Ἡ Ἐκκλησία τόπος Ἁγιάσματος ἤ κοινωνικῶν ἐκδηλώσεων;

Ἡ Ἐκκλησία τόπος Ἁγιάσματος ἤ κοινωνικῶν ἐκδηλώσεων;

Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ

  Ἡ ταχύτητα μέ τήν ὁποία προχωροῦν, τόσο οἱ προσωπικές μας ζωές, ὅσο καί ἡ κατάσταση παγκοσμίως, εἶναι φρενήρης. Ἔχει κανείς τήν αἴσθηση ὅτι ὁ χρόνος ἀκολουθεῖ κι ἐκεῖνος τούς ρυθμούς μας καί μᾶς ξεπερνᾶ. Ὡστόσο, δέν θά πρέπει νά ἀφεθοῦμε στό νά μᾶς παρασύρουν τά γεγονότα. Χρειάζεται καθημερινά νά κάνουμε κάποια στιγμή μία παύση καί νά ἐξετάζουμε τό τί εἴδους ἄνθρωποι γινόμαστε. Εἶναι πολύ εὔκολο ἀπό τή μιά στιγμή στήν ἄλλη νά μετατραπεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπό πιστός σέ εἰδωλολάτρη. Γιατί μπορεῖ κάποτε νά μᾶς προσφέρουν μιά στιγμιαία συγκίνηση τά τοῦ Θεοῦ μας, ὅμως αὐτό τελικά παραμένει, συν­ήθως, ἀναξιοποίητο. Τά εἴδωλα, μᾶς εἶναι πιό οἰκεῖα. Λατρεύουμε «τήν κτίση παρά τόν κτίσαντα».

 Ἀκόμη, λατρεύουμε τούς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων παρά τά λόγια τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός μᾶς μιλᾶ διαρκῶς μέσῳ τοῦ Εὐαγγελίου Του, ἀλλά καί προσωπικά στόν καθένα μέσα ἀπό τά γεγονότα τῆς ζωῆς του, τά ὁποῖα κατευθύνει μέ τέτοιον τρόπο, ὥστε ἀπό μόνοι μας νά διαπιστώσουμε τήν ἀθλία κατάστασή μας. Μᾶς δίδει διαρκῶς ἀφορμές νά νιώσουμε βαθιά ὅτι δέν πᾶμε καλά καί νά ζητήσουμε τό ἔλεός Του. Κι ὅταν ζητοῦμε τό ἔλεὀς Του, Ἐκεῖνος δέν μᾶς προσφέρει ἐλεημοσύνη, ἀλλά τήν Φιλία Του! Ἄραγε, ὑπάρχει ἰσχυρότερο μέσο καί ἀνώτερη γνωριμία ἀπό τήν Φιλία Του;

  Σέ αὐτόν τόν προβληματισμό μᾶς ὁδήγησε καί ἡ παρουσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχη στήν Πατρίδα μας καί ὁ τρόπος πού αὐτή προβλήθηκε ἀπό τά μέσα ἐνημέρωσης. Δέν μποροῦμε παρά νά ἀποροῦμε τό πῶς τά μέσα καί οἱ πολιτικοί ἄρχοντες αὐτοῦ τοῦ τόπου ξαφνικά ἐνδιαφέρθηκαν τόσο ἔντονα γιά τήν Ἐκκλησία μας! Αὐτοί πού δέν προβάλλουν ποτέ καί τίποτε χωρίς σκοπιμότητα καί αὐτοί πού σέ τίποτε δέν θυμίζουν τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας μας. Μάχονται τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας μας, τό ἀπεχθάνονται, τό πολεμοῦν, τό θεωροῦν μάλιστα καί ἀδυναμία. Μπορεῖ νά εἴμαστε προκατειλημμένοι, ἀλλά ἡ ὅλη προβολή τῆς παρουσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχη, οἱ ὁμιλίες, οἱ βραβεύσεις, οἱ φιλοφρονήσεις, μᾶς ἔδωσαν τήν αἴσθηση μιᾶς κακῆς θεατρικῆς παράστασης. Οἱ ἄρχοντες αὐτοῦ τοῦ κόσμου ἐξυμνοῦν κάποιον μόνο ὅταν πιστεύουν ὅτι τούς μοιάζει. Γι’ αὐτό καί τό ἐγκώμιο πού ἔπλεξαν, ἀφοροῦσε στόν λόγο περί παγκόσμιας εἰρήνης καί περί οἰκολογίας. Μά γι’ αὐτά προορίζουν τήν Ἐκκλησία μας; Αὐτά ἔρχονται ἀβίαστα ὡς ἀποτέλεσμα μόνο, ὅταν ὁ ἄνθρωπος γίνει τοῦ Θεοῦ. Μόνο κοντά στόν Χριστό κανείς ἡμερεύει, δέν θέλει νά μάχεται καί σέβεται μέχρι καί τό πιό μικρό πετραδάκι τῆς κτίσης. Ταυτόχρονα, αὐτοί οἱ ἴδιοι πού ὑμνοῦν τόν λόγο τοῦ Πατριάρχη μας περί παγκόσμιας εἰρήνης καί οἰκολογίας παίζουν τόν χειρότερο ρόλο στήν μέ κάθε τρόπο ἐξαγρίωση τῶν ἀνθρώπων.

  Ὁ ἀνθρωπισμός τους, ὅπως ἔχει γράψει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποποβις, «τό περισσότερον πού μπορεῖ νά ἐπιτύχει […] διά τόν ἄνθρωπον εἶναι νά τόν μεταβάλῃ εἰς ἕνα εὐγενές, ἀλλά πονηρόν, ἀνθρωπόμορφον θηρίον…»!1 Αὐτό ἄραγε δέν τό ζοῦμε σήμερα σέ ὑπερθετικό βαθμό; Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας μας, γιατί ὁμιλεῖ στήν γλῶσσα τους ἀποκρύπτοντας αὐτή τήν Ἀλήθεια; Δέν ἔχουμε εὐθύνη νά γνωρίσουμε στούς ἀνθρώπους ὅλου τοῦ κόσμου ὅτι:

  «οἱ ἄνθρωποι πού βρίσκονται μακριά ἀπό τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό, καί κεῖνται πόρρω τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀσφυκτιοῦν λόγῳ τοῦ θανάτου καί συμπιέζονται ἀπό τήν θνητότητα. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι συν­ωστίζονται μέσα στόν τοξικό γνόφο, στό σκοτάδι τῶν ἁμαρτιῶν τους καί στήν σκοτία τῆς εἰδωλολατρίας τους. Τότε ἀκόμα καί αὐτά πού ὀνομάζουμε πολιτισμό, ἐπιστήμη, ὡς δημιουργήματα τοῦ ἀνθρώπου, ἐάν ἐντός αὐτῶν δέν ὑπάρχει ὁ Χριστός ἤ τό Εὐαγγέλιο Του, δέν εἶναι παρά ἕνας δολοφονικός παγανισμός, μιά καννιβαλιστική εἰδωλολατρία».2

  Δέν γνωρίζουμε τό γιατί ὁ Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης ἐπέλεξε νά μιλήσει στήν γλῶσσα τους, χωρίς νά τούς προβληματίσει, χωρίς νά τούς φέρει ὅλους πρό τῶν εὐθυνῶν τους. Γνωρίζει ἀσφαλῶς περισσότερα ἀπό ἐμᾶς. Μᾶς προβληματίζει ὡστόσο, τό ὅτι ὅταν οἱ ἄρχοντες αὐτοῦ τοῦ κόσμου μᾶς ὁδηγοῦν – εἴτε μέ τήν βία, εἴτε προσφέροντάς μας τιμές καί δόξες – στό νά λέμε αὐτά πού θέλουν νά ἀκούσουν, δέν μᾶς σέβονται. Αὐτό μαρτυρεῖ καί ἡ προσβλητική ἀπουσία τοῦ Πρωθυπουργοῦ ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Πατριάρχη μας στό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο, ἀλλά εἶναι καί κάτι πού ἡ Ἱστορία ἔχει ἐπιβεβαιώσει πολλάκις.

  Οἱ Πατέρες μας, μᾶς δίδαξαν ὅτι ὁ κόσμος δέν χρειάζεται λόγια περί εἰρήνης, διαλόγου τῶν θρησκειῶν καί οἰκολογίας. Ἀκόμη, ὁ λόγος περί τῶν πρωτείων ἀφήνει παγερά ἀδιάφορο τόν κόσμο (ἄς ἀποτελεῖ ἕνα πολύ σοβαρό Θεολογικό θέμα). Τέλος, ἡ δημόσια ἔκθεση τῶν ἐσωτερικῶν προβλημάτων τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἡ ἐπίρριψη εὐθυνῶν στούς ἄλλους, δέν βοηθᾶ, ἐφόσον φέρει εὐθύνες τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο γιά τήν διάσπαση τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως ἔχουν ἐξηγήσει ἐγκυρότεροι ἡμῶν. Ἐπιπλέον, μέ τήν στάση του δείχνει ὅτι μπορεῖ νά διαλέγεται μέ αἱρετικούς, μέ ἄρχοντες ὁποιασδήποτε κυβέρνησης ὁποιουδήποτε κράτους ἤ μέ ὅλες τίς θρησκεῖες, ποτέ ὅμως μέ τούς Ὀρθόδοξους ἀδελφούς.

  Αὐτό πού παραλάβαμε ἀπό τούς Πατέρες μας εἶναι ὅτι ὁ κόσμος μας χρειάζεται ἁγιότητα καί ὅταν δέν τήν ἔχουμε, τοὐλάχιστον ἄς πορευόμαστε μέ αὐτά πού μᾶς δίδαξαν οἱ Ἅγιοι, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς καί ὅλα τά νέφη τῶν Ἁγίων. Αὐτά ὀφείλουμε νά κηρύττουμε στούς ἑαυτούς μας πρῶτα, στούς Ναούς μας καί σέ ὅποιον θέλει νά μᾶς ἀκούσει. Σέ διαφορετική περίπτωση ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος, ἄν μᾶς ἀφήσει ὁ Θεός, νά καταντήσουμε τήν Ἐκκλησία ἀπό τόπο Ἁγιάσματος σέ ἕνα τόπο κοινωνικῶν ἐκδηλώσεων!

Ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει!

Σημειώσεις:

[1] Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἄνθρωπος καί Θεάνθρωπος, μελετήματα Ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἐκδ. «Ἀστήρ», σελ. 64. [2] Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἑρμηνεία στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, ἐκδ. Ἀποστολική Διακονία, Ἀθήνα 2025, σελ. 488-489.

orthodoxostypos