«Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται …» Η ετοιμασία της υποδοχής και αποδοχής

«ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ...»

Η ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗΣ

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν - Δρος Θεολογίας

Εἰσήλθαμε στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα, ψάλλωντας τὸ «ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός». Ὁ Νυμφίος εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ Ὁποῖος ἦλθε, ἐσαρκώθη καὶ κατέστη ἱστορικὸ πρόσωπο. Ὑπέμεινε τὰ Πάθη, ἀνέβηκε στὸν Σταυρό, ἀπέθανε ὡς ἄνθρωπος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ καὶ ἀνέστη «τὴν τρίτην ἡμέραν», θανατώνοντας τὸν θάνατο. Αὐτὲς οἱ πράξεις συνιστοῦν τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας καὶ εἶναι ἱστορικῶς ἀποδεδειγμένες.

Δὲν πρέπει, ὅμως, νὰ παραμείνουμε μόνον στὴν ἱστορικότητα αὐτῶν τῶν γεγονότων, ἀλλὰ νὰ ἀποδεχθοῦμε καὶ νὰ κατανοήσουμε ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ὁ Νυμφίος τῆς ψυχῆς μας,  ἔρχεται ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ στὴν ζωή μας, ὥστε νὰ συναντηθοῦμε μὲ Αὐτόν.

Ἔρχεται «ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός». Πράγματι, ὑπάρχει φοβερὴ νύκτα στὸν ἔσω ἄνθρωπο, τὴν ὁποία δημιουργοῦν τὰ πάθη μας, οἱ κακὲς συνήθειες καὶ γενικῶς οἱ ἀδυναμίες μας.

Ἔρχεται ὁ Νυμφίος τῆς ψυχῆς μας «ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτὸς» τοῦ ψεύδους στὸ πρόσωπο τοῦ συνανθρώπου μας, ὅταν καλούμαστε στὴν κρίσιμη στιγμὴ νὰ ἀληθεύσουμε ἔναντί του. Ἐὰν δὲν ἀκούσουμε τὸν Νυμφίο Χριστό, ὅταν μᾶς βεβαίωσε «ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» καὶ δὲν πορευθοῦμε «ἐν ἀληθείᾳ», τότε κλείεται ἡ θύρα καὶ παραμένουμε στὴν νύκτα τοῦ πάθους μας.

Ἔρχεται, ὅταν ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται «ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτὸς» τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων καὶ τὸν καλεῖ νὰ ἀλλάξῃ πορεία, ὥστε νὰ ἑνωθῇ μὲ τὸν καθαρὸν Χριστό. Ἐὰν παραμείνῃ στὶς ἡδονὲς τοῦ βίου καὶ μάλιστα στὶς σαρκικές, χάνει τὴν εὐκαιρία νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ σκότος τοῦ πάθους του.

Ἔρχεται ὁ ταπεινὸς Ἰησοῦς μέσα στὴν νύκτα τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τοῦ ναρκισσισμοῦ, ὅπου ὁ ἄνθρωπος θεωρεῖ τὸν ἑαυτόν του κέντρο τοῦ κόσμου καὶ  ὑπεράνω πάντων τῶν ἀνθρώπων καὶ μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ Ἴδιος «ἑαυτὸν ἐκένωσεν μορφὴν δούλου λαβών» γιὰ χάρη τοῦ ἀνθρώπου. Ἐὰν δὲν Τὸν δεχθοῦμε, θὰ παραμείνουμε στὸ ἔρεβος τοῦ ἐγωισμοῦ μας καὶ ἐγωκεντρισμοῦ μας, χωρὶς νὰ βλέπουμε οὔτε τὸν ἑαυτόν μας οὔτε τὸν πλησίον μας.

Ἔρχεται ὁ Νυμφίος τῆς ψυχῆς μας, ὡς πηγὴ τῆς ἀγάπης μὲ «μανικὸ ἔρωτα», κατὰ τὸν Ἱερὸ Καβάσιλα, ἀναλαμβάνει ὅλη τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου καὶ ζητεῖ νὰ τοῦ ἀνταποκριθῇ ἀγαπητικὰ καὶ αὐτός, μέσῳ τῆς Μυστηριακῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος καὶ ἔτσι νὰ ἑνωθῇ μαζί Του. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Νυμφίος Ἰησοῦς εἶναι τὸ Φῶς –«ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου»–  θὰ φωτισθῆ τὸ «εἶναι» τοῦ ἀνθρώπου καὶ θὰ ἐξέλθη ἀπὸ τὸ σκότος τῶν παθῶν καὶ τῆς ἀγνωσίας καὶ θὰ εἰσέλθη στὸ φῶς τῆς Θεογνωσίας, ὅπου θὰ γνωρίση τὸν Θεὸ ὡς Πατέρα καὶ Δημιουργό του καὶ τὸν συνάνθρωπο ὡς ἀδελφό του καὶ θὰ εὑρίσκεται σὲ ἀγαπητικὴ κοινωνία μαζί Του.