Η υποκρισία της Αρχιεπισκοπής Κύπρου στο μεγαλείο της

 

Η υποκρισία της Αρχιεπισκοπής στο μεγαλείο της

Μιλούν για αγάπη, ενότητα και χαμηλούς τόνους, ενώ οι πράξεις φανερώνουν διχασμό, επιλεκτική αυστηρότητα και διώξεις κατά Ορθοδόξων Ιεραρχών

Δρ.Νικόδημος Γρηγορίου

Όταν η Αρχιεπισκοπή μιλά για χαμηλούς τόνους, για αγάπη, για συμφιλίωση και για ενότητα, ο πιστός λαός έχει κάθε δικαίωμα να περιμένει συνέπεια λόγων και έργων. Δυστυχώς όμως, η πραγματικότητα αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Η υποκρισία έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε οι διακηρύξεις περί ειρήνης να συνοδεύονται από πρακτικές διχασμού, παρασκηνίου και εκδικητικής αντιμετώπισης όσων δεν συμμορφώνονται με τη γραμμή της εξουσίας.

Πρώτος και κύριος υπεύθυνος αυτής της κατάστασης είναι ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος. Από την ημέρα της εκλογής του, αντί να λειτουργήσει ως πατέρας ενότητας και ειρήνης, συνεχίζει να διχάζει τον λαό και την Εκκλησία με τις δηλώσεις, τις παρεμβάσεις και τις επιλογές του. Αντί να κρατά την πνευματική ισορροπία που απαιτεί το αξίωμά του, παρεμβαίνει συνεχώς στο Κυπριακό, τοποθετείται για πολιτικά ζητήματα και για τις βουλευτικές εκλογές, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η Αρχιεπισκοπή λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικό κέντρο επιρροής παρά ως πνευματική κιβωτός του λαού του Θεού.

Παράλληλα, το σκάνδαλο της Μονής Αββακούμ άφησε βαθύ τραύμα στην εμπιστοσύνη των πιστών. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε η υπόθεση προκάλεσε σοβαρά ερωτήματα και έντονο σκανδαλισμό. Αντί για πλήρη διαφάνεια, καθαρότητα και αποκατάσταση της αλήθειας, επικράτησε η αίσθηση της επιλεκτικής διαχείρισης και της συγκάλυψης. 

Την ίδια ώρα όμως, η αυστηρότητα γίνεται αμείλικτη όταν πρόκειται για Μητροπολίτες με σαφές ορθόδοξο φρόνημα, για Ιεράρχες που δεν συμβιβάζονται με την εκκοσμίκευση, τον οικουμενισμό και τις πιέσεις της εποχής. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, ο οποίος αντιμετωπίζεται με τρόπο πρωτοφανή, σκληρό και βαθιά άδικο.

Η αντικανονική, αντικαταστατική και παράνομη έκπτωση και η επιβολή αργίας δεν αποτελούν απλώς διοικητική πράξη· αποτελούν ξεκάθαρη δίωξη ενός Επισκόπου που εξέφρασε σταθερά ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα. Το μένος που εκδηλώνεται εναντίον του δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Είναι τόσο εμφανές, ώστε το βλέπει όχι μόνο ο λαός της Κύπρου αλλά και ολόκληρος ο ορθόδοξος κόσμος εκτός αυτής.

Όταν κάποιος καλύπτει σκανδαλώδεις καταστάσεις και ταυτόχρονα εξαντλεί όλη του την αυστηρότητα σε εκείνους που επιμένουν στην Παράδοση, τότε δεν μιλάμε για ποιμαντική ευθύνη αλλά για επιλεκτική εξουσία. Δεν μιλάμε για δικαιοσύνη αλλά για στοχοποίηση. Δεν μιλάμε για ενότητα αλλά για διχασμό με εκκλησιαστικό μανδύα.

Η Εκκλησία δεν κυβερνάται με προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες. Δεν είναι μηχανισμός επιβολής ούτε χώρος εκκαθαρίσεων. Ο Επίσκοπος δεν είναι υπάλληλος που απομακρύνεται επειδή ενοχλεί. Είναι φορέας αποστολικής διαδοχής, ποιμένας και πατέρας του λαού του Θεού.

Όταν λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος μιλά για αγάπη και συμφιλίωση, οφείλει πρώτα να κοιτάξει αν οι πράξεις του υπηρετούν αυτά που διακηρύσσει. Διότι η μεγαλύτερη κρίση στην Εκκλησία δεν είναι οι εξωτερικές επιθέσεις, αλλά η εσωτερική υποκρισία.

Και αυτή σήμερα, δυστυχώς, έχει όνομα, πρόσωπο και ευθύνη.