Η περίπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού και η ευθύνη του λαού.

«Μὴ κλαίετε ἐπ’ ἐμέ· πλὴν ἐφ’ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν»

Η περίπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού και η ευθύνη του λαού.

Όταν ο Χριστός οδηγείτο προς τον Σταυρό, γυναίκες της Ιερουσαλήμ Τον ακολουθούσαν κλαίγοντας για την αδικία που συντελείτο. Τότε Εκείνος στράφηκε προς αυτές και είπε:

«Θυγατέρες Ἰερουσαλήμ, μὴ κλαίετε ἐπ’ ἐμέ· πλὴν ἐφ’ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν.» (Λουκ. 23, 28)

Δεν τους είπε να μη συγκινούνται. Τους είπε ότι η θλίψη δεν αρκεί. Ότι η πραγματική τραγωδία δεν ήταν μόνο η αδικία που γινόταν εκείνη τη στιγμή, αλλά οι συνέπειες που θα ακολουθούσαν.

Κάτι ανάλογο βιώνει σήμερα και ο λαός της Πάφου.

Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός παύθηκε από τον θρόνο του, μέσα από μία διαδικασία που, όπως καταγγέλλεται, παραβίασε Ιερούς Κανόνες, τον Καταστατικό Χάρτη και κάθε έννοια εκκλησιαστικής δικαιοσύνης. Μια απόφαση που ελήφθη χωρίς τις κανονικές διαδικασίες, χωρίς πλήρη εξέταση, χωρίς την τήρηση της εκκλησιαστικής τάξεως που η Ορθόδοξη Εκκλησία διαφύλαξε επί αιώνες.

Και ενώ ο λαός της Πάφου θρηνεί και στεναχωριέται για την αδικία που υπέστη ο ποιμενάρχης του, η πραγματικότητα είναι βαθύτερη και πιο ανησυχητική.

Διότι ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, κατάφερε να επιτελέσει έργο δεκαετιών. Έθεσε πνευματικές βάσεις, ανέπτυξε ποιμαντική δράση, ενίσχυσε τη Μητρόπολη οικονομικά και άνοιξε προοπτικές που θα οδηγούσαν την Πάφο σε μία νέα περίοδο ακμής.

Δεν επρόκειτο για έναν απλό διοικητή.

Ήταν ένας ποιμένας που αγάπησε την Πάφο βαθιά.

Ο Τυχικός δεν ήταν ξένος προς την Πάφο. Ήταν παιδί της. Γνώριζε τον λαό της, τις ανάγκες της, τις πληγές της. Αγάπησε την πόλη και τη Μητρόπολη όχι ως θέση εξουσίας, αλλά ως διακονία ζωής.

Και αυτή η αγάπη έγινε φανερή.

Μέσα σε δύο χρόνια:

• ενεργοποιήθηκε η πνευματική ζωή

• ενισχύθηκαν οι ενορίες

• αναζωογονήθηκαν μοναστήρια

• οργανώθηκαν κοινωνικά έργα

• τέθηκαν οικονομικά θεμέλια

Η Μητρόπολη Πάφου άρχισε να αναπνέει ξανά.

Και τότε ήρθε η παύση.

Μια παύση που δεν πλήγωσε μόνο έναν επίσκοπο.

Πλήγωσε έναν ολόκληρο λαό.

Ο λαός της Πάφου σήμερα θρηνεί. Στεναχωριέται. Νιώθει ότι αδικήθηκε. Και πράγματι, η αδικία είναι εμφανής.

Όμως το ερώτημα είναι άλλο.

Αρκεί ο θρήνος;

Ο Χριστός είπε στις γυναίκες της Ιερουσαλήμ να μην κλαίνε μόνο για Εκείνον, αλλά για τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους. Για τις συνέπειες.

Και οι συνέπειες εδώ είναι σοβαρές.

Διότι όταν ένας ποιμένας που αγαπά τον λαό του απομακρύνεται αντικανονικά, όταν η δικαιοσύνη καταπατείται, όταν η εκκλησιαστική τάξη παραβιάζεται, τότε η ζημιά δεν είναι μόνο προσωρινή.

Τότε αρχίζουν τα ερείπια.

Η ιστορία έχει δείξει ότι όταν οι θέσεις ευθύνης γίνονται αντικείμενο φιλοδοξίας, προσωπικής ανέλιξης ή εξουσίας, τότε η πνευματική ζωή φθίνει. Όταν η θυσία αντικαθίσταται από την επιδίωξη άνεσης και προβολής, τότε η Εκκλησία πληγώνεται.

Ο λαός της Πάφου γνωρίζει ποιος εργάστηκε.

Γνωρίζει ποιος θυσιάστηκε.

Γνωρίζει ποιος αγάπησε πραγματικά την Πάφο.

Και σήμερα βρίσκεται μπροστά σε μία κρίσιμη στιγμή.

Διότι αν ο λαός περιοριστεί μόνο στο να θρηνεί, τότε ίσως στο μέλλον να θρηνήσει πάνω σε ερείπια.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι λαοί που σιωπούν μπροστά στην αδικία, αργά ή γρήγορα πληρώνουν το τίμημα.

Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός δεν υπήρξε απλώς ένας διοικητής.

Υπήρξε ένας ποιμένας έτοιμος να θυσιαστεί για τον λαό του.

Ένας άνθρωπος που αγαπά την Πάφο βαθιά και ανιδιοτελώς.

Και αυτό το γνωρίζει ο λαός της Πάφου.

Σήμερα, λοιπόν, δεν αρκεί ο θρήνος.

Απαιτείται εγρήγορση.

Απαιτείται αγώνας για την αποκατάσταση της κανονικής τάξεως.

Διότι διαφορετικά, τα λόγια του Χριστού θα ηχούν προφητικά:

«Μὴ κλαίετε ἐπ’ ἐμέ· πλὴν ἐφ’ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν.»

Ο λαός της Πάφου καλείται να επιλέξει:

Θα θρηνεί για λίγο;

Ή θα αγωνιστεί για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη;

Για να μη θρηνήσει αργότερα πάνω σε ερείπια.