαστική του επιστολή προς τον π. Τσέτση; Μήπως για να κατασιγάσει τις ανησυχίες μας για τα γεγονότα στη Μητρόπολη Ράσκας που οδήγησαν ορισμένους πατέρες και αδελφούς να εκφράσουν την υπόνοια ότι πρόκειται για διωγμό του ορθοδόξου φρονήματος; Αγνωστον! Το σίγουρο είναι ότι η Σερβική Εκκλησία έχει ορθώσει αποφασιστικά το ανάστημά της στα οικουμενιστικά σχέδια.

ΜΗΠΩΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ;
____________

Μήπως προτρέχω στην εξαγωγή συμπερασμάτων; Μήπως ο Σεβασμιότατος πρώην Ερζεγοβίνης εκφράζει προσωπικές απόψεις; Δεν το αποκλείω αν και δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα έδινε την επιστολή στη δημοσιότητα χωρίς να σταθμίσει τα δεδομένα. Και ένα δεύτερο παραπλήσιο ερώτημα. Ο Σεβασμιότατος κ. Ειρηναίος Μπούλοβιτς, προς άφατη μας απογοήτευση, έχει τηρήσει πολύ απαράδεκτη στάση για το κείμενο της Ραβέννας. Δεν είναι φυσικά μυστικό ότι ο Σεβασμιότατος Μπάτσκας Ειρηναίος ηγείται της φιλελεύθερης πτέρυγας της Σερβικής Ιεραρχίας, ενώ ο Μπανάτου Αμφιλόχιος, με την πλήρη υποστήριξη του πρώην Ερζεγοβίνης Αθανάσιου, της παραδοσιακής. Απομένει, λοιπόν, να μάθουμε σε ποιο βαθμό οι θέσεις του Σεβασμιότατου πρώην Ερζεγοβίνης απηχούν τις θέσεις του Σερβικού Πατριαρχείου όπως αναμένουμε να δούμε ποια στάση θα τηρήσει η Εκκλησία της Σερβίας για το κείμενο της Ραβέννας.

ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΟΥΝ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ
____________________

Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος της επιστολής του Σεβασμιότατου που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Αναφέρει επι λέξει: «Θεωρούμε καί νομίζουμε καί επιθυμούμε, όχι μόνον προσωπικώς, αλλά επαναλαμβάνοντας την αναφορά καί τα συμπεράσματα πολύ μεγαλυτέρων από εμάς Ορθοδόξων: Ιδού ολόκληρη χιλιετία, τό πρώτο έργο της μελλοντικής Μεγάλης Συνόδους της Ορθοδοξίας, υπό τήν Προεδρίαν του Πρώτου Πατριάρχου καί Αρχιερέως της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως καί Συμπροεδρευόντων Ορθοδόξων Αρχιερέων – όπως γινόταν πάντοτε διά μέσου τῶν αιώνων άχρι καί σήμερον – θά πρέπει να είναι: κατάφασι όλων των μέχρι σήμερα Επτά Οικουμενικών Συνόδων καί ταυτοχρόνως ένταξις καί συναρίθμησις είς αυτάς τουλάχιστον δύο κατόπιν γινομένων Συνόδων οι οποίες ήταν πραγματικά Οικουμενικές Σύνοδοι: της Μεγάλης Συνόδου του Αγίου Φωτίου (880 μ.Χ.) καί της Μεγάλης Συνόδου του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (1341 καί 1351 μ.Χ.)".
Αν η θέση αυτή του Σεβασμιότατου γίνει αποδεκτή επίσημα από την Ορθόδοξη Εκκλησία σημαίνει ότι ο Παπισμός θα καταδικαστεί οριστικά ως αίρεση από επίσημα αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους γεγονός που θα ανατρέψει στην πράξη την άρση των αναθεμάτων και την εξ αυτής εκπορευθείσα οικουμενιστική πορεία.
Ελπίζουμε ότι ο Σεβασμιότατος κ. Αθανάσιος θα μας δώσει ακόμη μεγαλύτερη χαρά από αυτή που δοκιμάσαμε με την ανάγνωση της επιστολής προς τον π. Τσέτση αν η εγκρατής θεολογική του πέννα μας δώσει καταλυτικά κείμενα κατά της Βαπτισματικής θεολογίας και κατά της προδοτικής για την ορθόδοξη εκκλησιολογίας κειμένου της συμφωνίας της Ραβέννας.

Ευχετήριο μήνυμα του Πάπα Βενέδικτου στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο για το εβδομηκοστό έτος της ηλικίας του

Πόλη του Βατικανού, 1 Μαρτίου, 2010
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Bαρθολομαίος έλαβε ευχετήριο μήνυμα από τον Πάπα Βενέδικτο για το εβδομηκοστό έτος της ηλικίας του.
Στο ευχετήριο μήνυμα του Πάπα περιλαμβάνονται λόγια ευγνωμοσύνης και ενθάρρυνση για περαιτέρω ενότητα μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων.
Στην επιστολή στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο Πάπας Βενέδικτος μεταφέρει "θερμές ευχές" και ευχαριστεί το Θεό για τις άφθονες ευλογίες που χάρισε στην Παναγιότητά του.
Κλείνοντας, ο Πάπας εκφράζει την πλήρη βεβαιότητά του ότι «το Πνεύμα του Θεού θα συνεχίσει να φωτίζει και να οδηγεί την πορεία μας προς την πλήρη κοινωνία που θέλησε ο Χριστός για όλους τους μαθητές Του».
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος γεννήθηκε στο νησί της Ίμβρου, στις 29 Φεβρουαρίου, 1940.
(Patriarch Bartholemew receives birthday letter from Pope)
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
Ευχετήριο μήνυμα του Καρδινάλιου Κάσπερ στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο για το εβδομηκοστό έτος της ηλικίας του

Η συνωμοσία επιβολής της πολυπολιτισμικότητας αποκαλύπτεται

(Φωτό. Ο σύμβουλος των Εργατικών Andrew Neather που αποκάλυψε ότι η αύξηση της μετανάστευσης έχει πολιτικά κίνητρα).

του Γιάννη Κολοβού - επικοινωνιολόγου

Άκρως αποκαλυπτικό ήταν το άρθρο του Andrew Neather στην London Evening Standard, στο οποίο παραδεχόταν ότι η απόφαση για την χαλάρωση των συνοριακών ελέγχων στην Βρετανία και για την αλματώδη αύξηση της εισροής μεταναστών ήταν εσκεμμένη προκειμένου να γίνει η χώρα ... πολυπολιτισμική! Ο Neather δεν είναι τυχαίος: στις αρχές του 2000 υπήρξε λογογράφος του Βρετανού πρωθυπουργού Tony Blair και των υπουργών Εσωτερικών Jack Straw και David Blunkett.
Στο άρθρο αυτό έκανε λόγο για «σκόπιμη πολιτική των υπουργών από τα τέλη του 2000 μέχρι τουλάχιστον τον περσινό Φεβρουάριο να ανοίξει η Βρετανία στην μαζική μετανάστευση». Επιπλέον παραδέχθηκε: «Εγώ έγραψα τον λόγο-ορόσημο που έβγαλε η τότε υπουργός Μετανάστευσης Barbara Roche τον Σεπτέμβριο του 2000, στον οποίον ζητούσε την χαλάρωση των ελέγχων. Σηματοδότησε μία σημαντική αλλαγή από την πολιτική προηγούμενων κυβερνήσεων».
Ο λόγος αυτός βασίσθηκε εν πολλοίς σε μία μελέτη για το θέμα της μετανάστευσης την οποία συνέταξε η «Performance and Innovation Unit», το κυβερνητικό think tank του Tony Blair. Ο Neather υπογράμμισε ότι η μελέτη αυτή είχε περιβληθεί από μυστικότητα: «Προσχέδια είχαν μοιρασθεί το καλοκαίρι του 2000 με εξαιρετική απροθυμία: υπήρχε μία παράνοια μήπως φθάσει στα ΜΜΕ». Ακόμα σημαντικότερο είναι το γεγονός ότι η τελική μελέτη δεν περιελάμβανε όλα τα σημεία που υπήρχαν στα προσχέδιά της. Ο Neather παραδέχθηκε ότι τα προσχέδια που είδε έκαναν επίσης αναφορά και σε έναν κινητήριο πολιτικό στόχο πίσω από αυτήν την αλλαγή πολιτικής: «Η μαζική μετανάστευση αποτελούσε τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση θα έκανε την Βρετανία πραγματικά πολυπολιτισμική. Η πολιτική αυτή σκόπευε να τρίψει στην μούρη της Δεξιάς την (πληθυσμιακή) διαφορετικότητα και να καταστήσει τα επιχειρήματά της παρωχημένα».
Ο Neather επισήμανε την απροθυμία της κυβέρνησης των Εργατικών να συζητήσει δημοσίως τις συνέπειες της αυξημένης μετανάστευσης φοβούμενη μήπως χάσει την ψήφο της εργατικής τάξης. Και τέτοιος κίνδυνος υπήρχε καθώς η μελέτη της «Performance and Innovation Unit», που δημοσιοποιήθηκε τελικά τον Ιανουάριο του 2001, εστίαζε πολύ στα οφέλη της αγοράς εργασίας, ενώ τα «κοινωνικά αποτελέσματα» στα οποία αναφερόταν αφορούσαν μόνο τους μετανάστες και όχι τους γηγενείς κατοίκους. Αξίζει να αναφερθεί ότι το θέμα της μετανάστευσης δεν είχε τύχει ιδιαίτερης αναφοράς στο πολιτικό πρόγραμμα των Εργατικών του 1997 όταν ανήλθαν στην εξουσία. Έτσι, όπως σχολίασε ο Neather, «εν μέρει κατά τύχη, εν μέρει από πρόθεση, η Κυβέρνηση δημιούργησε την μεταναστευτική έκρηξη που επιθυμούσε».
Σχολιάζοντας τις αποκαλύψεις του άρθρου ο πρώην πρέσβυς και διευθυντής του think tank «Migrationwatch» Sir Andrew Green υπογράμμισε: «Τουλάχιστον τώρα η αλήθεια αποκαλύφθηκε, και είναι δυναμίτης. Πολλοί υποψιάζονταν εδώ και καιρό ότι η μαζική μετανάστευση που έλαβε χώρα κατά την διακυβέρνηση από τους Εργατικούς δεν ήταν απλά ένας κακός χειρισμός, αλλά επίσης και μία συνωμοσία. Είχαν δίκιο. Η κυβέρνηση επέτρεψε την είσοδο στην χώρα σε 3 εκατομμύρια μετανάστες για κυνικούς πολιτικούς λόγους, καλυμμένους με πανούργο οικονομικό καμουφλάζ».
Δηλώσεις έκαναν και οι πρόεδροι της διακομματικής Ομάδας για την Ισόρροπη Μετανάστευση, βουλευτές Frank Field (των Εργατικών) και Nicholas Soames (των Συντηρητικών), οι οποίοι επισήμαναν: «Καλωσορίζουμε αυτήν την δήλωση από έναν πρώην σύμβουλο, την οποία όλη η χώρα γνωρίζει ότι είναι αληθής. Είναι η πρώτη αχτίδα αλήθειας η οποία έλαμψε επισήμως επί του θέματος της μετανάστευσης προς την Βρετανία».
Δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε τις ομοιότητες της βρετανικής περίπτωσης με την ελλαδική:
Η νέα κατάσταση αποφασίζεται και επιβάλλεται στα κρυφά. Στην Ελλάδα η παραμονή των παρανόμων μεταναστών στην χώρα συνέβη παρά την αντίθεση της κοινής γνώμης. Ομοίως, παρά την αντίθεση των Ελλήνων και χωρίς να προηγηθεί δημόσια ενημέρωση και διαβούλευση, έγιναν οι εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις τους τόσο από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (1997, 2001) όσο και από τις κυβερνήσεις της ΝΔ (2005, 2007). Χωρίς δημόσιο διάλογο προχωρούν οι ρυθμίσεις για παροχή δικαιώματος ψήφου καθώς και Ελληνικής ιθαγένειας στους μετανάστες. Εν κρυπτώ προωθείται και η πολυπολιτισμικοποίηση της (πρώην Εθνικής) Παιδείας μας καθώς και της δημόσιας ζωής.
Ως επιχείρημα προβάλλονται τα «οικονομικά οφέλη». Βασικό επιχείρημα που προβάλλεται από τους θιασώτες της μαζικής εισροής μεταναστών στην χώρα μας είναι τα οφέλη για την οικονομία μας. Όπως, όμως, έχουμε δείξει σε προηγούμενα άρθρα μας (π.χ. Οι οικονομικές συνέπειες της μετανάστευσης προς την Ελλάδα), οι παρουσιαζόμενες μελέτες είναι μονομερείς και αρκετά διαβλητές καθώς επικεντρώνονται σε κάποιους οικονομικούς δείκτες «αγνοώντας» κάποιους άλλους, καθώς μιλούν για οφέλη χωρίς όμως να έχουν υπολογίσει τα κόστη, καθώς αποσιωπούν το ότι πλήττονται τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα του πληθυσμού – δηλαδή η εργατική τάξη πρώτα από όλα.
Υπάρχει απώτερος πολιτικός στόχος. Και ο στόχος αυτός είναι διπλός: η πολυπολιτισμικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας ώστε να πραγματοποιηθεί το κοσμοπολιτικό όνειρο της πολιτικής ελίτ της χώρας και η δημιουργία ενός φανατικά πιστού εκλογικού σώματος – αυτού των μεταναστών ψηφοφόρων – το οποίο θα ψηφίζει συντριπτικά υπέρ της κοσμοπολίτικης κυβερνητικής Αριστεράς (βασικά υπέρ του ΠΑΣΟΚ, σε μικρότερο βαθμό υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ) ώστε να διαιωνίσει την παραμονή της στην εξουσία. Οι έξαλλοι πανηγυρισμοί ομάδων μεταναστών για την νίκη του ΠΑΣΟΚ την βραδιά των εκλογών μιλούν από μόνοι τους!
Ας μην μας διαφεύγει ότι οι πρώτες εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις παρανόμων μεταναστών και η αποδοχή της πολυπολιτισμικότητας στην χώρα μας έλαβαν χώρα επί των κυβερνήσεων Σημίτη, η οποία είχε ως υπόδειγμα τον «τρίτο δρόμο» των Εργατικών του Tony Blair - την κρυφή πολιτική του οποίου για το (τεχνητώς πολυπολιτισμικό) μέλλον της χώρας του αποκάλυψε πέραν πάσης αμφιβολίας ο πρώην συνεργάτης του.
Ρεσάλτο.τεύχος 46 (Ιανουάριος 2010) -από: Αντίβαρο

Παναγιώτης Τελέβάντος, Παρασημοφορήθηκαν οι Πατέρες που υπερασπίστηκαν την Ορθοδοξία στην Κύπρο

ΠΑΡΑΣΗΜΟΦΟΡΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
=================

“Στην “Απολογία” του, ο Σωκράτης, μετά την καταδίκη του, εισηγήθηκε ως “τιμωρία” να σιτίζεται δωρεάν στο πρυτανείο της πόλης. Με άλλα λόγια προκάλεσε ανοιχτά τους δικαστές του και χωρίς περιστροφές τους είπε: Με καταδικάσατε για κάτι που θα έπρεπε ουσιαστικά να με αμείψετε.
Αφού, λοιπόν, η Εκκλησία της Κύπρου απεφάσισε να παραπέμψει σε ανακρίσεις τους ηρωικούς ιερείς και ομολογητές μοναχούς που έσωσαν κυριολεκτικά την τιμή της εξαιτίας των οικουμενιστικών ακροβατισμών των ιεραρχών της ευσεβάστως υποβάλλουμε την ακόλουθη εισήγηση: Οι μεν κληρικοί να τιμηθούν με το οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου και να επαινεθούν με συνοδική εγκύκλιο που να διαβαστεί σε όλους τους ναούς της Κύπρου. Στους δε μοναχούς Σταυροβουνίου ας απονεμηθεί το παράσημο του Αποστόλου Βαρνάβα ανώτατη διάκριση της Εκκλησίας της Κύπρου. Παράλληλα με την παρασημοφορία των καλών αυτών πατέρων η Σύνοδος ας παρασημοφορήσει ΟΛΟΥΣ ανεξαίρετα τους λαϊκούς Κυπρίους και Ελλαδίτες που διαδήλωσαν ειρηνικά προσευχόμενοι εναντίον του Παπισμού (και όχι εναντίον των διαλόγων όπως συκοφαντικά οι διώκτες τους ισχυρίζονται.)”
Αυτά, μεταξύ άλλων, είχα γράψει όταν εκτυλίσσονταν τα θλιβερά γεγονότα στην Πάφο.
Πού να ήξερα τι γυρίσματα έχει ο καιρός και προπαντός τι γυρίσματα έχει ο Θεός!
Τι μαθαίνω λοιπόν; Οτι ο π. Χριστόδουλος Μούγιας εφημέριος της κοινότητας του Αλεθρικού χειροθετήθηκε, όχι απλά πρωτοπρεσβύτερος, όπως είχα προτείνει, αλλά Αρχιμανδρίτης (χηρεύει από δεκαπενταετίας), στη Β΄ Στάση των Χαιρετισμών, από τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Τριμυθούντος κ. Βαρνάβα.
Υπενθυμίζω ότι ο π. Χριστόδουλος αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη από τον Αρχιεπίσκοπο που τον κάλεσε επί τούτω στην Αρχιεπισκοπή για τη συμμετοχή του στην ειρηνική διαδήλωση των πιστών έξω από το συνεδριακό κέντρο στην Πάφο όπου πραγματοποιείτο η συνάντηση της Μικτής επιτροπής Ορθοδόξων και Παπικών. Και όχι μόνον αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη αλλά και του επεβλήθηκε ποινή στέρησης μισθού ενός μηνός παρόλον ότι είναι πολύτεκνος πατέρας.
Τότε ασκήσαμε αυστηρή μεν αλλά δίκαιη κριτική. Τώρα είναι η ώρα να απονείμουμε δίκαιο έπαινο. Δόξα σοι ο Θεός που μπορούμε να πούμε εκ βαθεών ένα μπράβο με όλη μας την καρδιά στην Εκκλησία της Κύπρου και ιδιαίτερα στο Σεβασμιότατο κ. Βαρνάβα που προέβη σε μια καθόλα επαινετή ενέργεια.
Επειδή όμως Αγιοι Συνοδικοί ο αιρεσιάρχης της Ρώμης ετοιμάζεται να επισκεφθεί μετά φανών και λαμπάδων σύντομα το νησί μας ελπίζουμε να μην παρατηρηθούν απρέπειες και παραβάσεις των κανόνων με συμπροσευχές και άλλα παρατράγουδα.
ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΙ
π . Χριστόδουλος Μούγιας, «Έγινα παπάς για να ζω για το Χριστό»

Αναβολή επισήμου ενθρονίσεως του Πατριάρχη Σερβίας

Σύμφωνα με δημοσιεύματα Σερβικών εφημερίδων η επίσημη τελετή ενθρόνισης του Σέρβου Πατριάρχη Ειρηναίου στο Πέκιο, που προβλέπονταν να γίνει στις 25 Απριλίου στο κέντρο της Σερβικής Εκκλησίας και στην αρχαία έδρα των Σέρβων Πατριαρχών, θα γίνει τελικά τον Σεπτέμβριο.
Εκτός από τους 46 επισκόπους της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στην ενθρόνιση του Πατριάρχη θα προσκληθούν αξιωματούχοι των άλλων εκκλησιών!!!!!! και ηγέτες από τη Σερβία και το εξωτερικό.
Ustoličenje u Pećkoj patrijaršiji odloženo za septembar

Ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας στον Πατριάρχη Ειρηναίο για τους εορτασμούς για το διάταγμα των Μεδιολάνων

Ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας, κ. Vuk Jeremić, επισκέφθηκε τον Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο.
Ο υπουργός ενημέρωσε τον επικεφαλής της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, για την επίσκεψη του στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο , καθώς και για τις διπλωματικές δραστηριότητες για το Κοσσυφοπέδιο και την κατάσταση στην περιοχή.
Ο Γέρεμιτς ενημέρωσε ακόμη τον Πατριάρχη και για τα προκαταρκτικά σχέδια σχετικά με τους εορτασμούς για τα 1700 χρόνια από το διάταγμα του Μιλάνου το 2013.
Στη συνάντηση συμμετείχαν ο Μητροπολίτης Μπάτσκας Ειρηναίος και ο επίσκοπος хвостански Αθανάσιος.
Jeremić kod patrijarha
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
-Τον Πάπα είχε προσκαλέσει και ο πρόεδρος της Σερβίας δύο μήνες πρίν τον Πατριάρχη
-Ο επίσκοπος Ειρηναίος Μπούλοβιτς και ο Οικουμενισμός (video)
-Συνάντηση του Πατριάρχη Σερβίας με τον Αποστολικό νούντσιου στο Βελιγράδι.
-Τον Πάπα είχε προσκαλέσει και ο πρόεδρος της Σερβίας δύο μήνες πρίν τον Πατριάρχη

Προτεσταντικές χυδαιότητες

Στη Βιρτζίνια των Η.Π.Α αναβιώνει η αίρεση των Αδαμιτών.Οι Αδαμίτες υπήρξαν μια χριστιανική αίρεση του 2ου αιώνα μ.Χ.
Την επωνυμία τους την έλκουν από το χαρακτηριστικό της τελετουργικής γυμνότητας, με την οποία αποσκοπούσαν σε επιστροφή στην παραδεισιακή αθωότητα.
Ο πάστορας στη Βιρτζίνια καλεί τους πιστούς να έρθουν όπως γεννήθηκαν και θεωρεί ότι το γυμνό δεν είναι κακό, γιατί είναι από το Θεό.!!!
Όπως λέει ο πάστορας Ρίτσαρντ Folej "Πραγματικά πιστεύω ότι ο Θεός δεν δίνει σημασία…… Το πιο σημαντικό λέει είναι η προσευχή".!!!!
Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο προτεσταντισμός;

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ:"Απορρίπτω ως απαράδεκτη την άσκηση εκκλήτου του πρ. Μητροπολίτη Αττικής

Επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο απέστειλλε ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σερραφείμ, όσον αφορά την πρόσκληση του να συμμετάσχει στο Β Βάθμιο δι΄ Αρχιερείς Συνοδικό Δικαστήριο.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

Μακαριώτατε Άγιε Πρόεδρε,
Επί τής Υμετέρας υπ’ αριθμ. 664/372/22.2.2010 Προσκλήσεως προς συμμετοχήν μου ως αναπληρωματικού μέλους εν τη συνθέσει του υπό την Υμετέραν Προεδρίαν συγκληθησομένου Β βαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου την Δευτέραν προσεχούς μηνός Μαρτίου ημέραν Τρίτην και ώραν 10ηνπρωϊνην προκειμένου ίνα τούτο κρίνη και δικάση την από 29/1/2010 έφεσιν του τέως Μητροπολίτου Αττικής και νυν Μοναχού κ. Παντελεήμονος Μπεζενίτου κατά της υπ’ αριθ. 1/2009 Αποφάσεως του Πρωτοβαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου, δι’ ης κατ’ εφαρμογήν της διατάξεως του άρθρου 160 του Ν. 5383/1932 «Περί Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων και της προ αυτών διαδικασίας», καθηρέθη ούτος εκ του Αρχιερατικού Υπουργήματος και επανήλθε εις την τάξιν των Μοναχών επάγομαι τα κάτωθι:
Ο Μητροπολίτης πρ. Αττικής κ. Παντελεήμων καθηρέθη όχι κατά τήν τακτικήν κανονικήν διαδικασίαν, την οποίαν προβλέπει ο προρρηθείς Νόμος 5383/1932, αλλά κατά την ειδικήν διαδικασίαν την οποίαν προβλέπει το άρθρον 160 του Νόμου αυτού. Όπως είναι διατυπωμένη η ειρημένη διάταξις προκύπτουν εξ αυτής, ότι η καθαίρεσις είναι υποχρεωτική δηλ. δεν έχει το Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον εξουσίαν ίνα απαλλάξη τον παραπεμφθέντα εις αυτό Κληρικόν η να του επιβάλη μικροτέραν ποινήν. Αυτή είναι η έννοια της φράσεως του Νόμου: «... προκαλεί την καθαίρεσιν άνευ ετέρας τινός διαδικασίας».
Επομένως πρόκειται περί δεσμίας νομικής ενεργείας και εν ταυτώ η Απόφασις περί καθαιρέσεως εκδίδεται μεν από Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον, εις την ουσίαν όμως δεν είναι δικαστική Απόφασις, ως αι λοιπαί αποφάσεις των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων, αλλά ειδικόν και υποχρεωτικόν διοικητικόν μέτρον, το οποίον αποτελεί έννομον συνέπειαν της αμετακλήτου καταστάσης ποινικής Αποφάσεως του Πολιτειακού Ποινικού Δικαστηρίου.
Ο Πολιτειακός Νομοθέτης δια της διατάξεως 160 του Ν. 5383/1932, την οποίαν καλώς η κακώς, ηθελημένως η αθελήτως απεδέχθησαν, τόσον το Σεπτόν Οικουμενικόν Πατριαρχείον, όσον και η καθ’ ημάς Αγιωτάτη Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Ελλάδος, κατά την ψήφισιν του Ν. 590/1977 «Περί Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος», δεν θέλει να παραμείνη εις το ιερατικόν Υπούργημα Κληρικός, ο οποίος διέπραξε τοσούτον σοβαρόν ποινικόν αδίκημα, ώστε να του επιβληθή «εγκληματική ποινή» και δη αμετακλήτως.
Επειδή όμως δεν έχει εξουσίαν να αναθέση την αρμοδιότητα καθαιρέσεως εις το Πολιτειακόν Δικαστήριον, διότι τούτο θα ισοδυναμούσε με ανεπίτρεπτον κατά το Σύνταγμα επέμβασιν της Πολιτείας εις τα interna της Εκκλησίας, αναθέτει την αρμοδιότητα αυτήν εις το αρμόδιον Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον, η Απόφασις του οποίου λαμβανομένη «άνευ ετέρας τινός διαδικασίας» είναι οριστική και τελεσίδικος και δεν υπόκειται εις ένδικον μέσον δηλ. εις έφεσιν ενώπιον του αρμοδίου Ββαθμίου Εκλησιαστικού Δικαστηρίου ούτε προκειμένου περί Μητροπολιτών εις έκκλητον ενώπιον του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου.
- Η έφεσις και το έκκλητον εν γένει προϋποθέτουν την ύπαρξιν νομικού λόγου εφέσεως ο οποίος εν προκειμένω δεν υφίσταται η την ύπαρξιν σφάλματος εις την Απόφασιν του αποφανθέντος Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου το οποίον ωσαύτως δεν υφίσταται διότι το αποφασίσαν την καθαίρεσιν Πρωτοβάθμιον δι’ Αρχιερείς Συνοδικόν Δικαστήριον δεν έκρινε κατ’ουσίαν την υπόθεσιν ούτε εξέδωκε κρίσιν επί σχηματισθείσης Κανονικής δικογραφίας, ούτε ηρμήνευσεν Νόμον τινα κατά τρόπον λανθασμένον, αλλά διέταξε την καθαίρεσιν «άνευ ετέρας τινός διαδικασίας» διότι δεν ηδύνατο να αποφασίση διαφορετικώς. Συνεπώς επαναλαμβάνω και αύθις, ούτε έφεσις ενώπιον του Ββαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου χωρεί ούτε έκκλητον ενώπιον του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου.
- Εν όψει τών προεκτεθέντων το αίτημα του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου ως και προφορικώς έχω αναφέρει εις Υμάς θα έδει να ερμηνευθή ως απλή υπόδειξις μη λαμβάνουσα υπ’ όψιν αυτής τα ανωτέρω και όχι ασφαλώς ως εντολή πρός Αυτοκέφαλον, ανεξάρτητον και Αυτοδιοίκητον Εκκλησίαν διότι ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης τοιαύτην αρμοδιότητα και δυνατότητα και κατά το Κανονικόν δικαιϊκόν πλαίσιον και κατά το Νομικόν σύστημα ρυθμίσεως σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας εν Ελλάδι δεν κέκτηται.
Θα ηδύνατο όμως αντί όλης αυτής της εμπλοκής να κάμη χρήσιν της εκκλήτου αυτού δικαιοδοσίας, την οποίαν πάντες αποδεχόμεθα ομοφώνως, απορρίπτων ως απαραδέκτως ασκηθείσας τας ενώπιον Αυτού υποβληθείσας εκκλήτους προσφυγάς του πρώην Μητροπολίτου Αττικής.
- Κατόπιν τών προεκτεθέντων η σύγκλησις του Β βαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου τη Υμετέρα Προσκλήσει παρίσταται ως μία μη σύννομος ενέργεια και μη ερειδομένη επί Νομικής προβλέψεως και προϋποθέσεως και φυσικά ως μία πλήρως αλυσιτελής διαδικασία που δυστυχώς θα εμπλέξη τόσον την Υμετέραν Γεραράν Μακαριότητα όσον και τους αποδεχθησομένους την Υμετέραν πρόσκλησιν και συμμετέχοντας εις την ως άνω παράνομον διαδικασίαν εις ενδεχομένους ποινικάς ευθύνας δια παράβασιν καθήκοντος και απιστίαν περί την υπηρεσίαν.

Κ Α Τ Α Τ Α Υ Τ Α

Αδυνατώ ίνα συμπράξω εις μίαν τοιαύτην έκνομον ενέργειαν και δια τον λόγον αυτόν δεν αποδέχομαι την υπ’ αριθ. 664/372/22.2.2010 Υμετέραν Πρόσκλησιν.
Πηγή: Ρομφαία