Aρχιεπισκοπή Κύπρου: Επιλεκτικές παρεμβάσεις και δημόσια ερωτήματα

Aρχιεπισκοπή Κύπρου: Επιλεκτικές παρεμβάσεις και δημόσια ερωτήματα

Η δημόσια δήλωση στήριξης προς τον εν αργία Δήμαρχο Πάφου Φαίδων Φαίδωνος δεν προήλθε από έναν απλό ιερωμένο. Υπογράφεται από τον Αρχιμανδρίτη της Αρχιεπισκοπής και Πρωτοσύγκελο Ιωάννη Ιωάννου, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αποστόλου Βαρνάβα. Πρόκειται, δηλαδή, για πρόσωπο με θεσμικό ρόλο και άμεση εγγύτητα με την κορυφή της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Και ακριβώς γι’ αυτό, η παρέμβασή του δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε «προσωπική άποψη» ούτε αθώα πνευματική τοποθέτηση. Είναι πολιτική δήλωση με ξεκάθαρη στόχευση.

Ιδιαίτερα εύγλωττη, όμως, δεν είναι μόνο όσα είπε – αλλά και όσα επέλεξε να μη πει.

Για σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο, ο Μητροπολίτης Πάφου βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πρωτοφανή ταλαιπωρία: παρατεταμένη δίωξη, δημόσιο διασυρμό, διαδικασίες που πολλοί χαρακτηρίζουν παρωδία, και κατηγορίες τις οποίες υποστηρίζουν ότι είναι ανύπαρκτες και προσχηματικές, με μοναδικό στόχο την απομάκρυνσή του από τη Μητρόπολη Πάφου. Ένας άνθρωπος που ταυτόχρονα νοσηλεύεται, ταλαιπωρείται σοβαρά στην υγεία του και σύρεται από επιτροπή σε επιτροπή.

Για αυτή την κατάφωρη –κατά κοινή ομολογία πολλών πιστών– αδικία, ούτε μία λέξη.

Ούτε μία δήλωση συμπαράστασης.

Ούτε μία επίκληση του «Γολγοθά».

Ούτε μία προσευχή δημοσίως.

Η επιλεκτική ευαισθησία, όμως, είναι από μόνη της πολιτική πράξη.

Την ίδια στιγμή, πληθαίνουν οι δημόσιες αναφορές και οι ίδιες οι δηλώσεις που δείχνουν ότι ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος και ο εν αργία Δήμαρχος Πάφου φαίνεται να διατηρούσαν στενές σχέσεις συνεργασίας οικονομικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα. Σχέσεις που παρουσιάστηκαν ως «συνεργασίες για το καλό της Πάφου», αλλά που δημιουργούν εύλογα ερωτήματα όταν η Εκκλησία παρεμβαίνει δημόσια υπέρ συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι, μέσα από κοινές δηλώσεις και συγκλίνουσες στάσεις, προκύπτει η εικόνα συντονισμένης δράσης με στόχο την αποδυνάμωση και τελικά την απομάκρυνση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Όχι με θεολογικά ή πνευματικά κριτήρια, αλλά με όρους ισχύος, επιρροής και ελέγχου.

Η Αρχιεπισκοπή Κύπρου δεν μπορεί να εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της ηθικής, όταν επιλέγει να σιωπά μπροστά στην καταφανή ταλαιπωρία ενός ιεράρχη και να ορθώνει θεσμικό ανάστημα υπέρ πολιτικών προσώπων που βρίσκονται στο επίκεντρο σοβαρής κοινωνικής αμφισβήτησης.

Η επίκληση θρησκευτικών συμβολισμών για την «πολιτική δικαίωση» ισχυρών, την ώρα που άλλοι συνθλίβονται σιωπηλά, δεν είναι πίστη. Είναι εργαλειοποίηση της πίστης.

Και όσο η Εκκλησία επιλέγει να στέκεται δίπλα στην εξουσία αντί δίπλα στη δικαιοσύνη, τόσο θα βαθαίνει το χάσμα με την κοινωνία.

Γιατί η κοινωνία πλέον δεν ξεγελιέται.

Και θυμάται ποιοι μίλησαν — και ποιοι σιώπησαν.

Ο Λαός της Πάφου