Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως

Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ σχολείου Ἑκάλης

  Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως ( Βig Βang ) εἶναι σήμερα ἡ ἐπικρατέστερη θεωρία ποὺ ἐξηγεῖ πειστικὰ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Σύμφωνα μὲ τὴ θεωρία αὐτὴ ὁλόκληρη ἡ μᾶζα τοῦ Σύμπαντος ἦταν κάποτε συγκεντρωμένη σὲ ἕνα ἀπειροελάχιστο σημεῖο ἄπειρης πυκνότητας καὶ τεράστιας θερμοκρασίας. Κάποια στιγμή, πρὶν ἀπὸ 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, αὐτὸ τὸ σημεῖο ἐξερράγη καὶ σταδιακὰ ἄρχισε νὰ διαμορφώνεται τὸ σύμπαν ( στοιχειώδη σωματίδια, ἄτομα, χημικὰ στοιχεῖα, ἄστρα, γαλαξίες κ.λπ. ). Μαζὶ μὲ τὴν ὕλη καὶ τὴν ἐνέργεια δημιουργήθηκαν ὁ χρόνος καὶ ὁ χῶρος. Ἔκτοτε τὸ σύμπαν διαρκῶς διαστέλλεται καὶ συνεχῶς ψύχεται. Ἡ θεωρία αὐτὴ ἦλθε νὰ σαρώσει τὴν προηγούμενη θεωρία ἑνὸς σύμπαντος ποὺ ὑπῆρχε πάντα σὲ ἕνα ἄπειρο χρόνο. Δηλαδὴ μίας θεωρίας ποὺ ὑποστήριζε τὴν αἰωνιότητα τῆς ὕλης.

  Μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς θεωρίας τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως  οἱ περισσότεροι ὑλιστὲς ἐγκατέλειψαν ἀναγκαστικὰ τὴν παλιὰ πεποίθηση περὶ αἰωνιότητας τῆς ὕλης καὶ υἱοθέτησαν τὴ ἄποψη περὶ δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος «ἐκ τοῦ μηδενός». Ἀλλὰ ἡ δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος «ἐκ τοῦ μηδενὸς» ὑπῆρχε ἤδη ἀποθησαυρισμένη στὰ κείμενα τῆς Γενέσεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ χριστιανικὴ καὶ τὴν ἀθεϊστικὴ  θεώρηση περὶ δημιουργίας «ἐκ τοῦ μηδενός», ὑπάρχει στὸ ἑξῆς ἐρώτημα: Τί ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Ἔκρηξη αὐτοῦ τοῦ ὑπερπυκνοῦ ἀτόμου;  Δύο εἶναι οἱ πιθανὲς ἀπαντήσεις. Ἡ μία εἶναι ὅτι  ὑπῆρχε τὸ τίποτα, τὸ ἀπόλυτο κενό, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ξεπήδησε αὐτομάτως τὸ σύμπαν. Ἡ δεύτερη λέει ὅτι ὑπῆρχε ὁ Θεὸς ποὺ ἀπὸ τὸ τίποτα ἔφερε τὸ σύμπαν σὲ ὕπαρξη.

  Ἂν ὑποθέσουμε ὅτι  τὸ σύμπαν – ἄτομο, δημιουργήθηκε ἀπὸ μόνο του, τότε σκοντάφτουμε στὴν ἁπλὴ λογικὴ ποὺ μᾶς λέει ὅτι εἶναι ἀδύνατο ἀπὸ τὸ τίποτα νὰ προκύψει κάτι. «Οὐδὲν ἐξ οὐδενὸς» ὅπως ἔλεγε ὁ φιλόσοφος Παρμενίδης ἢ «ex nihilo nihil», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ Λατῖνοι. Ἐπιπλέον μία τέτοια θέση ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ πρῶτο θερμοδυναμικὸ ἀξίωμα ποὺ μᾶς λέει ὅτι ἡ ἐνέργεια δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργηθεῖ ἀπὸ τὸ μηδέν. Ὅ,τι ἰσχύει γιὰ τὴν ἐνέργεια ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ὕλη, ἀφοῦ ὕλη καὶ ἐνέργεια ἀποτελοῦν τὶς δύο ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Ἄρα συμπεραίνουμε ὅτι ἡ ὕλη εἶναι ἀδύνατον νὰ δημιουργηθεῖ ἀπὸ μόνη της. Ἡ δημιουργία τῆς ὕλης «ἐκ τοῦ μηδενός», μπορεῖ νὰ στηριχτεῖ μονάχα ἂν λάβουμε ὑπόψη ὅτι ὑπῆρχε ὁ Θεὸς ποὺ τὴ δημιούργησε. Συνεπῶς, ἐφόσον δεχόμαστε τὴ δημιουργία τοῦ σύμπαντος «ἐκ τοῦ μηδενός», ἀναγκαστικὰ θὰ καταφύγουμε σὲ μία ἐξωυλικὴ μεταφυσικὴ δύναμη ποὺ μποροῦσε νὰ δημιουργήσει ἀπὸ τὸ τίποτα τὸ πρωταρχικὸ σύμπαν – ἄτομο,  δηλ. στὸ Θεό.

  Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως ἀφήνει χῶρο, ὥστε νὰ δημιουργηθοῦν καὶ ἄλλα φιλοσοφικὰ ἐρωτήματα: Γιὰ ποιὸ λόγο δημιουργήθηκε  αὐτὸ τὸ ὑλικὸ σημεῖο  καὶ γιὰ ποιὸ λόγο ἐξερράγη; Γιατί ἡ ὕλη καὶ ἡ ἐνέργεια ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Ἔκρηξη δὲν ἦταν χαοτικές, ἀλλὰ ὁδήγησαν σὲ ἕνα σύμπαν μὲ αὐστηροὺς νόμους στὴ λειτουργία του, γεμᾶτο ἀπὸ ὀργάνωση, τάξη καὶ ὀμορφιά; Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ ἐπιστήμη δὲν μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει σὲ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα. Γι’ αὐτὸ κι ἀναγκαστικὰ θὰ πρέπει καὶ πάλι νὰ ἀναζητήσουμε αἴτια ὑπερφυσικὰ καὶ ὄχι φυσικά. Μόνο ἡ παραδοχὴ σὲ ἕνα πάνσοφο Θεὸ, ὁ ὁποῖος κυβερνᾶ τὴν ὕλη μπορεῖ νὰ δώσει ἀπάντηση. Ἡ ἀναζήτηση μίας πρωτογενοῦς αἰτίας (δηλ. τοῦ Θεοῦ), ἀπὸ τὴν ὁποία ξεκίνησαν ὅλα εἶναι αἴτημα λογικὸ καὶ ὑποστηρίχθηκε ἀκόμα κι ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους. Ἔτσι, ὁ παντοδύναμος Θεὸς ἀρχικὰ δημιουργεῖ καὶ κατόπιν  διαμορφώνει ἐν χρόνω τὸ ἀρχικὸ ὑπέρπυκνο σύμπαν σὲ ἕνα τέλειο κόσμο. Αὐτὸ ὑπαινίσσεται ἄλλωστε ὁ σοφὸς Σολομῶν, ὅταν λέει ὅτι «ἡ παντοδύναμη δεξιὰ τοῦ Κυρίου δημιούργησε καὶ διαμόρφωσε τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἄμορφη πρωταρχικὴ ὕλη» ( Σοφία Σολομῶντος ια΄17 ). Δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολὴ λοιπὸν νὰ ποῦμε ὅτι ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως ἀποτελεῖ τὴν ἐπιστημονικὴ ἐκδοχὴ τῆς Γενέσεως. Ἄλλωστε ὁ πρῶτος εἰσηγητὴς της ἦταν ὁ κοσμολόγος καὶ ἱερέας Ζὸρζ Λεμέτρ.

  Σὲ τελικὴ ἀνάλυση, μόνο μὲ τὴν πίστη εἶναι δυνατὸν νὰ προσεγγίσουμε καὶ νὰ ἑρμηνεύσουμε πλήρως τὸ μυστήριο τῆς Δημιουργίας.  Ἕνας ἐπιστήμονας, ὁ Ἀμερικανὸς ἀστροφυσικὸς Τσάρλς Ἄμποτ εἶπε: «Ἡ σαφὴς μαρτυρία τοῦ πολύπλοκου μηχανισμοῦ ποὺ ἀποβλέπει σὲ ἕνα εὐφυῆ καὶ μεγαλειώδη σκοπό, ἀπαιτεῖ τὴν προγενέστερη ὕπαρξη μίας Ὑπέρτατης Διάνοιας, ἡ ὁποία σκέπτεται, σχεδιάζει καὶ δημιουργεῖ τὸ μηχανισμὸ αὐτό. Τὸ ρολόι δὲν θὰ μποροῦσε μὲ ἄλλο τρόπο νὰ ἔλθει στὴν ὕπαρξη χωρὶς αὐτὴ τὴ Διάνοια». Εἶναι σαφὲς ὅτι γιὰ κάθε ἀπροκατάληπτο φυσικὸ ἐπιστήμονα  ἰσχύει καὶ πάλι ὁ λόγος τῆς Ἁγίας Γραφῆς:  «Αὐτὸς (δηλ. ὁ Θεὸς) εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, Αὐτὸς ἐνετείλατο (δηλ. ἔδωσε διαταγὴ) καὶ ἐκτίσθησαν» (Ψαλμ. ρμη΄ 5).

orthodoxostypos