Ποιο είναι το ενιαίο, διαφανές και μετρήσιμο πλαίσιο
που καθορίζει αυτές τις αποδοχές;
Στυλιανός
Καβάζης
Οι Μουφτήδες της Θράκης μισθοδοτούνται από το Ελληνικό Δημόσιο με αποδοχές που φτάνουν περίπου τα 4.671,90 ευρώ μικτά τον μήνα, δηλαδή στο επίπεδο ανώτατων διοικητικών στελεχών του κράτους. Παράλληλα, και άλλοι θρησκευτικοί λειτουργοί εντάσσονται σε καθεστώτα δημόσιας ή ημι-δημόσιας χρηματοδότησης.
Το ερώτημα είναι απλό και δεν επιδέχεται υπεκφυγές.
Ποιο είναι το ενιαίο, διαφανές και μετρήσιμο πλαίσιο που καθορίζει αυτές
τις αποδοχές;
Πού βρίσκεται η αξιολόγηση έργου;
Πού βρίσκεται η λογοδοσία;
Και γιατί ο φορολογούμενος καλείται να αποδέχεται τέτοιες ρυθμίσεις χωρίς
ουσιαστική δημόσια εξήγηση;
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο κρίσιμη όταν μιλάμε για μια ευαίσθητη περιοχή
όπως η Θράκη. Εκεί, το κράτος δεν έχει την πολυτέλεια της αδιαφάνειας, ούτε της
αφέλειας. Κάθε θεσμός που συνδέεται με δημόσιο χρήμα πρέπει να λειτουργεί με
απόλυτη θεσμική καθαρότητα και αποκλειστική αναφορά στο συνταγματικό πλαίσιο
της Ελληνικής Πολιτείας, χωρίς θολά όρια, χωρίς ασάφειες, χωρίς παράλληλες
εξαρτήσεις.
Η δημόσια συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε ευχές περί «ανεκτικότητας»
όταν λείπει η βασική προϋπόθεση της ανεκτικότητας η ισονομία.
Δεν είμαστε βέβαια υπέρ των πρόσφατων αυξήσεων στις αποδοχές των
Μητροπολιτών.
Όχι επειδή τίθεται θέμα θρησκευτικής αντιπαράθεσης, αλλά επειδή τίθεται
θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοσιονομικής λογικής. Σε μια χώρα που
δοκιμάζεται οικονομικά, καμία κατηγορία μισθοδοσίας που συνδέεται με το Δημόσιο
δεν μπορεί να λειτουργεί εκτός ενιαίου πλαισίου ελέγχου και αναλογικότητας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ιστορικό και κοινωνικό ρόλο στον ελληνικό χώρο,
κάτι που δεν διαγράφεται ούτε υποτιμάται. Όμως η ιστορικότητα δεν μπορεί να
μετατρέπεται σε οικονομική εξαίρεση. Το ίδιο ισχύει για κάθε θρησκευτικό θεσμό
σε ένα κράτος δικαίου δεν υπάρχουν προνομιούχες ζώνες και θεσμικά “άβατα”.
Υπάρχει μόνο ένας απαράβατος κανόνας που δυστυχώς δεν εφαρμόζεται. Ό,τι
πληρώνει ο πολίτης, θα έπρεπε να το ελέγχει ο πολίτης και ό,τι δεν αντέχει
έλεγχο, δεν αντέχει και δημοκρατία.
1 σχόλιο:
"Ό,τι πληρώνει ο πολίτης θα πρέπει να το ελέγχει ο πολίτης".
Σωστά, από κοσμικής απόψεως. Μ' αυτή τη λογική όμως, εφόσον ο πολίτης πληρώνει τον ιερέα, θα πρέπει να ελέγχει το κήρυγμά του και την κατήχησή του. Αποδέχεται ο μετανεωτερικός πολίτης τις αμβλώσεις και καταφεύγει σ' αυτές αβέρτα; Μη διανοηθεί ο ιερέας να μιλήσει κατά των αμβλώσεων. Αποδέχεται ο μετανεωτερικός πολίτης τις προγαμιαίες σχέσεις, τους μεικτούς γάμους, τα εύκολα διαζύγια, θέλει νονούς για τα παιδιά του ανύπαντρα ζευγάρια ή το φίλο του τον μουσουλμάνο που γνώρισε στην Αγγλία; Όλα αυτά και άλλα πολλά, να τα αποδεχτεί ο ιερέας, εφόσον τα θέλει ο πολίτης που τον πληρώνει.
Επειδή όμως πράγματι από κοσμικής απόψεως η λογική είναι σωστή, θα πάμε με μαθηματική ακρίβεια εκεί (σε πολλά από τα παραπάνω είμαστε εκεί ήδη). Εκτός εάν απεμπλακεί η Εκκλησία από το παρηκμασμένο μετανεωτερικό κράτος και σταματήσει να το ακολουθεί στον κατήφορό του.
Πώς; Με χωρισμό, πώς αλλιώς; Με χωρισμό Εκκλησίας και κράτους. Κανονικό, όχι όπως αυτός που είχε συμφωνήσει ο Ιερώνυμος με τον Τσίπρα, ο οποίος αν είχε εφαρμοστεί θα έκανε τα πράγματα χειρότερα. Ξέρω ότι δε θα συμφωνήσουν και πολλοί απ' τους αναγνώστες του ιστολογίου. Αλλά πώς αλλιώς;
Που κι εγώ δεν το φωνάζω και πολύ δυνατά, γιατί καταλαβαίνω ότι την επομένη του χωρισμού οι μισοί και βάλε ιερείς θα πετάξουν τα ράσα. Και όχι, δεν επιθυμώ αλειτούργητα χωριά, ούτε να μη βρίσκουν οι γέροντες ιερείς να τους κοινωνήσουν πριν αναχωρήσουν.
Αλλά πώς αλλιώς θα απεμπλακεί η Εκκλησία απ' το ηθικά νεκρό κράτος και πότε, τι πρέπει άλλο να γίνει για να το πάρουμε απόφαση; Οι σημερινές διευθετήσεις ανταποκρίνονται σε πραγματικότητες του 19ου αιώνα, όταν και το κράτος και ο λαός κάπως κρατιόντουσαν. Έκτοτε η πορεία προς την παρακμή υπήρξε αβυσσώδης και στις μέρες μας τυγχάνει επιταχυνομένη ιλιγγιωδώς.
Ανθρωπίνως αδιέξοδο λοιπόν. Ένα ακόμα. Και περιμένουμε και αυτό να το λύσει ο Θεός, όπως (ακούγεται ότι) έχει προφητευτεί ότι θα το λύσει. Το καινούριο πλήρωμα του σκάφους του Θεού, η ρήση που αποδίδεται στον Άγιο Πορφύριο. Αμήν και πότε, γιατί αν δε γίνει τα πράγματα φαίνονται από σκούρα έως κατάμαυρα.
Δημοσίευση σχολίου