Όσα λένε όσοι βγήκαν από πεντηκοστιανὲς κοινότητες.

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

ΟΣΑ ΛΕΝΕ ΟΣΟΙ ΒΓΗΚΑΝ  ΑΠΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

Τὸ ἄρθρο βασίζεται σὲ μαρτυρίες ἀπὸ ἀγγλόφωνα διαδικτυακὰ φόρουμ. Παρότι προέρχονται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, οἱ δυναμικὲς ποὺ περιγράφουν ἐμφανίζονται καὶ σὲ ἑλληνικὲς πεντηκοστιανὲς κοινότητες. Ὅλοι ξεκίνησαν μὲ τὴν ἴδια ἐντύπωση: ζεστοὶ ἄνθρωποι, εἰλικρινὴς ἐνδιαφέρον, αἴσθηση ὅτι τοὺς ἀνέμεναν. Καὶ ὅλοι κατέληξαν στὴν ἴδια διαπίστωση. Αὐτὸ τὸ ἄρθρο εἶναι οἱ μαρτυρίες τους.

«ΜΕ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΑΝ ΜΕ ΑΓΑΠΗ»

Μία νεαρὴ γυναίκα ἐπισκέφθηκε μία πεντηκοστιανὴ κοινότητα σὲ μία δύσκολη περίοδο τῆς ζωῆς της. Δὲν γνώριζε τίποτα γι’ αὐτούς. Περιγράφει τὴν πρώτη της ἐμπειρία: «Οἱ ἄνθρωποι ποὺ γνώρισα ἦταν ἀμέσως πολὺ φιλόξενοι καὶ πάρα πολὺ γλυκοί. Δὲν νομίζω ὅτι ἦταν ὑποκρισία — πιστεύω ὅτι ὑπάρχουν κάποιοι εἰλικρινεῖς, παρόλο ποὺ εἶναι παραπλανημένοι ἄνθρωποι σὲ αὐτὴν τὴν ἐκκλησία». Αὐτὴ ἡ ζεστασιὰ τὴν ἔκανε νὰ ἐπιστρέψει, παρὰ τοὺς ἐνδοιασμούς της.

Ὁ πρῶτος σχολιαστὴς τὴν προειδοποιεῖ: «Κανονικὰ σὲ βομβαρδίζουν μὲ ἀγάπη πρὶν κάνουν κάτι τέτοιο. Ἐσὺ εἶδες τὸ ἀληθινό τους πρόσωπο μέσα σὲ τρεῖς μέρες. Θεώρησε τὸν ἑαυτό σου τυχερό». Ἄλλος ἐξηγεῖ τὴ λογική: «Ἡ ὁμάδα ἀνδρῶν εἶναι γιὰ κατήχηση. Ἂν ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀπ’ ἔξω, εἶναι γιατί τοὺς ἔχουν στὸ στόχαστρο. Ἡ κοινωνικὴ ἀνάγκη ποὺ καλύπτεται εἶναι τὸ δόλωμα. Ἀφοῦ δήλωσες τὶς διαφορές σου, δὲν χρειάζεται νὰ σὲ προσηλυτίσουν πλέον».

«Ο ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΜΕ ΜΑΛΩΣΕ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ»

Στὴ δεύτερη ἐπίσκεψη, ὁ ποιμένας ἀφιέρωσε ὅλο τὸ κήρυγμα σὲ ἐπίπληξη τῆς κοινότητας. Κλάματα, γλωσσολαλιά, ὅλοι στὴν ἄκρη τῆς σκηνῆς νὰ ζητοῦν συγχώρηση. Ἀναφορὲς στὴν «ἁρπαγή», στὰ ἔσχατα, στὸ ὅτι οἱ γυναῖκες δὲν πρέπει νὰ κόβουν τὰ μαλλιά τους γιατί αὐτὸ εἶναι «πνευματικὴ προστασία». Ἡ ἴδια γράφει: «Εἶπε ὅτι δὲν θὰ τὸ παρατείνει, καὶ μετὰ ἀνάλωσε ΟΛΟ τὸ κήρυγμα σὲ αὐτό».

Στὴ συνέχεια, σὲ ἰδιωτικὴ συνάντηση μὲ τὸν ποιμένα, ἡ ἴδια χρησιμοποίησε μία βωμολοχία παραθέτοντας λόγια τρίτου. Ἡ ἀντίδρασή του: «Ἂς τὸ ξεκαθαρίσουμε: δὲν χρησιμοποιεῖς ποτέ, ΠΟΤΕ τέτοια γλώσσα στὴν παρουσία μου. Εἶναι ὁ δαίμονας ποὺ μιλάει μέσα σου». Ὅταν ἐκείνη ἄρχισε νὰ κλαίει ἀπὸ θυμό, ἐκεῖνος τῆς εἶπε ὅτι κλαίει «γιατί δὲν εἶναι συνηθισμένη στὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ». Καὶ τὴν διαβεβαίωσε ὅτι δὲν εἶναι ἀληθινὴ χριστιανὴ ἐπειδὴ δὲν μιλάει γλῶσσες.

«Εἶμαι ἐνήλικη. Μὲ μάλωσε σὰν παιδί. Δὲν μὲ ξέρει καθόλου. Δὲν ξέρω ἂν αἰσθάνθηκε πιὸ ἄνετα νὰ μοῦ φωνάξει ἐπειδὴ εἶμαι νεαρὴ γυναίκα στὴν ἡλικία τῶν κοριτσιῶν του. Ἤμουν παγωμένη. Κανονικὰ εἶμαι κοπέλα ποὺ δὲν ἀνέχεται τέτοια πράγματα, ἀλλὰ ἤμουν παγωμένη».

«ΑΜΕΣΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ»

Ἕνας νέος ἄνδρας μὲ τρία χρόνια στὴν κοινότητα εἶπε εἰλικρινὰ στὸν μέντορά του ὅτι ἄλλαξαν οἱ πεποιθήσεις του. Δὲν ἤθελε νὰ προκαλέσει. Ζήτησε ἁπλῶς νὰ παραμείνει συνδεδεμένος κοινωνικά, μία φορὰ τὸν μήνα. Ἡ ἀπάντηση ἦταν ἡ ἄμεση ἀπόρριψη — τοῦ ἀπαγορεύτηκε ἀκόμη καὶ ἡ συμμετοχὴ στὴν ὁμάδα ἀνδρῶν, ὅπου συμμετεῖχαν ἄνθρωποι ἀπ’ ἔξω. Ὁ ἴδιος γράφει: «Δὲν ὑπῆρξε καμία πραγματικὴ συνομιλία, καμία ποιμαντικὴ φροντίδα. Μοῦ εἶπε ἁπλῶς: “Δὲν σὲ θέλουμε ἐδῶ ἂν δὲν συμφωνεῖς μὲ τὴν ἀποστολή, τὸ ὅραμα καὶ τὰ δόγματά μας”».

Ὁ σχολιαστὴς ποὺ ἔζησε τὸ ἴδιο ἐξηγεῖ τὴ λογική: «Ἡ κατάστασή σου ἄλλαξε: ἀπὸ λειτουργικὸ μέλος ἔγινες δυνητικὴ ἀπειλή. Ἂν παραμείνουν σὲ ἐπαφὴ μαζί σου ἀφοῦ “ἀπέρριψες” τὸ δόγμα, αὐτὸ ἀνοίγει μονοπάτια γιὰ νὰ ἀρχίσουν οἱ ἄλλοι νὰ ἀμφισβητοῦν». Καὶ συνεχίζει: «Ὅταν ἀρχίζεις νὰ ρωτᾷς γιὰ Συμβούλια καὶ δόγματα, σοῦ λένε ὅτι ὑπερ-διανοητικοποιεῖς καὶ χρειάζεσαι “σχέση ἀντὶ θρησκείας”. Δὲν εἶσαι τόσο “ἐν Πνεύματι” ὅσο οἱ ἄλλοι. Ὅλο αὐτὸ εἶναι ἔλεγχος».

Αὐτὴ ἡ δυναμικὴ δὲν εἶναι σπάνια. Ἄλλος μαρτυρεῖ: «Ὅταν εἶπα στὸν ἐπόπτη ὅτι οἱ πεποιθήσεις μου κλονίζονταν, μοῦ εἶπε κατευθεῖαν ὅτι δὲν ἤμουν πλέον “μέρος τῆς Νύμφης τοῦ Χριστοῦ”. Ἀπομονώθηκα μέσα σὲ 24 ὧρες ἀπὸ κάθε ἐπαφή, κάθε φιλία, κάθε σύνδεση 40 χρόνων. Αὐτὸ σοῦ ἀνοίγει τὰ μάτια ὅτι οἱ πεντηκοστιανὲς ἐκκλησίες δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐκκλησίες».

«ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ»

Ὅσοι μεγάλωσαν μέσα σὲ αὐτὲς τὶς κοινότητες περιγράφουν συνέπειες ποὺ κρατοῦν χρόνια. «Ἔχω βγεῖ ἐδῶ καὶ 40 χρόνια καὶ ἔχω ἀκόμα θέματα, παρόλο ποὺ μερικὰ χρόνια θεραπείας βοήθησαν. Δὲν νομίζω ὅτι θὰ τὸ ξεπεράσω ποτὲ τελείως». Ἄλλος γράφει: «Μεγάλωσα ἐκεῖ καὶ ἔφυγα ὅταν ἔγινα ἐνήλικος. Εἶμαι 31 ἐτῶν καὶ ἔχω πάει πίσω μία-δύο φορές, ἀλλὰ ἔχω τελειώσει». Καὶ μία γυναίκα ποὺ πέρασε χρόνια στὴν κοινότητα: «Ἀκόμα νιώθω ναυτία — καὶ τὸν παλιὸ φόβο — ὅταν σκέφτομαι τὸν πρῶτο ποιμένά μου. Αὐτὸ λέει πολλά».

Ἡ νεαρὴ γυναίκα τῆς πρώτης μαρτυρίας τὸ συνοψίζει: «Διαβάζω αὐτὸ τὸ φόρουμ καὶ συμπάσχω μαζί τους. Ἐγὼ βίωσα τρεῖς μέρες τρέλας καὶ ἔφυγα. Μερικοὶ ἀπὸ ἐσᾶς ἤσασταν μέσα γιὰ δεκαετίες. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τί προκάλεσε αὐτὸ στὴν ψυχή σας».

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

Ἡ Ἐκκλησία μας, μέσα ἀπὸ τὴν μακραίωνη ἀσκητική της παράδοση, μᾶς προτρέπει σὲ διαρκὴ νήψη: «μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα» (Α΄ Ἰω. 4,1). Ἡ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ ἔγκειται στὸν σεβασμὸ τοῦ αὐτεξουσίου. Ὅπως τονίζει ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, ὁ Θεὸς δὲν ἐκβιάζει ποτὲ τὴν ἀνθρώπινη βούληση· ἀντίθετα, ὁ «βομβαρδισμὸς ἀγάπης» καὶ ὁ ψυχολογικὸς ἐκφοβισμὸς ἀποτελοῦν μεθόδους ξένες πρὸς τὸ ἦθος τοῦ Εὐαγγελίου.

Στὴν Ὀρθοδοξία, τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος (ὅπως ἡ γλωσσολαλιά, ποὺ συχνὰ παρερμηνεύεται ἀπὸ τοὺς Πεντηκοστιανοὺς ὡς ὑποχρεωτικὸ «σημεῖο» σωτηρίας) δὲν εἶναι ψυχοσωματικὲς ἐκρήξεις οὔτε προϊόντα ὁμαδικῆς ὑποβολῆς. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διευκρινίζει ὅτι «ἑκάστῳ δίδοται ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος πρὸς τὸ συμφέρον» (Α΄ Κορ. 12,7) καὶ ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἀρετὴ εἶναι ἡ ἀγάπη, ὄχι ὁ ἐντυπωσιασμός.

Ἡ σωτηρία δὲν εἶναι μία στιγμιαία «ἐμπειρία» ἢ μία συναισθηματικὴ κορύφωση, ἀλλὰ μία πορεία θεώσεως ποὺ ἀπαιτεῖ ταπείνωση, μετάνοια καὶ ὑπομονή.

Ἡ πρακτικὴ τῆς ἀπομόνωσης ὅσων ἀμφιβάλλουν ἢ ἀποχωροῦν, ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου καὶ τὴν ποιμαντικὴ τοῦ Καλοῦ Ποιμένος, ὁ ὁποῖος ἀναζητᾶ τὸ ἀπολωλός. Μία κοινότητα ποὺ χρησιμοποιεῖ τὸν φόβο τῆς «ἁρπαγῆς» ἢ τὴν πνευματικὴ τρομοκρατία γιὰ νὰ ἐπιβάλλει πειθαρχία, παύει νὰ εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καὶ μετατρέπεται σὲ κλειστὸ σύστημα ἐλέγχου. Ἡ γνησιότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς κρίνεται ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ τὴν ἐλευθερία: «οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία» (Β΄ Κορ. 3,17). Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη «ἔξω βάλλει τὸν φόβον» (Α΄ Ἰω. 4,18), ἐνῶ ὁποιουδήποτε εἴδους πνευματικὴ χειραγώγηση ἀποτελεῖ ὕβρη κατὰ τοῦ προσώπου, ποὺ εἶναι πλασμένο «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ».

ΠΗΓΕΣ:

•Reddit: r/ExPentecostal (περισσότερες ἀποκαλυπτικὲς μαρτυρίες)

•Spiritual Abuse Resources

Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας.https://www.entaksis.gr